หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1083 การกลับมาเจอกันของสหายเก่า (2)

ตอนที่ 1083 การกลับมาเจอกันของสหายเก่า (2)

นางเดินจับมือกับเซี่ยเพ่ยหวนอยู่ในสวนจวนตระกูลเซี่ย ทั้งสองมองหน้ากันหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ ความไม่คุ้นเคยที่เกิดจากระยะเวลานานที่ห่างหายไปจากกันราวกับสูญหายไปทันใด ราวกับย้อนกลับไปยังห้าปีที่แล้วเมื่อครั้งยังไม่ได้ไปจากจินหลิง เซี่ยเพ่ยหวนจูงมือหนานกงมั่วมานั่งลงในสวน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่กี่ปีที่ผ่านมา ข้าใช้ชีวิตเพื่อฟังข่าวความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ของพวกเจ้า การใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกน่าตื่นเต้นกว่าการใช้ชีวิตในจินหลิงหรือใช่หรือไม่”

หนานกงมั่วจนใจ “เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังฟังนิทานอยู่หรืออย่างไร”

เซี่ยเพ่ยหวนเท้าคางยิ้ม เอ่ย “มันเป็นแค่นิทานมิใช่หรือ หากไม่รู้จักเจ้า ข้าคงคิดว่ามันเป็นตำนาน”

หนานกงมั่วเอ่ยไม่ออก เซี่ยเพ่ยหวนมองสำรวจนางโดยละเอียด เอ่ย “ดูเหมือนจะสวยกว่าตอนที่อยู่ที่จินหลิงเสียอีก” หนานกงมั่วเอ่ย “เจ้าเองก็เหมือนกัน”

เซี่ยเพ่ยหวนเอ่ย “ข้าแก่แล้ว ไหนเลยจะเหมือนเดิม”

หนานกงมั่วกลอกตา “เจ้าคิดว่าเจ้าแก่กว่าข้ามากเพียงใดกัน” เมื่อห้าปีก่อนหนานกงมั่วอายุเพียงสิบหกปี เซี่ยเพ่ยหวนอายุเพียงสิบเจ็ดปี ตอนนี้เวลาผ่านไปกว่าห้าปีแล้ว ทั้งคู่อายุยังน้อย ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่กำลังสวยงามของสตรี แต่เพราะเซี่ยเพ่ยหวนยังไม่ได้แต่งงาน ผู้คนจึงบอกว่านางเป็นสาวแก่ก็เท่านั้น

หนานกงมั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย จับมือเซี่ยเพ่ยหวน เอ่ย “นายหญิงใหญ่เซี่ยและเซี่ยโหว เซี่ยฮูหยินคิดอย่างไรกัน”

คร้งนั้นหลินกุ้ยเฟยเอ่ยปาก เซี่ยเพ่ยหวนสามารถแต่งงานออกเรือนไปได้ตั้งนานแล้ว หนานกงมั่วไม่คิดว่าเซี่ยเพ่ยหวนจะยังไม่แต่งงาน เพียงแต่ไม่กี่ปีมานี้บ้านเมืองวุ่นวาย เซี่ยเพ่ยหวนไม่ใช่สตรีผู้เดียวที่แต่งงานช้า ฉินซีตระกูลฉิน เซวียเสียวเสี่ยวตระกูลเซวียก็ยังไม่ได้แต่งงานเช่นกัน ฉินซีเพราะออกไปกับพี่ชาย และเซวียเสียวเสี่ยวเป็นเพราะเซวียเจินไม่อยู่บ้าน ตระกูลเซวียไม่มีผู้อาวุโสคนอื่นนอกจากเซวียฮูหยิน บิดาไม่อยู่ไม่อาจปล่อยให้มารดาจัดพิธีแต่งงานตามลำพังได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเซี่ยเพ่ยหวนไม่มีปัญหานี่

เซี่ยเพ่ยหวนยิ้มบาง เอ่ย “ไม่มีอันใด อย่างไรก็ล่าช้ามาสองปีแล้ว ช้ากว่านั้นอีกสักหน่อยก็ไม่เป็นไร เจ้าก็รู้ว่าไม่กี่ปีที่ผ่านมามีความวุ่นวายมากมาย ท่านย่าและท่านพ่อเองก็ไม่วางใจ”

เซี่ยเพ่ยหวนไม่มีสิ่งใดต้องกล่าวโทษในเรื่องนี้ ตระกูลเซี่ยไม่กังวลว่าบุตรสาวของพวกเขาจะไม่ได้แต่งงาน แต่หากคนที่เลือกเกิดตายในสนามรบหรือถูกตัดศีรษะหลังจากมีการเปลี่ยนแปลงของแผ่นดิน มิสู้รอให้สถานการณ์มั่นคงแล้วค่อยว่ากัน

หนานกงมั่วเข้าใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นายหญิงใหญ่เซี่ยและเซี่ยฮูหยินต่างก็ทำเพื่อเจ้า”

เซี่ยเพ่ยหวนยิ้มพลางเอ่ย “ใช่ ข้าคิดเรื่องนี้มานานแล้ว มีท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ อีกทั้งพี่ชายสองสามคนอยู่ด้วย ต่อให้ข้าต้องอยู่ที่บ้านตลอดชีวิตข้าก็ไม่เป็นไร ไม่แน่อาจอิสระกว่าด้วยซ้ำ”

“เหลวไหล” หนานกงมั่วยิ้ม ก่อนจะยื่นมือไปหยิกใบหน้าสวยของนาง เอ่ยด้วยเสียงต่ำพร้อมรอยยิ้มจนตาหยี “ข้ารู้จักชายหนุ่มหล่อเหลามากมาย มิสู้…”

“หนานกงมั่ว” เซี่ยเพ่ยหวนหน้าแดงขึ้นมาทันที ยื่นมือออกไปหวังจะบีบใบหน้าของนางคืน สตรีที่อ่อนแออย่างเซี่ยเพ่ยหวนไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของหนานกงมั่วได้ หนานกงมั่วยื่นมือข้างหนึ่งไปจับมือนางเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ข้าเอ่ยจริงๆ ข้าว่าเมื่อครู่นายหญิงใหญ่เซี่ยเองก็คิดเช่นกัน”

แม้ว่านางและเซี่ยเพ่ยหวนจะมีเวลาให้รู้จักกันไม่นาน ทว่ารู้สึกถูกชะตาต่อกันนัก ส่วนตัวก็ไม่ได้พูดคุยอันใดกันมาก ตระกูลเซี่ยเองก็ไม่ใช่ครอบครัวที่ดื้อรั้นและยึดมั่นกฎเกณฑ์ล้าหลัง หลายปีมานี้เมืองจินหลิงไม่มีคุณชายหล่อเหลาคนใดที่มีความสามารถโดดเด่น ผู้ที่มีอายุไล่เลี่ยกับเซี่ยเพ่ยหวนส่วนใหญ่แต่งงานแล้ว ตระกูลเซี่ยมีความคิดเลือกบุตรเขยโดยหาคนที่มีความสามารถไม่ธรรมดาในหมู่ครอบครัวยากจนที่โดดเด่นหรือครอบครัวขุนนางที่มีความสามารถ แน่นอนว่ามิสู้ให้หนานกงมั่วช่วยเลือกคงจะสะดวกกว่า ไม่ว่าจะเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเยี่ยนอ๋องหรือคุณชายเว่ย มีชายหนุ่มที่ยังไม่แต่งงานและมีความสามารถมากมาย ไม่สนใจชาติตระกูลเพียงเป็นคนดีมีความสามารถก็เพียงพอแล้ว

ตรงกันข้ามกับตระกูลขุนนางระดับสูงเหล่านั้น ด้วยพื้นเพตระกูลเซี่ยจึงไม่มีฮ่องเต้พระองค์ใดวางใจเมื่อพวกเขาแต่งงาน

เซี่ยเพ่ยหวนคิดว่าตนมองหนานกงมั่วด้วยสายตาดุร้าย ทว่าหนานกงมั่วยังคงยิ้มร่า อย่างไรหลายวันมานี้ก็ยุ่งมาก แต่ก็ไม่ได้เร่งรีบ

เซี่ยเพ่ยหวนกลัวว่าหนานกงมั่วจะเอ่ยถึงเรื่องนี้อีก รีบพาหนานกงมั่วเปลี่ยนเรื่อง “ข้าไม่ได้เจอซีเอ๋อร์และเหยียนเอ๋อร์มาหลายปีแล้ว พวกนางเป็นอย่างไรบ้าง”

หนานกงมั่วตามใจนาง เอ่ยตอบด้วยรอยยิ้ม “ต่างก็สบายดี สุขภาพของซีเอ๋อร์ดีขึ้นไม่น้อย เหยียนเอ๋อร์คลอดลูกเมื่อสองปีที่แล้ว ความสัมพันธ์ของนางกับเชียนจย่งก็ไม่เลว อีกไม่กี่วันพวกนางก็คงมาถึงเมืองหลวงแล้ว”

เซี่ยเพ่ยหวนพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี ถึงตอนนั้นค่อยรวมตัวกับพวกนางอีก เมื่อก่อนร่างกายของซีเอ๋อร์ไม่ดี ข้างกังวลจริงๆ แต่ตอนนี้ดูแล้ว การออกไปกับคุณชายใหญ่ฉินดูเหมือนจะถูกแล้ว” หากไม่ได้ตามฉินจื่อซวี่ไปโยวโจว ไม่แน่ว่าฉินซีอาจจะ…

“แล้วตุ๊กตาตัวน้อยของเจ้า ชื่ออันใดหรือ ข้าอยากเห็นได้หรือไม่” เซี่ยเพ่ยหวนถามอย่างสงสัย พี่ชายของนางเองหลายคนก็มีลูกด้วย และนางรักหลานชายและหลานสาวของนางมาก แต่ฝาแฝดชายหญิงนั้นหายาก อีกทั้งยังเป็นลูกของหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่ว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าพวกเขาต้องเป็นเด็กที่หล่อเหลาและงดงามที่หาได้ยากอย่างแน่นอน

หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อีกสองวันพวกเราก็ย้ายเข้าไปอยู่ในจวนองค์หญิงได้แล้ว ถึงตอนนั้นเจ้าก็มาได้ อย่าลืมนำของขวัญแรกพบหน้ามาด้วย”

เซี่ยเพ่ยหวนหัวเราะขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ไม่มีปัญหา”

ทั้งสองกำลังพูดคุยสนทนากันสนุกสนาน สาวใช้คนหนึ่งพลันเดินมาบอกหนานกงมั่วว่านายท่านเชิญซิงเฉิงจวิ้นจู่ที่ห้องหนังสือสักครู่ หนานกงมั่วรู้ว่าเซี่ยโหวตัดสินใจได้แล้ว จึงลุกขึ้นเอ่ยลาเซี่ยเพ่ยหวน เดินตามสาวใช้ไปยังห้องหนังสือของเซี่ยโหว

ออกจากจวนตระกูลเซี่ยกลับมาถึงหอเทียนอีก็เป็นเวลาเย็นแล้ว เดินยังไม่ถึงปะตูหอเทียนอีก็เห็นคนไม่กี่คนกำลังยืนส่งเสียงดังอยู่หน้าประตูทางเข้า คิ้วสวยของหนานกงมั่วขมวดมุ่น เมื่อเดินเข้าไปถึง ผู้ดูแลหอเทียนอีมองไปยังผู้คนตรงหน้าประตู สีหน้าไม่น่ามองขึ้นมา เห็นหนานกงมั่วเดินเข้ามาจึงถอนหายใจ รีบเดินเข้ามารับ “จวิ้นจู่”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว กวาดตามองทุกคน เอ่ยถาม “เกิดอันใดขึ้น”

“หนานกงมั่วหรือ” เสียงแหลมเสียดหูของหญิงชราดังขึ้นมาจากกลุ่มคน หนานกงมั่วขมวดคิ้ว จากนั้นมองเห็นหญิงชราร่างผอมในชุดผ้าเก่าๆ ทว่าเป็นผ้าราคาแพงพุ่งเข้ามาหา

สีหน้าของผู้ดูแลหอเทียนอีเปลี่ยนไปทันใด ก้าวเดินขึ้นมาขวางนางเอาไว้ ไม่ให้นางเข้าใกล้จวิ้นจู่ได้

หนานกงมั่วย่นคิ้วมองสำรวจหญิงชราผมหงอกร่างผอมตรงหน้า ผ่านไปเนิ่นนานในที่สุดจึงนึกขึ้นได้ “นายหญิงใหญ่…เว่ยหรือ”

หญิงชราคนนี้ที่แท้คือท่านผู้นั้นที่เคยถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นเชื้อพระวงศ์จวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องเมื่อครั้งสมัยก่อตั้งประเทศ เพียงแต่…คนที่อยู่ต่อหน้าตนในเวลานี้แตกต่างจากในอดีตไปมาก ไม่แปลกใจที่หนานกงมั่วซึ่งมีความจำดีจะใช้เวลาสักพักกว่าจะจำนางได้ เดิมไม่คุ้นหน้า ยามนี้แม้แม่เฒ่าผู้นี้จะสวมเสื้อผ้าที่ทำจากผ้าชั้นดี แต่เมื่อมองก็ไม่รู้ว่าเป็นผ้าที่ทำขึ้นเมื่อปีใดแล้ว เมื่อสวมอยู่บนร่างกายมันจึงดูตัวใหญ่เกินไป ยิ่งทำให้ดูตัวผอมลงไปอีก ผมสีขาวปักปิ่นทองทว่าไม่มีประกายสดใสอย่างเคย ใบหน้าซูบผอม ดวงตาที่ดูเหี่ยวย่นแหลมคมจนน่าตกใจ

ด้านหลังของแม่เฒ่าเว่ยคือสตรีสองสามคนที่อยู่ในชุดธรรมดา รวมไปถึงคนที่มามุงดู หนานกงมั่วมองไป เป็นบุตรสาวของตระกูลเว่ยและภรรยาของพี่น้องสามคนของเว่ยจวินมั่ว รวมไปถึงอนุภรรยาที่เป็นมารดาของเว่ยจวินอี้ ที่น่าแปลกก็คือในกลุ่มคนเหล่านี้ไม่มีอดีตชายารองเฝิง

นายหญิงใหญ่เว่ยเบิกตาที่ขุ่นมัวของนาง จ้องเขม็งมองไปยังหนานกงมั่วด้วยความโกรธ เอ่ย “เว่ยจวินมั่วและองค์หญิงฉังผิงอยู่ที่ใด ให้พวกเขาออกมา”

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยเสียงเรียบ “เสด็จแม่ยังคงอยู่ที่เฉินโจว ส่วนจวินมั่ว…”

ผู้ดูแลรีบเอ่ย “ท่านอ๋องเรียกคุณชายเข้าวังขอรับ ยังไม่กลับมา”

หนานกงมั่วมองไปที่นายหญิงใหญ่เว่ย “จวินมั่วยังไม่กลับมา หากมีสิ่งใดเอ่ยกับข้าก็เหมือนกัน”

อนุหันที่ยืนอยู่ด้านข้างนายหญิงใหญ่เว่ยพุ่งเข้ามาคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหนานกงมั่ว เอ่ย “จวิ้นจู่…ขอร้องท่านปล่อยอี้เอ๋อร์เถิดนะเจ้าคะ”

เว่ยจวินอี้หรือ หนานกงมั่วพลันจำได้ว่าเว่ยจวินอี้ถูกจับมาพร้อมกับเว่ยหงเฟย เพียงแต่…เว่ยจวินอี้ถูกส่งไปที่ใดกันนะ หนานกงมั่วกุมขมับก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “เว่ยจวินอี้เป็นเชลย รอราชสำนักสงบเดี๋ยวก็กลับมาเอง” เว่ยจวินอี้มิใช่คนใหญ่คนโต ไหนเลยนางจะรู้ว่าถูกทิ้งไว้ที่ใดแล้ว คงจะถูกโยนให้ไปอยู่ตามแปลงนาหรือเหมืองหินที่ใดสักที่พร้อมกับเหล่าเชลยคนอื่นๆ กระมัง หนานกงมั่วครุ่นคิดอย่างไม่แน่ใจ

อนุหันดูเหมือนจะไม่เข้าใจ นางโค้งคำนับไปที่หนานกงมั่วไม่หยุด “จวิ้นจู่ โปรดไว้ชีวิตอี้เอ๋อร์ เขาเป็นสายเลือดเดียวของตระกูลเว่ยแล้ว”

หนานกงมั่วรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย อารมณ์ที่ดีเพราะเพิ่งกลับมาจากจวนตระกูลเซี่ยพลันมลายหายไปทันที ออกคำสั่งเสียงเรียบ “ในเมื่อไม่เข้าใจก็ไล่พวกเขาไปเถิด”

ผู้ดูแลยิ้มเจื่อน ใช่ว่าเขาไม่อยากไล่คนพวกนี้ออกไป เพียงแต่บางครั้งสตรีก็รับมือยากกว่าบุรุษ หลังจากนั้นถนนที่มีคนเดินไปเดินมาไม่นานพลันมามุงดูอยู่ไม่น้อย หากเขาใช้ความรุนแรง ไม่รู้จะคิดว่าพวกเขารังแกคนที่อ่อนแอกว่าหรือไม่ สตรีเหล่านี้โดยเฉพาะแม่เฒ่าผู้นั้น ดูเหมือนจะตบตีเก่งทุกด้าน จะไล่ออกไปคงเป็นเรื่องยาก

“ขอรับ จวิ้นจู่” ผู้ดูแลพยักหน้า “เด็กๆ ไล่พวกนางออกไป” แม้ว่าหอเทียนอีจะไม่ได้ทำการค้าในยามนี้ แต่ก็น่าเกลียดที่มีผู้คนมากมายมายืนขวางประตู

แม่เฒ่าเว่ยกรีดร้องขึ้นมา น้ำเสียงแหลมเสียดหูทำให้คนแทบอยากยกมือขึ้นปิดหู “หนานกงมั่ว เจ้าเป็นสตรีชั่วร้าย ข้าจะพบเว่ยจวินมั่ว หลานเนรคุณผู้นั้น ตระกูลเว่ยเลี้ยงเขามายี่สิบกว่าปี เขาตอบแทนบุญคุณเยี่ยงนี้หรือ เขาทำร้ายปั๋วเอ๋อร์และเจ๋อเอ๋อร์ ทำร้ายจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องจน…”

เสี่ยวเอ้อร์สองคนรีบอุดปากของหญิงชรา ทำให้หญิงชรายิ่งร้องโหยหวนมากขึ้นไปอีก “จะฆ่าคนแล้ว หนานกงมั่ว เจ้ากล้าสังหารคนแก่อย่างข้า ฆ่าคนปิดปากนี่”

ผู้คนที่อยู่ด้านข้างชี้ไปมาซุบซิบนินทา สีหน้าของหนานกงมั่วทะมึนลง มองหญิงชราตรงหน้าด้วยแววตาเย็นยะเยือก