หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 861 ความกังวลใจของหนานกงมั่ว (2)

ตอนที่ 861 ความกังวลใจของหนานกงมั่ว (2)

“จวิ้นจู่” ฉินจื่อซวี่ที่นั่งอยู่ด้านข้าง เห็นหนานกงมั่วใจลอยเล็กน้อยก็อดเอ่ยถามไม่ได้ “หรือว่าในจดหมายของเยี่ยนอ๋องยังมีเรื่องสำคัญอันใดอีกหรือ” หนานกงมั่วได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองทุกคนที่อยู่ในห้องโถง ยิ้มเจือด้วยความขอโทษ “ขออภัยด้วย หนานกงมั่วเสียมารยาทแล้ว ทุกท่านเดินทางมาไกล น่าเสียดายที่สามีของข้านำทหารออกไปข้างนอกไม่ได้อยู่ต้อนรับพวกท่านด้วยตัวเอง”

ทุกคนต่างก็ตอบรับว่ามิกล้า พวกเขาส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่ระดับรองหรือผู้ช่วยของที่ว่าการต่างๆ ในโยวโจว อย่างเช่นรองผู้ตรวจการ ผู้ช่วยรองผู้ตรวจการ นายอำเภอต่างๆ ระดับขั้นสูงต่ำแตกต่างกันไป แต่ที่เหมือนกันอยู่อย่างหนึ่งก็คือพวกเขาต่างก็เป็นผู้ช่วย ยามนี้พวกเขาถูกเยี่ยนอ๋องส่งตัวมาที่นี่ก็ย่อมเข้าใจดีว่าคุณชายเว่ยเพิ่งจะยึดพื้นที่ขนาดใหญ่ได้จึงต้องใช้คน พวกเขามีโอกาสที่จะได้ก้าวไปอีกขั้นเพื่อกลายเป็นผู้นำ

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าเองก็จะไม่เกรงใจกับทุกท่าน สถานการณ์ในเฉินโจว จิ่นโจวยามนี้ไม่ดีนัก ส่วนเย่ว์โจวแม้ว่าจะดีหน่อยแต่ก็ยังต้องพยายามกันต่อไป ข้าจะรายงานท่านอ๋องให้เลื่อนขั้นพวกท่านสูงขึ้นหนึ่งระดับ คุณชายฉินจะแจ้งตำแหน่งให้พวกท่านทราบในภายหลัง ข้าหวังว่าทุกท่านจะทุ่มเทเต็มที่ทำงานร่วมกับชาวบ้านแต่ละแห่งเพื่อเอาชนะความยากลำบากที่เป็นอยู่ในยามนี้”

“น้อมรับคำสั่งขอรับ” ทุกคนตอบรับโดยพร้อมเพรียง

หนานกงมั่วพยักหน้า “เช่นนั้นข้าก็ขอขอบคุณพวกท่านแทนท่านอ๋องและสามีของข้า อีกอย่างข้าชอบเอ่ยกันให้ชัดเจนก่อนจะทำอันใด ข้าได้ยินมาไม่น้อยว่าการทำงานต่างถิ่นในแดนไกลนั้นล้วนเพื่อทรัพย์สินความมั่งมี หากทุกท่านคิดจะทำเช่นนั้นก็ขอให้คิดให้ดีเสียก่อนว่าข้าจะเห็นหรือไม่ อย่าได้โทษว่าข้าไม่บอกแล้วมาทำโทษทีหลังเล่า”

พอทุกคนได้ยินเช่นนั้นแล้วก็รู้สึกใจสั่นสะท้านขึ้นมาไม่ได้ แม้เดิมทีพวกเขาจะมีความคิดบางอย่างขึ้นมาในเวลาสั้นๆ แต่ก็เกรงว่าจะไม่กล้าทำสิ่งใดบุ่มบ่ามแล้ว ในระหว่างที่เดินทางมายังที่นี่พวกเขาเองก็ได้ยินเรื่องราวต่างๆ มาไม่น้อย หนึ่งในนั้นก็ไม่พ้นเรื่องจุดจบของบรรดาขุนนางโลภทั้งหลายในเย่ว์โจว ไยเย่ว์โจวจึงได้ขาดแคลนคนเช่นนี้ เป็นเพราะขุนนางพวกนั้นสละชีพเพราะความจงรักภักดีต่อราชสำนักจริงๆ น่ะหรือ ย่อมไม่ใช่แน่นอน ความจริงก็คือพวกเขาส่วนใหญ่ต่างก็ถูกซิงเฉิงจวิ้นจู่กำจัดทิ้งต่างหาก

เมื่อมองหญิงสาวหน้าตางดงามท่าทางสง่างามในอาภรณ์สีน้ำเงินที่นั่งอยู่บนที่สูงที่สุดในห้องโถงแห่งนี้แล้ว สีหน้าอ่อนโยนยิ้มแย้มที่เห็นแต่เดิมของนางกลับดูเย็นชาและเด็ดขาดขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้พวกเขาไม่กล้าที่จะดูหมิ่นว่านางเป็นผู้หญิงอีกต่อไป คนที่รู้ถึงความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของจวิ้นจู่มาก่อนแล้วพอได้มาเห็นตัวจริงเช่นนี้ก็ยิ่งแสดงมารยาทให้ความเคารพนบนอบต่อนางมากขึ้นไปอีก

หลังจากหนานกงมั่วจัดการเจ้าหน้าที่ที่มาใหม่เหล่านี้แล้วก็ออกจากโถงใหญ่ เดินไปยังเรือนหลังอย่างช้าๆ นางนับว่าได้ยึดครองจวนว่าการเฉินโจวแห่งนี้ด้วย ซึ่งที่แห่งนี้ก็นับว่าเป็นที่ที่มีปัญหามากมายอีกแห่งหนึ่ง ตอนที่จังติ้งฟังยกทัพมายึดครองที่นี่ก็เคยใช้เป็นจวนแม่ทัพ ต่อมาหลังจากกลุ่มกบฏสงบลง ที่ว่าการก็เปิดขึ้นอีกครั้ง ผู้ว่าการคนใหม่ของเฉินโจวก็ได้ปรับปรุงจวนแห่งนี้ใหม่ แต่ไม่นึกว่าหลังจากผ่านไปแค่สองปีกว่าจวนหลังนี้ก็จะถูกยึดครองอีกครั้ง

ฉินจื่อซวี่ที่เดินตามหลังนาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคารพ “มีอันใดรบกวนใจจวิ้นจู่หรือ”

หนานกงมั่วหันหลังกลับไปมอง ก่อนจะเลิกคิ้วถาม “ท่านว่าอย่างไรนะ”

ฉินจื่อซวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าเห็นว่าสีหน้าของจวิ้นจู่ตอนที่อ่านจดหมายของเยี่ยนอ๋องเมื่อครู่นี้มีอันใดผิดปกติ ในจดหมายยังมีเรื่องใดอีกหรือไม่”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ “ไม่ใช่เรื่องสำคัญอันใดหรอก เพียงเชียนเหว่ยพาซั่นจยาจวิ้นจู่นำทหารออกศึกด้วย”

ฉินจื่อซวี่เลิกคิ้วพลางเอ่ยยิ้มๆ “เช่นนั้นเอง ถ้าอย่างนั้น…โยวโจวก็กำลังจะมีคู่รักฟ้าประทานที่จับมือกันออกรบอย่างเช่นจวิ้นจู่กับคุณชายเว่ยอีกคู่แล้วสิ” หนานกงมั่วยิ้มบางๆ ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก ฉินจื่อซวี่เอ่ยต่อว่า “จวิ้นจู่กำลังกังวลเรื่องคุณชายรองเซียว…” หนานกงมั่วโบกมือทันที “ไม่หรอก ข้าคิดมากเกินไปเอง” ฉินจื่อซวี่ลูบจมูกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เอ่ย “ไม่ใช่ว่าจวิ้นจู่คิดมากเกินไปหรอก จะว่าไปแล้ว…ความไว้วางใจที่เยี่ยนอ๋องมีต่อคุณชายเว่ยก็ทำให้คนอดประหลาดใจไม่ได้จริงๆ เรื่องอื่นไม่ต้องเอ่ยถึง ข้าว่าแม้แต่ความไว้วางใจที่บิดาของข้ามีให้ข้าก็เทียบกับความไว้วางใจที่เยี่ยนอ๋องมีต่อคุณชายเว่ยไม่ได้เลย”

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณชายฉินถ่อมตัวเกินไปแล้ว หากนายท่านแห่งตระกูลฉินไม่ไว้วางใจในความสามารถของคุณชาย มีหรือจะปล่อยให้คุณชายออกจากจินหลิงมาโดยลำพังเช่นนี้”

ฉินจื่อซวี่เอ่ยยิ้มๆ “ผู้นำคนต่อไปของตระกูลฉินไม่จำเป็นจะต้องเป็นข้าเท่านั้น บิดาของข้ายังหนุ่มแน่น หากมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นกับข้า ตระกูลฉินก็สามารถตัดความสัมพันธ์กับข้าได้ แล้วบ่มเพาะผู้นำคนใหม่ขึ้นมามิใช่เรื่องยาก แต่ถ้าหากข้าเดิมพันถูกฝั่ง ผลประโยชน์ในอนาคตของตระกูลฉินก็จะไร้ขีดจำกัดเช่นกัน ดังนั้นที่บิดายอมให้ข้าจากจินหลิงมาตามลำพังมิใช่เพราะไว้วางใจอย่างเต็มร้อยหรอกขอรับ แต่เป็นเพราะไม่ว่าสถานการณ์จะเป็นเช่นไร ตระกูลฉินก็จะมีทางเอาตัวรอดได้อยู่ดี”

หนานกงมั่วเอ่ย “แล้วเรื่องนี้เกี่ยวอันใดกับความไว้วางใจที่เยี่ยนอ๋องมีต่อตัวจวินมั่วหรือ”

ฉินจื่อซวี่เอ่ยตอบ “เห็นได้ชัดว่าเยี่ยนอ๋องมุ่งหวังใต้หล้า แต่ยามนี้เขากลับมอบอำนาจอันยิ่งใหญ่ให้กับคุณชายเว่ย เขาไม่กังวลว่าอาจจะมีวันใดวันหนึ่งที่คุณชายเว่ยใช้กำลังทหารวางตัวเป็นใหญ่และต่อต้านเขาขึ้นมาเลยหรือ ต่อหน้าอำนาจและใต้หล้าต่อให้เป็นพ่อลูกก็ไม่อาจไว้ใจกันได้เต็มร้อย นับประสาอันใดกับลุงและหลานชายกันเล่า” หนานกงมั่วพยักหน้าเล็กน้อย “ดังนั้นแล้ว…”

ฉินจื่อซวี่สั่นศีรษะ “ข้าไม่รู้ว่าทำไมท่านอ๋องจึงได้ไว้วางใจในตัวคุณชายเว่ยเพียงนี้ และเกรงว่าคนอื่นก็น่าจะไม่รู้ด้วยเช่นกัน จวิ้นจู่คิดว่าในสายตาของคุณชายทั้งสามเองจะมองเรื่องนี้เยี่ยงไรหรือ โดยเฉพาะ…เมื่อเยี่ยนอ๋องปฏิบัติตัวแตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัดเช่นนี้ เรื่องที่จวิ้นจู่กำลังกังวลใจน่าจะเป็นเรื่องนี้กระมัง”

หนานกงมั่วถอนหายใจแผ่วเบา “ปิดบังคุณชายฉินไม่ได้เลย ข้ากังวลเรื่องนั้นอยู่จริงๆ เพียงแต่…เรื่องเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เช่นกัน พวกเราไม่อาจตัดสินได้ว่าเยี่ยนอ๋องจะทำอย่างไร เราจึงทำได้เพียงทำให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ ตอนนี้สงครามเพิ่งจะเริ่มต้น ถึงข้าคิดเรื่องนี้ แม้การวางแผนสำหรับวันที่ฝนตกจะเป็นเรื่องดี แต่การคิดมากก็ไม่ต่างอันใดกับกระต่ายตื่นตูม”

ฉินจื่อซวี่ยิ้ม “จวิ้นจู่เข้าใจก็ดีแล้ว ที่จริงถ้าอยากจะรู้ว่าคุณชายรองเซียวคิดอย่างไรก็ไม่ใช่เรื่องยาก”

“เช่นนั้นหรือ เชิญคุณชายชี้แนะด้วย” หนานกงมั่วตอบรับด้วยความสนอกสนใจ

ฉินจื่อซวี่เอ่ยยิ้มๆ “ด้วยอายุและความอาวุโสของคุณชายรองเซียวแล้ว เยี่ยนอ๋องคงจะไม่ปล่อยให้เขานำทัพเพียงลำพัง ดังนั้นถ้าจะเขาไปที่ไหนสักแห่ง หากไม่ใช่กองทัพของแม่ทัพเซวียหรือแม่ทัพเฉิน ก็ต้องเป็นทัพของคุณชายสามและคุณชายหนานกง จวิ้นจู่แค่ดูว่าคุณชายรองจะเลือกฝ่ายไหนก็จะทราบแล้ว”

หนานกงมั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นด้วยความเข้าใจแจ่มแจ้ง “ถ้าเขาอยู่ภายใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพทั้งสอง ด้วยความอาวุโสและประสบการณ์ของแม่ทัพทั้งสอง แม้ว่าทั้งสองจะหลีกทางให้เชียนเหว่ยอยู่บ้างก็ตาม การที่เชียนเหว่ยคิดจะโดดเด่นหรือกระทั่งควบคุมกองทัพใหญ่ได้นั้นยากยิ่งกว่ายาก แต่ถ้าเป็นเชียนจย่งหรือพี่ใหญ่ ทุกคนต่างก็เท่าเทียมกัน และสถานะของเชียนเหว่ยก็สูงกว่าพี่ใหญ่ของนาง เขาอายุมากกว่าเชียนจย่ง ขอแค่เขามีความสามารถโดดเด่นกว่าคนอื่นเล็กน้อยก็ไม่ใช่เรื่องยากหากคิดจะข่มพี่ใหญ่และเชียนจย่ง”

“เป็นเช่นนั้น” ฉินจื่อซวี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เดิมทีท่านอ๋องก็จัดวางกำลังไม่สมดุลอยู่แล้ว ข้าเดาว่าเดิมทีท่านอ๋องคงวางแผนที่จะให้คุณชายเว่ยนำคุณชายสามพร้อมกองทัพไปด้วยกัน แต่น่าเสียดาย…แต่คุณชายเว่ยกลับไม่ได้ไป แม้ว่าคุณชายหนานกงจะเชี่ยวชาญการสงคราม แต่กลับไม่มีคนสนิทอยู่ในกองทัพโยวโจวเลย เดิมทีหากท่านอ๋องไม่คิดจะออกรบด้วยตัวเองก็น่าจะเตรียมให้แม่ทัพเซวียหรือแม่ทัพเฉินคนใดคนหนึ่งไป เพียงแต่ช่วงนี้ได้ยินว่าคุณชายหนานกงและคุณชายสามสู้รบได้ดี ท่านอ๋องจึงไม่ได้ดำเนินการใดๆ เพราะต้องการฝึกฝนคนหนุ่มพวกนี้ หากคุณชายรองเซียวเลือกทางนี้…จวิ้นจู่คิดว่าคุณชายหนานกงและคุณชายรองเซียวจะสามารถอยู่ร่วมกันอย่างสันติได้หรือไม่”