หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 801 จิตใจของผู้หญิง (1)

ตอนที่ 801 จิตใจของผู้หญิง (1)

ในห้องหนังสือมืดสนิท กงอวี้เฉินเอนตัวอยู่บนเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน มือถือถ้วยเหล้ายกขึ้นจิบอย่างสบายใจ ภายใต้หน้ากาก สายตาฉายแววตื่นเต้นระคนด้วยประกายความชั่วร้าย…

เมืองจินหลิง เซียวเชียนเยี่ยอ่านรายงานด่วนที่เพิ่งได้รับเมื่อครู่จบ สีหน้าที่ซีดขาวของเขาพลันดูแย่ลงกว่าเดิม รายงานในมือร่วงลงบนโต๊ะหนังสือที่อยู่ตรงหน้า หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เซียวเชียนเยี่ยก็หยิบรายงานขึ้นมาอีกครั้งแล้วหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า พยายามทำให้ความกังวลและความหงุดหงิดในใจสงบลง

“ฝ่าบาท” โจวเซียงเห็นท่าทีของเขาก็รู้ว่ามิใช่เรื่องดีแน่นอน รีบเอ่ยถาม “ฝ่าบาท เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเชียนเยี่ยเงยหน้าขึ้นเหลือบมองเขา เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “อี้ชุนโหวรายงานด่วน เซี่ยลี่และฉีซั่วตายแล้ว กองทัพทหารหนึ่งแสนนายในโยวโจวก็ถูกกวาดล้างจนหมด”

ได้ยินเช่นนี้ ในห้องทรงอักษรพลันเงียบสงัด กองทัพทหารหนึ่งแสนนาย…สำหรับราชสำนักแล้วไม่ถือว่ามากแต่ก็ไม่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาคือกองทัพทหารหนึ่งแสนนายที่ประจำการอยู่ที่โยวโจวมาหลายปี แล้วยังมีเซี่ยลี่และฉีซั่ว พวกเขาล้วนแต่เป็นคนที่รู้จักโยวโจวและเยี่ยนอ๋องดีที่สุด ครั้งแรกที่ต่อสู้กัน พวกเขากลับได้รับความสูญเสียอย่างรุนแรง อย่างน้อย…ในสายตาของผู้คนยามนี้ พวกเขากำลังเสียเปรียบ

ผ่านไปเนิ่นนาน โจวเซียงพลันเอ่ยว่า “เยี่ยนอ๋องทรยศประเทศชาติ คิดจะก่อกบฏเป็นเรื่องจริง ฝ่าบาทโปรดอย่าเมตตาหรือลังเลพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเชียนเยี่ยพยักหน้าแล้วเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “แน่นอนอยู่แล้ว”

เยี่ยนอ๋องป่าวประกาศแล้วว่าจะต่อต้านตน ไม่ว่าอย่างไรตนย่อมไม่มีทางยอมแพ้เยี่ยนอ๋อง เซียวเชียนเยี่ยพยักหน้า “ถ่ายทอดราชโองการของเราแก่อี้ชุนโหว จับตัวคนเนรคุณเยี่ยนอ๋องมาชดใช้ ไม่ว่าจะขาดกำลังคน เสบียงอาหาร หรือเงิน เราจะจัดการให้พวกเขาเอง”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” โจวเซียงและหันหมิ่นมองหน้ากันแล้วเอ่ยตอบรับโดยพร้อมเพรียงกัน

ไม่ต้องเอ่ยถึงเซียวเชียนเยี่ย ความจริงแล้วระหว่างพวกเขาและเยี่ยนอ๋องนั้นต่างไม่ยอมพ่ายแพ้ต่ออีกฝ่ายอยู่แล้ว เยี่ยนอ๋องป่าวประกาศว่าขุนนางประจบสอพลอก็คือพวกเขาไม่ใช่หรือ เยี่ยนอ๋องกำจัดคนสนิทของฝ่าบาทเช่นนี้ หรือว่าพวกเขายังหวังว่ามีสิ่งใดเจรจากันได้ ไม่ว่าเซียวเชียนเยี่ยและเยี่ยนอ๋องสุดท้ายจะเป็นเช่นไร หากเยี่ยนอ๋องชนะพวกเขาย่อมไม่มีทางรอดแน่นอน

หลังจากทูลลาต่อเซียวเชียนเยี่ยแล้ว ทั้งสองคนก็ออกมาจากห้องทรงอักษร หันมามองหน้ากันด้วยสายตาแน่วแน่

“สหายโจว ดูเหมือนว่าเยี่ยนอ๋องจะเล็งเป้ามาที่พวกเราแล้วจริงๆ” หันหมิ่นถอนหายใจ

โจวเซียงยิ้มหยัน เอ่ยว่า “ท่านกับข้าเป็นคนของฝ่าบาท เป็นศัตรูของเยี่ยนอ๋อง เป็นธรรมดาของตะปูในตา หนามในเนื้อ[1] แต่หากเยี่ยนอ๋องคิดว่าตัวเองสามารถเอาชนะต้าเซี่ยได้ เช่นนั้นก็ลองดู วิญญาณของอดีตฮ่องเต้ที่อยู่บนสวรรค์ไม่มีทางปล่อยให้ขุนนางกบฏสร้างความวุ่นวายให้ประเทศชาติ”

หันหมิ่นพยักหน้า “สหายโจวเอ่ยถูกต้องแล้ว ไม่สู้…ไปดื่มด้วยกันที่จวนข้าดีหรือไม่”

“เช่นนั้นคงไม่เกรงใจแล้ว” โจวเซียงยิ้ม

“ไท่เฮาเสด็จ” ข้างหลังไม่ไกล ไท่เฮาเดินเข้ามาพร้อมกับเหล่าผู้ติดตาม ทั้งสองคนจึงรีบเดินเข้าไปถวายความเคารพ ไท่เฮาเหลือบมองพวกเขาด้วยสายตาเรียบเฉย จากนั้นพยักหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “อาจารย์โจว อาจารย์หัน ฝ่าบาทยุ่งอยู่เช่นนั้นหรือ” หันหมิ่นรีบเอ่ยตอบ “กระหม่อมสองคนเพิ่งออกมา ฝ่าบาทกำลังพักผ่อนพ่ะย่ะค่ะ ไท่เฮามาหาฝ่าบาท กระหม่อมไม่กล้าถ่วงเวลา ขอตัวลาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เมื่อครั้งไท่เฮาเป็นพระชายารัชทายาทในยามนั้น นางมีนิสัยเด็ดขาด ถึงแม้หน้าตาจะไม่โดดเด่น แต่กลับเป็นผู้หญิงอันดับหนึ่งของจินหลิง ทว่าเมื่อเป็นไท่เฮากลับดูอ่อนน้อมถ่อมตนกว่าเดิม เอาแต่อยู่วังหลัง ไม่สนใจเรื่องข้างนอก มีฮองเฮาอยู่คุยเป็นเพื่อนทุกวัน เลี้ยงดูหลานตัวน้อย ไม่ว่าจะเป็นพระสนมในราชสำนัก หรือขุนนางเก่าแก่ของฝ่าบาทอย่างพวกเขาก็ล้วนแต่แสดงท่าทีเป็นกันเอง หันหมิ่นรู้จักนิสัยของไท่เฮา จึงไม่เอ่ยอันใดมาก

ไท่เฮาพยักหน้า พวกเขาทั้งสองคนเดินออกไป มองดูแผ่นหลังที่รีบร้อนเดินออกไปของพวกเขาแล้ว ไท่เฮาก็ถอนหายใจ หันหลังเดินเข้าไปในห้องทรงอักษร

เซียวเชียนเยี่ยกำลังยุ่งอยู่กับการตรวจดูฎีกา หากเอ่ยถึงเรื่องความขยัน เซียวเชียนเยี่ยขยันไม่แพ้อดีตฮ่องเต้ แต่น่าเสียดายที่เรื่องเดียวกัน อดีตฮ่องเต้ใช้ความพยายามเพียงสามส่วนก็สามารถทำสำเร็จได้ ทว่าเซียวเชียนเยี่ยนั้นแม้จะใช้ความพยายามทั้งหมด ก็อาจยังไม่สมบูรณ์แบบ ดังนั้นเพิ่งครองบัลลังก์ได้ไม่ถึงสองปี เซียวเชียนเยี่ยพยายามดูแลประเทศชาติทุกวัน ทว่าภาพรวมภายในและภายนอกราชสำนักกลับไร้ความสามารถแตกต่างจากยามที่อดีตฮ่องเต้ยังมีชีวิตอยู่

ได้ยินว่าไท่เฮาเสด็จมา เซียวเชียนเยี่ยก็รีบวางพู่กันในมือลงแล้วยืนขึ้น “เสด็จแม่ ไยถึงมาที่นี่พ่ะย่ะค่ะ”

ไท่เฮามองดูสีหน้าซีดเซียวของบุตรชาย ถอนหายใจแล้วเอ่ย “ฝ่าบาทดูสีหน้าซีดเซียว เหนื่อยหรือไม่” ถึงแม้ตอนที่เซียวฉุนและหนานกงไหวก่อกบฏ พวกเขาสองแม่ลูกเกิดเรื่องไม่พอใจกันอยู่บ้าง ทว่าสำหรับไท่เฮาแล้ว เซียวเชียนเยี่ยคือบุตรชายคนเดียวของนาง คิดเช่นนี้นางจึงให้อภัยเขาทุกอย่าง ยามนี้เห็นความเหนื่อยล้าบนใบหน้าเขา ไทเฮาจึงรู้สึกเป็นห่วง

เซียวเชียนเยี่ยส่ายหน้าแล้วยิ้ม เอ่ย “เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ เสด็จแม่ไม่ต้องเป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ”

ไท่เฮามองหน้าเขา “จะไม่ให้เป็นห่วงได้เช่นไร แม่ได้ยินว่าเจ้าไม่ได้กลับวังหลังสองสามวันแล้ว ถึงแม้แม่จะบอกเจ้าว่าสุภาพบุรุษไม่ควรโลภมากเรื่องสตรี แต่เจ้าก็ไม่ควรทำร้ายสุขภาพตัวเองเพราะเรื่องประเทศชาติ เรื่องบางเรื่อง หากเร่งรีบเกินไปอาจไม่เกิดผลสำเร็จ”

เซียวเชียนเยี่ยเอ่ยตอบเบาๆ “ลูกน้อมรับคำสอนของเสด็จแม่พ่ะย่ะค่ะ แต่ในเมื่อเสด็จปู่มอบประเทศชาติให้ลูกเป็นคนดูแล ลูกจะยอมปล่อยให้ประเทศชาติพังทลายในมือของลูกได้เช่นไร หากเป็นเช่นนั้น ลูกจะเอาหน้าที่ไหนไปพบเสด็จพ่อและเสด็จปู่ได้”

ถึงแม้ไท่เฮาจะไม่สนใจเรื่องของประเทศชาติ แต่นางก็พอรู้เรื่องในราชสำนักอยู่บ้าง นึกถึงเยี่ยนอ๋องแห่งโยวโจว ที่แม้แต่ไท่จื่อยังต้องเกรงใจ ไท่เฮาก็ถอนหายใจออกมา “เรื่องของเยี่ยนอ๋อง ไม่มีทางออกแล้วจริงๆ หรือ”

“เสด็จแม่” รอยยิ้มบนใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยแข็งค้าง จากนั้นพลันกลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว สูดหายใจเข้าแล้วจึงเอ่ยว่า “เยี่ยนอ๋องป่าวประกาศอย่างชัดเจนว่าลูกคือฮ่องเต้ที่ไร้ศีลธรรม อาจารย์โจวและอาจารย์หันคือขุนนางไร้ศีลธรรม กล่าวว่าจะกลับมากำจัดพวกเรา เสด็จแม่…ท่านเชื่อหรือพ่ะย่ะคะ หากยอมให้เขามากำจัดพวกเรา ฮ่องเต้อย่างลูก…จะมีจุดจบเช่นไรกัน”

ไท่เฮาเงียบ นางเคยอ่านหนังสือประวัติศาสตร์มากมาย ไม่ว่าใครเป็นคนผิด บอกว่าเยี่ยนอ๋องไม่มีความผิดนางคงไม่เชื่อ ตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่เคยมีฮ่องเต้ที่ถูกขุนนางกำจัดแล้วยังกลับมามีอำนาจ สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นหุ่นเชิด

“เสด็จแม่…ลูกไม่อยากเป็นหุ่นเชิดของเยี่ยนอ๋อง ลูกคือฮ่องเต้ของต้าเซี่ย ฮ่องเต้ที่เสด็จปู่แต่งตั้งด้วยพระองค์เอง” เซียวเชียนเยี่ยตาแดงก่ำ เอ่ยอย่างเคร่งขรึม

ไท่เฮาถอนหายใจ เดินเข้าไปโอบกอดบุตรชายไว้ “ไม่ต้องกลัว แม่จะอยู่กับเจ้าเสมอ”

เซียวเชียนเยี่ยพยักหน้า “เสด็จแม่ไม่ต้องห่วง ลูกไม่มีทางพ่ายแพ้เยี่ยนอ๋อง ไม่มีทาง!”

ไท่เฮาเงียบ บรรยากาศในห้องทรงอักษรเงียบสงัด มีเพียงเสียงที่ดังขึ้นมาเป็นครั้งคราวของเซียวเชียนเยี่ย

อาการบาดเจ็บของหนานกงมั่วดีขึ้นอย่างรวดเร็ว เพียงไม่กี่วันบาดแผลบนไหล่ของนางก็หายดีแล้ว แม้แต่ซิงเวยที่บาดเจ็บสาหัสก็เกือบจะหายเป็นปกติเช่นกัน จวนเยี่ยนอ๋องราวกับกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม แต่ว่าหากสังเกตดูดีๆ จะเห็นว่าทุกคนดูเหมือนจะเก็บเรื่องอันใดไว้ในใจ เมื่อเทียบกับเมื่อก่อน ทุกคนล้วนแต่รู้ดี ว่าการล้อมโยวโจวครั้งนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้น ต่อไปจะต้องอันตรายมากขึ้นอย่างแน่นอน

[1] ตะปูในตา หนามในเนื้อ สิ่งที่รังเกียจ ไม่ชอบ