หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 841 ความลำบากของประชาชน (2)

ตอนที่ 841 ความลำบากของประชาชน (2)

“เอ๋” ฉินจื่อซวี่เข้าใจในทันใด ใบหน้าไม่น่ามองขึ้นมา “เจ้าหมายความว่า…ผู้ว่าการเย่ว์โจวร่วมมือกันกับพ่อค้าในเมืองเย่ว์โจว ซื้อเสบียงอาหารมาจากต่างเมืองจากนั้นขายออกในราคาที่สูงขึ้นอย่างนั้นหรือ”

ชวีเหลียนซิงพยักหน้า “แม้ว่าบริเวณรอบเย่ว์โจวจะแห้งแล้ง แต่ตามข่าวที่พวกเราได้รับมา ชายฝั่งเจียงหนาน พื้นที่จงหยวน รวมไปถึงสู่โจว พื้นที่เหล่านี้กลับมีการเก็บเกี่ยวผลผลิตได้มากมายตลอดสองปีที่ผ่านมา ปีที่แล้วราชสำนักจัดสรรเงินสามล้านตำลึงเพื่อบรรเทาทุกข์ เงินเหล่านี้เมื่อมาถึงเย่ว์โจวกลับมีเพียงสองล้านหนึ่งแสนตำลึง เงินสองล้านตำลึงนี้ถูกใช้โดยร่วมมือกับพ่อค้าซื้อเสบียงอาหารจากภายนอกกลับมาจำนวนมาก เพียงแต่หลังจากซื้อมาแล้วกลับไม่ได้แจกจ่ายให้ประชาชน ทว่าขายออกไปในราคาที่เพิ่มขึ้นกว่าสามเท่า ยามนี้ราคาอาหารในเย่ว์โจวสูงกว่าข้างนอกกว่าห้าเท่า”

“ชั่วช้า” ฉินจื่อซวี่โมโหขึ้นมา เหล่าลูกหลานตระกูลขุนนางร่ำรวยอย่างพวกเขาไม่กล้าเอ่ยว่าออกไปทำหน้าที่ขุนนางคงไม่มีทางมีเรื่องทุจริต แต่เข้าใจว่าเรื่องทุกอย่างย่อมมีความพอดี การบีบให้ประชาชนต้องตายอย่างที่เย่ว์โจวนี้ มิใช่การรนหาที่ตายหรอกหรือ ทำให้ประชาชนในการปกครองของตนเองต้องลำบากยากแค้น หรือคิดว่าไม่มีผู้ใดจัดการเขาได้จริงๆ งั้นหรือ

“คนที่อยู่เบื้องหลังผู้ว่าการเย่ว์โจวคือใคร” ฉินจื่อซวี่เอ่ยถาม เพียงผู้ว่าการคนเดียว เกรงว่าคงไม่มีความกล้าเพียงนี้

มุมปากของชวีเหลียนซิงยกยิ้มหยัน เอ่ย “จวนเกาอี้ปั๋วเจ้าค่ะ อีกทั้ง…ผู้ว่าการผู้นี้คล้ายจะเป็นคนของโจวเซียง”

ฉินจื่อซวี่ขมวดคิ้ว เอ่ย “ข้าจำได้ว่า…โจวเซียงยังนับว่าซื่อสัตย์สุจริต” แม้โจวเซียงผู้นี้จะเป็นคนน่ารำคาญ แต่ก็ไม่ใช่คนโลภและไม่กลัวการใช้ชีวิตธรรมดา มิเช่นนั้นเขาจะรักษาชีวิตจากอดีตฮ่องเต้มาได้เยี่ยงไร

ชวีเหลียนซิงเอ่ย “โจวเซียงซื่อสัตย์ ไม่ได้หมายความว่าคนในสำนักของเขาจะยินยอมลำบากไปด้วยนี่เจ้าคะ”

ฉินจื่อซวี่พยักหน้า “นั่นก็ถูก จวิ้นจู่ ท่านมีแผนเช่นไรหรือ”

หนานกงมั่วโยนสมุดบัญชีออกไป เอ่ยเสียงเรียบ “ชื่อที่ถูกขีดสัญลักษณ์สีแดง ค้นบ้านและยึดมาให้หมด รีบประกาศออกไป ยกเว้นภาษีอาหารในปีนี้ให้หมด อีกทั้งประกาศเกณฑ์ทหาร บุรุษอายุสิบแปดถึงยี่สิบแปด ต้องการเฉพาะคนที่เต็มใจ”

ฉินจื่อซวี่รับมาไว้ในมือ คิ้วคมผูกกันแน่น สามแถวนี้ไม่เลว แต่เมื่อดูดีๆ สามแถวนี้เป็นปัญหาใหญ่ทีเดียว

หนานกงมั่วเห็นท่าทางของเขา นางเองก็ไม่รีบร้อน เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “มีปัญหาอันใดหรือไม่ ว่ามาเถิด”

ฉินจื่อซวี่ถอนหายใจ เอ่ย “ข้ารู้ว่าจวิ้นจู่โกรธมาก แต่ว่า…พวกเราเพิ่งมาถึงเย่ว์โจวก็ค้นและยึดทรัพย์สินครอบครัวร่ำรวย เกรงว่าจะไม่เป็นผลดีต่อชื่อเสียงของคุณชายเว่ยและจวิ้นจู่ อีกอย่างยกเว้นภาษีอาหารทั้งหมด ในเมื่อยกเว้นเย่ว์โจวก็ต้องยกเว้นเฉินโจวและจิ่นโจว เช่นนี้พวกเราตีทั้งสามเมืองไม่เพียงไม่มีข้อดี ยังต้องแบกรับภาระหนักอึ้ง สุดท้าย…เย่ว์โจวก็เป็นเมืองที่ประชาชนไม่อาจอยู่เป็นสุขได้ เกณฑ์ทหารอีก…ใครจะมาเพาะปลูกเล่า” หากไร้ซึ่งคนเพาะปลูก อาหารในฤดูใบไม้ร่วง ภาษีในเบื้องหน้าจะไปเก็บจากที่ใดเล่า

หนานกงมั่วพยักหน้า “คุณชายฉินไตร่ตรองรอบคอบ เพียงแต่…ท่านลองดูบัญชีรายชื่อ ไม่ใช่การบุกยึดทุกครอบครัว มีเพียงตระกูลขึ้นราคาของเท่านั้น ป่าวประกาศเรื่องทุกอย่างที่พวกเขาทำออกไป ข้าอยากรู้เหลือเกินว่าจะมีใครบ้างที่กล้ามาทวงความยุติธรรมแทนพวกเขามากน้อยเพียงใด ส่วนภาษี…นั่นต้องดูว่าจวินมั่วและคนอื่นๆ จะโจมตีเมืองได้เร็วแค่ไหน พวกเราเองก็ไม่จำเป็นต้องจับตามองสถานที่เหล่านี้เพียงเท่านั้นมิใช่หรือ พื้นที่อย่างเย่ว์โจวต่อให้รีดน้ำมันอย่างไรก็ไม่มีน้ำมันออกมาแล้ว ไยต้องสนใจภาษีเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ด้วย ส่วนที่สาม…ตอนนี้ข้ายังไม่มีความจำเป็นต้องให้พวกเขาไปทำสงคราม กองกำลังไท่หนิงหนึ่งแสนห้าหมื่นคนเพียงพอให้พวกเว่ยจวินมั่วบุกโจมตีจิ่นโจวและเฉินโจวได้”

“เช่นนั้นความหมายของจวิ้นจู่คือ”

หนานกงมั่วเคาะโต๊ะตรงหน้า เอ่ย “ท่านว่า…เมืองเมืองนี้ที่มีแม่น้ำสายใหญ่อย่างแม่น้ำหลีเจียง จะขาดน้ำจนเป็นเช่นนี้ได้เยี่ยงไร”

“เอ่อ…ความหมายของจวิ้นจู่คือ”

หนานกงมั่วเอ่ย “ในเมื่อแม่น้ำหลีเจียงไม่ได้เหือดแห้ง เช่นนั้นก็คิดหาวิธีหาน้ำ ข้าไม่สนว่าต้องสร้างทางน้ำหรือทำบ่อ ต่อให้ต้องหาบน้ำทีละหาบ ก็ต้องรีบเพาะปลูกเพื่อเป็นอาหารของปีนี้ให้ได้ ช้ากว่านี้ ปีนี้ก็คงไม่ทันแล้ว”

ชวีเหลียนซิงมองหนานกงมั่ว ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ย “ขยายทางน้ำหรือเจ้าคะ เกรงว่าตอนนี้คงไม่ทันแล้ว ต่อให้เกณฑ์คนนับร้อยมาช่วยกันก็ยังใช้เวลาหลายเดือน” หนานกงมั่วเอ่ย “วิธีการเป็นสิ่งที่คนคิดขึ้นมา นอกจากนี้ จากบริเวณโดยรอบแม่น้ำหลีเจียงจนแผ่ออกไปไกล ยึดที่ดินมาทั้งหมดและให้เพาะปลูก มีเท่าใดก็ปลูกเท่านั้น”

ฉินจื่อซวี่เลิกคิ้ว “ที่ดินริมแม่น้ำ ส่วนใหญ่เป็นของพ่อค้าและเหล่าขุนนางที่ร่ำรวย” คนเหล่านี้ไม่ได้สนใจว่าปีสองปีจะได้เก็บเกี่ยวหรือไม่ ไม่มีน้ำก็ไม่ปลูกก็พอแล้วขอเพียงที่ดินเป็นของพวกเขา ใครจะไปสนใจว่ารายรับของที่นาต่อปีมีเท่าใด

หนานกงมั่วยิ้มเย็น เอ่ย “ทางที่ดีให้พวกเขาทำตามที่ข้าบอก หากไม่พอใจ ข้าจะให้คนช่วยพวกเขาปลูก”

ฉินจื่อซวี่เองก็เข้าใจถึงการใช้ความรุนแรงในการสยบความวุ่นวาย พยักหน้า เอ่ย “ข้าจะให้คนไปจัดการ”

หนานกงมั่วยกมือขึ้นนวดขมับ “ลำบากท่านแล้ว”

ฉินจื่อซวี่ยิ้ม เอ่ย “ที่ใดกันเล่า เป็นจวิ้นจู่ที่ควรพักผ่อนให้ดีจึงจะถูก ตั้งแต่มาถึงเย่ว์โจวจวิ้นจู่ก็ยังไม่ได้พักผ่อนให้ดีเลย” หนานกงมั่วยิ้มขมขื่น “หากไม่มาก็คงไม่สนใจ ในเมื่อเรามาถึงเย่ว์โจวแล้ว คงยอมให้ชีวิตของประชาชนแย่ไปกว่านี้ไม่ได้แล้วหรือไม่”

“จวิ้นจู่มีเมตตา”

ฉินจื่อซวี่และชวีเหลียนซิงออกไปจัดการธุระ หนานกงมั่วจึงมีเวลาหยุดพักหายใจ เอนตัวพิงพนักหลับตาลง ยามนี้เข้าสู่กลางเดือนเจ็ดแล้ว อากาศของเมืองเย่ว์โจวนั้นค่อนข้างร้อน แม้จะเปิดหน้าต่างก็ไม่ต่างอันใดจากการนั่งอยู่ในเตาอบ แม้แต่หนานกงมั่วที่มีกำลังภายในก็ยังรู้สึกว่าไม่อาจรับมือได้

เว่ยจวินมั่วเดินเข้ามาจากด้านใน พลันมองเห็นนางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยใบหน้าเหนื่อยล้า ชะงักเท้าเล็กน้อยก่อนที่จะเดินเข้าไป เขาเข้ามาหนานกงมั่วก็ตื่นแล้ว ลืมตาขึ้นมาส่งยิ้มบางๆ ให้เขา “ใกล้เสร็จแล้วหรือ” แม้เพิ่งจะยึดเมืองเย่ว์โจวได้ ทว่ากองทัพก็ไม่มีเวลาพักฟื้นมากนัก พรุ่งนี้ก็ต้องออกเดินทางแต่เช้า อย่างน้อยก็ต้องยึดจิ่นโจวและเฉินโจวให้ได้ก่อนกองทหารสนับสนุนจากราชสำนักจะมาถึง ดังนั้นสองวันมานี้ไม่เพียงหนานกงมั่วที่ลำบาก เว่ยจวินมั่วเองก็ยุ่งมากกว่านาง

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า เอ่ย “มีเรื่องอันใดก็สั่งให้ฉินจื่อซวี่พวกเขาไปจัดการก็พอแล้ว”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “ตอนนี้ก็ไม่ใช่พวกเขาวิ่งวุ่นกันอยู่ด้านนอก แต่ข้านั่งขี้เกียจอยู่ในบ้านหรือ”

คุณชายเว่ยมองกองหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้าพลางเลิกคิ้ว เห็นชัดว่าตรงข้ามกับวาจาของนาง นั่งขี้เกียจอยู่ในบ้านอย่างนั้นหรือ

“ข้าจะให้คนไปเตรียมน้ำแข็ง เดี๋ยวจะส่งมาให้”

“เอามาจากที่ใดหรือ” หนานกงมั่วแปลกใจ “ช่างเถิด ตอนนี้ทุกคนกำลังยุ่งมาก”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “อย่างไรต่อไปพวกเขาก็ไม่ได้ใช้ ไม่เอามาใช้ก็สิ้นเปลือง”

หนานกงมั่วกะพริบตาปริบ เข้าใจทันใด คิดว่าคงเป็นเหล่าพ่อค้าร่ำรวยที่กำลังจะซวยพวกนั้นเป็นแน่ เวลานี้เย่ว์โจวมีเพียงพวกเขาที่สามารถมีน้ำแข็งได้