หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1087 บุณคุณให้กำเนิด บุญคุณการเลี้ยงดู (2)

ตอนที่ 1087 บุณคุณให้กำเนิด บุญคุณการเลี้ยงดู (2)

แน่นอนเยี่ยนอ๋องรู้ว่าตนเองใจร้อนเกินไป เพียงแต่… “จะต้องป่าวประกาศในงานพิธีใหญ่ พวกเจ้าเข้าใจหรือไม่”

งานพิธีใหญ่หรือ งานพิธีใหญ่อันใดน่ะหรือ แน่นอนว่าเป็นเรื่องบัลลังก์ ยามนี้ชื่อเสียงของเซียวเชียนเยี่ยนับว่ายับเยิน แต่อย่างไรก็เป็นโอรสสวรรค์ที่ถูกต้องตามครรลองคลองธรรม เยี่ยนอ๋องจะทำอย่างไรให้ขึ้นครองบัลลังก์โดยเสื่อมเสียชื่อเสียงน้อยที่สุด นี่เป็นสิ่งที่ต้องใช้ทักษะ แม้จะบอกมาตลอดว่าสยบความวุ่นวาย แต่ในใจทุกคนต่างรู้ดี เป้าหมายของเยี่ยนอ๋องและกองทัพโยวโจว ยังคงเป็นบัลลังก์มังกรที่อยู่สูงนั่น สำหรับเรื่องการยอมรับเว่ยจวินมั่ว หนานกงมั่วเองก็เข้าใจความยากลำบากของเยี่ยนอ๋อง ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองบัลลังก์จะต้องเขียนแผนภูมิหยกประจำราชวงศ์ใหม่ ถึงตอนนั้นก็จะได้บันทึกเว่ยจวินมั่วในฐานะบุตรชายคนโตพอดี เพื่อหลีกเลี่ยงการมาแก้ไขทีหลังและกลายเป็นที่ครหา

เยี่ยนอ๋องถอนหายใจ เอ่ยห้าประโยคไปก็ไม่อาจคาดหวังให้บุตรชายตอบกลับสักประโยค ยังโชคดีที่มีบุตรสะใภ้อยู่ มิเช่นนั้นเยี่ยนอ๋องไม่รู้ว่าจะขว้างปาถ้วยชาและแท่นทับกระดาษไปกี่อัน

เยี่ยนอ๋องลูบศีรษะเล็กของเยาเยา ไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้อีก “คนตระกูลเว่ยพวกนั้น พวกเจ้าเห็นว่าอย่างไร”

หนานกงมั่วครุ่นคิดชั่วครู่ ขมวดคิ้วพลางเอ่ย “เกรงว่าคงมีคนยุยงอยู่เบื้องหลังเพคะ คนตระกูลเว่ยเหล่านั้นต่างก็อาศัยอยู่เมืองชั้นนอก เวลาปกติก็ช่างเถิด ในช่วงเวลาเช่นนี้อยากเข้ามาเกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องง่าย”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้า เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็คิดเช่นนั้น “คงไม่ใช่เจ้าเด็กกงอวี้เฉินนั่นกระมัง” ไม่ใช่เยี่ยนอ๋องขี้ระแวง แต่เป็นเพราะคนผู้นั้นชอบวิ่งจุดไฟไปทั่วทุกที่ เมื่อก่อนไม่รู้สึก แต่เมื่อเอาตัวตนของกงอวี้เฉินและเนี่ยนหย่วนมาโยงเข้าด้วยกันก็จะพบว่าคนผู้นี้ชอบวิ่งแจ้นจุดไฟไปทั่วทุกที่จริงๆ คงเกรงกลัวว่าโลกจะสงบ แน่นอนโลกก็วุ่นวายสมใจที่เขาต้องการจริงๆ

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ “กงอวี้เฉินไปแล้วเพคะ พวกเราส่งคนลอบติดตามดูเขาอยู่”

“เช่นนั้นก็ดี” เยี่ยนอ๋องหรี่ตา ครุ่นคิดพลางเอ่ย “คนที่มีความแค้นกับพวกเจ้าก็มีเพียงไม่กี่คน ยามนี้คนที่ไปแล้วก็ไป คนที่ไร้ความสามารถก็จบสิ้นไปแล้ว ทำลายชื่อเสียงของพวกเจ้าในยามนี้จะมีประโยชน์อันใด” สีหน้าเยี่ยนอ๋องทะมึน มองไปยังเว่ยจวินมั่วก่อนจะเอ่ยเสียงเข้ม “ตรวจสอบให้ละเอียด”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเบาๆ เดิมทีเขาเองก็ไม่คิดจะปล่อยไป นึกถึงวาจาที่นายหญิงใหญ่เว่ยต่อว่าอู๋สยาที่หน้าประตูหอเทียนอี มุมปากของคุณชายเว่ยกระตุกยิ้มเย็น

เยี่ยนอ๋องพยักหน้าพึงพอใจ “ข้าชักอยากรู้ ผู้ใดช่างมีความกล้า รีบกระโดดออกมาเป็นปฏิปักษ์กับข้าเร็วเพียงนี้”

เยาเยามองเยี่ยนอ๋องที่มีไอสังหารแผ่กระจายออกมาด้วยยใบหน้าฉงน ยื่นขนมในมือไปที่ริมฝีปากของเยี่ยนอ๋อง “เสด็จปู่ กิน”

ใบหน้าของเยี่ยนอ๋องปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา ลูบเส้นผมของเด็กหญิง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ช่างเป็นเด็กดีเสียจริง ต่อไปข้าคือเสด็จปู่แท้ๆ ของเจ้าแล้วนะ”

‘เพล้ง!’ บ้านหลังหนึ่งในเมืองจินหลิง เซียวเชียนเหว่ยขว้างถ้วยชาในมือกระทบลงไปบนพื้น ถ้วยชาแตกกระจายไปทั่วทุกทิศ เกิดเสียงดังขึ้นมา เศษเล็กๆ กระเด็นไปจนถึงหน้าประตู เท้าที่สวมรองเท้าผ้าปักประณีตหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเศษแก้วพอดี นางชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะเดินอ้อมเศษกระเบื้องที่แตกละเอียดอยู่บนพื้นแล้วเดินเข้าไปด้านใน “ท่านพี่ เกิดอันใดขึ้นเจ้าคะ”

สีหน้าทะมึนของเซียวเชียนเหว่ยน่าหวาดกลัว ชี้ไปยังชายคนหนึ่งที่ยืนไม่กล้าเอ่ยปากอยู่ด้านข้าง เอ่ย “เจ้าถามเขา” สายตาของจูชูอวี้มองไปที่คนผู้นั้น ถูกเซียวเชียนเหว่ยโกรธขึ้นมากะทันหันจึงไม่กล้าปิดบัง รีบเอ่ย “ตอบ…ตอบฮูหยินน้อยรอง เมื่อครู่ เมื่อครู่ท่านอ๋อง…เอ่ยถึงชาติกำเนิดของคุณชายเว่ยต่อหน้าทุกคนที่หน้าประตูหอเทียนอี เวลานี้เกรงว่าคงกระจายไปทั่วเมืองจินหลิงแล้วขอรับ”

“อันใดนะ” จูชูอวี้ชะงัก เรื่องชาติกำเนิดของเว่ยจวินมั่วพวกเขารู้ดีว่าอย่างไรก็ไม่อาจปกปิดเอาไว้ได้ โดยเฉพาะตัวเยี่ยนอ๋องเองที่ไม่คิดจะปกปิด จะบอกว่าเยี่ยนอ๋องไม่อยากรับเว่ยจวินมั่วบุตรชายผู้นี้กลับมาหรือ นอกเสียจากสมองของเยี่ยนอ๋องจะมีปัญหาเท่านั้นแล้ว แต่ว่าพวกเขาคิดว่าอย่างน้อยก็ยังยื้อเวลาออกไปได้อีกสักระยะ อย่างไรเยี่ยนอ๋องก็ต้องการเวลามาจัดการสักหน่อยก่อน และพวกเขายังสามารถอาศัยเวลานี้ดูว่าจะทำสิ่งใดได้บ้าง ไยจึง…

คนผู้นั้นเล่าเรื่องราวก่อนหน้าและหลังจากนั้นไปหนึ่งรอบ สีหน้าของจูชูอวี้ซีดขาว “เจ้าบอกว่า…เสด็จพ่อบังเอิญไปเห็นว่าคนตระกูลเว่ยกำลังด่าทอคุณชายเว่ย จึงโมโหขึ้นมาก็เลย…ไยจึงบังเอิญเพียงนี้เล่า”

เซียวเชียนเหว่ยเองก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา เอ่ยเสียงเย็น “จวนเยี่ยนอ๋องจัดการเรียบร้อยแล้ว วันนี้เสด็จพ่อจะย้ายออกมาจากในวังหลวง คงจะไปดูเด็กคนนั้น” ความโปรดปรานที่เยี่ยนอ๋องมีให้เยาเยา ทุกคนต่างก็ดูออก แม้ว่าหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วจะซ่อนบุตรสาวเอาไว้เป็นอย่างดี ไม่พาเข้าวังหลวงไปง่ายๆ แต่เยี่ยนอ๋องก็ส่งคนนำอาหารนำของเล่นมาส่งที่หอเทียนอีทุกวัน ของขวัญต่างๆ นานาไหลมาไม่หยุดราวกับสายน้ำ

เซียวเชียนเหว่ยมองท่าทางเหม่อลอยของจูชูอวี้ ส่งเสียงหยัน “ตอนนี้จะมาถามว่าเพราะเหตุใดจะมีประโยชน์อันใดกัน สิ่งสำคัญตอนนี้ก็คือพวกเราควรทำเช่นไร”

จูชูอวี้แค่นยิ้ม เอ่ย “ท่านพี่อย่าได้ร้อนใจ ตัวตนของคุณชายเว่ย…จะช้าจะเร็วก็ต้องประกาศออกมา ในเมื่อเสด็จพ่อเอ่ยปากออกมาเอง ก็ไม่มีทางให้พวกเราได้ต่อต้าน”

“หรือว่าจะปล่อยไปอย่างนี้หรือ” เซียวเชียนเหว่ยขมวดคิ้ว

จูชูอวี้จนปัญญา “แล้วจะทำเยี่ยงไรเล่า” แขนไม่อาจสู้ต้นขาได้ ไม่ว่านางหรือเซียวเชียนเหว่ย ยามนี้ไม่มีกำลังไปต้านกับเยี่ยนอ๋อง

เซียวเชียนเหว่ยชะงัก เนิ่นนานจึงถอนหายใจ มองจูชูอวี้ที่ไม่รู้กำลังคิดสิ่งใดอยู่ ดวงตาผิดหวังขึ้นมา “ช่างเถิด เจ้าเอ่ยไม่ผิด รีบเชิญเสด็จแม่กลับจินหลิงให้เร็วที่สุดก่อนจะดีกว่า ไม่แน่เสด็จแม่อาจมีวิธี”

จูชูอวี้ยิ้มขมขื่นอยู่ในใจ เยี่ยนอ๋องเอ่ยปากออกมาแล้ว ต่อให้พระชายาเยี่ยนอ๋องมาแล้วจะให้เขากลืนมันกลับลงไปได้อีกหรือ เว่ยจวินมั่วอยู่ในฐานะบุตรชายคนโตของเยี่ยนอ๋อง เกรงว่าคงจะมั่นคงไปเสียแล้ว

“ท่านพี่ ท่านไม่จำเป็นต้องใจร้อนเกินไป ชาติกำเนิดของคุณชายเว่ยถูกประกาศออกไป คนที่น่ากังวลที่สุดก็ไม่ใช่ท่านกับข้า”

เซียวเชียนเหว่ยชะงัก ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ยอย่างหงุดหงิด “พี่ใหญ่หรือ” เซียวเชียนชื่อควรกังวลจริงๆ เดิมทีนอกจากฐานะบุตรชายคนโตก็ไม่มีสิ่งใดอยู่แล้ว ยามนี้ฐานะเดียวที่มีอยู่ก็ไม่เหลืออีกแล้ว สำหรับเขา บุตรชายคนรองหรือบุตรชายคนที่สามก็ไม่ได้แตกต่างกันนัก แต่ว่า…คนผู้นี้คือเว่ยจวินมั่วจึงไม่อาจไม่หลบทางได้ ความสามารถเช่นนั้น อีกทั้งดวงชะตาชีวิตเช่นนั้น…หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น เซียวเชียนเหว่ยคงไม่มีทางกังวลร้อนใจอยู่เช่นนี้

จูชูอวี้มองท่าทางของเขา รู้ว่าไม่อาจเกลี้ยกล่อมได้ เพียงแต่ตอนนี้นางเองก็จิตใจไม่สงบนัก ไหนเลยจะมีเวลาสนใจเซียวเชียนเหว่ยจึงต้องปล่อยเขาไป เซียวเชียนเหว่ยเห็นท่าทางไม่ใส่ของนาง ส่งเสียงหยันขึ้นก่อนจะสะบัดแขนเสื้อเดินหนีไป

จูชูอวี้นั่งอยู่ที่เก้าอี้คนเดียว รู้สึกว่าหัวใจพลันเจ็บปวดขึ้นมา เป็นเช่นนี้ได้เยี่ยงไร…ไยจึงบังเอิญเพียงนี้ หรือว่าหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วตั้งใจสร้างสถานการณ์ ช่าง…ร้ายกาจจริงๆ

“คุณหนู” จู๋เอ๋อร์เดินเข้ามาด้านในอย่างเร่งรีบ เอ่ยปาก “คุณหนู เยี่ยนอ๋อง…”

จูชูอวี้หลับตาลง เอ่ยเสียงเรียบ “ข้ารู้แล้ว”

“…”

อีกด้าน เซียวเชียนชื่อนั่งอยู่ในห้องหนังสือ เมื่อได้ยินรายงานจากบ่าวรับใช้พู่กันในมือจึงหยุดชะงัก เอ่ยเสียงเข้ม “ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อนเถิด”

“ขอรับ ซื่อจื่อ” บ่าวรับใช้ก้าวถอยออกไป ด้านข้างมีชายหนุ่มสองคนท่าทางราวกับผู้เล่าเรียนศึกษากำลังขมวดคิ้วมุ่น พวกเขาเป็นที่ปรึกษาของเซียวเชียนชื่อ แม้เซียวเชียนชื่อจะค่อนข้างไม่เด็ดขาด แต่อย่างไรก็เป็นซื่อจื่อจวนเยี่ยนอ๋อง อีกทั้งใจกว้างต่อผู้ใต้บังคับบัญชา ไม่ใช่แสร้งใจกว้างเพื่อดึงผู้คน แต่เป็นเพราะนิสัยของเขาเป็นเช่นนั้น ดังนั้นผู้คนรอบข้างจึงจริงใจต่อเขาเป็นอย่างยิ่ง

“ซื่อจื่อ ไยจึงเป็นเช่นนี้ได้” ที่ปรึกษาคนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ มองไปยังเซียวเชียนชื่อที่ยังสงบนิ่ง เอ่ยอย่างแปลกใจ “ซื่อจื่อรู้มาก่อนแล้วหรือ”

เซียวเชียนชื่อพยักหน้า เอ่ย “ความจริงก็รู้มาตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว เสด็จพ่อมีคำสั่งลับออกมา”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้

ที่ปรึกษาอีกคนถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ “คาดไม่ถึงจริงๆ ว่าคุณชายเว่ยจะเป็นบุตรชายคนโตของอดีตพระชายาเยี่ยนอ๋อง นี่ช่าง…” ทำให้คนไม่รู้จะเอ่ยอย่างไรดี ที่ปรึกษาแสดงท่าทีว่าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว

“ยามนี้ไม่ใช่เวลามาตื่นตกใจ เพียงท่านอ๋องรับคุณชายเว่ยกลับมา เกรงว่าสถานการณ์คงไม่เป็นผลดีต่อซื่อจื่อ” เดิมทีท่านอ๋องก็ไม่พอใจซื่อจื่อนัก ยามนี้มีคุณชายเว่ยที่เก่งกาจเพียงนี้ขึ้นมา…

เซียวเชียนชื่อวางพู่กันลง ส่ายศีรษะพลางยิ้ม เอ่ยว่า “เช่นนั้นแล้วอย่างไร เรื่องที่เสด็จพ่อตัดสินใจไปแล้วใครจะเลี่ยงได้ ยิ่งไปกว่านั้นจะขวางเสด็จพ่อไม่ให้รับบุตรชายคนโตกลับมาอย่างนั้นหรือ เอ่ยอย่างไรก็ไม่มีเหตุผล” ที่ปรึกษาทั้งสองทำได้เพียงหุบปาก นั่นคือบุตรชายคนโตของเยี่ยนอ๋องและอดีตพระชายา หากเอ่ยถึงสายเลือดความสูงส่งคนจวนเยี่ยนอ๋องผู้ใดจะทัดเทียมได้ บุตรชายชายาคนใหม่ไม่ยอมให้บิดารับบุตรชายจากอดีตชายากลับมาอย่างนั้นหรือ ล้อเล่นหรือไม่

“หรือว่า พวกเราทำได้เพียงมองอย่างนั้นหรือ” ที่ปรึกษาเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้

เซียวเชียนชื่อเอ่ย “แน่นอนว่าทำได้เพียงมองดู ความจริง…ข้าเองก็ไม่ได้รู้สึกว่าเสด็จพ่อรับพี่ชายกลับมาจะมีสิ่งใดไม่ดี”

ทั้งสองตกใจ “ท่านคิดเช่นนี้ได้เยี่ยงไรขอรับ” ไม่เอ่ยตอบสิ่งใด เพียงความสามารถฝีมือของคุณชายเว่ยก็พอให้คนหวาดระแวงแล้ว

เซียวเชียนชื่อยิ้มบาง เอ่ย “เขาเป็นบุตรชายคนโต ข้าเป็นบุตรชายคนรอง กฎของต้าเซี่ยเราและท่านทั้งสองเองก็รู้ หากเป็นคนอื่นข้าคงกังวลอยู่บ้าง แต่พี่ชายและพี่สะใภ้ข้านั้นน่าเชื่อถือ อย่างน้อย…” อย่างน้อย อย่างน้อยคงจะดีกว่าลูกคนนี้บ้างสักหน่อยกระมัง ถึงแม้จะเกิดจากมารดาคนเดียวกัน แต่เซียวเชียนชื่อคิดว่าตนเองตกอยู่ในกำมือของเว่ยจวินมั่วก็ยังดีกว่าต้องตกอยู่ในกำมือของเซียวเชียนเหว่ยอยู่มาก ไม่ต้องเอ่ยถึงคนหรือนิสัย ฐานะของเขาอยู่สูงกว่าเซียวเชียนเหว่ยหนึ่งขึ้น แต่ฐานะของเว่ยจวินมั่วสูงกว่าเขาหนึ่งขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลต่อฐานะของเขาหรือไม่

“…” ซื่อจื่อ ท่านไม่รู้สึกว่าตนเองปล่อยวางไปหน่อยหรือ