หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1088 แค้นเคืองซึ่งกันและกัน (1)

ตอนที่ 1088 แค้นเคืองซึ่งกันและกัน (1)

แน่นอนว่าเซียวเชียนชื่อไม่ใช่คนที่ปล่อยวางเกินไป แต่เพราะเขาไม่ปล่อยวางไม่ได้ อย่าว่าแต่เทียบกับพี่ชาย ต่อให้เทียบกับน้องชายทั้งสองเขาก็ไม่โดดเด่นเพียงพอ หากไม่ปล่อยวาง ไม่ต้องให้ถึงเรื่องเสด็จพ่อรับพี่ชายกลับมา เพียงน้องชายทั้งสองก็ทำให้เขากระวนกระวายใจแล้ว เติบโตมากับสายตาผิดหวังของเสด็จพ่อ ไม่เอ่ยไม่ได้ว่าคุณชายใหญ่เซียวมีจิตใจที่สุขุมเยือกเย็นยิ่งกว่าน้องชายทั้งสอง ถือเป็นความชอบของพระชายาเยี่ยนอ๋องที่ทำให้นิสัยโดยพื้นฐานของเขานั้นมีความเด็ดขาด

ใช่ว่าเขาไม่เคยพยายาม แต่หลายปีมานี้เขาไม่ยอมรับไม่ได้ว่าบางเรื่องนั้นเป็นพรสวรรค์ที่ติดตัวมาแต่กำเนิด ต่อให้เขาโชคดีกว่าเซียวเชียนเยี่ย สุดท้ายได้รับตำแหน่งของเสด็จพ่อ เช่นนั้นแล้วอย่างไร เป็นเพราะหวาดกลัวต่อน้องชายที่แข็งแกร่งกว่าตนอยู่ทุกๆ วัน หรือเป็นเพราะความสามารถไม่เพียงพอไม่อาจนั่งให้มั่นคงต้องยุ่งจนหัวหมุนทว่าแผ่นดินยังคงโกลาหลเช่นเดิมอย่างนั้นหรือ เซียวเชียนชื่อนึกถึงปีนั้นที่เสด็จพ่อให้เขากับพี่สะใภ้รับผิดชอบเรื่องในจวนเยี่ยนอ๋องด้วยกัน เขาทำเต็มที่ทว่ากลับไม่เป็นอย่างใจต้องการ พี่สะใภ้กำลังตั้งครรภ์ เพียงแต่จุดประกายเล็กๆ น้อยๆ ก็สามารถทำให้เขานึกออกได้อย่างง่ายดาย

ต่อให้พี่ชายเป็นบุตรชายคนโตของเสด็จพ่อ เสด็จพ่อก็ไม่ได้ทอดทิ้งเขาตั้งแต่แรกนี่นา หลายปีมานี้เสด็จพ่อพยายามฝึกฝนพวกเขาพี่น้องมาตลอด น่าเสียดายที่พวกเขากลับทำให้เสด็จพ่อผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า

นึกถึงเรื่องราวตลอดเส้นทางการสยบความวุ่นวาย เซียวเชียนชื่อก็รู้สึกละอายใจ

ที่ปรึกษาทั้งสองมองสบตากัน จนด้วยคำพูดขึ้นมา พวกเขาไม่เคยเห็นองค์ชายหรือหวงซุนพระองค์ใดปล่อยวางเพียงนี้มาก่อน บอกว่าเขาไม่มีความสามารถหรือ แต่พวกเขาก็คิดว่าเขาก็ไม่เลว นอกเสียจากพวกเขามีความมั่นใจเต็มร้อยที่จะผลักดันให้ซื่อจื่อขึ้นครองบัลลังก์ มิเช่นนั้นการที่คุณชายเว่ยขึ้นครองบัลลังก์นั้นสำหรับซื่อจื่อแล้วย่อมดีกว่าเป็นคุณชายรองขึ้นครองบัลลังก์ พี่น้องร่วมมารดาแล้วอย่างไร เมื่อก่อนเป็นเพียงตำแหน่งชินอ๋องยังพอว่า พระชายาเยี่ยนอ๋องยังมีชีวิตอยู่ยังพอว่า แต่อนาคต…อย่างน้อย คุณชายเว่ยย่อมดีกว่าคุณชายรองอยู่บ้าง พวกเขาก็คงไม่อาจไปยุ่งกับบุตรชายของพระชายาคนเก่าได้กระมัง

แต่ว่าการเป็นที่ปรึกษาของคน ยังต้องเอ่ยเกลี้ยกล่อมสักประโยคเพื่อแสดงน้ำใจ “ยามนี้ยังเร็วอยู่ขอรับ ใครจะรู้ว่าอนาคตจะเป็นเยี่ยงไร ซื่อจื่อเองก็ไม่จำเป็นต้องกังวลจนเกินไป”

ในคุกมืดใต้ดิน คนตระกูลเว่ยต่างก็ถูกขังในห้องเดียวกัน ไม่เพียงเว่ยหงเฟยและคนตระกูลเว่ยที่ก่อเรื่องที่หน้าหอเทียนอี ยังมีเฝิงซื่อที่ไม่ได้ปรากฏตัวทว่าถูกส่งตัวตามเข้ามา ทั้งครอบครัวถูกขังอยู่ด้วยกันทำให้ห้องขังที่เดิมกว้างขวางกลับแคบลงไปทันใด และคนที่อยู่ตรงข้ามพวกเขากลับยึดพื้นที่ห้องขังโดดเดี่ยวอยู่คนเดียว ไม่รู้ว่าใครต้องอิจฉาใครกันแน่

ตรงข้ามกับคนตระกูลเว่ยแน่นอนว่าเป็นฉู่กั๋วกง หนานกงไหว เยี่ยนอ๋องไม่มีความสนใจต่อหนานกงไหว ในเมื่อหนานกงมั่วและหนานกงชวี่ไม่คิดเอ่ยขอร้องเพื่อเขา เยี่ยนอ๋องก็ยิ่งไม่สนใจ รอจัดการเรื่องราวเสร็จสิ้นค่อยตัดหัวเขาภายหลัง บางทีอาจเห็นแก่ตระกูลหนานกง ให้จำคุกตลอดชีวิตก็เป็นได้

เว่ยหงเฟยที่เพิ่งเข้ามามองเห็นหนานกงไหวที่ไม่รู้ถูกคุมขังมานานเพียงใดแล้ว ชะงักนิ่งอย่างอดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเป็นวาสนาหรือไม่ ตระกูลทั้งสองที่มีชื่อเสียงพอๆ กันในจินหลิงในตอนนั้น ยังอาจนับได้ว่าเป็นเครือญาติ ยามนี้ต่างถูกจับเข้ามาขังอยู่ตรงข้ามกันด้วยเหตุผลที่ต่างกันไป

หนานกงไหวเงยหน้าขึ้นมามองทุกคนเล็กน้อย จากนั้นพลันปิดตาลง ราวกับไม่มีความสนใจต่อกลุ่มคนเสียงดังตรงหน้าแม้เพียงนิด นับตั้งแต่วันนั้น หนานกงชวี่ไม่เคยมาเยี่ยมเขาเลย เขาไม่รู้ว่าหนานกงชวี่ไม่คิดมาเยี่ยมเขาหรือหนานกงมั่วไม่ได้บอกกับหนานกงชวี่ เขาบอกกับตนเองอยู่ในใจว่าคงต้องเป็นอย่างหลัง แต่ลางสังหรณ์กำลังบอกเขาว่าเป็นอย่างแรก

เรื่องราวที่ก่อนหน้านี้เมื่อครั้งเคยถูกขังอยู่ในคุกหลวงไม่ทันคิดได้ ไม่กี่วันมานี้หนานกงไหวราวกับคิดได้แล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้ตะโกนด้วยความโกรธแค้นไม่ยินยอมทั้งวันอีกแล้ว แต่กลับนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจา ราวกับจิตใจตายด้านไปแล้ว

เว่ยหงเฟยไม่คิดสนใจหนานกงไหว แม้ว่าหนานกงไหวจะโชคร้ายเหมือนกับเขา ตอนนี้เว่ยหงเฟยไม่คิดสนใจผู้ใด ดังนั้นตั้งแต่เข้ามาในห้องขังจึงหดตัวนั่งเงียบอยู่ที่มุมหนึ่งในห้องขังเพียงคนเดียว ไม่สนใจเหล่าสตรีที่ร้องโวยวายอย่างไม่พอใจ ราวกับจมอยู่ในโลกที่มีแต่เขาเพียงผู้เดียว แม้แต่บาดแผลบนร่างกายก็ไม่ใส่ใจ

ตัวเขาไม่สนใจ ทว่านายหญิงใหญ่เว่ยกลับไม่ใช่ รอจนกระทั่งได้สติกลับคืนมาจากการหวาดกลัวเยี่ยนอ๋องจึงพุ่งไปอยู่ตรงหน้าอยากดูแผลให้เว่ยหงเฟย ทว่าถูกเว่ยหงเฟยผลักจนล้มนั่งลงกับพื้น หากไม่ชนเข้ากับขาของเว่ยหงเฟย ไม่แน่นางอาจล้มลงกับพื้น

นายหญิงใหญ่เว่ยมองบุตรชายตรงหน้าด้วยความตกใจ เว่ยหงเฟยเองก็มองดูมือของตนเองนิ่ง เขาไม่ได้ต้องการเสียมารยาทกับมารดา อย่างไรเขาก็รู้ว่าสตรีตรงหน้าต่อให้เอ่ยวาจาเสียดสีผู้อื่นอย่างไร แต่กับเขากลับตั้งใจทำเพื่อเขา แต่ว่ามือของเขานั้นเร็วกว่าสมอง ยามไม่ทันมีสติ นายหญิงใหญ่เว่ยก็ถูกเขาผลักออกไปแล้ว

“ท่านแม่…” เว่ยหงเฟยมองมือของตนเอง น้ำเสียงแข็งเล็กน้อย

นายหญิงใหญ่เว่ยรู้สึกรับไม่ได้จริงๆ วันนี้นางตกใจไม่น้อย ชีวิตก่อนหน้านายหญิงใหญ่เว่ยเคยลำบากมาไม่น้อย ชีวิตครึ่งหลังนั้นทะนงตัวเย่อหยิ่ง ไหนเลยจะเคยพบเจอคนอย่างเยี่ยนอ๋อง แม้อดีตฮ่องเต้จะอารมณ์รุนแรง สังหารคนราวกับผักปลา แต่นายหญิงใหญ่เว่ยเป็นสตรีน้อยครั้งจะได้เจออดีตฮ่องเต้ ยิ่งไม่เคยเห็นยามอดีตฮ่องเต้แสดงความเกรี้ยวกราด

“เฟยเอ๋อร์ เจ้า…เจ้าเองก็กำลังโทษแม่ใช่หรือไม่” นายหญิงใหญ่เว่ยมองบุตรชายด้วยความตกใจ จนลืมลุกขึ้นจากพื้น

“ข้าไม่…” ใบหน้าเว่ยหงเฟยแข็งค้าง น้ำเสียงกลับไม่มีความจริงใจเลยแม้เพียงนิด รู้ความจริงแล้วจะไม่โทษนายหญิงใหญ่เว่ยได้อย่างไร บุตรชายของเขานะ…บุตรชายกับฉังผิงที่เพียงเกิดมาก็ตาย ที่แท้…ไม่เคยมีการหักหลัง ที่แท้…ตั้งแต่ต้นจนจบล้วนเป็นเขา ล้วนเป็นตระกูลเว่ยที่ผิดต่อองค์หญิงฉังผิง อีกทั้งบุตรชายกลับต้องตายตั้งแต่เกิดมาบนโลก

เห็นเช่นนั้น น้ำตาของนายหญิงใหญ่เว่ยพลันไหลลงราวกับสายฝน ร้องไห้น้ำตานองหน้า ยกมือขึ้นมาทุบที่หน้าอกตนเอง เอ่ย “หากเจ้าโทษข้า ชีวิตนี้ของมารดาทำเพื่อใคร สตรีนางนั้นทำตัวสูงส่ง ข้าที่เป็นแม่เห็นบุตรชายต้องทำตัวต่ำต้อยต่อหน้าภรรยาไหนเลยจะไม่ปวดใจ ข้าเป็นแม่สามี ต้องไปโอนอ่อนให้ลูกสะใภ้หรือ แม้แต่เรื่องของเฝิงซื่อเจ้ายังไม่กล้าเอ่ยกับนาง ข้าก็ช่วยเจ้าเอ่ย ตอนนี้เจ้ายังมาโทษข้า ชีวิตนี้ข้าทำเพื่อใครกัน…”

เว่ยหงเฟยฟังมารดาร้องไห้สะอึกสะอื้น ยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ องค์หญิงฉังผิงไม่ได้เป็นองค์หญิงมาตั้งแต่เกิด ตอนที่นางเกิดอดีตฮ่องเต้ไม่ได้เป็นแม้แต่เซี่ยอ๋อง นับได้เพียงว่าเป็นฝ่ายที่มีผู้นำทัพที่มีความสามารถเท่านั้น ติดตามกองทัพ ต่อสู้ไปทั่วใต้หล้า สมัยเด็กของฉังผิงก็ไม่ได้สบาย ไหนเลยจะมีนิสัยขององค์หญิง ทั้งสองเรียกได้ว่ารักกันมาตั้งแต่ยังเยาว์ แน่นอนว่าไม่มีเรื่องการต่ำต้อย เพียงเพราะฉังผิงไม่ได้อ่อนโยนต่อท่านแม่มากพอเท่านั้น มารดาของตนตนย่อมรู้ดี นายหญิงใหญ่เว่ยเคยลำบาก เมื่อชีวิตดีขึ้นจึงเข้มงวดกับลูกสะใภ้ ทว่าฉังผิงนั้นเป็นองค์หญิง จะเหมือนลูกสะใภ้ทั่วไปที่ต้องคอยปรนนิบัตินอบน้อมต่อหน้าแม่สามีได้อย่างไร ต่อให้องค์หญิงฉังผิงเองไม่สนใจ เกรงว่าอดีตฮ่องเต้อดีตฮองเฮาเองคงไม่พอใจ