หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 799 ไพ่ดี? ไพ่เสีย! (2)

ตอนที่ 799 ไพ่ดี? ไพ่เสีย! (2)

เยี่ยนอ๋องถอนหายใจแล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็ดี อู๋สยาสร้างเรือนนอกเช่นนั้นหรือ อืม เคยได้ยินจวินเอ๋อร์พูดถึง ช่างน่าเสียดาย…ยามนี้คงไม่มีเวลาไปดู แต่หากพระชายากับน้องห้ามีเวลาก็ไปพักผ่อนที่นั่นเถิด” พระชายาเยี่ยนอ๋องยิ้มบาง เอ่ยขอบคุณท่านอ๋อง

กงเสี่ยวเตี๋ยนั่งอยู่ด้านข้างฟังเยี่ยนอ๋อง พระชายาเยี่ยนอ๋อง และองค์หญิงฉังผิงสนทนากันด้วยความเบื่อหน่าย เรื่องพวกนี้ชายารองอย่างนางเอ่ยแทรกไม่ได้ รู้สึกเบื่อขึ้นมาอยู่บ้าง ช่วงที่เยี่ยนอ๋องไม่อยู่ที่จวน นางเก็บตัวอยู่ในเรือนเตี๋ยตลอด รู้ว่าตัวเองไม่ควรทำให้พระชายาเยี่ยนอ๋องกับองค์หญิงฉังผิงไม่พอใจจึงไม่เคยออกมาหาเรื่องใส่ตัว ในยามนี้เยี่ยนอ๋องกลับมาแล้ว นางเองยังตั้งครรภ์อีกด้วย… ชั่วขณะนั้น กงเสี่ยวเตี๋ยก็อดนึกถึงชายที่สวมอาภรณ์สีขาวที่เคยได้พบตอนไปหาหนานกงมั่วที่เรือนไม่ได้ คุณชายเสียนเกอ…เสียนเกอ… จากนั้นก็คิดถึงความรักความเอาใจใส่ที่เยี่ยนอ๋องมีต่อนาง…

นางดึงแขนเสื้อเยี่ยนอ๋องแผ่วเบา เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว หันหน้ามองสตรีที่นั่งอยู่ด้านข้าง “มีอันใดหรือ”

กงเสี่ยวเตี๋ยมองไปยังพระชายาเยี่ยนอ๋อง จากนั้นก็มองไปยังองค์หญิงฉังผิง แล้วเอ่ยขึ้นมาเบาๆ ว่า “ท่านอ๋อง หม่อมฉัน…หม่อมฉันไม่ค่อยสบายเพคะ”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้าแล้วจึงเอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าส่งเจ้ากลับไปพักผ่อนดีกว่า”

กงเสี่ยวเตี๋ยรีบส่ายหน้า เอ่ยว่า “ท่านอ๋องไม่ได้กลับมานานแล้ว ควรอยู่พูดคุยกับพระชายาอีกสักหน่อย หม่อมฉันกลับเองได้เพคะ”

เยี่ยนอ๋องยืนขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ไปกันเถิด ข้าไปส่งเจ้าเอง” เห็นเยี่ยนอ๋องยืนกรานที่จะไปส่งตัวเอง กงเสี่ยวเตี๋ยจึงลุกขึ้น มองไปยังพระชายาเยี่ยนอ๋องด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นจึงเอ่ยว่า “พระชายา ล้วนแต่เป็นเพราะหม่อมฉัน หม่อมฉันกับท่านอ๋อง…”

พระชายาเยี่ยนอ๋องยิ้มมุมปากอย่างเย็นขา แต่ท่าทียังคงสง่างามดังเดิม เอ่ยเสียงเรียบ “ในเมื่อเจ้าไม่สบาย เช่นนั้นก็รีบกลับไปพักผ่อนเถิด เรื่องลูกย่อมเป็นเรื่องสำคัญ ในจวนเยี่ยนอ๋องของเรานอกจากจูเอ๋อร์แล้วก็ไม่มีเด็กมาตั้งนานแล้ว นี่เป็นเรื่องน่ายินดี ท่านอ๋อง ใช่หรือไม่เพคะ” เยี่ยนอ๋องตกใจ พยักหน้าแต่กลับไม่เอ่ยตอบอันใด เพียงหันไปเอ่ยกับกงเสี่ยวเตี๋ยว่า “ไปกันเถิด”

“เพคะ ท่านอ๋อง”

มองดูทั้งสองเดินออกไป สีหน้าของพระชายาเยี่ยนอ๋องก็เย็นชาลง องค์หญิงฉังผิงถอนหายใจอยู่ภายในใจ จากนั้นจึงเอ่ยเบาๆ ขึ้นมา “กงเสี่ยวเตี๋ยผู้นี้…”

พระชายาเยี่ยนอ๋องยิ้มหยัน เอ่ยว่า “เห็นได้ชัดว่าท่านอ๋องตามใจนางจนนางเอาแต่ใจ”

“พี่สะใภ้สาม ท่าน…”

พระชายาเยี่ยนอ๋องเลิกคิ้ว ทว่าใบหน้ากลับไม่มีความโมโหของเมื่อครู่ก่อน ยิ้มหยัน “คอยดูเถิด ข้าอยู่กับท่านอ๋องมาตั้งยี่สิบปี พระองค์ไม่เคยตามใจผู้หญิงคนไหนเท่านี้มาก่อน เกรงว่านางจะวาสนาน้อย แบกรับเอาไว้ไม่ไหว”

องค์หญิงฉังผิงไร้ซึ่งวาจา บางทีคนที่รู้จักพี่สามของตัวเองดีที่สุดอาจมิใช่เสด็จพ่อหรือเสด็จแม่ และก็มิใช่ตนที่เป็นน้องสาวและพี่หกที่เป็นพี่ชาย กลับเป็นพี่สะใภ้สามที่อยู่ตรงหน้าตัวเองตอนนี้ สตรีที่อยู่กับพี่สามมาตั้งยี่สิบปี เป็นคนที่รู้จักพี่สามดีที่สุดใช่หรือไม่

…

“พลาดอีกแล้วหรือ”

เรือนลับแห่งหนึ่งในโยวโจว กงอวี้เฉินนั่งจ้องชายชุดดำที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าในห้องหนังสือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่โหดเหี้ยม ชายที่คุกเข่าอยู่บนพื้นหวาดกลัวจนตัวสั่น ก้มหน้าผากลงกับพื้นไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมา “ข้าน้อยไร้ความสามารถ นายท่านโปรดลงโทษขอรับ”

“หึ เจ้าไร้ความสามารถจริงๆ” กงอวี้เฉินยิ้มหยัน “เว่ยจวินมั่วไม่อยู่โยวโจว หนานกงมั่วได้รับบาดเจ็บสาหัส เช่นนี้พวกเจ้ายังทำพลาด ข้าก็ไม่รู้…ว่าจะเก็บพวกเจ้าไว้ทำไม”

ชายชุดดำตัวสั่นเทา รีบเอ่ย “รายงานนายท่าน…ซิงเฉิงจวิ้นจู่ส่งองครักษ์ครึ่งหนึ่งของวังจื่อเซียวมาปกป้องเด็กสองคนนั้น แล้วยัง…มียอดฝีมือลึกลับอีกคนหนึ่ง คนของเรา…ต่อสู้กับเขาไม่ถึงสามกระบวนท่าก็ถูกฆ่าตายแล้วขอรับ”

“ยอดฝีมือลึกลับหรือ” กงอวี้เฉินก้มหน้าลง เอ่ยเสียงเคร่งขรึม

ชายชุดดำรีบเอ่ยต่อ “จากที่ข้าน้อยเห็น คงเป็นยอดฝีมือที่อยู่ในเขาชุ่ยเวยขอรับ น่าจะเป็น…อาจารย์ของคุณชายเสียนเกอ ได้ยินมาว่าสกุลเหวินขอรับ”

กงอวี้เฉินพยักหน้า หัวเราะหยัน “ดีทีเดียว เสียสละคนไปตั้งมากมาย ทำอันใดไม่สำเร็จสักอย่าง แต่กลับรู้ว่าอีกฝ่ายสกุลอันใด ข้ามิได้อยากรู้ชื่อสกุลของเขา ข้าอยากรู้ว่า…พวกเจ้าจะรับมือกับเขาเช่นไร”

ชายชุดดำไม่กล้าเอ่ยวาจา พวกเขาไม่รู้จักอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ยิ่งไปกว่านั้นยังมีคนของวังจื่อเซียวอยู่ด้วย ไม่ได้อยู่ตามลำพัง จะรับมือกับเขาอย่างไรเช่นนั้นหรือ เมื่อต้องเผชิญกับความแข็งแกร่งกลยุทธ์ใดล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์ กงอวี้เฉินก้มหน้าลงมองลูกน้องตนเอง เห็นสายตาของลูกน้อง จึงเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “เช่นนั้นก็หมายความว่า…ไม่มีวิธีเช่นนั้นหรือ”

“นายท่านโปรดอภัยด้วยขอรับ” ชายชุดดำทำได้เพียงขอรับโทษ

“ขยะ” กงอวี้เฉินเอ่ยอย่างเย็นชา “ตอนนี้ข้ายังไม่อยากสนใจเจ้าสกุลเหวินผู้นั้น แต่ว่า…เด็กสองคนนั้น ต้องนำมาให้ข้าให้ได้!”

ชายชุดดำเงยหน้าขึ้นมองกงอวี้เฉิน เอ่ย “ไม่ทราบว่านายท่าน… “

กงอวี้เฉินก้มหน้าลง ครุ่นคิดอยู่นาน เอ่ยว่า “ในเมื่อซิงเฉิงจวิ้นจู่ส่งคนมาดูแลความปลอดภัยของบุตรชายและบุตรสาวตัวเองมากมายเช่นนั้น เราก็ทำอันใดไม่ได้ แล้วในเมื่อเข้าไปข้างในไม่ได้ ก็ต้องเริ่มจากข้างใน”

สายตาของชายชุดดำเป็นประกาย เอ่ยถาม “นายท่านหมายถึง… ซั่นจยาจวิ้นจู่หรือขอรับ”

ซั่นจยาจวิ้นจู่ จูชูอวี้เป็นบุตรสะใภ้รองของเยี่ยนอ๋อง ไม่ค่อยมีอำนาจในจวนเยี่ยนอ๋อง ยามนี้ซุนเหยียนกำลังตั้งครรภ์ จูชูอวี้คือคนเดียวที่สามารถช่วยดูแลเรื่องภายในจวนเยี่ยนอ๋อง ถึงแม้จะไม่ชอบนางมากแค่ไหน แต่นางก็คงมีอำนาจมากกว่าแต่ก่อนอยู่บ้าง แล้วอีกอย่าง…จูชูอวี้เป็นคนฉลาด ย่อมเป็นตัวเลือกที่ไม่เลวเลยทีเดียว

กงอวี้เฉินส่ายหน้า “จูชูอวี้ไม่มีทางช่วยเจ้า”

ชายชุดดำตกใจ มองไปที่กงอวี้เฉินด้วยความสับสน กงอวี้เฉินเอ่ยอย่างเย็นชา “จูชูอวี้เป็นคนฉลาด เรื่องใดควรทำ เรื่องใดไม่ควรทำ นางแยกแยะได้อย่างชัดเจน หากทำอันใดเด็กสองคนนั้นจริงๆ ถึงแม้จะสำเร็จ แต่สิ่งที่รอนางอยู่ก็คือความตาย ดังนั้น…นางไม่มีทางช่วยเจ้า หากไม่ระวัง เราอาจจะกลายเป็นเครื่องมือสร้างความดีความชอบให้กับนาง นางอาจหักหลังเจ้า” สำหรับผู้หญิงอย่างจูชูอวี้ กงอวี้เฉินไม่เคยเชื่อใจ ดังนั้นเรื่องบางเรื่อง เขาจะเป็นคนให้นางทำ แต่เรื่องบางเรื่องนั้นจะให้นางทำไม่ได้เด็ดขาด ไม่เช่นนั้นอาจถูกนางหักหลังโดยไม่รู้ตัว คิดว่าหากมิใช่เพราะจูชูอวี้เกรงกลัวเขาจริงๆ หรือยังไม่ถึงช่วงเวลาสำคัญ จูชูอวี้ก็อาจจะหักหลังเขาแล้วช่วยเยี่ยนอ๋องกับเว่ยจวินมั่ว

“เช่นนั้นนายท่านหมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ”

กงอวี้เฉินเอ่ยอย่างเคร่งขรึม “ช่วงนี้กงเสี่ยวเตี๋ยเป็นเช่นไร”

ชายชุดดำตระหนักขึ้นมาได้ ประสานมือพลันเอ่ยว่า “ข้าน้อยกำลังจะรายงาน คุณหนู…ตั้งครรภ์แล้วขอรับ”

“ตั้งครรภ์หรือ บุตรของเยี่ยนอ๋องหรือไม่” กงอวี้เฉินตกใจ เอ่ยถามกลับ

ชายชุดดำตกใจกับคำถามของเขา กงเสี่ยวเตี๋ยถูกส่งตัวให้เยี่ยนอ๋อง หากมิใช่บุตรของเยี่ยนอ๋องแล้วจะเป็นบุตรของผู้ใด หรือว่านายท่านไม่อยากให้คุณหนูกงตั้งครรภ์บุตรของเยี่ยนอ๋องเช่นนั้นหรือ แต่ก็จริง…ในฐานะสายลับ ตั้งครรภ์บุตรของศัตรูย่อมมิใช่เรื่องที่ดี