หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1085 ท้องฟ้าสั่นสะเทือน (2)

ตอนที่ 1085 ท้องฟ้าสั่นสะเทือน (2)

แน่นอนหนานกงมั่วไม่รู้ว่าคนตระกูลเว่ยคิดอย่างไร ต่อให้รู้ก็คงกลอกตามองท้องฟ้าโดยไม่เอ่ยสิ่งใด จากนั้นคิดอย่างจริงใจว่าเว่ยจวินมั่วเป็นบุตรชายของเยี่ยนอ๋องแน่นอน ไม่ใช่สายเลือดของตระกูลเว่ย ความคิดแปลกๆ เช่นนี้ เว่ยจวินมั่วไม่มีทางมีแน่นอน

ในที่สุดนายหญิงใหญ่เว่ยก็รวบรวมกำลังขึ้นมาอีกครั้ง มองไปยังหนานกงมั่วอย่างเย่อหยิ่ง เอ่ยเสียงหยัน “ตระกูลเว่ยยอมรับตัวตนของเว่ยจวินมั่ว ถือว่าตระกูลเว่ยของเรามีเมตตาแล้ว ไหนเลยจะมีที่ให้เจ้าเอ่ย ยังไม่เชิญพวกเราเข้าไปอีก”

หนานกงมั่วอึ้งไป มองไปยังหญิงชราตรงด้วยใบหน้าประหลาดใจ เจ้ากล้าที่จะเข้าไปจริงหรือ ไม่กลัวว่าเข้าไปแล้วจะไม่ได้ออกมาหรือ อย่างไรข้าก็ไม่กล้า นี่คงเกิดขึ้นเพราะความใจดีของข้าอย่างแน่นอน หนานกงมั่วลอบวิพากษ์วิจารณ์ตัวเองอยู่ในใจ ใบหน้ากลับยิ้มร่า “ตัวตนของตระกูลเว่ยมีประโยชน์อันใด หรือว่าแม่เฒ่าจะให้จวินมั่วย้ายไปอยู่กับท่านในตรอกเล็กๆ นั่นหรือ หรือว่าแม่เฒ่าวางแผนจะให้บุตรชายของท่านเกาะสตรีกินอย่างนั้นหรือ แต่ต่อให้เกาะสตรีกินก็ไม่มีเหตุผลที่ต้องเลี้ยงดูทั้งครอบครัวนี่นา ยิ่งไปกว่านั้น…เกาะสตรีกินไม่หน้าตาดีอย่างผานอัน[1]ก็ต้องมีความสามารถอย่างซ่งอวี้[2] อย่างน้อยก็ต้องหล่อเหลาใช่หรือไม่ บุตรชายของท่านมีความสามารถหรือ หล่อเหลาหรือ ต่อให้มีพวกเราก็ไม่ต้องการ หากจวนของท่านไม่อาจอยู่ได้แล้ว เช่นนั้นก็เชิญที่ถนนซือเฝิ่นที่เมืองชั้นนอกเถิด”

“คิกๆ” ในที่สุดผู้ชมที่รุมล้อมหัวเราะออกมาอยากอดไม่ได้ ถนนซือเฝิ่นเป็นสถานที่อย่างไร เป็นหนึ่งในตรอกเครื่องจักสาน ดอกไม้ไฟในเมืองจินหลิง แต่อีกห้าเส้นที่เหลือส่วนใหญ่เป็นหอนางโลม สิ่งที่มีมากในถนนซือเฝิ่นคือศาลาหนานเฟิง สถานที่นี้เป็นอันตรายเกินไป…หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่คนใจดีบางคนคิดว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่พูดจาร้ายกาจ ไร้ความปรานีเกินไป ส่วนผู้คนส่วนใหญ่นั้นกลับมองว่าเป็นเรื่องตลก ดูไปแล้วมีสิ่งใดไม่เข้าใจกันเล่า เมื่อครั้งจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องยังอยู่ พวกเขาเหล่านี้รังเกียจองค์หญิงฉังผิงสองแม่ลูก ยามนี้ตกต่ำแม้แต่วาจาที่บอกว่ายอมรับเว่ยจวินมั่วเช่นนี้ยังเอ่ยออกมาได้ ในเมื่อคิดว่าคุณชายเว่ยไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลเว่ย ยอมรับเพียงเพราะความสุขสบาย ไม่ละอายใจต่อบรรพบุรุษหรือ ช่างน่าไม่อายเสียจริง ต่างอันใดกับขายตัวกันเล่า แม้แต่ชาติตระกูลของตนเองยังยอมขาย น่าเสียดายที่องค์หญิงฉังผิงไม่ใช่คนเดิมดังเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ยังอยู่ บุตรสะใภ้บุตรชายกตัญญู ให้กำเนิดลูกแฝดชายหญิงเป็นที่น่ายินดี ไหนเลยจะสนใจตระกูลเว่ยในสายตาอีก

เมื่อถึงวันใดที่องค์หญิงฉังผิงต้องการจะแต่งงานใหม่ ตระกูลเว่ยก็ไม่อาจปีนขึ้นไปได้อีกแล้ว

หลายปีมานี้คนตระกูลเว่ยอาศัยอยู่ในเขตเมืองชั้นนอก แน่นอนรู้ว่าหนานกงมั่วกำลังเอ่ยถึงสิ่งใด นิ้วของนายหญิงใหญ่เว่ยสั่นเทาด้วยความโกรธ “บังอาจ หนานกงมั่ว เจ้า…เจ้า…สมแล้วที่เป็นลูกสะใภ้ของฉังผิงสตรีผู้นั้น เหมือนกันทั้งหมด เช่นเดียวกับเว่ยจวินมั่วขยะนั่น มีแม่ให้กำเนิดไม่มีพ่อ…”

“รนหาที่ตาย” น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นท่ามกลางผู้คน ฝูงชนที่กำลังดูความสนุกสนานไม่ทันพบว่ามีคนมาใหม่ หลายคนไม่รู้ว่ามายืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อใด คนที่เป็นผู้นำคือเยี่ยนอ๋องที่ยังยืนอยู่บนรถม้า หนานกงมั่วถอนหายใจ ยักไหล่โดยไม่เอ่ยสิ่งใด แน่นอนว่านางรู้ว่าเยี่ยนอ๋องมาตั้งแต่เมื่อใด กำลังจะหมุนตัวไปต้อนรับ ถึงได้เปิดโอกาสให้หญิงชราเอ่ยวาจาหาความตายเช่นนี้

ทุกคนตื่นตกใจ ถอยห่างออกไปทีละคน

เยี่ยนอ๋องกระโดดลงจากรถม้า ฟาดแส้ในมือของทหารองครักษ์ผู้คุมรถม้าไปทางนายหญิงใหญ่เว่ย

“ท่านแม่”

นายหญิงใหญ่เว่ยอายุมากปฏิกิริยาตอบรับเชื่องช้า ไหนเลยจะเคยหลบแส้แบบนี้ เว่ยหงเฟยที่ไม่รู้วิ่งออกมาจากที่ใดรีบกอดนายหญิงใหญ่เว่ยหมุนตัวออกไป แส้ฟาดลงที่แผ่นหลังของเว่ยหงเฟย เสื้อผ้าที่เดิมไม่หนานักเกิดรอยแผลโชกเลือดน่ากลัว เยี่ยนอ๋องส่งเสียงหยัน สะบัดแส้พร้อมฟาดลงไปทางเว่ยหงเฟยอีกครั้ง เว่ยหงเฟยกัดฟันก่อนจะผลักนายหญิงใหญ่เว่ยออกไป รับแส้ของเยี่ยนอ๋องเพียงลำพัง

“เฟยเอ๋อร์” นายหญิงใหญ่เว่ยร้องลั่น ทว่าถูกทหารองครักษ์ควบคุมตัวเอาไว้ เกรงว่าหญิงชราเพียงฟาดครั้งเดียวก็คงสารภาพแล้ว แต่เว่ยหงเฟยดูเหมือนจะทนต่อการเฆี่ยนตีได้ดีกว่า ปล่อยให้เยี่ยนอ๋องระบายความโกรธก่อนค่อยว่ากันเถิด

หนานกงมั่วยักไหล่ เดินกลับไปหาเว่ยจวินมั่วที่ยืนอยู่ด้านหลังเยี่ยนอ๋อง “จวินมั่ว”

เว่ยจวินมั่วเอื้อมมือไปจับมือนาง “ไยต้องคุยกับพวกเขาให้มากความ”

หนานกงมั่วพูดด้วยเสียงแผ่วเบา “มีคนอยู่เบื้องหลังพวกเขา อย่าให้เสด็จลุงลงแส้พวกเขาจนตายเล่า” เหนือสิ่งอื่นใด แม้เมืองจินหลิงจะไม่ได้เข้มงวดจนออกกฎห้ามคนออกมาเดินตามถนน แต่คนตระกูลเว่ยเหล่านี้ก็ไม่อาจเข้ามาในเมืองชั้นในได้ง่ายๆ กลุ่มสตรีที่ไม่เคยออกจากบ้าน ยังจะสามารถหาสถานที่พบและรอพวกนางกลับมาได้

“วางใจ เสด็จลุงรู้ดี” เว่ยจวินมั่วเอ่ย

ในขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน เยี่ยนอ๋องได้ลงแส้ไปแล้วสิบกว่าครั้ง แม้ว่าเยี่ยนอ๋องจะไม่เชี่ยวชาญเรื่องการใช้แส้โดยเฉพาะ แต่พระองค์นั้นเชี่ยวชาญทุกเครื่องมือที่ใช้ลงโทษคน เว่ยหงเฟยถูกฟาดจนล้มลงกับพื้นไม่มีแรงแม้แต่จะหลบอีก นายหญิงใหญ่เว่ยที่อยู่ด้านข้างส่งเสียงร้องไห้ดังลั่น เว่ยหงเฟยเป็นบุตรชายคนเดียวของนาง การเฝ้าดูเว่ยหงเฟยถูกทุบตีคงยากจะรับได้กว่าการถูกทุบตีเองด้วยซ้ำ

น่าเสียดายที่บนโลกใบนี้ไม่มียารักษาความเสียใจ นายหญิงใหญ่เว่ยเย่อหยิ่งทะนงตัวมานานหลายสิบปี หลังจากตระกูลเว่ยล่มสลาย นางยังมีกลุ่มสตรีผู้น้อยในครอบครัวคอยให้นางควบคุม ไม่ต้องให้นางออกไปทำมาหากิน และไม่มีใครคอยสั่งสอนว่าควรปฏิบัติตัวอย่างไร

สตรีในครอบครัวคนอื่นๆ ของตระกูลเว่ยหวาดกลัวจนมารวมตัวกันอยู่ในมุมหนึ่ง ไม่กล้าส่งเสียง

รอเยี่ยนอ๋องระบายความโกรธเพียงพอแล้ว เว่ยจวินมั่วจึงเอ่ยเสียงเรียบ “เสด็จลุง รักษาสุขภาพด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยนอ๋องสุขภาพไม่ดี โกรธหรือเหนื่อยเกินไปย่อมไม่ดี

เยี่ยนอ๋องส่งเสียงหยัน จากนั้นจึงโยนแส้ในมือทิ้งไป ยามนี้แส้เส้นนั้นไม่ต่างไปจากเว่ยหงเฟยที่โชกไปด้วยเลือด

เห็นเพียงเยี่ยนอ๋องก้าวไปข้างหน้าสองก้าว เหยียบหน้าอกของเว่ยหงเฟย มองลงไปก่อนจะเอ่ยว่า “วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้เข้าใจ จวินเอ๋อร์คือบุตรชายเชื้อสายหลักคนโตของข้ากับอดีตพระชายาซ่งซื่อ แซ่เซียว ชื่อเชียนเย่”

เสียงโครมครามดังขึ้น สายฟ้าฟาดลงท่ามกลางผู้คนที่อยู่ตรงนั้น ไม่ว่าจะเป็นคนตระกูลเว่ย หรือคนที่มุงดู หรือแม้แต่คนที่ติดตามมากับเยี่ยนอ๋องยังอดที่จะส่ายหน้าไม่ได้ โลกใบนี้น่ากลัวเกินไป ทำให้ทุกคนที่อยู่ตรงหน้านิ่งอึ้งไป ไม่ว่าจะเป็นสมาชิกของตระกูลเว่ยผู้สัญจรไปมาที่เฝ้าดูอยู่ หรือผู้คนที่ออกมาพร้อมกับเยี่ยนอ๋องพวกเขาอดไม่ได้ที่จะส่ายหัว โลกนี้น่ากลัวเกินไป หูฝาดไปแล้ว

ใบหน้าของเว่ยหงเฟยไม่มีบาดแผลอันใด เพียงแต่ใบหน้าซูบผอมของเขาซีดเซียวไปมาก ในแง่ของอายุ เว่ยหงเฟยต่างจากเยี่ยนอ๋องไม่เท่าใด และแม้ว่าใบหน้าของเยี่ยนอ๋องไม่นับว่าสุขภาพดีนัก ทว่าอย่างไรก็ยังดีกว่าเว่ยหงเฟยกว่าร้อยเท่า ผู้คนหันไปมองใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่อาจมีใครเทียบได้ของคุณชายเว่ย จากนั้นหันไปมองเยี่ยนอ๋องผู้สง่างามและมีอำนาจ รวมไปถึงเว่ยหงเฟยที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเยี่ยนอ๋อง หัวใจพลันเอนเอียงไปทางเยี่ยนอ๋องทันที

เว่ยหงเฟยเองก็ตกใจ ดวงตาแดงก่ำคู่นั้นมองไปยังชายที่เหยียบอยู่บนหน้าอกของตน เขาเอ่ยอันใดกัน เว่ยจวินมั่วคือบุตรชายคนโตของอดีตพระชายาเยี่ยนอ๋องและเยี่ยนอ๋องอย่างนั้นหรือ แต่ว่า…เว่ยจวินมั่วนั้นเหมือน…เว่ยหงเฟยพลันนึกขึ้นได้ รูปลักษณ์ขององค์หญิงฉังผิงนั้นเหมือนกับมารดาของนาง และองค์หญิงฉังผิงและเยี่ยนอ๋องเป็นพี่น้องร่วมบิดาและมารดาเดียวกัน มารดาขององค์หญิงฉังผิงมีสายเลือดของชนต่างเผ่า

หลายปีมานี้เว่ยหงเฟยคาดเดาชาติกำเนิดของเว่ยจวินมั่วนับครั้งไม่ถ้วน สงสัยหลายคน แต่ไม่เคยคิดมาก่อน เว่ยจวินมั่วไม่เพียงไม่ใช่บุตรชายของเขา ยังไม่ใช่บุตรชายขององค์หญิงฉังผิงด้วยเช่นกัน ไม่ใช่สิ…หากเว่ยจวินมั่วไม่ใช่ลูกที่เกิดจากองค์หญิงฉังผิง เช่นนั้นแล้วลูกแท้ๆ ของเขาไปไหนเล่า เรื่องการตั้งครรภ์ขององค์หญิงฉังผิงนั้นไม่ใช่เรื่องโกหก

“ลูก…ลูกของข้าเล่า” เว่ยหงเฟยดิ้นรน กระอักเลือดออกมาพลางเอ่ยถาม

เยี่ยนอ๋องเก็บเท้าที่เหยียบหน้าอกของเว่ยหงเฟย เอ่ยเสียงหยัน “ลูกชายของเจ้าหรือ ถูกมารดาและน้องสาวของเจ้าฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว”

เว่ยหงเฟยรีบหันกลับไปมองนายหญิงใหญ่เว่ยที่ถูกองครักษ์จับตัวเอาไว้ทันที นายหญิงใหญ่เว่ยเองก็งุนงง เห็นได้ชัดว่านางเองก็ไม่รู้เรื่องนี้ ทว่าพลันนึกขึ้นมาได้ว่าตนอาศัยจังหวะที่เว่ยหงเฟยไม่อยู่ พาเฝิงซื่อที่กำลังตั้งครรภ์ไปหาองค์หญิงฉังผิง ครานั้นองค์หญิงฉังผิงโกรธไม่น้อย แม้ว่านางเองก็หวังให้ครรภ์ขององค์หญิงฉังผิงไม่ดี แต่ไม่คิดว่าเด็กในท้องคนนั้นจะไม่อยู่แล้วจริงๆ คิดมาถึงตรงนี้สีหน้าของนายหญิงใหญ่เว่ยพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา

เห็นเช่นนั้น เว่ยหงเฟยพลันเข้าใจว่ามารดาแอบทำบางอย่างลับหลังเขา ในใจเกิดความรู้สึกมากมาย โกรธ เสียใจ ทำสิ่งใดไม่ได้ ความรู้สึกยุ่งเหยิงอยู่ในใจยากที่จะแสดงออกมา

เยี่ยนอ๋องกลับไม่มีอารมณ์มาสนใจพวกเขา ยิ้มเย็นพลางเอ่ย “คนไร้ยางอายไม่กี่คนกล้ามาด่าทอบุตรชายและน้องสาวของข้า ดูเหมือนชีวิตจะน่าเบื่อเกินไปแล้ว เอาตัวไป”

ไม่เพียงตกตะลึงจากอารมณ์โกรธของเยี่ยนอ๋อง ยังหวาดกลัวต่ออำนาจของเยี่ยนอ๋องอีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นคนที่เดินผ่านไปมาหรือคนตระกูลเว่ยล้วนไม่กล้าส่งเสียงใด องครักษ์พาตัวคนตระกูลเว่ยเข้าไปในหอเทียนอีที่อยู่ด้านหลัง นายหญิงใหญ่เว่ยอยากเข้าไปดื่มชาก็ได้เข้าไปแล้วจริงๆ ส่วนจะได้ดื่มชาหรือไม่ก็อีกเรื่อง

ผู้คนที่มามุงดูต่างลอบร่ำไห้อยู่ในใจ ได้ยินความลับเช่นนี้ คงไม่ถูกฆ่าปิดปากกระมัง

อีกทั้งผู้นี้…มองดูคู่รักสองคนที่ยืนเคียงข้างกัน สตรีงดงามดุจบุปผา บุรุษหล่อเหลาไม่อาจมีผู้ใดเทียบได้ เพียงมองก็เพลินเพลินตา เพียงแต่…ทั้งสองคนดูเหมือนไม่ใช่คนจิตใจดี ข่าวลือของซิงเฉิงจวิ้นจู่ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด

เยี่ยนอ๋องกวาดตามองทุกคน เอ่ยเสียงเย็น “ยังไม่ไปอีก จะไปกับพวกเขาหรือ”

ทุกคนรีบแยกย้ายวิ่งออกไปคนละทิศละทางอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันคนที่มีความกล้าทั้งวิ่งและคิดไปด้วย เยี่ยนอ๋องปล่อยพวกเขาไปง่ายเพียงนี้ คงจะอยากให้พวกเขาปล่อยข่าวพวกนี้ออกไปกระมัง คุณชายเว่ยเป็น…บุตรชายของเยี่ยนอ๋องอย่างนั้นหรือ รู้สึกว่าพรุ่งนี้ทั่วทั้งจินหลิงคงจะเดือดไม่น้อย

[1] ผานอัน กวีที่มีชื่อเสียงในจีน เป็นที่รู้จักว่ามีรูปโฉมงดงาม

[2] ซ่งอวี้ กวีที่มีชื่อเสียงในจีน มีบทกวีที่โด่งดังหลายบท