หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1079 การจากลา (3) / ตอนที่ 1080 คำวิพากษ์วิจารณ์ (1)

ตอนที่ 1079 การจากลา (3) / ตอนที่ 1080 คำวิพากษ์วิจารณ์ (1)

ตอนที่ 1079 การจากลา (3)

“แล้วอย่างไรเล่า” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว

กงอวี้เฉินเอ่ย “นี่คือครึ่งหนึ่ง และอีกครึ่งรอข้าออกจากด่านแล้วจะให้คนเอาให้แม่ทัพจูหง เป็นอย่างไร”

หนานกงมั่วหลุบตาลง เห็นได้ชัดว่ากำลังครุ่นคิด

กงอวี้เฉินไม่รีบร้อน ยกถ้วยชาตรงหน้าขึ้นมาจิบเบาๆ

“หากข้าไม่ตกลงเล่า” เนิ่นนาน ในที่สุดก็ได้ยินหนานกงมั่วเอ่ยถาม

กงอวี้เฉินยิ้ม “หากจวิ้นจู่ไม่ตกลง เช่นนั้น…ตัวตนของเนี่ยนหย่วนและบุตรชายคนที่ห้าของเยี่ยนอ๋อง จะถูกประกาศให้โลกรู้ทันใด”

หนานกงมั่วถอนหายใจ ในที่สุดจึงพยักหน้า “เจ้าสำนักช่างมองการณ์ไกลจริงๆ นับถือยิ่งนัก”

“เอ่ยเช่นนี้ จวิ้นจู่ตกลงแล้วอย่างนั้นหือ” กงอวี้เฉินไม่แปลกใจ

หนานกงมั่วพยักหน้า ยิ้มขมขื่น “ข้ายังปฏิเสธได้หรือ”

กงอวี้เฉินรู้สึกเสียใจเล็กน้อย “ความจริงข้าอยากจะดูว่าเยี่ยนอ๋องจะโหดเหี้ยมพอที่จะสังหารญาติอย่างชอบธรรมได้หรือไม่”

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “เกรงว่าถึงตอนนั้นคงมิใช่สังหารอย่างชอบธรรมแล้วกระมัง” เพียงเจ้าชายเป่ยหยวนเคยเป็นที่ปรึกษาของเยี่ยนอ๋อง เยี่ยนอ๋องยังมีบุตรชายที่มีเลือดเนื้อเป่ยหยวนกระจายออกไป ชื่อเสียงที่เดิมทีก็ไม่ได้ดีของเยี่ยนอ๋องก็คงยิ่งแย่ลงไปอีก กระทั่งสามารถสั่นคลอนสถานการณ์ที่ค่อนข้างมั่นคงในยามนี้ ดังนั้นกงอวี้เฉินจึงมีความมั่นใจที่จะเจรจากับนาง

“แต่เจ้าสำนักอย่าลืมว่าทุกคนมีจุดอ่อน หากเจ้าสำนักต้องการทรยศต่อคำสัญญา อย่าโทษพวกข้าที่สังหารไม่เลือกเล่า” หนานกงมั่วเอ่ย

กงอวี้เฉินยกจอกของเขาขึ้น “คำไหนคำนั้น”

หลังจากเอ่ยเรื่องสำคัญจบ บรรยากาศก็เข้าสู่ความเงียบไปชั่วครู่

กงอวี้เฉินมองไปยังหนานกงมั่ว ถอนหายใจเบาๆ แล้วจึงเอ่ย “ตอนแรกข้าบอกว่ามันเป็นโชคดีของเว่ยจวินมั่วที่ได้แต่งงานกับจวิ้นจู่ ตอนนี้ก็ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ น่าเสียดาย…ที่ข้านี้ไม่มีวาสนาเช่นนี้”

หนานกงมั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าสำนักชมเกินไปแล้ว”

กงอวี้เฉินส่งเสียงหยันในลำคอเบาๆ “จวิ้นจู่คิดว่า หากไม่ได้เจอเจ้า…เว่ยจวินมั่วจะดีกว่าข้าเพียงใดกัน”

คนที่คิดจะเป็นนักฆ่าเพื่อหาเงินและสะสมกำลังนั้นไม่ใช่คนดีโดยเนื้อแท้ เพียงแต่การกระทำของเว่ยจวินมั่วนั้นมีขอบเขต และเหมาะสมกับการเลือกของชาวจงหยวนเท่านั้น หากไม่ได้พบกับหนานกงมั่ว เว่ยจวินมั่วก็คงไม่มีอันใดมากไปกว่าเลือดเย็นและไร้ความปรานี บางทีอาจจะเป็นมือสังหารที่มีความทะเยอทะยานเท่านั้น

ดังนั้นกงอวี้เฉินมีเหตุผลที่จะอิจฉาเว่ยจวินมั่ว ในอดีตอิจฉาที่เว่ยจวินมั่วมีสหายอย่างลิ่นฉังเฟิง มีมารดาอย่างองค์หญิงฉังผิง มีลุงอย่างเยี่ยนอ๋อง แม้ว่าทุกคนบนโลกจะดูหมิ่นเขา แต่ก็ยังมีคนที่คอยสนับสนุนอยู่เคียงข้างเขา หลังจากมีหนานกงมั่ว กงอวี้เฉินก็ยิ่งอิจฉาเว่ยจวินมั่วมากขึ้น บนโลกใบนี้มีบุรุษไม่กี่คนที่จะได้พบกับสตรีอย่างหนานกงมั่ว รวมถึงอย่างพวกเขาที่รักซึ่งกันและกันก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

ดวงชะตาของเว่ยจวินมั่วดีกว่าเขาเสมอ

“ถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้ว” เมื่อเห็นว่าหนานกงมั่วไม่เอ่ยปาก กงอวี้เฉินจึงถอนหายใจ

หนานกงมั่วยกจอกขึ้น “ไม่ส่ง”

“ถ้าข้าพบมั่วเอ๋อร์ก่อน ไม่รู้จะเป็นอย่างไร”กงอวี้เฉินเอ่ยเสียงแผ่วเบา

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว ยังไม่ทันเอ่ยปากกงอวี้เฉินพลันลุกขึ้นและหัวเราะเสียงดังออกมา โบกมือให้เยาเยาที่อยู่ในอ้อมแขนของหนานกงมั่วด้วยรอยยิ้ม เอ่ย “ศิษย์รัก อาจารย์จะไปแล้ว โตแล้วอย่าลืมมาเยี่ยมอาจารย์ที่เป่ยหยวนเล่า”

หลังจากเอ่ยจบ กงอวี้เฉินก็ไม่หันกลับมามอง เดินนำผู้คนลงเขาจื่ออวิ๋นไป บนภูเขา เสียงระฆังของวัดต้ากวงหมิงดังขึ้นพร้อมกับเสียงสวดมนต์ของพระในวัด ตั้งแต่ต้นจนจบกงอวี้เฉินไม่เคยหันกลับมามองอารามที่เขาอาศัยอยู่เป็นเวลาหลายปี แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องกระทบเสื้อผ้าสีขาวราวหิมะของเขา ทำให้เกิดรัศมีหลากสีตกกระทบ เสียงสวดมนต์ที่ดังมาจากที่ไกลๆ หนานกงมั่วราวกับคิดว่าตนเองเห็นพระสงฆ์ที่อ่อนโยนและสง่างามในวัดต้ากวงหมิงรูปนั้น

หนานกงมั่วไร้ซึ่งคำพูด จ้องมองไปยังที่นั่งว่างเปล่าตรงข้ามเป็นเวลานาน

จนกระทั่งเสียงฝีเท้าแผ่วเบาดังขึ้นข้างหลัง หนานกงมั่วเอียงศีรษะเล็กน้อย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จวินมั่ว”

ไม่รู้ว่าเว่ยจวินมั่วมาถึงเมื่อใด เดินมาอยู่ด้านหลังหนานกงมั่ว เขาอยู่ในอาภรณ์สีคราม ดวงตาสีม่วง ใบหน้าหล่อเหลา

“ท่านพ่อ” เยาเยากระโดดไปหาบิดาด้วยความตื่นเต้นดีใจ สองมือเล็กกอดขาเขาเอาไว้

ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเว่ยจวินมั่วพลันอ่อนโยนขึ้นเล็กน้อย ย่อตัวลงนั่งข้างหนานกงมั่วและอุ้มบุตรสาวขึ้นมา เหลือบมองไปยังที่นั่งว่างเปล่าตรงหน้า “เขาไปแล้วหรือ”

หนานกงมั่วยิ้มบาง “ท่านรู้ด้วยหรือ ทั้งที่มีธุระมากมาย ไยท่านจึงตามมาได้เล่า”

คุณชายเว่ยยังคงเงียบ หนานกงมั่วยิ้มหวานและไม่ถามคำถามอันใดให้มากความ ซบศีรษะบนไหล่เขานิ่งๆ “เขาเอ่ยว่า…หากไม่ได้พบข้า ท่านจะเป็นแบบเขาหรือไม่”

เว่ยจวินมั่วเงียบไปชั่วครู่ ยื่นแขนโอบรอบเอวของนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ใช่ ข้าโชคดีมาก อู๋สยา…การได้พบเจ้าในชีวิตนี้ นับว่าเป็นเรื่องโชคดีที่คุ้มค่าที่สุดในชีวิตของข้า เขาควรอิจฉาข้าจริงๆ”

“ข้าเองก็เช่นกัน” หนานกงมั่วยิ้มหวาน

แสงแดดยามเช้าส่องมายังครอบครัวทั้งสาม ราวกับถูกห้อมล้อมด้วยรัศมีสีรุ้งหลากสี สวยงามและเงียบสงบจนไม่กล้ามีใครเข้าไปรบกวน

“หากอานอานอยู่ด้วยคงจะดีมาก”

“อีกไม่นาน” เว่ยจวินมั่วให้คำสัญญาเสียงเบาหวิว

ตอนที่ 1080 คำวิพากษ์วิจารณ์ (1)

เมื่อกลับเข้าไปในเมืองจินหลิง หนานกงมั่วถอนหายใจยาวเหยียดออกมา ไม่ว่าอย่างไรส่งกงอวี้เฉินเทพเจ้าแห่งโรคระบาดผู้นี้กลับไปแล้ว สำหรับพวกเขาก็ถือว่าเรื่องที่ดีเรื่องหนึ่ง ส่วนหลังจากนี้กงอวี้เฉินจะสร้างเรื่องใดอีกหรือไม่ ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องกังวลใจในเวลานี้ แน่นอนว่ายังจำเป็นต้องส่งคนไป ‘คุ้มกัน’ กงอวี้เฉินให้ออกนอกด่านกำแพงไป เห็นได้ชัดว่าเว่ยจวินมั่วเองก็คำนึงถึงเรื่องนี้เช่นกัน กุมมือหนานกงมั่ว เอ่ยเบาๆ “ข้ามีคำสั่งลงไปแล้ว วางใจเถิด” “เช่นนั้นก็ดีแล้ว” หนานกงมั่วพยักหน้า ทันทีที่ก้าวเข้าประตูเมือง องครักษ์จากกองทัพโยวโจวก็เข้ามาเชิญพวกเขา บอกว่าเยี่ยนอ๋องเชิญทั้งสองคนเข้าวัง องครักษ์ผู้มาเชิญเหลือบมองเยาเยาที่ถูกเว่ยจวินมั่วอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขน เอ่ยต่อ “ท่านอ๋องกล่าวว่า ขอให้ท่านทั้งสองพาคุณหนูน้อยเข้าไปในวังด้วยกันขอรับ” หนานกงมั่วยู่ปากทว่าไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เดิมทีนางก็วางแผนจะพาเยาเยาเข้าวังในวันนี้ นางเพียงไม่วางใจ ไม่ใช่ไม่ยอมให้บุตรสาวได้พบผู้ใด หากให้เยี่ยนอ๋องบ่นถึงแต่เรื่องนี้มิสู้อุ้มเข้าไปให้เขาได้เห็นหน้าก็พอแล้ว

เมื่อทั้งสองมาถึง เยี่ยนอ๋องกำลังนั่งพูดคุยกับเฉินอวี้อยู่ในห้องโถง สีหน้าดีขึ้นกว่าเมื่อวานมาก เขาเห็นทั้งสองเดินเข้ามาพร้อมเด็กน้อยในอ้อมแขน ก็เลิกคิ้วพร้อมเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม “ในที่สุดพวกเจ้าก็ยอมเข้าวังมาสักที เยาเยา มาให้ข้าอุ้มสักหน่อย”

เยาเยารู้สึกว่าเยี่ยนอ๋องเป็นคนแปลกหน้าอยู่บ้าง นางนั่งอยู่ในอ้อมแขนของเว่ยจวินมั่วจึงหันไปมองหนานกงมั่ว หนานกงมั่วส่งยิ้มให้กำลังใจ เอ่ยเบาๆ “นี่คือเสด็จปู่ เจอกันเมื่อวาน ก่อนหน้านี้ก็เจอกัน จำได้หรือไม่” เยาเยาพยักหน้า แน่นอนว่านางจำเสด็จปู่ได้ เพียงไม่คุ้นเคยเท่านั้น แม้ว่าเยาเยาจะเป็นคนเข้ากับคนได้ง่าย ทว่าท่าทางเป็นมิตรของเยี่ยนอ๋องก็ยังไม่เป็นมิตรเท่ากับหนิงอ๋อง

แขนเล็กอ้าออก ยอมให้เว่ยจวินมั่วส่งนางให้กับเยี่ยนอ๋อง เยาเยากะพริบตากลมโตสดใส เอ่ย “เสด็จปู่”

เยี่ยนอ๋องชะงักไปชั่วครู่ ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่าเขาจะกังวลกลัวว่าบุตรชายจะไม่ยอมรับตน แต่ก็ไม่อาจไปโกรธเด็กหญิงอายุสามขวบ เพียงมองใบหน้าของเด็กหญิง เอ่ยกับเว่ยจวินมั่ว “แม่นางน้อยผู้นี้คล้ายมารดาของเจ้า”

เหอะ เหอะ หนานกงมั่วกระตุกยิ้มอยู่ในใจ

มารดาที่เยี่ยนอ๋องกล่าวถึงนั้นไม่ใช่องค์หญิงฉังผิงอย่างแน่นอน เว่ยจวินมั่วหน้าตาคล้ายองค์หญิงฉังผิง บางทีอาจกล่าวว่าหน้าตาเหมือนมารดาขององค์หญิงฉังผิงและเยี่ยนอ๋อง แม้ว่าเยาเยาและอานอานจะไม่เหมือนเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วโดยสิ้นเชิง แต่สามารถบอกได้ถึงความโดดเด่นของพวกเขาจากใบหน้าได้ เห็นได้ว่ารวมเอาจุดเด่นของบิดามารดามาไว้อย่างลงตัว ไยจึงไปเหมือนมารดาของเว่ยจวินมั่วแล้วเล่า

เฉินอวี้มองเยี่ยนอ๋องที่อุ้มเด็กหญิงตัวน้อยใบหน้าสีชมพูระเรื่ออย่างมีความสุข ราวกับว่าแม้แต่รังสีทั่วร่างกายของพระองค์ก็อ่อนโยนและเบาลงหลายส่วน เขารู้สึกประหลาดใจอย่างอดไม่ได้ มองไปยังเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วที่ยืนอยู่ด้านข้าง พลันเข้าใจอย่างชัดเจน ดูเหมือนความสำคัญของคุณชายเว่ยต่อเยี่ยนอ๋องนั้นมากมายจนไม่อาจมีผู้ใดทัดเทียมได้ อีกทั้ง…ไม่ว่าใครเมื่อมีบุตรชายที่โดดเด่นเพียงนี้ก็นับว่าเป็นการปลอบโยนได้ดียิ่งแล้ว ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าท่านอ๋องที่ทำได้เพียงเฝ้ามองบุตรชายต้องถูกดูแคลนทนทุกข์ทรมานในจวนจิ้งเจียงจวิ้นอ๋องตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ที่จริงเป็นถึงบุตรชายคนโตของชินอ๋อง ทว่ากลับได้รับเพียงตำแหน่งจวิ้นอ๋องซื่อจื่อซ้ำยังถูกคนรังเกียจ บวกกับความรู้สึกและความละอายใจต่อภรรยาที่ด่วนจากไปเร็ว เกรงว่าไม่ว่าคุณชายเว่ยจะมีหน้าตาเช่นไรในสายตาของเยี่ยนอ๋องก็ยังสูงส่ง

“นั่งลงคุยกันก่อนเถิด” ขณะที่หยอกเย้าเยาเยา เยี่ยนอ๋องจึงเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ “กงอวี้เฉินนั่น ไปแล้วหรือ”

เรื่องหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วออกนอกเมืองไปตั้งแต่เช้า แน่นอนว่าไม่อาจปิดบังเยี่ยนอ๋องได้

หนานกงมั่วพยักหน้า เยี่ยนอ๋องเองก็ไม่ใส่ใจนัก “ไปแล้วก็ดี” เยี่ยนอ๋องไม่ได้มีความคิดจะสังหารให้ได้แต่อย่างใด กงอวี้เฉินทำตามใจและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม ทว่าอย่างไรก็เกิดขึ้นเพราะสถานการณ์ในตอนนั้น ยังเป็นเพราะตัวตนที่สำคัญทั้งสอง รวมถึงอำนาจของสำนักหอธาราก็เท่านั้น ยามนี้สำนักหอธาราราวกับถูกวังจื่อเซียวถอนรากถอนโคน ไร้ซึ่งเงินไร้ซึ่งคน กงอวี้เฉินอยากก่อเรื่องก็คงยังไม่อาจก่อเรื่องได้ บนโลกใบนี้การรู้ว่ามีศัตรูที่อาจหลบซ่อนอยู่ในเงามืดตลอดเวลานั้นไม่ใช่เรื่องเลวร้าย อย่างน้อยก็สามารถระมัดระวังไว้ตลอดเวลาได้ แทนที่จะจมอยู่กับจินตนาการไร้สาระที่ให้ความสำคัญเพียงตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น กงอวี้เฉินมิใช่คนที่เต็มใจต่ำต้อยกว่าคนอื่น ก่อนหน้านี้ความสนใจของเขามีเฉพาะในจงหยวนเพียงเท่านั้น เมื่อกลับไปเป่ยหยวนแล้ว จริงๆ ฮ่องเต้เป่ยหยวนจะอดทนต่อเขาได้นานเพียงใดกัน หรือเขาจะอดทนต่อฮ่องเต้เป่ยหยวนได้นานเพียงใด นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

หนานกงมั่วประหลาดใจกับท่าทีของเยี่ยนอ๋องเล็กน้อย เอ่ยถึงกงอวี้เฉินที่ทำร้ายเยี่ยนอ๋องไว้ไม่เบา เยี่ยนอ๋องกลับสามารถปล่อยเขาไปง่ายดายเพียงนี้ นับว่าใจกว้างยิ่งนัก

ราวกับสัมผัสได้ถึงการจ้องมองด้วยความประหลาดใจของนาง เยี่ยนอ๋องส่งเสียงหยันเบาๆ เอ่ยด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก “มีแต่เจ้าที่มีความสามารถ ต่อให้เป็นศัตรูที่เก่งกาจเพียงใดก็ถูกเจ้าเหยียบจนจมเท้า หากไม่มีความสามารถ สังหารเจ้าสำนักหอธาราก็อาจจะยังมีเจ้าสำนักอัคคีก็เป็นได้ สังหารกงอวี้เฉินพระปลอมผู้นั้นแล้วก็อาจจะมีนักบวชเต๋าปลอมก็ได้”

“เสด็จลุงกล่าวถูกต้องแล้ว ขอบคุณเสด็จลุงที่ชี้แนะเพคะ” หนานกงมั่วยิ้มบาง

เยี่ยนอ๋องจนด้วยคำพูด มองหนานกงมั่วก่อนจะมองเว่ยจวินมั่ว พูดไม่ออกขึ้นมา

เยี่ยนอ๋องถอนหายใจแล้วจึงเอ่ยถาม “เมืองหลวงอย่างจินหลิงอยู่ภายใต้การควบคุมของเราแล้ว คนเหล่านั้นที่ถูกขังอยู่ในห้องทรงอักษร ควรปล่อยตัวแล้วหรือไม่” เอ่ยถึงเรื่องนี้ เยี่ยนอ๋องก็รู้สึกหดหู่ใจเล็กน้อย เขาแทบอยากให้ตาเฒ่าเหล่านั้นตายไปให้หมด แต่น่าเสียดายที่คนแก่เหล่านี้ไม่อาจถูกสังหารได้ อย่างน้อยก็ไม่อาจสังหารทั้งหมดได้ อีกทั้งเซียวเชียนเยี่ย… เยี่ยนอ๋องเงยหน้าขึ้นมามองเว่ยจวินมั่ว “ฮ่องเต้เป็นอย่างไรแล้ว”

เว่ยจวินมั่วสีหน้าเย็นชา ทว่าดวงตาของเขาเขียนเอาไว้อย่างชัดเจน ข้าจะรู้ได้เยี่ยงไรเล่า

เฉินอวี้กระแอมไอเบาๆ เอ่ยเสียงต่ำ “ท่านอ๋อง แม้ยามนี้พวกเราจะควบคุมจินหลิงเอาไว้แล้วแต่ว่าขุนนางเก่าแก่เหล่านั้นกระหม่อมคิดว่าขังเอาไว้อีกสักหน่อยดีกว่าพ่ะย่ะค่ะ” แม้เฉินอวี้จะเป็นขุนพล แต่บางเวลาก็ใช้ประโยชน์เป็นกึ่งนักวิชาการได้บ้าง เขาเป็นคนรู้ใจของเยี่ยนอ๋อง วาจาจึงไม่ได้มีข้อห้ามอันใดนัก “ขุนนางเก่าแก่เหล่านั้นส่วนใหญ่ดื้อรั้น กระหม่อมเกรงว่าอาจวุ่นวายได้หากพวกเขาถูกปล่อยตัวออกมา อีกทั้งโจวเซียง หันหมิ่นสองคนนั้น…” โจวเซียงและหันหมิ่นไม่เพียงได้รับความเคารพอย่างสูง แต่ยังมีชื่อเสียงโดดเด่นในหมู่นักวิชาการในใต้หล้า ในแง่ของอายุ เซี่ยโหวยังนับว่าเป็นผู้น้อยกว่าพวกเขาด้วยซ้ำ

เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว เขาไม่ต้องการเก็บชายชราสองคนนี้ไว้ แต่หากจะฆ่าก็ต้องมีเหตุผลเพียงพอ สองคนนี้ไม่ใช่คนไร้ชื่อเสียงเหล่านั้น ที่บีบให้ตายก็ไม่มีใครใส่ใจ ต่อให้ทั้งสองคนจะล้มป่วยลงในห้องทรงอักษร แต่คนส่วนใหญ่ในใต้หล้าก็ต้องสงสัยว่าเขาเป็นคนวางยาพิษ ดังนั้น…ยังคงต้องอดทนเอาไว้ เยี่ยนอ๋องกัดฟัน ข้าทนมายี่สิบกว่าปีแล้ว จะจนใจอีกสักวันสองวันไปเพื่ออันใด

เขาพยักหน้าลงพลางเอ่ย “ช่างเถิด เช่นนั้นก็ขังเอาไว้ก่อน ได้ยินว่า…หย่งเฉิงอยู่กับพวกเจ้าหรือ”

หนานกงมั่วพยักหน้า เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เมื่อวานหย่งเฉิงและซั่นจยาจวิ้นจู่เข้าเมืองมาแล้วเพคะ ฉังเฟิงเข้าวังหลวงไม่ได้รายงานพ่อพระองค์หรือเพคะ”

เยี่ยนอ๋องขมวดคิ้ว โบกมือเอ่ย “เช่นนั้นก็ให้นางอยู่กับพวกเจ้าเถิด อีกสองวันจวนเยี่ยนอ๋องคงจัดการเรียบร้อยแล้ว ส่วนภรรยาเจ้ารอง…ยังไม่ต้องไปสนใจนาง” จูชูอวี้ลูกสะใภ้ผู้นี้ ตั้งแต่ต้นจนจบเยี่ยนอ๋องก็ไม่ถูกตา สตรีผู้นี้มีความสามารถและเจ้าแผนการ ยังร่วมมือกับกงอวี้เฉิน แต่ยังนับว่าดีที่สองปีมานี้นางรู้ขอบเขต ไม่ได้แพร่งพรายสิ่งใดที่ไม่สมควรแก่กงอวี้เฉิน มิเช่นนั้นเขาไม่มีทางปล่อยนางเอาไว้อย่างแน่นอน