หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1081 คำวิพากษ์วิจารณ์ (2)

ตอนที่ 1081 คำวิพากษ์วิจารณ์ (2)

หลังจากหารือเรื่องสำคัญเสร็จสิ้น เฉินอวี้ก็ขอตัวลากลับออกมาอย่างมีชั้นเชิง ปล่อยให้เยี่ยนอ๋องได้อยู่กับบุตรชายและบุตรสะใภ้ของตนเอง

หลังจากที่เฉินอวี้จากไป เห็นได้ชัดว่าเยี่ยนอ๋องผ่อนคลายลงไปมาก ยามนี้สุขภาพของเขาไม่ดีนัก และไม่อาจอุ้มเด็กได้ตลอดเวลา ดังนั้นเขาจึงวางเยาเยาไว้บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ยื่นชุดตุ๊กตาหยกงดงามให้นางเล่นเอง จากนั้นเขาก็มองกลับไปยังเว่ยจวินมั่ว เอ่ยว่า “ที่ช่วยเซียวเชียนเยี่ยออกมา เพราะเหตุใดกัน”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้ว เอ่ยถาม “เสด็จลุงคิดว่าปล่อยเขาถูกเผาจะดีกว่าหรือ”

“สะดวก” เมื่ออยู่ต่อหน้าเว่ยจวินมั่ว เยี่ยนอ๋องก็ไม่ต้องเสแสร้งใดๆ เอ่ยออกมาตรงๆ แน่นอนเขารู้ว่าการที่เซียวเชียนเยี่ยถูกไฟคลอกตายจะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของเขา แต่เขาเอาชนะอย่างใสสะอาด อย่างไรศาลบูรพกษัตริย์นั่นเซียวเชียนเยี่ยก็จัดเตรียมขึ้นด้วยตัวเอง ตายแล้วอย่างมากก็เรียกได้ว่าเป็นการเผาตัวเอง

เว่ยจวินมั่วไม่ใส่ใจ เอ่ยเสียงเรียบ “หากเขาตายแล้ว องค์ชายทั้งสองที่เหลืออยู่ เสด็จลุงจะจัดการเยี่ยงไร” ฮ่องเต้จุดไฟเผาตนเองแล้ว ต่อให้มีความผิดมากมายเพียงใด ท่านก็ไม่อาจโกรธแค้นไม่ยอมปล่อยวาง ยิ่งไปกว่านั้น เยี่ยนอ๋องมาในฐานะที่ต้องการสยบความวุ่นวาย ฮ่องเต้สละตนเพื่อแผ่นดินแล้ว พระองค์คงไม่คิดสังหารองค์ชายทั้งสองจนสิ้นกระมัง ไม่เพียงต้องเลี้ยงดู หากตายลงก็คงเป็นความผิดของพระองค์ มีแต่ต้องเลี้ยงเด็กสองคนที่มีความโกรธแค้นที่ท่านมาแย่งชิงบัลลังก์งั้นหรือ

เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว “เช่นนั้นเจ้าจะทำเยี่ยงไร”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ให้เซียวเชียนเยี่ยยอมรับผิดและสละราชบัลลังก์ด้วยตนเอง”

“เช่นนั้นไม่เหมือนกันหรอกหรือ” เยี่ยนอ๋องย่นหัวคิ้ว เช่นนั้นมิใช่ข้าต้องเลี้ยงดูถึงสามคนหรอกหรือ มิสู้เลี้ยงดูเด็กทั้งสองที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใดจะดีกว่า เยี่ยนอ๋องมองบุตรชายตนเองอย่างแปลกประหลาด เด็กคนนี้เริ่มใจอ่อนตั้งแต่เมื่อใดกัน

หนานกงมั่วเอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “เสด็จลุง ความหมายของจวินมั่วคือ…ให้คนทั่วทั้งใต้หล้ายืนอยู่ข้างเสด็จลุงให้มากที่สุด ต่อให้ภายภาคหน้าเซียวเชียนเยี่ยยังมีความคิดอันใด นั่นก็เป็นเขาที่ไม่มีคุณธรรม มิใช่เสด็จลุงไร้เมตตา” เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว เขาก็ไม่ได้คิดจะมีชื่อเสียงที่เลวร้าย เพียงแต่นั่นจะเป็นไปได้เยี่ยงไร

“เพียงข้าขึ้นครองบัลลังก์ ไม่ว่าอย่างไรก็มีชื่อเสียงไม่ดี” ในสายตาของผู้คน ไม่ว่าเยี่ยนอ๋องจะขึ้นครองบัลลังก์ด้วยวิธีใด อดีตฮ่องเต้ยกบัลลังก์ให้เซียวเชียนเยี่ย สุดท้ายเยี่ยนอ๋องกลับถีบเซียวเชียนเยี่ยลงมาและขึ้นไปแทนที่ นั่นคือการลบหลู่เบื้องสูง

หนานกงมั่วยื่นมือไปหยิบสมุดเล่มเล็กออกมาจากแขนเสื้อแล้วส่งให้เยี่ยนอ๋อง “หากมีสิ่งเหล่านี้เล่า”

เยี่ยนอ๋องตกใจ รีบยื่นมือไปรับสมุดเล่มเล็กมาเปิดดู เลิกคิ้วเอ่ยถาม “นี่คือสิ่งที่กงอวี้เฉินให้เจ้ามาหรือ”

หนานกงมั่วเม้มริมฝีปากด้วยรอยยิ้ม “นี่คือครึ่งหนึ่ง อีกครั้งหนึ่งเขาจะมอบให้แม่ทัพจูหงเมื่อเขาออกจากด่านกำแพงไปได้”

เยี่ยนอ๋องวางมันลงด้านข้าง เลิกคิ้ว เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หากเป็นเช่นนี้ จะลองดูก็ได้” เห็นแก่เสด็จพี่องค์รัชทายาท เยี่ยนอ๋องก็ไม่ต้องการสังหารเซียวเชียนเยี่ย แต่ความรักที่มีต่ออดีตองค์รัชทายาทก็ไม่มีความสำคัญเมื่อเทียบกับความทะเยอะทะยานของเขา

ข่าวลือบางอย่างเกี่ยวกับเซียวเชียนเยี่ยพลันแพร่กระจายไปทั่วจินหลิง ทั้งยังกระจายไปยังนอกเมืองจินหลิงอย่างรวดเร็ว

อย่างเช่นเมื่อครั้งที่จังติ้งฟังก่อกบฏ เพราะความผิดพลาดของเซียวเชียนเยี่ยจึงทำให้แม่ทัพใหญ่บาดเจ็บหนัก กระทั่งกองทัพเกือบถูกกำจัดจนสิ้น อย่างเช่นเมื่อครั้งที่เซียวเชียนเยี่ยเป็นหวงจั่งซุนเขาเคยก่อตั้งพรรคพวกเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง แต่สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่เป็นเรื่องเล็กน้อย สิ่งที่สำคัญกว่านั้นคือเมื่อลูกน้องของเซียวเชียนเยี่ยละเมิดกฎหมายและนำไปสู่ความไม่สงบในเมืองหลิงโจว เซียวเชียนเยี่ยและเซียวฉุนร่วมมือกันขุดเหมืองทองคำอย่างไม่เหมาะสม ทำให้หลิงโจวเกือบจะเป็นโรคระบาดทั้งเมือง และเซียวฉุนเป็นฆาตกรที่สังหารอดีตองค์รัชทายาทและอดีตฮ่องเต้ผู้ล่วงลับ เมื่ออดีตฮ่องเต้ผู้ล่วงลับสิ้นพระชนม์ เซียวเชียนเยี่ยได้ขึ้นครองบัลลังก์และสถาปนาเซียวฉุนเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เซียวเชียนเยี่ยในฐานะหลานและผู้สมรู้ร่วมคิดกับคนที่ฆ่าบิดาและปู่ ช่างน่าอัปยศเสียจริง แม้ว่าสุดท้ายเซียวเชียนเยี่ยจะสังหารเซียวฉุน แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเขามุมานะเพื่อลบคำสบประมาท เพียงคิดว่าเป็นเพราะเรื่องของผลประโยชน์ เขาร่วมมือกับเจ้าสำนักหอธาราหลายครั้งเพื่อวางแผนจัดการจวนเยี่ยนอ๋อง และสุดท้ายเขาเกือบจะเผาเยี่ยนอ๋องจนตายในศาลบูรพกษัตริย์ และตัวตนของเจ้าสำนักหอธาราคือเชื้อสายที่หลงเหลืออยู่ของราชวงศ์เป่ยหยวน ข่าวลือดังกล่าวถูกกระจายไปทั่วเมืองจินหลิง

หลายคนรู้ว่ามีคนพยายามทำให้ชื่อเสียงของเซียวเชียนเยี่ยเสื่อมเสียอีกครั้ง แต่ปัญหาคือสิ่งเหล่านี้กระจายไปอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังมีหลักฐานชัดเจน ถึงยังมีคนที่ยอมล้างชื่อเสียงของเซียวเชียนเยี่ยให้สะอาดแต่ยามนี้ต่างก็ถูกขังอยู่ในห้องทรงอักษรไม่รู้เรื่องราวภายนอก ส่วนสิบตระกูลใหญ่ในจินหลิง โกรธเซียวเชียนเยี่ยเข้ากระดูกไปนานแล้ว ต่อให้ไม่ใช่เซียวเชียนเยี่ยส่งคนไปสังหารพวกเขา ก็ต้องเป็นเซียวเชียนเยี่ยที่จับพวกเขามากักบริเวณในวัง กงอวี้เฉินยังร่วมมือกับเซียวเชียนเยี่ยอีก แม้แต่ตระกูลเซี่ยที่เป็นอยู่อย่างสันโดษไม่ช่วยเหลือฝ่ายใดก็ตามยังโกรธ ทางตระกูลจู ตระกูลเหลียน ตระกูลหยางเหล่านี้ที่ได้รับความเสียหายมาก คนเหล่านี้ยิ่งเข้าร่วมการทำลายชื่อเสียงเซียวเชียนเยี่ยอย่างหนัก

ราชสำนักราวกับไม่คิดควบคุมการวิพากษ์วิจารย์ของประชาชน ดังนั้นทุกคนจึงพูดคุยกันอย่างดุเดือดขึ้น แม้ว่าบางคนจะคิดว่านี่เป็นแผนการของเยี่ยนอ๋อง ทว่าพวกเขาก็จมลงไปกับน้ำลายมากมายของผู้คนอย่างรวดเร็ว

ชั่วข้ามคืน ผู้คนดูเหมือนจะลืมเรื่องการก่อกบฏของเยี่ยนอ๋อง เดิมทีชื่อเสียงของเซียวเชียนเยี่ยนั้นธรรมดาทว่ากลับกลายเป็นเลวร้ายถึงขีดสุด ราวกับเซียวเชียนเยี่ยเป็นตัวละครชั่วช้าน่ารังเกียจ เป็นคนชั่วร้าย เป็นทรราชคนแรกที่หาได้ยากนับแต่โบราณมา

…

“ท่านพ่อ”

ณ จวนตระกูลเซี่ย

เซี่ยโหวนั่งดื่มชาอยู่ในห้องหนังสือกับนายท่านตระกูลฉิน คนที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกเขาคือคุณชายเจ็ดแห่งตระกูลเซี่ย แม้ว่าคุณชายเซี่ยเจ็ดจะไม่ใช่หนึ่งในตัวเลือกผู้นำตระกูลรุ่นต่อไป แต่เขาก็เป็นบุตรชายที่ยอดเยี่ยมของตระกูลเซี่ย เพียงแต่ครอบครัวอย่างตระกูลเซี่ยไม่ต้องการผู้นำที่มีความสามารถโดดเด่นเปิดเผย และอันดับของคุณชายเซี่ยเจ็ดก็ค่อนไปทางท้ายๆ แต่ว่าคุณชายใหญ่เซี่ยมีธุระปะปังมากมาย เซี่ยโหวจึงชอบคุยกับคุณชายเซี่ยเจ็ดมากกว่า

นายท่านตระกูลฉินมองออกไปนอกหน้าต่างพร้อมถอนหายใจ “เยี่ยนอ๋องเดินหมากได้ดีทีเดียว”

เซี่ยโหวเลิกคิ้ว มองเขาด้วยรอยยิ้มจางๆ ไม่เอ่ยสิ่งใด

นายท่านตระกูลฉินเอ่ย “เดิมทีข้าคิดว่าด้วยนิสัยของเยี่ยนอ๋อง ฮ่องเต้คงไม่อาจมีชีวิตอยู่รอดจนถึงวันเมืองแตกด้วยซ้ำ” การตัดสินใจเด็ดเดี่ยวถึงจะเหมาะสมกับนิสัยของเยี่ยนอ๋อง

เซี่ยโหวส่ายศีรษะ เอ่ย “เยี่ยนอ๋องไม่ใช่คนไม่ฉลาด แม้ว่าในมือเขาจะมีสิ่งใดมากมาย…เก็บฝ่าบาทเอาไว้จะดีกว่าอยู่สักหน่อย” การต่อสู้ในโลกขึ้นอยู่กับนักรบ แต่สติปัญญาขึ้นอยู่กับข้าราชบริพาร หากเยี่ยนอ๋องทำให้เหล่าปัญญาชนทั้งหลายต่อต้านพระองค์ ปัญหาที่จะตามมาคงหนักหนากว่าเก็บเซียวเชียนเยี่ยเอาไว้มากนัก นายท่านตระกูลฉินยิ้มพลางเอ่ย “ดังนั้นข้าจึงบอกว่าเยี่ยนอ๋องเดินหมากได้ดี ฝ่าบาทพ่ายแพ้อยู่ในกำมือของเยี่ยนอ๋อง ไม่มีอันใดต้องเสียใจแล้ว”

ในแง่ของความสามารถ ทักษะ และความกล้าหาญ เซียวเชียนเยี่ยหลานชายคนโตของฮ่องเต้ที่เติบโตมาท่ามกลางความงดงามไหนเลยจะเป็นคู่ต่อสู้ของเสด็จอาได้เล่า ไม่รู้ว่าเมื่อครั้งอดีตฮ่องเต้ยกราชบัลลังก์ให้เซียวเชียนเยี่ย เคยคิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาหรือไม่

เซี่ยโหวครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “จะเป็นการดีที่สุดหากเยี่ยนอ๋องจะไว้ชีวิตฝ่าบาท” อย่างไรตระกูลเซี่ยก็เป็นตระกูลนักวิชาการ ย่อมไม่คาดหวังว่ากษัตริย์ผู้ขึ้นครองบัลลังก์จะโหดเหี้ยมไร้ความปรานี

ผู้นำตระกูลฉินพยักหน้า เซียวเชียนเยี่ยยังเป็นหลานชายของเยี่ยนอ๋อง หากเขาลงมือโหดร้ายกับเซียวเชียนเยี่ยได้ เขาจะยิ่งไม่ปรานีต่อตระกูลขุนนางอย่างพวกเขาเหล่านี้ แน่นอนนายท่านตระกูลฉินคิดว่ายามนี้เยี่ยนอ๋องก็ไม่ได้มีความเมตตาต่อเซียวเชียนเยี่ยนัก ห้องหนังสือเข้าสู่ความเงียบไปนาน นายท่านตระกูลฉินเอ่ยถาม “หลังจากนี้…นายท่านเซี่ยมีแผนการเยี่ยงไร”

ในสถานการณ์ยามนี้ อยากแยกตัวไม่สนใจเรื่องภายนอกคงเป็นไปไม่ได้ แม้แต่ตระกูลเซี่ยที่อยู่อย่างสันโดษยังต้องเลือกข้าง ไม่เลือกเยี่ยนอ๋องก็เลือกที่จะตายไปพร้อมกับเซียวเชียนเยี่ย และไม่ว่าตระกูลเซี่ยหรือตระกูลฉิน แน่นอนว่าไม่มีทางตายไปพร้อมกับเซียวเชียนเยี่ย ตระกูลฉินไม่ต้องเลือก มีฉินจื่อซวี่คอยช่วยเหลือศึกสงครามของกองทัพเยี่ยนอ๋องมาตั้งนานแล้ว ที่นายท่านตระกูลฉินถามเช่นนี้ นอกจากการซักถามแล้วยังเป็นการโน้มน้าวอีกด้วย เยี่ยนอ๋องมีนิสัยเด็ดเดี่ยวมั่นคง ตระกูลฉินต้องแสดงออกถึงความจงรักภักดีและซื่อสัตย์ มิเช่นนั้นมีเพียงฉินจื่อซวี่คงรักษาตระกูลฉินได้เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น ไม่อาจรักษาตระกูลฉินเอาไว้ตลอดได้ เห็นได้ชัดว่านายท่านตระกูลฉินก็เลือกทางเดินที่จะทำให้ตระกูลยังคงอยู่ กษัตริย์อ่อนแอไร้ความสามารถ ตระกูลขุนนางแน่นอนว่าสามารถขมวดคิ้วถอนหายใจ หากกษัตริย์แข็งแกร่ง พวกเขาก็สามารถอยู่อย่างวางใจ

เซี่ยโหวยิ้มบางหันกลับไปถามคุณชายเซี่ยเจ็ดที่ยืนอยู่ด้านข้างตนเองก่อน “เจ้าคิดเห็นอย่างไร”

คุณชายเซี่ยเจ็ดยังคงมีรอยยิ้มนิ่งสงบให้แก่นายท่านทั้งสอง เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตระกูลเซี่ยต่างจากตระกูลฉิน เราเพียงต้องแสดงจุดยืนของเราให้ถูกที่ถูกเวลา คิดว่าเยี่ยนอ๋องจะเข้าใจได้ มิต้องกังวลเกินไปขอรับ”

นายท่านตระกูลฉินรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เขาวางแผนที่จะดึงตระกูลเซี่ยเข้าไปช่วย สำหรับตระกูลอื่นๆ เขาไม่ได้เห็นอยู่ในสายตานัก แต่เห็นได้ชัดว่าตระกูลเซี่ยเองก็ไม่ได้โง่ ฐานะของตระกูลฉินอยู่เหนือผู้ใด พวกเขาจำเป็นต้องฉลาด คุณชายเซี่ยเจ็ดผู้นี้แม้อายุยังน้อย ทว่าไม่ใช่คนหยิ่งผยอง มั่นคงอยู่มาก มองสีหน้าที่ไม่ปิดบังของนายท่านตระกูลฉิน เซี่ยโหวจึงยิ้มขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ส่ายศีรษะ “ไยพี่ฉินต้องทำเช่นนี้ มีบุตรชายท่านอยู่ ตระกูลฉินไม่ต้องมีความกังวลใดๆ จะว่าไป…ข้าเองก็นับถือพี่ฉิน” ส่งบุตรชายคนโตออกไปตั้งแต่ตอนนั้น จำเป็นต้องเดิมพันอย่างเด็ดเดี่ยว โชคดีที่นายท่านตระกูลฉินเดิมพันชนะแล้ว

นายท่านตระกูลฉินถอนหายใจ เอ่ย “เพราะข้ามีความโลภแล้ว ช่างเถิด”

เซี่ยโหวส่ายศีรษะเอ่ย “ปล่อยไปตามสถานการณ์เท่านั้น บรรพบุรุษคอยย้ำเตือนสั่งสอน มิเช่นนั้นข้าเองไม่แน่คงหวั่นไหว เพียงแต่ข้าได้ยินมาว่าความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายทั้งสามของเยี่ยนอ๋อง…เพียงเยี่ยนอ๋องขึ้นครองบัลลังก์ เกรงว่าคงเกิดพายุฝนแล้ว”

นายท่านตระกูลฉินขมวดคิ้ว รู้สึกโชคดีขึ้นมา”จื่อซวี่ติดตามคุณชายเว่ย ตราบใดที่เขามั่นคงก็เพียงเท่านั้นแล้ว ยามนี้เอ่ยเรื่องพวกนี้ คงเร็วไปสักหน่อย” ตระกูลฉินไม่อาจเข้าร่วมในสงครามระหว่างองค์ชายได้อีกต่อไป เยี่ยนอ๋องอยู่ในยุครุ่งเรือง บุตรชายทั้งสามกลับอายุไม่น้อยแล้ว แต่ใครจะรู้ได้ว่าต่อไปจะเป็นเช่นไร ยามนี้เลือกฝั่งคงยังไม่มั่นคงนัก

เซี่ยโหวพยักหน้า “พี่ฉินรู้ดีอยู่ในใจก็เพียงพอแล้ว”

“รายงานนายท่าน ซิงเฉิงจวิ้นจู่มาขอพบขอรับ” ด้านนอก ผู้ดูแลเอ่ยรายงานขึ้น

ได้ยินเช่นนั้น ทั้งสามพลันตกใจ นายท่านตระกูลฉินยิ้ม “ดูเหมือนว่าพี่เซี่ยอยากแยกตัวสันโดษคงเป็นไปไม่ได้แล้ว”

เซี่ยโหวส่ายศีรษะ “ไม่แน่”

นายท่านตระกูลฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ซิงเฉิงจวิ้นจู่มิใช่สตรีธรรมดา ในเมื่อนางมาเยี่ยมพี่เซี่ย คิดว่าคงมีเรื่องสำคัญ”

เซี่ยโหวพูดไม่ออก ทำได้เพียงถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้น “เชิญจวิ้นจู่เข้ามาเถิด”