หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 800 ไพ่ดี? ไพ่เสีย! (3)

ตอนที่ 800 ไพ่ดี? ไพ่เสีย! (3)

“นายท่าน…เด็กคนนั้น ให้ส่งคนไปจัดการหรือไม่ขอรับ” ชายชุดดำถาม

กงอวี้เฉินเหลือบมองเขาอย่างเย็นชา เลิกคิ้วขึ้นแล้วเอ่ยว่า “จัดการหรือ กว่าจะ…ได้เด็กมาทั้งคนจะจัดการไปไย ข้าเพียงสงสัยว่าตอนนั้นส่งนางไปราวกับจะตาย แต่ตอนนี้กลับมีลูกแล้ว ดูเหมือนว่านางก็ไม่ได้อยากตาย เห็นได้ว่า…วาจาเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นคำพูดเหลวไหลทั้งนั้น”

ชายชุดดำนิ่งเงียบ คุณหนูย่อมมิใช่สายลับอยู่แล้ว ทว่าไม่รู้ทำไมทั้งๆ ที่นายท่านมีสตรีที่มีความสามารถและโดดเด่นอยู่ตั้งมากมาย นายท่านกลับส่งคนที่ไม่เต็มใจอย่างคุณหนูกงไปอยู่กับเยี่ยนอ๋อง วาจาเหล่านี้เขาย่อมไม่กล้าเอ่ยออกมาตามตรง นายท่านสามารถไม่พอใจคุณหนูกง แต่ลูกน้องอย่างเขาทำไม่ได้

เห็นได้ชัดว่ากงอวี้เฉินหงุดหงิดแต่กลับไม่โมโหกับข่าวกะทันหันข่าวนี้ ครุ่นคิดอยู่เนิ่นนานก็ยิ้มก็มุมปาก “เด็กคนนั้น…จวนเยี่ยนอ๋องไม่มีบุตรเพิ่มมาหลายปีแล้ว หากเป็นเด็กผู้ชาย ปีนี้เยี่ยนอ๋องอายุสี่สิบ เขายังต้องมีชีวิตไปอีกนาน ช่างน่าสนใจ… ยังไม่ต้องสนใจเรื่องเด็กทั้งสอง เด็กที่อยู่ในท้องของกงเสี่ยวเตี๋ย ต้องให้นางคลอดออกมาอย่างปลอดภัย และให้ดีที่สุด…ต้องเป็นเด็กผู้ชาย”

ชายชุดดำถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่ว่าอย่างไร การที่ไม่ต้องไปลักพาตัวเด็กทั้งสองที่ได้รับการคุ้มกันอย่างแน่นหนาย่อมเป็นเรื่องดี สำหรับเรื่องของคุณหนูกง หากอยากเข้าถึงตัวนางยังง่ายกว่าเข้าถึงตัวเด็กทั้งสองเสียอีก

“ช่วงนี้ในเมืองโยวโจวมีเรื่องอื่นใดอีกหรือไม่” ไม่สนใจเรื่องเด็กทั้งสองอีกต่อไป อาจเป็นเพราะเรื่องที่กงเสี่ยวเตี๋ยตั้งครรภ์ทำให้กงอวี้เฉินอารมณ์ดีขึ้นมาไม่น้อย เอ่ยถามเสียงเรียบ

ชายชุดดำรีบเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในเมืองโยวโจวให้เขาฟัง กงอวี้เฉินได้ยินเช่นนี้ก็เงียบไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “อดีตฮ๋องเต้ทิ้งไพ่ดีเอาไว้ให้เซียวเชียนเยี่ย แต่กลับถูกเขาทำให้เป็นไพ่เสีย เช่นนี้ยังอยากจะเอาชนะเยี่ยนอ๋อง ฮ่าๆ”

“นายท่านคิดว่า…จินหลิงไม่มีทางชนะเยี่ยนอ๋องเช่นนั้นหรือขอรับ” ชายชุดดำตกใจ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม ถึงแม้ตอนนี้ในเมืองโยวโจว เยี่ยนอ๋องจะเป็นฝ่ายชนะ แต่เมื่อเทียบความแข็งแกร่งในตอนนี้แล้ว จวนเยี่ยนอ๋องยังแข็งแกร่งไม่มากเท่าราชสำนัก กงอวี้เฉินถือมีดสั้นเล่นอยู่ในมือ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ “เซี่ยลี่ตายแล้ว ฉีซั่วก็ตายแล้ว ตอนนี้เมืองโยวโจว…กลายเป็นของเยี่ยนอ๋องอย่างสมบูรณ์แบบ”

“เช่นนั้นหรือขอรับ” ชายชุดดำถาม เมื่อเทียบกับต้าเซี่ยที่กว้างใหญ่ โยวโจวก็เป็นเพียงสถานที่เล็กๆ

กงอวี้เฉินยิ้มหยันแล้วเอ่ยว่า “สงครามเมื่อปีก่อน ทำเอาชาวหยวนเหนือได้รับบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ยังถูกชนเผ่าหว่าชื่อควบคุม ตอนนี้พวกเขาไม่มีทางโจมตีโยวโจว หากเยี่ยนอ๋องโจมตีตอนใต้ เผชิญหน้ากับดินแดนของอ๋องหกและอ๋องสิบสี่ ถึงแม้ว่ายามนี้ทั้งสองจะไม่ได้อยู่ในเขตปกครองแล้ว แต่พวกเขาดูแลมาตั้งหลายปี ใช่ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะเข้าไปควบคุมได้ง่ายๆ หากเยี่ยนอ๋องต้องการครอบครองดินแดนสองดินแดนนั้นย่อมมิใช่เรื่องยาก จากนั้น…ก็เป็นดินแดนของโจวอ๋อง เจ้าคิดว่า…โจวอ๋องจะยอมให้ทหารของราชสำนักมาแสดงอำนาจในเขตของตัวเองเช่นนั้นหรือ และโจวอ๋องก็มิใช่คู่ต่อสู้ของเยี่ยนอ๋อง”

“เอ่อ…” ชายชุดดำเงียบไปนาน “เช่นนั้นก็หมายความว่า…ก็ไม่มีใครคือคู่ต่อสู้ของเยี่ยนอ๋องเช่นนั้นหรือขอรับ”

กงอวี้เฉินเลิกคิ้วแล้วจึงเอ่ย “เอ่ยเช่นนี้ไม่ได้ หากเซียวเชียนเยี่ยสามารถโน้มน้าวให้หนิงอ๋องเคลื่อนกองกำลังไท่หนิงรับมือกับเยี่ยนอ๋อง ใครจะแพ้ใครจะชนะก็ยังไม่รู้ แต่ช่างน่าเสียดาย…” ได้ยินกงอวี้เฉินหัวเราะหยันแล้วเอ่ยต่อว่า “เซียวเชียนเยี่ยโน้มน้าวหนิงอ๋องไม่ได้” เดิมทีเขาเอ่ยอย่างเด็ดขาดว่าจะล้มอำนาจบรรดาอ๋อง ยามนี้เกิดเรื่องขึ้นยังอยากให้หนิงอ๋องช่วยเหลือหรือ ถึงแม้เซียวเชียนเยี่ยไม่ได้เอ่ยเช่นนั้น ทว่าหนิงอ๋องก็มิใช่คนที่สามารถโน้มน้าวได้ง่ายเช่นนั้น

ได้ยินคำเอ่ยของกงอวี้เฉิน ชายชุดดำจึงถอนหายใจแทนเซียวเชียนเยี่ยในใจ

“นายท่าน… จะไม่ช่วยคนจินหลิงผู้นั้นแล้วหรือขอรับ”

กงอวี้เฉินมีท่าทีตกใจ “ทำไมข้าต้องช่วยเขา”

“…” นายท่านให้พวกเขาช่วยก่อกวนคุณชายเว่ยกับเยี่ยนอ๋องไม่ใช่หรือ ถึงแม้ดูจากผลลัพธ์ที่ได้ พวกเขาดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอันใดเซียวเชียนเยี่ย แต่กลับสร้างปัญหาให้คุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่จริงๆ ศัตรูของศัตรูก็คือมิตรของตัวเองไม่ใช่หรือ ดังนั้น พวกเขาไม่ใช่พันธมิตรกันเช่นนั้นหรือ

เห็นได้ชัดว่ากงอวี้เฉินไม่ใส่ใจความสงสัยของเขา “หากเซียวเชียนเยี่ยฉลาดกว่านี้อีกสักหน่อย ข้าอาจจะช่วยเขา แต่ช่างน่าเสียดาย…เขาถูกกำหนดให้พ่ายแพ้เยี่ยนอ๋อง ในเมื่อเป็นเช่นนี้ไยข้ายังต้องเสียเวลากับเขา”

“นายท่านฉลาดล้ำเลิศ” ชายชุดดำเอ่ยอย่างเคร่งขรึม

กงอวี้เฉินไม่สนใจคำชมเชยจากลูกน้อง สะบัดแขนเสื้อแล้วเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ยังไม่ต้องสนใจเรื่องของจวินมั่วและซิงเฉิงจวิ้นจู่ ตอนนี้…ต้องให้ลูกของกงเสี่ยวเตี๋ยคลอดออกมาอย่างปลอดภัย แล้วอีกอย่างท่าทีที่เยี่ยนอ๋องมีต่อกงเสี่ยวเตี๋ย ไปสืบมาให้ชัดเจน”

ชายชุดดำตกใจ “เยี่ยนอ๋องรักและเอ็นดูคุณหนู นายท่านคิดว่ามันผิดปกติหรือขอรับ”

กงอวี้เฉินยิ้มหยัน “เจ้าคิดว่ามันปกติเช่นนั้นหรือ คนอย่างเขาจะหลงเจ้าเด็กโง่อย่างกงเสี่ยวเตี๋ยเช่นนั้นหรือ”

“…” เจ้าเด็กโง่ผู้นั้นคือคนที่นายท่านส่งไปเอง

“หรือว่าเยี่ยนอ๋องกำลังเล่นละครขอรับ” เพราะตัวตนที่แท้จริงของนายท่านหรือ เขาสงสัยว่ากงเสี่ยวเตี๋ยรู้หรือไม่

กงอวี้เฉินยิ้มอย่างเฉยเมยแล้วเอ่ย “ข้าไม่สนใจว่ามันจริงหรือไม่ ถึงแม้จะไม่ใช่เรื่องจริง…ข้าก็จะทำให้มันเป็นเรื่องจริง ส่งคนไปสอนเจ้าเด็กโง่คนนั้นว่าควรเป็นชายารองที่ได้รับความโปรดปรานเช่นไร”

“ขอรับ นายท่าน”

“สำหรับเรื่องที่เยี่ยนอ๋องจะทำอันใดกันแน่…ข้าจะสืบเอง” กงอวี้เฉินเหลือบมองไปยังหน้าต่างที่ปิดไว้ครึ่งหนึ่ง แล้วเอ่ยเสียงเรียบเฉย

“รายงานนายท่าน” หน้าประตู องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยด้วยความเคารพ “ราชทูตจากจินหลิงขอพบท่านขอรับ”

สายตาของกงอวี้เฉินฉายแววดูถูก เอ่ยอย่างเคร่งขรึม “บอกให้พวกเขาไสหัวออกไปเสีย ข้าไม่อยากเห็นหน้าพวกเขา ต่อไป…ข้าไม่อยากเห็นหน้าคนของจินหลิงอีก”

“ขอรับนายท่าน” องครักษ์ตอบรับอย่างรวดเร็ว

คนด้านนอกย่อมได้ยินเสียงของกงอวี้เฉิน บุรุษหน้าหยกที่สวมชุดสามัญชนธรรมดาตะโกนขึ้นมาว่า “นายท่านกงหมายความว่าอย่างไร”

องครักษ์ยกมือขึ้นขวางทางเขา แล้วเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “นายท่านมีคำสั่ง เชิญกลับไปเถิด”

ชายคนนั้นรับการต้อนรับที่เย็นชาเช่นนี้ไม่ได้ ส่งเสียงหยันแล้วสะบัดแขนเสื้อ “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ รายงานนายท่านด้วยว่าโปรดระวังตัวให้ดี”

สีหน้าเย็นชาขององครักษ์ทอดสายตาอาฆาต ยังไม่ได้ทำอันใดก็มีสายลมพัดวูบออกมาจากในห้อง ชายที่กำลังหันหลังเดินออกไปล้มลงกับพื้นทันที จากนั้นบนพื้นก็เต็มไปด้วยเลือด มีคนเปิดประตูห้องหนังสือออกมา ชายชุดดำเดินออกมา กวาดตามองคนที่ล้มอยู่ตรงหน้าตัวเอง เอ่ยอย่างเคร่มขรึม “ลากออกไป ส่งศีรษะกลับไปยังจินหลิง มอบให้เซียวเชียนเยี่ย”

“ขอรับ” องครักษ์ตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น