หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 852 ให้เป็นเยี่ยงอย่าง (2)

ตอนที่ 852 ให้เป็นเยี่ยงอย่าง (2)

“ดีมาก” หนานกงมั่วพยักหน้าพลางเอ่ย “รวมคนเหล่านี้เข้าร่วมกับกองกำลังไท่หนิง เงินเดือนจ่ายเหมือนกองกำลังไท่หนิงไม่ให้ขาด”

เฉินซิวชะงัก เอ่ยอย่างลังเล “จวิ้นจู่ ความสามารถในการรบของพวกไม่อาจเทียบกับกองกำลังไท่หนิงได้ เกรงว่า…”

หนานกงมั่วยิ้ม เอ่ย “ตอนนี้ยังไม่ทำสงคราม ส่งคนเหล่านี้ไปอยู่ในกองกำลังไท่หนิง ให้ขุนพลกองกำลังไท่หนิงช่วยฝึกให้สักหน่อยก็เท่านั้น ข้าย่อมไม่จ่ายเงินมากมายเพื่อเลี้ยงทหารหลายหมื่นโดยเสียเปล่า พวกเรายืมผู้บังคับการกองพันกองกำลังไท่หนิงหนึ่งคนต้องจ่ายกว่าห้าสิบตำลึงเงินทีเดียว”

ได้ยินเช่นนั้นเฉินซิวเองก็พูดไม่ออก แม้ว่าเขาจะเกิดในตระกูลขุนพล ความจริงเงินห้าสิบตำลึงเงินก็ไม่ได้ประสาอันใด แต่เงินเดือนของทหารที่ผ่านมา ห้าสิบตำลึงนับว่ามากเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น เงินเดือนยังไม่รวมอยู่ในห้าสิบตำลึงนี้ด้วยซ้ำ หากรู้ว่าราชสำนักจ่ายเงินรายปีให้แก่ขุนนางขั้นหนึ่งเพียงห้าหกร้อยตำลึง ที่พวกเขาเลี้ยงผู้บังคับการกองพันของกองทัพไท่หนิง เมื่อคำนวณดูแล้วจ่ายเงินไปเยอะกว่าเงินของขุนนางขั้นหนึ่งเสียด้วยซ้ำ มิน่าเล่าจวิ้นจู่ถึงได้คิดวิธีหาผลประโยชน์จากตัวพวกเขาให้คุ้มกับราคา

เพียงแต่อีกด้านยังแสดงให้เห็นถึงทรัพยากรทางการเงินของจวิ้นจู่และคุณชายเว่ย เฉินซิวไม่ใช่เซวียปินและจูเหมิงที่ไม่ใส่ใจกับอันใดเลย ไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอนว่าเงินที่เลี้ยงดูกองกำลังไท่หนิงในตอนนี้เป็นเงินของจวนเยี่ยนอ๋องทั้งหมด สถานการณ์ของจวนเยี่ยนอ๋องเป็นเยี่ยงไรเขาก็พอรู้อยู่บ้าง ต่อให้จวนเยี่ยนอ๋องจ่ายเงินมากมาย ยกอำนาจการตัดสินใจทุกอย่างให้แก่คุณชายเว่ย คุณชายทั้งสามจวนเยี่ยนอ๋องจะไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ เลยอย่างนั้นหรือ

เฉินซิวไม่มีข้อโต้แย้งแล้วทว่าอวี๋เอ้าหยางกลับอดยกมือขึ้นมากุมขมับไม่ได้ “จวิ้นจู่ เอ่อ…พวกเราต้องไปฝึกกับกองกำลังไท่หนิงหรือไม่ขอรับ”

เมื่ออวี๋เอ้าหยางรู้ว่าคนที่ช่วยเว่ยจวินมั่วบุกยึดเย่ว์โจวคือกองกำลังไท่หนิงที่เป็นเพื่อนบ้านของพวกเขามานานหลายปี ได้แต่อุทานอยู่ในใจ ต่อให้ไม่เห็นใครอยู่ในสายตา ความแตกต่างของกองกำลังรักษาการณ์เย่ว์โจวและกองกำลังไท่หนิงพวกเขาย่อมรู้ดีอยู่ในใจ “เอ่อ…เกรงว่าพวกเรา คงตามไม่ทันหรือไม่ขอรับ”

บอกว่าตามไม่ทันยังเป็นการเอ่ยที่เกรงใจแล้ว ฝึกซ้อมไปพร้อมกับกองกำลังไท่หนิง คงได้กลายเป็นหมาให้จูงเล่น

หนานกงมั่วหัวเราะจนตาหยี เอ่ย “ให้เวลาพวกเขาเพียงหนึ่งเดือน หากตามไม่ทัน…คงต้องโยนพวกเขาไปขุดดินกับทหารใหม่แล้ว ส่วนเรื่องเงินเดือน ผู้บังคับการกองพันอวี๋คงรู้ดีใช่หรือไม่”

อวี๋เอ้าหยางยืดหลังตรงทันที “ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ ข้าน้อยจะเร่งพวกเขาให้เต็มที่”

กองกำลังรักษาการณ์เย่ว์โจวพ่ายศึกยังต้องมาเป็นเชลยก็ช่างเถิด หากเพราะฝึกตามไม่ทันและถูกเตะไปอยู่กับทหารใหม่ เช่นนั้นคงได้ขายหน้าแล้วจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นเงินเดือนของทหารใหม่และกองกำลังไท่หนิงนั้นคนละชั้นกัน เพื่อเงินเดือนก้อนนั้นก็ต้องพยายามให้มากขึ้นสิ

หนานกงมั่วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เอ่ย “ข้ารู้ ผู้บังคับการกองพันอวี๋ไม่มีทางทำให้ข้าผิดหวัง”

“ข้าน้อยมิกล้า” อวี๋เอ้าหยางมองรอยยิ้มหวานบนใบหน้างดงามของหญิงสาวตรงหน้า รู้สึกสันหลังเย็นวูบขึ้นมา อดไม่ได้นึกย้อนไปถึงสองปีก่อนที่ถูกเด็กสาวอายุน้อยกว่าตนเองเอากระบี่มาจี้ลำคอ ไยจึงรู้สึกว่ารอยยิ้มของซิงเฉิงจวิ้นจู่น่ากลัวกว่าตอนนั้นอีกเล่า

หนานกงมั่วลุกขึ้น เอ่ย “เอาล่ะ พวกเราไปดูในค่ายสักหน่อย”

จวิ้นจู่จะไปดูค่ายทหาร แน่นอนว่าทั้งสองต้องติดตามไปด้วยตนเอง ค่ายเชลยแห่งนี้เดิมทีเป็นค่ายทหารที่อยู่ใกล้เย่ว์โจวที่สุด ทว่าตอนนี้ถูกใช้เป็นค่ายเชลยไปเสียแล้ว บริเวณรอบนอกนั้นเป็นกองกำลังติดอาวุธของกองกำลังไท่หนิง ตรงกลางเป็นกองกำลังรักษาการณ์เย่ว์โจวที่ยอมจำนน ด้านในสุดคือกลุ่มคนที่ยืนกรานไม่ยอมก้มหัว คนเหล่านี้แน่นอนว่าไม่มีอิสระ แม้แต่อาหารที่กินในแต่ละวันยังไม่อาจเทียบคนข้างนอกได้ สำหรับเรื่องการลดอาหารของคนเหล่านี้ เฉินซิวแสดงออกมาว่าไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด กองกำลังรักษาการณ์โยวโจวไม่เคยมีกฎว่าห้ามข่มเหงเชลย ยิ่งไปกว่านั้นเขายังไม่ทันได้ข่มเหงเชลยเลย ยามนี้ผู้คนทั่วเมืองเย่ว์โจวต่างก็กินไม่อิ่มท้อง คนพวกนี้อยู่แต่ในค่ายทั้งวัน แม้แต่การฝึกยังไม่ได้ฝึก กินน้อยลงสักนิดเพื่อเก็บข้าวไว้ให้ชาวเมืองและทหารที่ต้องทำสงครามจะดีกว่า อย่างไรก็ไม่มีทางหิวตายได้

กลุ่มคนที่เดินเข้ามาในค่ายทหารเป็นที่ดึงดูดสายตาได้เป็นอย่างดี เดิมทีในค่ายก็ไม่มีสตรี พลันมีสตรีหน้าตางดงามโดดเด่นมาปรากฏตัวสักคน แน่นอนว่าเป็นที่ดึงดูดของสายตาผู้คนได้เป็นอย่างดี ทว่าไม่นานคนเหล่านี้พลันนึกถึงสถานะของสตรีผู้นี้ขึ้นมาได้ ชั่วพริบตาสายตาพลันเกิดความสับสนขึ้นมา

หนานกงมั่วมองสังเกตสายตาของเหล่าทหารที่มองมาที่ตนอย่างสนอกสนใจ แน่นอนว่าไม่ได้ละเลยต่อสายตาไม่พอใจที่ถูกส่งมาอยู่บ่อยครั้ง

‘ฟิ้ว!’ ไกลออกไป ลูกธนูดอกหนึ่งพุ่งผ่าอากาศตรงดิ่งมายังหนานกงมั่ว

“จวิ้นจู่ระวัง” เฉินซิวและอวี๋เอ้าหยางต่างพากันตื่นตระหนก เอ่ยขึ้นเสียงดัง

หนานกงมั่วถีบตัวขึ้นไปบนอากาศ ใช้กำลังภายในพลิกกลับปลายธนูส่งคืนกลับไปหาคนยิง ทุกคนมองเห็นว่าลูกธนูนั้นยังไม่ได้แตะต้องร่างกายของหนานกงมั่วก็หมุนกลับไปทิศทางเดิม คนที่ยิงธนูเห็นชัดว่าไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ มองลูกธนูที่พุ่งกลับคืนมาหาตนพลันไม่รู้จะหลบอย่างไรอยู่ชั่วครู่ กระทั่งปลายลูกธนูใกล้มาถึงตัวจึงได้รีบหงายหลังล้มลงไปบนพื้น แน่นอนว่าหนานกงมั่วก็ไม่คิดเอาชีวิตเขา ลูกธนูปักลงไปตรงกลางบนพื้นระหว่างขาทั้งสองข้างของเขา คนผู้นั้นตื่นกลัวจนใบหน้าซีดขาว

“บังอาจนัก จับตัวเอาไว้” เฉินซิวเอ่ยเสียงดัง

ไม่ต้องรอให้เฉินซิวเอ่ยปาก องครักษ์ในชุดสีดำพลันปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของคนผู้นั้น กระทั่งจับตัวเขาและโยนมาอยู่ตรงหน้าของทั้งสาม

หนานกงมั่วก้มลงไปมองคนที่อยู่บนพื้นนิ่งๆ มือข้างขวาที่อยู่ข้างตัวกำแน่น รู้สึกหงุดหงิดอยู่ในใจ การเสแสร้งนั้นมีราคาที่ต้องจ่าย ท่าทางการจับธนูดูผ่อนคลาย ทว่าความจริงแล้ว…เจ็บมือเป็นบ้า กล้ายิงธนูใส่นางในสถานที่เช่นนี้เห็นชัดว่าไม่ใช่คนฉลาดนัก หากใช้อาวุธขวางเอาไว้บางทีอาจไม่ต้องใช้กำลังอันใด แต่นางใช้มือรับและส่งกลับคืนไป แม้ว่าครั้งที่ลูกธนูแฝงไปด้วยกำลังภายในเข้ามาอยู่ในมือจะทำให้นางตกใจจนอยากร้องออกมา นั่นเห็นได้ชัดแล้วว่าฝีมือการยิงธนูของคนผู้นี้ไม่เลวนัก

อวี๋เอ้าหยางมองคนผู้นั้นสีหน้าทะมึนขึ้นมา ยกเท้าถีบออกไป เอ่ยด้วยความโกรธ “โง่เง่า เจ้าอยากตายหรืออย่างไร กล้ายิงจวิ้นจู่”

คนผู้นั้นเองก็คิดว่าตนเองคงต้องตายเป็นแน่จึงไม่สนใจอันใด กลอกตาขึ้นมา เอ่ย “ยิงก็ยิงไปแล้ว เจ้าจะทำอันใด” ความจริงเขาก็ไม่คิดจะสังหารหนานกงมั่ว เพียงแต่การเป็นมือยิงธนูผู้มีชื่อเสียงของกองกำลังเย่ว์โจว ความเย่อหยิ่งแน่นอนว่ามีไม่น้อย เมื่อเห็นว่าเป็นสตรีเข้ามาในค่ายทหาร รู้สึกไม่พอใจอยู่ในใจ เมื่อถูกคนรอบข้างยุยง ไม่ทันคิดให้ดีก็ยิงออกไปแล้ว รอจนหนานกงมั่วส่งลูกธนูกลับคืนเข้าจึงได้สติว่าตนเองได้ก่อเรื่องใหญ่เสียแล้ว

อวี๋เอ้าหยางสะอึก เขามีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวนักกับคนผู้นี้ ดังนั้นจึงเกลี้ยกล่อมให้อีกฝ่ายยอมจำนน เดิมทีคิดว่าอาศัยความสามารถของอีกฝ่ายต่อให้ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งสำคัญอย่างน้อยก็คงไม่แย่เท่าเมื่อครั้งที่อยู่ในกองกำลังรักษาการณ์เย่ว์โจว ใครจะรู้ว่าเพิ่งได้เจอจวิ้นจู่ครั้งแรกกลับสร้างเรื่องเพียงนี้ โชคดีที่จวิ้นจู่ไม่ได้รับบาดเจ็บ มิเช่นนั้น…เพียงคิดถึงผลที่ตามมาก็อดเหงื่อตกไม่ได้ คนพวกนี้ไม่รู้หรือว่าตนเองเป็นเชลย หยิ่งยโสเพียงนี้จะไม่เป็นไรจริงหรือ