หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 808 บาดใจเจ้าของร้าน (1)

ตอนที่ 808 บาดใจเจ้าของร้าน (1)

คุณชายเซียวสามได้ยินข่าวแล้วก็รู้สึกเสียดายเป็นอย่างมาก “น่าเสียดาย ข้าเองก็ไม่ได้เจอเสด็จอาหนิงอ๋องมาหลายปีแล้วเช่นกัน” แต่เพียงไม่นานเขาก็กลับมาตื่นเต้นอีกครั้ง “เสด็จพ่ออนุญาตให้ข้าติดตามคุณชายใหญ่หนานกงไปชิงโจว ดังนั้นครั้งนี้ข้าเลยไม่ได้ติดตามท่านพี่และพี่สะใภ้แล้ว ท่านพี่วางใจเถิด เสด็จอาสิบเจ็ดถือว่าเป็นคนที่ไม่เลวทีเดียว จะต้องเจรจาสำเร็จอย่างแน่นอน”

เซียวเชียนชื่อได้ยินแล้วจึงผลักน้องชายออกพลางเอ่ย “อย่าไปฟังเขาพูดจาไร้สาระ ท่านพี่ ระหว่างเดินทางพวกท่านต้องระวังตัวด้วย นิสัยใจคอของเสด็จอาสิบเจ็ด…ค่อนข้างแปลกประหลาด แต่…” เซียวเชียนชื่อจ้องมองลูกพี่ลูกน้องชายอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปมองพี่สะใภ้ “พวกท่านคงจะไม่มีปัญหาอันใด”

หนานกงมั่วค่อนข้างแปลกใจในตัวหนิงอ๋องผู้นี้เป็นอย่างมาก เซียวเชียนจย่งรู้สึกว่าเขาเจรจาง่าย แต่เซียวเชียนชื่อกลับรู้สึกว่าเขานิสัยแปลกประหลาด หากเปรียบเทียบคำบอกเล่าทั้งสองแล้ว หนานกงมั่วรู้สึกว่าวาจาของเซียวเชียนชื่อน่าเชื่อถือมากกว่า

คุณชายเสียนเกอที่อยู่ข้างๆ หาวด้วยความเกียจคร้าน จากนั้นพลันเอ่ย “หนิงอ๋องน่ะ…ข้าเคยพบหน้ามาสองหน”

“คุณชายเสียนเกอคิดว่าหนิงอ๋องเป็นคนอย่างไร” เซียวเชียนชื่อถามด้วยความอยากรู้

คุณชายเสียนเกอตอบกลับอย่างใจเย็น “ดีดพิณได้ไม่เลวทีเดียว”

ฉินจื่อซวี่ได้ยินก็ยิ้มพลางเอ่ย “พิณคือเครื่องดนตรีระดับสูง หากเอ่ยเช่นนี้…หมายความว่าหนิงอ๋องเป็นยอดวีรบุรุษใช่หรือไม่”

“เหอะๆ” คุณชายเสียนเกอหัวเราะออกมาเบาๆ จากนั้นจึงหรี่ตาลง พลางหันไปถามคุณชายใหญ่ฉิน “คุณชายฉิน ท่านว่าข้าเป็นยอดวีรบุรุษหรือไม่”

“…” แม้ชื่อเสียงเรียงนามของคุณชายเสียนเกอจะเลื่องลือไปทั่วหล้า แต่ก็ยังไม่นับว่าเป็นยอดวีรบุรุษอย่างแท้จริง ทว่าคุณชายเสียนเกอที่ได้รับการขนานนามว่าเป็นทั้งแพทย์ยอดฝีมือและยอดนักดีดพิณในเวลาเดียวกัน เห็นได้ชัดว่าการดูคนนั้นไม่ควรดูแค่ฝีมือดีดพิณ แน่นอนว่าหลักการข้อนี้นำไปใช้กับไต้ซือเนี่ยนหย่วนได้ด้วย ทักษะการดีดพิณและความสามารถของไต้ซือเนี่ยนหย่วนนั้นไม่ธรรมดา เวลาลงมือทำอันใดขึ้นมาก็หนักแน่นเด็ดเดี่ยวไร้ซึ่งความปรานีใดๆ

คุณชายเสียนเกอสรุปอย่างใจเย็น “ผู้ที่ชอบดีดพิณนั้นมักจะเป็นยอดวีรบุรุษ แต่ผู้ที่มีฝีมือดีดพิณ…ล้วนเป็นคนไม่ดีทั้งสิ้น”

ทุกคนต่างพากันเงียบไปหมด คุณชายเสียนเกอ เรื่องเช่นนี้ท่านรู้เองก็พอแล้ว อีกอย่างอย่าใช้ตนเป็นที่ตั้งแล้วไปตัดสินผู้อื่น ใต้หล้านี้ยังมียอดวีรบุรุษอีกตั้งมากมายที่ดีดพิณได้ยอดเยี่ยม

ผู้ใดเล่า คุณชายเสียนเกอเลิกคิ้วขึ้นสูง

อืม… ทุกคนต่างก็พากันคิดกัน แต่แล้วกลับได้ยินเพียงเสียงถอนหายใจออกมาเท่านั้น

เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ผู้ที่มีฝีมือดีดพิณ ล้วนเป็นคนไม่ดีทั้งสิ้น

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องบุตรหรือกองทัพทหาร ล้วนมีคนช่วยแบ่งเบาภาระทั้งสิ้น พวกหนานกงมั่วสองสามีภรรยาจึงสามารถเก็บข้าวของสัมภาระเดินทางจากโยวโจวไปยังสีโจวได้อย่างราบรื่น ซิงเวยและหลิ่วหันที่พึ่งจะหายจากอาการบาดเจ็บ รวมไปถึงองครักษ์ก็ได้ติดตามไปอย่างลับๆ ด้วย

เขตปกครองของหนิงอ๋องอยู่ทางฝั่งทิศตะวันตกของโยวโจว สีโจวเป็นพื้นที่ห่างไกลที่แห้งแล้งและทุรกันดารมาตั้งแต่สมัยโบราณ พื้นที่เขตชายแดนที่ติดกับเป่ยหยวนนั้นค่อนข้างลำบาก แต่หากเลยไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือก็จะพบกลุ่มชนเผ่าหุยหู เพื่อไม่ให้ชนเผ่ามาบุกรุก นอกจากสีโจวจะมีธรรมชาติคอยปกป้องอยู่แล้ว สีโจวยังมีทหารเฝ้าระวังค่อนข้างแน่นหนา กำลังการรบและกองทหารก็ไม่ได้แพ้โยวโจวเลยแม้แต่น้อย หนานกงมั่วนั้นออกไปสู้รบครั้งล่าสุดก็เป็นเมื่อหลายเดือนก่อน ดังนั้นแม้การเดินทางไปยังสีโจวในครั้งนี้จะมีเรื่องสำคัญต้องทำ ทว่าหนานกงมั่วก็ยังรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก

การออกเดินทางกันสี่คนถือว่าไม่ได้รีบร้อนแต่อย่างใด ทุกคนกำลังขี่ม้ามุ่งหน้าไปยังสีโจวด้วยความเร็วที่ไม่ช้าและไม่เร็วจนเกินไป การเดินทางครั้งนี้ดูไม่เหมือนว่ากำลังจะไปโน้มน้าวหนิงอ๋องแต่อย่างใด เหมือนเป็นการท่องเที่ยวตามเทือกเขาและแม่น้ำลำธารเสียมากกว่า หลิ่วหันเห็นแล้วก็รู้สึกร้อนใจเป็นอย่างมาก จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม “จวิ้นจู่ เราเดินทางกันช้าเพียงนี้ จะไม่มีปัญหาแน่หรือ”

หนานกงมั่วไม่เข้าใจ “มีปัญหาอันใดกัน”

หลิ่วหันลูบจมูกเบาๆ พลางเอ่ยตอบ “เรากำลังจะไปหาหนิงอ๋องมิใช่หรือเจ้าคะ”

หนานกงมั่วได้ยินแล้วก็ยิ้มตาหยีพลางเอ่ย “หนิงอ๋องก็อยู่ที่สีโจว ไม่ได้หนีไปไหนเสียหน่อย”

ทว่าบางทีเวลานี้หนิงอ๋องอาจจะถูกเซียวเชียนเยี่ยเกลี้ยกล่อมสำเร็จแล้วก็เป็นได้ ในระหว่างที่พวกเขายังเดินทางไม่ถึงสีโจว ทางฝั่งหนิงอ๋องอาจจะเคลื่อนทัพเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

หนานกงมั่วจึงยิ้มพลางเอ่ย “วางใจเถิด หนิงอ๋องไม่มีทางรีบร้อนเพียงนั้นอย่างแน่นอน มิเช่นนั้นเขาคงจะไม่สามารถปกครองอยู่ที่สีโจวได้นานหลายปีทั้งที่อายุน้อยเช่นนี้ จวนเยี่ยนอ๋องสู้รบกับเซียวเชียนเยี่ยมาหลายครั้ง ท้ายที่สุดเขาก็จะตัดสินใจได้ว่าควรจะเดิมพันข้างใคร”

หลิ่วหันคล้ายจะเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ทำได้เพียงพยักหน้าเบาๆ และไม่ได้เอ่ยอันใดอีก ในเมื่อคุณชายและจวิ้นจู่มีแผนในใจแล้ว พวกนางที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาก็ไม่ควรถามลึกไปกว่านี้

หนานกงมั่วหันกลับไปมองเว่ยจวินมั่วพลางเอ่ย “ท่านว่าคนของเซียวเชียนเยี่ยจะสามารถเกลี้ยกล่อมหนิงอ๋องได้สำเร็จหรือไม่”

คุณชายเว่ยนิ่งเงียบอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงส่ายหน้าเบาๆ หนานกงมั่วเองก็ครุ่นคิดพลางลูบคางอย่างช้าๆ จากนั้นก็ยิ้มตาหยีพลางเอ่ย “ข้าอยากรู้เสียจริง ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะเสนอเงื่อนไขใดให้หนิงอ๋อง”

“ไม่ว่าจะเสนอเงื่อนไขอันใด ก็ไม่มีทางสำเร็จอย่างแน่นอน” เว่ยจวินมั่วเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

“เหมือนที่ท่านหลอกลวงชนเผ่าหว่าล่านะหรือ” หนานกงมั่วถามขึ้นพลางหัวเราะเสียงเบา

“ไม่ใช่การหลอกลวง คือการแลกเปลี่ยนต่างหาก” คุณชายเว่ยเอ่ยด้วยสีหน้านิ่งสงบไม่มีอาการร้อนตัวเลยแม้แต่น้อย

“ก็ได้ ข้อแลกเปลี่ยนก็ข้อแลกเปลี่ยน” หนานกงมั่วยักไหล่เบาๆ ถึงแม้จะไม่รู้ว่าข้อแลกเปลี่ยนนี้จะสำเร็จเมื่อใดก็ตาม เพราะอย่างไรเสียชนเผ่าหว่าล่าที่เคยแทงข้างหลังเป่ยหยวนก็เป็นไปไม่ได้เลยที่จะกลับมาเป็นพันธมิตรกับชาวเป่ยหยวนในเวลาอันสั้นได้ ดังนั้นนอกจากการเป็นพันธมิตรกับจวนเยี่ยนอ๋องแล้วก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก ป่านนี้หัวหน้าชนเผ่าหว่าล่าที่ถูกใครบางคนหลอกคงกำลังก่นด่าอยู่ในใจ

“ตอนนี้ก็เกือบมืดแล้ว คืนนี้เราค้างแรมกันข้างหน้านี่ก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยเดินทางต่อ” หนานกงมั่วเอ่ยขึ้นพลางจ้องมองไปยังเมืองที่เห็นเพียงรางๆ ตรงเบื้องหน้า รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของนาง

หลิ่วหันเงยหน้าขึ้นมองตาม จากนั้นพลันเอ่ย “จวิ้นจู่ เมืองที่อยู่เบื้องหน้าคงจะเป็นเมืองอานเซี่ย เป็นเมืองขนาดใหญ่ที่อยู่ระหว่างชายแดนของสีโจวและโยวโจว หลังจากไปถึงเมืองอานเซี่ยแล้วก็แสดงว่าได้เข้าสู่อาณาเขตของหนิงอ๋องแล้ว”

เว่ยจวินมั่วจ้องมองหนานกงมั่วอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพยักหน้าเบาๆ เอ่ย “ก็ดี”

เมืองอานเซี่ยเป็นเพียงพื้นที่ปกครองพื้นที่หนึ่งเท่านั้น แต่เพราะอยู่ระหว่างชายแดนของสีโจวและโยวโจว อีกทั้งยังเป็นเส้นทางเดียวที่สามารถเดินทางจากทิศเหนือของสีโจวไปยังจินหลิงได้ จึงค่อนข้างครึกครื้นเป็นอย่างมาก ในตอนที่หนานกงมั่วและคนอื่นๆ เดินทางไปถึงเป็นเวลาพลบค่ำพอดี ถนนตรอกซอกซอยมีผู้คนสัญจรไปมา ดูคึกคักและมีชีวิตชีวา ทั้งสี่คนที่กำลังเดินอยู่บนถนน ดึงดูดสายตาของผู้คนไม่น้อย แม้การแต่งตัวของทั้งสี่จะไม่ได้สะดุดตาแต่อย่างใด ทว่ารูปลักษณ์และความสง่างามของทั้งสี่นั้นโดดเด่นกว่าผู้คนทั่วไปเป็นอย่างมาก ผู้ชายทางตอนเหนือมีรูปร่างกำยำล่ำสันและมีนิสัยที่ค่อนข้างโผงผางหยาบคาย ส่วนผู้หญิงนั้นรูปร่างสูงเพรียวและมีใบหน้าที่งดงามต้องใจไม่น้อย แต่ทั้งสี่คนนอกจากจะมีลักษณะท่าทางเหมือนคนทางตอนใต้แล้ว ชายหนุ่มและหญิงสาวที่เดินนำหน้ายังมีใบหน้าหล่อเหลาคมคายและสวยสดงดงามอย่างไร้ซึ่งที่ติ จึงยากที่จะไม่สะดุดตา

แต่ถึงอย่างนั้นกลับไม่มีผู้ใดกล้าเข้ามาพูดคุยด้วยแม้แต่คนเดียว ไม่ต้องเอ่ยถึงคุณชายเว่ยที่สีหน้าเย็นยะเยือก แม้แต่หลิ่วหันและซิงเวยที่เดินตามหลังก็มีมีดสั้นและกระบี่พกอยู่ที่เอว ดูท่าทางแล้วไม่ควรล่วงเกินแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะหลงใหลในเสน่ห์ที่ต้องตาต้องใจแค่ไหน ก็ทำได้เพียงแอบกลืนน้ำลายและเฝ้ามองอยู่ห่างๆ เท่านั้น เพราะอย่างไรเสีย…ก็ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าชีวิตของตนเอง

“คุณชาย ฮูหยิน พวกข้าได้จองห้องพักที่หอเย่ว์ปินเรียบร้อยแล้ว จะเข้าพักตอนนี้เลยหรือไม่เจ้าคะ” หลิ่วหันเอ่ยถามขึ้นเสียงเบา แน่นอนว่าองครักษ์ที่นำหน้ามาก่อนได้จองห้องพักในโรงเตี๊ยมไว้ล่วงหน้าเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หนานกงมั่วอมยิ้มพลางชำเลืองมองผู้คนรอบๆ ที่ต่างก็พากันหลบสายตาเป็นพัลวัน จึงพยักหน้าพลางเอ่ยด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ก็ดี”

แน่นอนว่าโรงเตี๊ยมที่องครักษ์วังจื่อเซียวเลือกมานั้นย่อมเป็นโรงเตี๊ยมที่ดีที่สุดของเมืองอยู่แล้ว ถึงแม้หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วจะไม่ใช่คนที่ลำบากไม่ได้ แต่ภายใต้สถานการณ์ที่พอจะจัดหาได้ก็ควรต้องพักให้สบายหน่อยจึงจะถูก เมื่อเข้าประตูไป ผู้จัดการโรงเตี๊ยมก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับด้วยตนเองทันที “แขกทั้งสี่ท่าน เชิญด้านในขอรับ ไม่ทราบว่าท่านทั้งสี่…”