หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1077 การจากลา (1)

ตอนที่ 1077 การจากลา (1)

ผ่านไปหลายปี จูชูอวี้มายืนอยู่หน้าประตูตระกูลจูอีกครั้งรู้สึกไม่คุ้นเคยขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ แผ่นป้ายที่เคยเขียนว่าจวนเกาอี้ปั๋วยามนี้กลายเป็นจวนเกาอี้โหว แต่ในใจของจูชูอวี้ไม่อาจสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นดีใจแม้เพียงน้อยนิด เพราะนางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าครอบครัวที่ไม่มีพื้นเพ ไม่มีคนที่มีความสามารถคอยเชิดหน้าชูตา ยามนี้สิ่งเดียวที่ทำให้สามารถยืนหยัดอยู่ในจินหลิงได้ก็ได้สูญสิ้นไปแล้ว ต่อให้เป็นจวนกั๋วกงก็ไม่อยู่ในสายตาผู้คน แต่นางกลับไม่อาจหันหลังและเดินจากไปได้ นางไม่ใช่หนานกงมั่ว ไม่อาจก้าวเดินอยู่ในจินหลิงได้โดยไม่พึ่งตระกูล หนานกงมั่วมีแม่สามีรักใคร่เอ็นดู มีสามีที่จริงใจ มีลูกแฝดชายหญิง ยังมีพี่ชายที่เก่งกาจในการรบ ต่อให้ไม่มีครอบครัวเป็นที่พึ่งก็ไม่เป็นไร แต่นางเล่ามีอันใด กระทั่งครอบครัวยังอาจเป็นตัวถ่วงของนางด้วยซ้ำ สามีที่หลอกใช้ตนเอง พ่อแม่สามีที่ไม่ถูกชะตากับตน อีกทั้งครอบครัวที่รอหยิบมีดคอยแทงข้างหลังอยู่ด้านหลังอย่างนั้นหรือ

คนเฝ้าประตูจวนเกาอี้โหวมองสตรีที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยความแปลกใจ ชะงักไปชั่วครู่ก่อนจะจำได้ “คุณ…คุณหนูใหญ่หรือขอรับ”

คนเฝ้าประตูจำจูชูอวี้ได้จึงรีบเปิดประตูใหญ่ พร้อมกับส่งคนไปรายงานนายท่านและฮูหยิน คุณหนูใหญ่เป็นจวิ้นจู่ที่ได้รับการแต่งตั้ง ทั้งยังเป็นฮูหยินน้อยรองจวนเยี่ยนอ๋อง ยามนี้เมืองจินหลิงเห็นได้ว่ามีเยี่ยนอ๋องเป็นผู้ตัดสินใจ

จูชูอวี้พยักหน้าและเดินเข้าไปในจวนเกาอวี้โหวโดยไม่เอ่ยวาจาใดๆ

เกาอี้โหวและฮูหยินสอบถามและต้อนรับด้วยความตื่นเต้น เกาอี้โหวฮูหยินถึงกับดึงลูกสาวของเธอมากอดพร้อมร้องห่มร้องไห้ หลายวันมานี้นางตกใจไม่น้อย ท่านพี่ถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงไม่มีข่าวคราว คนในวังบุกเข้ามาราวกับปล้นตระกูลจูจนว่างเปล่า แม้ว่าต่อมาท่านพี่จะถูกปล่อยออกมาแล้ว แต่ว่าเงินทองเหล่านั้นของตระกูลจูไม่อาจกลับมาได้ เมื่อนึกถึงเรื่องน่าปวดใจ เกาอี้ปั๋วฮูหยินก็อดด่าทอพระสนมจูเฟยที่อยู่ในวังไม่ได้

จูชูอวี้พยายามใจเย็น เอ่ยเสียงเข้ม “เอาล่ะ ท่านแม่ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ร้องไห้ไปจะมีประโยนช์อันใด”

นางเองก็อยากด่า หากเป็นไปได้นางคงอยากฆ่าหญิงชั่วคนนั้นเสีย แต่ว่าตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด

เกาอี้ปั๋วฮูหยินชะงัก เช็ดน้ำตาเงียบๆ เอ่ยเสียงเบา “จะปล่อยไปเยี่ยงนี้หรือ ไม่คิดว่าพวกเราจะเลี้ยงคนอกตัญญูเอาไว้” สีหน้าของเกาอี้ปั๋วเองก็ไม่น่ามอง มองบุตรีพลางเอ่ยว่า “อวี้เอ๋อร์ เจ้าว่า…เงินเหล่านั้นพวกเราจะเอากลับคืนมาได้หรือไม่”

ได้ยินเช่นนั้น จูชูอวี้พลันยิ้มเย็น “เอากลับมาหรือ เยี่ยนอ๋องไม่โกรธท่านเพราะเรื่องนี้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว” ลงโทษอย่างเปิดเผยคงจะไม่มี แต่ยากจะรับรองได้ว่าเยี่ยนอ๋องคงไม่คิดว่าจวนเกาอี้โหวลอบสนับสนุนเซียวเชียนเยี่ยป้องกันเมือง การทำให้คนอื่นรู้สึกอึดอัดเป็นเรื่องจนปัญญา เกาอี้โหวหน้าเจื่อน “พวกเราถูกเข้าใจผิด ใครจะรู้ว่าเด็กนั่นจะ…” เมื่อนึกถึงคำของจูเฟย รวมไปถึงรอยยิ้มบนใบหน้า เกาอี้โหวก็ตัวสั่นขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุมได้

จูชูอวี้นั่งลงบนเก้าอี้หลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า เอ่ย “ตอนนี้ก็จนปัญญาแล้ว หลายปีมานี้ลูกหลานในตระกูลร่ำเรียนเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

เกาอี้โหวเอ่ย “ไม่ได้เกียจคร้าน ข้าฟังสิ่งที่เจ้าเอ่ยบอก ในการสอบจอหงวนเมื่อปีที่แล้วไม่ได้ส่งลูกหลานที่มีความสามารถไปร่วมการสอบ เพราะเหตุนี้ครอบครัวเราจึงไม่ได้มีคนมีความสามารถอยู่ในราชสำนักนัก พวกเขาช่วยดึงผู้เข้าสอบใหม่ๆ มาบ้าง แต่ว่าคนเหล่านี้ยังเป็นคนใหม่ๆ ไม่อาจเอ่ยสิ่งใดได้มากในราชสำนัก อีกทั้งยังต้องใช้เงินเลี้ยงดูมากมาย ยามนี้ตระกูลเราไม่มีเงินแล้ว เกรงว่าคงไม่อาจดึงคนเหล่านั้นเอาไว้ได้”

จูชูอวี้ส่งเสียงหยัน เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่ต้องกังวล รอเยี่ยนอ๋องขึ้นครองบัลลังก์ คนเหล่านั้นคงวิ่งมาประจบเราแทบไม่ทัน ขอเพียงครั้งนี้ท่านพ่อเอาตัวเองหลุดรอดออกมาให้ได้ เพียงเยี่ยนอ๋องขึ้นครองราชย์ ปีหน้าจะต้องเปิดสอบอีกเป็นแน่ ถึงตอนนั้นให้ลูกหลานตระกูลเราไปเข้าสอบก็พอแล้ว”

เกาอี้โหวรีบพยักหน้า ลังเลชั่วครู่ เอ่ย “เช่นนั้น เยี่ยนอ๋อง…”

จูชูอวี้เงียบไปชั่วครู่ เอ่ย “ท่านพ่อรีบถวายฎีกาแก่เยี่ยนอ๋อง อธิบายชัดเจนว่าครั้งนี้จูเฟยและเซียวเชียนเยี่ยบังคับ ไม่ได้เป็นความต้องการของท่าน ส่วนสมบัติเหล่านั้นของตระกูลจู…” จูชูอวี้หัวใจกระตุกเบาๆ ทว่าไม่เอ่ยไม่ได้ “ไม่ต้องไปคิดถึงมันอีกแล้ว” ไม่เอ่ยถึงเรื่องดีๆ ออกมาบ้างจะสยบความโกรธของเยี่ยนอ๋องลงได้เช่นไร อยู่บนเขาไม่ต้องกลัวฟืนจะหมด[1]

เกาอี้โหวเองก็ปวดใจ แต่จูชูอวี้อับจนปัญญา เขาก็ยิ่งอับจนหนทางแล้ว

จูชูอวี้เอ่ยต่อ “ผ่านไปอีกสักพัก รอจัดการเซียวเชียนเยี่ยได้ ท่านพ่อท่านรีบติดต่อคนเหล่านั้นถวายฎีกา เชิญเยี่ยนอ๋องขึ้นครองบัลลังก์เถิด ต้องหาจังหวะที่เหมาะสม ไม่อาจเร็วและช้าเกินไป สิ่งเหล่านี้หากเป็นที่พึงพอใจของเยี่ยนอ๋อง ตำแหน่งเกาอี้โหวก็จะยังรักษาเอาไว้ได้”

“แก้ไขปัญหาหรือ” เกาอี้โหวตกใจอยู่ในใจ

จูชอวี้ยิ้มเย็น “ท่านคิดว่าเซียวเชียนเยี่ยจะมีชีวิตอยู่ไปได้อีกนานเพียงใด” ท้องฟ้าไม่อาจมีพระอาทิตย์สองดวง คนไม่อาจมีเจ้านายสองคน เยี่ยนอ๋องที่อยากปีนขึ้นไปสูงจะเก็บเซียวเชียนเยี่ยเอาไว้ได้เยี่ยงไร ความจริง ตอนนี้เซียวเชียนเยี่ยยังมีชีวิตอยู่ก็เป็นเรื่องน่าประหลาด เพียงไม่รู้ว่าต่อไปเซียวเชียนเยี่ยจะป่วยตายหรือเกิดเรื่องไม่คาดคิดอันใด

“เช่นนั้นน้องสาวของเจ้า…” แม้จะโกรธแค้นที่บุตรีเชื้อสายรองทำลายตระกูลจู แต่อย่างไรก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไข เกาอี้โหวจึงเอ่ยถามขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

จูชูอวี้ปรายตาเย็นเยียบมอง เลิกคิ้วพลางเอ่ย “ท่านพ่อยังมีใจเป็นห่วงนางอีกหรือ มิสู้คิดให้ดีว่าต่อไปตระกูลจูจะทำอย่างไรเถิด” ไม่ได้มีทรัพย์สินมากมาย ตระกูลจูเหลืออันใดอยู่บ้าง

เกาอี้โหวถอนหายใจ ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

เทียบกับบรรยากาศตึงเครียดของตระกูลจูแล้ว ยามนี้บรรยากาศในหอเทียนอีนั้นกลับผ่อนคลาย หนานกงมั่วนั่งอยู่ข้างโต๊ะหินในลานบ้าน อุ้มเยาเยาไว้พลางเอ่ยพูดคุยกับหย่งเฉิงจวิ้นจู่ที่อยู่ตรงหน้า บนต้นไม้ไม่ไกลออกไป ซังเจี้ยวนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจอยู่บนกิ่งไม้ นี่เป็นครั้งแรกที่หย่งเฉิงจวิ้นจู่ได้เจอกับเยาเยาน้อย ชั่วพริบตาพลันลุ่มหลงมัวเมาไปกับความน่ารักราวกับตุ๊กตาของเยาเยาน้อย เยาเยาเองก็เรียกท่านอาอย่างว่าง่าย หย่งเฉิงจวิ้นจู่ดีใจจนแทบยกเครื่องประดับที่มีติดตัวมาทั้งหมดยัดใส่มือเยาเยา

แม้ว่าจวนเยี่ยนอ๋องเองก็มีตุ๊กตาน้อยถึงสองคน แต่ไม่ได้น่ารักฉลาดเฉลียว เมื่อคิดว่าเยาเยาถูกคนจับตัวไปนานเพียงนี้ หย่งเฉิงจวิ้นจู่ก็ปวดใจเป็นห่วงตุ๊กตาน้อยตัวนี้ ปล่อยให้หย่งเฉิงจวิ้นจู่เล่นกับตุ๊กตาน้อยอยู่นาน หนานกงมั่วจึงเอ่ยปากถาม “หย่งเฉิงเข้าเมืองมาคนเดียวหรือ”

หย่งเฉิงจวิ้นจู่ส่ายศีรษะ ยู่ปากเล็กน้อย เอ่ย “มากับพี่สะใภ้รองเจ้าค่ะ เพียงแต่พี่สะใภ้รองกลับตระกูลจูไปแล้ว พวกเราเจอคุณชายฉังเฟิงอยู่หน้าประตูวัง ข้าจึงได้มาพึ่งพี่ชายกับพี่สะใภ้ คงจะ…ไม่รบกวนพวกท่านใช่หรือไม่เจ้าคะ” หย่งเฉิงจวิ้นจู่ไม่รู้ว่าหอเทียนอีเป็นกิจการของหนานกงมั่ว เมื่อเห็นว่าพวกเขาเองก็พักโรงเตี๊ยมจึงรู้สึกเกรงใจขึ้นมา หนานกงมั่วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “จะเป็นอันใดเล่า เพียงแต่ยามนี้ในเมืองยังไม่สงบ พวกเจ้าเข้ามาเองค่อนข้างอันตราย เจ้าพักอยู่ที่นี่ให้สบายใจเถิด ในเมื่อฉังเฟิงเข้าวังหลวงไปแล้ว คงจะเอาเรื่องที่พวกเจ้าเข้าเมืองมาไปรายงานเสด็จลุงแล้ว ถึงตอนนั้นเสด็จลุงจะจัดการเอง”

[1]อยู่บนเขาไม่ต้องกลัวฟืนจะหมด สำนวนจีน หมายถึงตราบใดมีชีวิต ย่อมต้องมีความหวัง