หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 798 ไพ่ดี? ไพ่เสีย! (1)
ตอนที่ 798 ไพ่ดี? ไพ่เสีย! (1)
แต่ไม่ว่าจะคิดอย่างไร องค์หญิงฉังผิงก็เอ่ยคําพูดเหล่านั้นออกมาไม่ได้ นอกเสียจากนางจะ เป็นคนไม่รู้ความ ในฐานะน้องสาวเยี่ยนอ๋อง นางย่อมไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งเรื่องในครอบครัวพี่ ยามนี้เห็นพระชายาเยี่ยนอ๋องนิ่งเงียบนางก็โล่งใจขึ้นมา อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่า
ข้างนอกกําลังวุ่นวาย ข้างในก็กําลังจะลุกเป็นไฟ
เห็นท่าทีขององค์หญิงฉิงผิง พระชายาเยี่ยนอ๋องก็อดหัวเราะไม่ได้ “น้องหาคิดมากเกินไป แล้ว ช่วงที่ผ่านมาจวนอ๋องแห่งนี้ก็มีบุตรชายารองมาตลอด ข้ายังจะหึงหวงเขาเช่นนั้นหรือ เมื่อเทียบกับท่านอ๋องอื่นๆ แล้ว ท่านอ๋องของข้าถือว่าดีที่สุด”
พระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยถูกต้องแล้ว เมื่ออยู่ในเขตปกครองตัวเอง บรรดาอ๋องก็คือฮ่องเต้ ในครอบครัวของบรรดาอ่องล้วนแล้วแต่เต็มไปด้วยชายาหลักชายารองเต็มไปหมด เมื่อเทียบ
กันแล้ว เยี่ยนอ๋องยับยั้งใจตัวเองเรื่องสตรีดีที่สุดแล้ว ในครอบครัวของพระองค์มีเพียงชายา รองสามคน สนมหนึ่งคน มีบุตรชายสามคน บุตรีสองคน บุตรเชื้อสายหลักทั้งสามคนล้วนแต่ เป็นบุตรของพระชายา เมื่อเทียบกับครอบครัวของบรรดาอ๋องอื่นๆ แล้ว ที่มารดาแต่ละคน ฉวยโอกาสมีลูกแล้วทําตัวหยิ่งทะนง ชีวิตของพระชายาเยี่ยนอ๋องถือว่าดีมากแล้ว
องค์หญิงฉิงผิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ นางคิดมากเกินไปจริงๆ แต่ว่า “ชายารองกงผู้นั้น ข้ามักจะรู้สึกว่า…พี่สะใภ้สามต้องระวังตัวนะเพคะ”
ทว่า
“ระวังตัวอันใดหรือ” พระชายาเยี่ยนอ๋องเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก “ท่านอ๋องชอบนางก็นับเป็น วาสนาของนาง เพียงนางประพฤติตัวตามกฎเกณฑ์ ไม่ก่อเรื่องต่อหน้าข้า ข้าย่อมไว้หน้านาง อยู่บ้าง มาถึงจุดนี้แล้ว ข้าหวังเพียงลูกๆ ของข้ามีชีวิตที่ปลอดภัยก็พอ” สําหรับความสัมพันธ์ ระหว่างตนและเยี่ยนอ๋อง หากจะบอกว่าเดิมทีนางไม่เคยคิดอันใดก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่งงานกันมานานเพียงนี้แล้ว สิ่งที่นางมีต่อพระองค์ก็มีเพียงความรักความผูกพันที่อยู่ ด้วยกันมาเนิ่นนาน รวมถึงความเคารพนับถือเท่านั้น เมื่อเวลาผ่านไป ความรักชายหญิง เหล่านั้นก็ย่อมจืดจางหายไป นางเป็นคนมีเหตุผลและท่านอ๋องก็เคารพนางมาตลอดจึงไม่เคย รู้สึกไม่พอใจ สําหรับเรื่องที่เหตุใดท่านอ๋องถึงดีต่อกงเสี่ยวเตี้ย นางไม่อยากรู้ เพราะถึงแม้กง เสี่ยวเตี๋ยจะคลอดบุตรชายขึ้นมาจริงๆ หากอยากขึ้นมาอยู่เหนือนางก็ยังเร็วเกินไป
องค์หญิงฉังผิงถอนหายใจอยู่ในใจ ทว่าไม่ได้เอ่ยอื่นใดอีก
พี่สะใภ้สามเป็นเช่นนี้มิใช่เรื่องแย่ บนโลกใบนี้คู่สามีภรรยาที่เหมือนอู่สยากับจวินเอ๋อร์จะ
มีสักกี่คู่ ส่วนมากก็แค่อยู่ด้วยกันแล้วรู้สึกว่าไม่เลวจึงอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต
“รายงานพระชายา ท่านอ๋องมาเพคะ” นอกประตู สาวใช้เดินเข้ามารายงาน พระชายาเยี่ยมอ่องพยักหน้า “เชิญท่านอ๋องเข้ามาเถิด”
สาวใช้คนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ท่านอ๋องพาชายารองกงมาด้วยเพคะ” รอยยิ้มบนใบหน้าของพระชายาเยียนอ๋องหายไป พยักหน้าแล้วเอ่ยว่า “เชิญท่านอ๋องและ
ชายารองกงเข้ามาเถิด”
เยี่ยนอ๋องพากงเสี่ยวเตี๋ยเดินเข้ามา ทั้งสองเดินตามกันเข้ามาอย่างใกล้ชิด พระชายาเยี่ยน อ๋องลุกขึ้นย่อตัวเคารพ “ถวายพระพรท่านอ๋อง ไยท่านถึงมีเวลามาที่นี่ได้เพคะ” ยามที่เยี่ยน อ๋องกลับมาถึง เขามาหานางแล้ว จากนั้นก็ไปจัดการเรื่องของบ้านเมืองต่อ พระชายาเยี่ยน อ๋องคิดไม่ถึงว่าเยี่ยนอ๋องจะมาหาตัวเองตอนนี้อีกครั้งเช่นนี้
“พี่สาม”
เยี่ยนอ๋องมองพระชายาเยี่ยนอ๋องตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ้มพลางเอ่ย “น้องห้ากําลังเอ่ยอันใด
กับพี่สะใภ้สามเช่นนั้นหรือ”
องค์หญิงฉิงผิงยิ้มบางๆ แล้วจึงเอ่ยตอบว่า “กําลังเอ่ยถึงเรื่องที่ชายารองกงตั้งครรภ์เพคะ สองสามวันที่ผ่านมาพี่สะใภ้สามยังไม่ฟื้นจึงละเลยชายารองกไป
ชายารองกงสบาย ใ
หรือไม่”
กงเสี่ยวเตี๋ยรู้ว่าองค์หญิงนั่งยิ่งไม่ชอบตนเอง ได้ยินองค์หญิงฉังผิงเอ่ยกับตัวเองด้วยน้ํา เสียงเป็นมิตรแต่กลับมีความเย็นชาในนั้น
“เสี่ยวเตี๋ยมิกล้า องค์หญิงเอ่ยหนักเกินไปแล้วเพคะ” กงเสี่ยวเตี้ยหลบอยู่ด้านหลังเยี่ยน
อ๋องแล้วพิมพาเอ่ยเบาๆ
องค์หญิงฉังผิงเลิกคิ้ว พระชายาเยี่ยนอ๋องยิ้มแล้วจึงเอ่ยว่า “ชายารองกําลังตั้งครรภ์ ไยถึง ไม่พักผ่อนที่เรือนเตียเล่า”
เยี่ยนอ๋องยิ้มพลางเอ่ย “ชายารองบอกว่าไม่ได้มาถวายพระพรพระชายานานแล้ว ข้าจึง พานางมาที่นี่ อีกอย่าง พระชายา เงินเดือนของเรือนเตีย…..
พระชายาเยี่ยนอ๋องฉลาดมีไหวพริบ เพียงยิ้มบางๆ “แน่นอนเพคะ ในเมื่อกําลังตั้งครรภ์ ก็ ถือว่ามีจํานวนคนเพิ่มมาอีกหนึ่งคน ต่อไปต้องเพิ่มเงินเดือนของเรือนเตี้ยเป็นสองเท่า” เยี่ยน อ๋องเอ่ยขอบคุณพระชายา “นําบากพระชายาแล้ว”
“เป็นหน้าที่ของหม่อมฉันเพคะ ท่านอ๋องกล่าวเกินไปแล้ว” พระชายาเยี่ยนอ๋องยิ้มบาง องค์หญิงฉังผิงมองดูเยี่ยนอ๋องและพระชายาเยี่ยนอ๋องสนทนากัน ไม่รู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใดจึง เงียบไป แต่เยี่ยนอ๋องให้ความสําคัญกับน้องสาวคนนี้ของตัวเองเป็นอย่างมาก เห็นนางเงียบ พระองค์จึงเอ่ยถามว่า “น้องห้าเป็นอันใดไปหรือ ใครทําให้เจ้าไม่พอใจหรือไม่” องค์หญิงฉิงผิง ส่ายศีรษะ ยิ้ม “พี่สามเอ่ยอันใดกันเพคะ อยู่ในจวนเยี่ยนอ๋อง มีพี่สะใภ้สามคอยดูแล ใครจะ กล้าทําให้หม่อมฉันไม่พอใจได้ เพียงแต่…นึกถึงอานอานกับเยาเยา จึงเป็นห่วงทั้งสองเพคะ”
เอ่ยถึงเต็กสองคนนี้ เยี่ยนอ๋องก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “ข้าก็ได้ยินมาว่า มีคน กล้าเข้ามาลักพาตัวทั้งคู่ถึงในจวนเยี่ยนอ๋อง เจ้าไม่ต้องกังวล ข้าจะสั่งให้คนคุ้มกันหนาแน่น มากขึ้น ไม่มีทางปล่อยให้เด็กทั้งสองเป็นอันใดแน่นอน”
องค์หญิงนั่งผิงพยักหน้า เอ่ย “ยามนี้เด็กทั้งสองมีอาจารย์เหวินคอยดูแล หม่อมฉัน เห็นท่าทีจวินเอ๋อร์และอู๋สยาผ่อนคลายไร้กังวล เพียงแต่ว่า…ดูเหมือนอู่สยาจะให้อาจารย์เหวิน เป็นผู้เลี้ยงดูเด็กทั้งสอง พี่สามคิดเห็นเช่นไร”
“อาจารย์เหวินหรือ” เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว จําได้ว่านั่นคืออาจารย์อาของหนานกงมั่ว เยี่ยน อ๋องเคยส่งคนไปสืบเรื่องหนานกงมั่วกับคุณชายเสียนเกอทว่ากลับไม่เจอสิ่งใด กระทั่งยามนี้ ทั้งอาจารย์และศิษย์ร่วมรุ่นของหนานกงมั่วรวมกันก็มีอยู่เพียงสี่คน ชาวหยวนเหนือปกครอง
ที่ราบตอนกลางมาหลายสิบปีแล้ว ต่อมาเกิดสงครามจึงมีหลายสิ่งที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย
อาจารย์เหวินคนนั้นลึกลับกว่าคุณชายเลียนเกอเสียอีก ไม่ว่าในยุทธภพหรือราชสํานักล้วนแต่ ไร้ซึ่งข่าวคราวของเขา แต่เขากลับมีวรยุทธ์ที่ไม่ธรรมดา ในเมื่อจวินมั่วยอมให้เขาเป็นคนดูแล เด็กๆ เห็นได้ชัดว่าเชื่อใจอาจารย์เหวินคนนั้น แต่ว่า คิดดูแล้วก็เสียใจ หลานชายตัวเองเชื่อใจ คนนอกมากกว่าเสด็จลุงแท้ๆ อย่างพระองค์เสียอีก…
เห็นสีหน้าของเยี่ยนอ๋องแล้ว องค์หญิงฉิงผิงก็เดาออกว่าเขาคิดสิ่งใด นางเพียงยิ้มบางๆ ส่งให้แต่กลับไม่เกลี้ยกล่อม แท้จริงแล้วย่อมมิใช่เรื่องของความไว้เนื้อเชื่อใจ ถึงแม้จวินเอ๋อร์ กับอู๋สยาจะมอบลูกของทั้งสองให้พี่สามเป็นคนดูแล ก่อนอื่นเขาต้องมีเวลาดูแลด้วย เพราะแม้ แต่ลูกชายแท้ๆ ของเขาก็ยังไม่ได้ดูแลเลย
เยี่ยนอ๋องเองก็เข้าใจหลักการนี้ ดังนั้นจึงทําได้เพียงคิด เงียบไปครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยว่า “ศีล ธรรมและวรยุทธ์ของอาจารย์เหวินไม่ธรรมดา ให้เขาเป็นคนดูแลเด็กทั้งสองนั้น จวินเอ๋อร์กับ อู๋สยาจะได้ไม่ต้องห่วง ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี แต่ว่า…คนที่เติบโตมาในยุทธภพไม่ชอบกฎเกณฑ์ อาจารย์เหวินอาจจะดูแลเด็กทั้งสองไม่เป็น…” หากอาจารย์เหวินพาเด็กทั้งสองไปเร่ร่อน เช่นนั้นไม่ว่าอย่างไรตนก็ไม่มีทางเห็นด้วย ถึงแม้เขาจะเลี้ยงดูสั่งสอนคุณชายเลียนเกอและอู่ส ยาจนมีความสามารถได้ แน่นอนว่าไม่จําเป็นต้องห่วงเรื่องการดูแลสั่งสอน เพียงแต่เด็ก ทั้งสองนั้นไม่เหมือนอู๋สยาและคุณชายเสี้ยนเกอ ไม่ว่าอย่างไรจะให้ทั้งสองเร่ร่อนในยุทธภพ ตั้งแต่แบเบาะไม่ได้
องค์หญิงฉิงผิงยิ้มพลางเอ่ยว่า “เรื่องนี้พี่สามไม่ต้องห่วง หม่อมฉันได้ยินอาจารย์เหวินบ อกว่าพวกเขาวางแผนจะลงหลักปักฐานอยู่ที่โยวโจว เรือนนอกที่อู่สยาสร้างบนเขาชุ่ยเวย พี่ สามกับพี่สะใภ้สามยังไม่เคยไปใช่หรือไม่ หม่อมฉันเคยไปมาแล้วหนหนึ่ง เห็นอย่างนั้นแล้วก็ ไม่อยากกลับมาเลย เพราะหากจะนําตัวเด็กทั้งสองไปเลยหม่อมฉันก็ไม่ยอมอยู่แล้ว”
YOU MAY ALSO LIKE
Sirawee
อยากให้เพิ่มตอนทีล่ะเยอะๆหลายๆตอนค่ะ รออ่านอย่างใจจดใจจ่อเลยค่ะ