หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 827 สมบัติล้ำค่านั้นหาง่าย แต่คนรักนั้นหายาก (1)

ตอนที่ 827 สมบัติล้ำค่านั้นหาง่าย แต่คนรักนั้นหายาก (1)

เหล่าหญิงงามต่างพากันตอบรับด้วยรอยยิ้มหวาน อยากเดินเข้ามาใกล้เว่ยจวินมั่ว แต่หลังจากสบเข้ากับสายตาเย็นชาเว่ยจวินมั่วก็หยุดชะงักไปโดยไม่รู้ตัว หนิงอ๋องขมวดคิ้ว คล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มมองไปยังเว่ยจวินมั่ว “ทำไมหรือ ไม่ไว้หน้าข้าหรือ”

เว่ยจวินมั่วมองเขาด้วยสายตาเย็นชา ดวงตามีสัญญาณอันตรายพาดผ่าน มือข้างหนึ่งจับไปที่กระบี่ซือกุยอย่างไม่ใส่ใจนัก เห็นชัดว่าเป็นเพียงกระบี่อ่อนเพียงเล่มเดียว ไม่รู้ทำไมคุณชายเว่ยต้องถือเอาไว้ในมือ สตรีหลายคนตกใจจนใบหน้าซีดขาว หันกลับไปมองหนิงอ๋องด้วยใบหน้าอ้อนวอน แม้ว่าคุณชายผู้นี้จะหล่อเหลาเอาการ แต่ว่าพวกนางเองยังอยากมีชีวิตเสพสุขอยู่นะ คนผู้นี้เพียงมองก็รู้แล้วว่าไม่อาจเล่นด้วยได้เหมือนท่านอ๋อง

หนิงอ๋องถอนหายใจออกมาอย่างหมดสนุก โบกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนกลับออกไป ทุกคนจึงถอนหายใจออกมา ถอยไปอยู่ด้านหลังหนิงอ๋องอย่างว่าง่าย ไม่กล้ามองเว่ยจวินมั่วแม้เพียงนิด

“นั่งสิ” หนิงอ๋องชี้ไปยังเก้าอี้ด้านข้างที่อยู่ไม่ไกล พร้อมออกคำสั่ง “คุณชายเว่ยไม่ชอบสตรีที่เอาแต่แต่งหน้าแต่งตัว ไป ตามปี้เยียนมา”

“เพคะ ท่านอ๋อง”

เว่ยจวินมั่วนั่งลง สายตาเย็นชามองไปยังหนิงอ๋องที่กำลังดื่มกินสุขสำราญท่ามกลางสาวงาม ไม่นาน หญิงสาวในอาภรณ์สีเขียวจึงเดินเข้ามา “ถวายพระพรท่านอ๋องเพคะ”

สามารถทำให้หนิงอ๋องแยกนางออกจากหญิงงามทั้งหลายเหล่านี้ที่ถูกเรียกว่าเอาแต่แต่งหน้าไม่รู้จักเรียนรู้ สตรีที่มีนามว่าปี้เยียนผู้นี้แน่นอนว่าไม่ธรรมดา นางมีใบหน้างดงาม ผิวพรรณขาวราวกับหิมะ คิ้วสวยรับกับดวงตา แก้มชมพูระเรื่อ หว่างคิ้วมีความอ่อนหวานในแบบที่สตรีควรมี ทว่ายังมีความยั่วยวนในแบบสตรีแฝงอยู่ด้วย เมื่อเทียบกับสตรีเหล่านี้แล้ว แม้สตรีนามว่าปี้เยียนผู้นี้ไม่ได้แต่งหน้ามากมาย กระทั่งใบหน้าก็เพียงปัดคิ้วเบาๆ ทว่ากลับดูสวยโดดเด่นขึ้นมากว่าใคร

“ไป คารวะคุณชายเว่ย”

ปี้เยียนยิ้มหวานหมุนตัว เดินไปแสดงความเคารพตรงหน้าเว่ยจวินมั่ว “ปี้เยียนคารวะคุณชายเว่ย”

เว่ยจวินมั่วยังคงไม่เอ่ยวาจา

หนิงอ๋องมองทั้งสองด้วยความสนใจ “ยังไม่คารวะสุราให้กับคุณชายเว่ยอีก ปี้เยียนรู้หรือไม่จวินมั่วเป็นลูกคนเดียวของพี่ห้าของข้า ขอเพียงเขาต้องตาเจ้า ต่อไปปี้เยียนคงมีความสุขแล้ว” ปี้เยียนยิ้มหวาน เอ่ย “ปี้เยียนได้ติดตามท่านอ๋อง ก็นับเป็นวาสนาที่สุดของปี้เยียนแล้วเพคะ”

รับเหล้ามาจากสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างมาหนึ่งจอก ปี้เยียนนั่งลงด้านข้างคุณชายเว่ยด้วยรอยยิ้มหวาน จอกเหล้าถูกยื่นมาตรงหน้าเว่ยจวินมั่ว “คุณชายเว่ย เชิญเจ้าค่ะ”

เว่ยจวินมั่วยังคงไม่ขยับ สีหน้าของปี้เยียนพลันแปรเปลี่ยน ขยับร่างเข้าใกล้เว่ยจวินมั่วมากขึ้น “คุณชายเว่ยไม่ชอบดื่มสุราหรือเจ้าคะ หรือไม่ยอมไว้หน้าปี้เยียน ท่าทางไร้เยื่อใยของคุณชาย…ช่างน่าปวดใจมากเจ้าค่ะ” เมื่อเทียบกับรูปลักษณ์ สิ่งที่โดดเด่นของปี้เยียนคือน้ำเสียงของนาง แลดูอ่อนหวาน ทว่ามีร่องรอยของความดื้อรั้นและน่าสงสาร น้ำเสียงทำให้ใจคนต้องสั่นไหว หากเป็นบุรุษทั่วไปได้ฟังคงใจอ่อนยวบแล้ว

ปี้เยียนค่อยๆ เคลื่อนตัวเข้าใกล้เว่ยจวินมั่ว เห็นว่าเขาไม่ปฏิเสธ ใบหน้างดงามก็เผยรอยยิ้มหวานขึ้นมา

บนโลกใบนี้ มีบุรุษเพียงไม่กี่คนที่จะปฏิเสธนางได้

แต่ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของนางยังไม่ทันได้คลี่ออกอย่างเต็มที่ หัวไหล่พลันถูกคนจับยึดเอาไว้อย่างไร้ความปรานี จากนั้นร่างกายก็พลันหมุนถูกผลักออกไปเล็กน้อย ปี้เยียนยังไม่ทันได้ร้องตกใจ ทว่าถูกมืออีกข้างบีบเข้าที่ลำคอ

สบเข้ากับดวงตาเย็นยะเยือกของเว่ยจวินมั่วด้วยความตื่นตระหนก ปี้เยียนสั่นเทาตื่นกลัวจนใบหน้าซีดขาว

มือข้างหนึ่งของเว่ยจวินมั่วบีบลำคอของนางแน่น หันกลับไปมองใบหน้าของหนิงอ๋องที่รอยยิ้มได้หายไปเสียแล้ว

“อะแฮ่ม” หนิงอ๋องเขี่ยปลายจมูก รีบเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จวินมั่ว มีอันใดค่อยๆ คุย เจ้าไม่ชอบก็ช่างเถิด แต่ไม่ควรไม่ทะนุถนอมบุปผา รีบปล่อยปี้เยียนเร็ว นางเป็นเพียงสตรีอ่อนแอไม่อาจทำอันใดได้ ต่อให้ล่วงเกินเจ้าเจ้าก็ใจกว้างสักหน่อยเถิด”

“สตรีอ่อนแอหรือ” เว่ยจวินมั่วเสียงเย็น น้ำเสียงมีความเหยียดหยันแฝงอยู่ “สตรีอ่อนแอที่ใช้วิชาสุรเสียงดูดวิญญาณหรือ”

“สะ…สุรเสียงดูดวิญญาณอันใดกัน” หนิงอ๋องหัวเราะแห้ง ใบหน้ากลับดูไร้เดียงสา

เว่ยจวินมั่วกลับไม่พูดมากความกับเขา มือที่บีบคอปี้เยียนค่อยๆ แรงขึ้น ปี้เยียนถูกเขาบีบแน่นจนไม่อาจขยับตัวได้ ไม่นานเพราะขาดอากาศใบหน้าจึงไม่น่ามองขึ้นมา นอกจากเสียงที่น่าหลงใหลกว่าสตรีทั่วไปและนางยังไปฝึกฝนเคล็ดลับวิชาเสียงเพื่อทำให้คนลุ่มหลงแล้ว นางก็ไม่ต่างจากสตรีอ่อนแอทั่วไป กระทั่งร่างกายของนางยังไม่อาจนับว่าดี ยามนี้ถูกผู้มีวรยุทธ์สูงส่งบีบลำคอเอาไว้ ไม่มีแม้กระทั่งโอกาสตอบโต้ ยิ่งไปกว่านั้น เว่ยจวินมั่วก็ไม่ได้รับผลกระทบใดๆ จากนางทั้งสิ้น

ปี้เยียนไม่เข้าใจ ว่าไยวิชาของนางถึงไม่ได้ผลกับบุรุษตรงหน้าแม้เพียงนิด

มองเห็นว่าปี้เยียนใกล้ถูกเว่ยจวินมั่วบีบคอจนตายแล้ว หนิงอ่องจึงรีบเอ่ย “อย่า…ปล่อยมือ ข้าเพียงล้อเจ้าเล่นเท่านั้นเอง”

ดวงตาเย็นเยียบของเว่ยจวินมั่วเหลือบมองเขา จึงได้ผ่อนแรงที่บีบลำคอปี้เยียนลง เมื่อได้รับอิสระปี้เยียนก็ล้มลงไปนั่งบนพื้นหอบหายใจ รอจนกระทั่งหายใจสะดวกแล้วจึงรีบคลานถอยหลังออกไป กระทั่งอยู่ห่างจากเว่ยจวินมั่วให้มากที่สุด บุรุษผู้นี้…น่ากลัวยิ่งนัก

เว่ยจวินมั่วก้มลงไปมองปี้เยียนที่มองมายังตนราวกับเห็นผี หันไปมองหนิงอ๋อง ราวกับว่ากำลังถามว่าเรียกเขามาทำไม

หนิงอ๋องหัวเราะเจื่อน ไหนเลยเขาจะมีธุระกับเว่ยจวินมั่ว เพียงอารมณ์ไม่ดีอยากหาคนมาช่วยกำจัดมันเท่านั้น เดิมทีคิดว่าเว่ยจวินมั่วเย็นชาแข็งกระด้างไม่เชี่ยวชาญเรื่องประโลมโลกพอดี เอามาหัวเราะเย้ยหยันเล่นๆ ใครจะรู้ว่าเจ้าเด็กคนนี้ไม่เชี่ยวชาญจริงๆ แต่ยังเป็นเครื่องมือสังหารที่ไร้ความปรานีอีกด้วย เพียงมาถึงก็ทำให้เหล่าหญิงงามที่เขาเฝ้าสะสมต้องหวาดกลัวไปตามๆ กัน

“ข้าว่า…” หนิงอ๋องเขี่ยปลายจมูก เอ่ยถามด้วยความประหลาดใจอย่างอดไม่ได้ “เจ้าไม่ชอบพวกนางจริงๆ หรือ ไม่ต้องเกรงใจ อย่างไรข้าก็เป็นเสด็จลุงของเจ้า ชอบคนไหนก็รีบบอก ข้าไม่ใจแคบอย่างแน่นอน ถือว่าให้เป็นของขวัญพบหน้าแก่เจ้า”

คุณชายเว่ยมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม หนิงอ๋องรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมา “ข้ามอบให้เจ้า แน่นอนว่าล้วนแล้วแต่บริสุทธิ์ทั้งนั้น” หรือเขาดูเหมือนคนเลวที่ชอบมอบผู้หญิงของตนเองให้คนอื่นอย่างนั้นหรือ

“ไม่ต้อง ขอบคุณ”

“อย่าเป็นเช่นนี้เลย จวินมั่ว” หนิงอ๋องใช้น้ำเสียงและท่าทางรักใคร่ เอ่ย “ภรรยาของเจ้าสวยก็จริง แต่ร้ายกาจเกินไป ไม่อ่อนโยนเลยสักนิด สตรีต้องอ่อนโยนว่าง่ายถึงจะน่ารัก เจ้าดูสิ สวนดอกไม้หอมของข้า ทั้งอ่อนโยน ทั้งขี้เล่น ทั้งงดงาม เพียบพร้อมไปหมด นี่ถึงจะเป็นความสุขที่สุดของบุรุษ คอยเฝ้าสตรีเพียงคนเดียวไปทำไมกัน”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่เกี่ยวกับท่าน หากไม่มีอันใด กระหม่อมขอตัว”

หนิงอ๋องมองเว่ยจวินมั่วอยู่นาน พลันเอ่ยขึ้นมา “เด็กน้อย เจ้าไม่ได้กลัวเมียใช่หรือไม่” คิดถึงตรงนี้ จึงตบไหล่เขาอย่างเข้าอกเข้าใจ “มีภรรยาเช่นนั้น บุรุษเก้าส่วนต่างก็กลัวเมียกันทั้งนั้น เจ้าอย่าได้น้อยเนื้อต่ำใจ”