หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1076 เป็นคนไม่ควรเกินพอดี (2)

ตอนที่ 1076 เป็นคนไม่ควรเกินพอดี (2)

จูชูอวี้ตกใจเล็กน้อย “จวนเยี่ยนอ๋องหรือ เสด็จพ่อไม่ได้พักอยู่ในวังหรือ”

ลิ่นฉังเฟิงยิ้มบาง “จวิ้นจู่เอ่ยน่าขันแล้วท่านอ๋องจะพักอยู่ในวังได้เยี่ยงไรเล่า” เยี่ยนอ๋องอย่างไรก็เป็นเยี่ยนอ๋อง มิใช่ฮ่องเต้

จูชูอวี้รู้ว่าตัวเองพลาดไป รอยยิ้มยิ่งเจื่อนมากขึ้น “ข้าผิดไปแล้ว”

ลิ่นฉังเฟิงมองหย่งเฉิงจวิ้นจู่ที่ดูไม่รู้เรื่องรู้ราว เอ่ย “จวินมั่วและซิงเฉิงจวิ้นจู่ยามนี้พักอยู่หอเทียนอีในเมือง หากทั้งสองท่านไม่รีบออกจากเมือง มิสู้ไปอยู่ที่หอเทียนอีก่อนดีหรือไม่” ช่วงไม่กี่วันมานี้หอเทียนอีปิดร้านไม่รับแขก ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีที่พัก

จูชูอวี้ส่ายศีรษะ “ข้าจะกลับตระกูลจูสักหน่อย ในเมื่อพี่ชายและพี่สะใภ้อยู่ เช่นนั้นคงลำบากน้องสาวต้องไปพักที่หอเทียนอีสักสองวันก่อนหรือไม่”

“พี่สะใภ้ล้อเล่นแล้ว อยู่กับพี่ชายและพี่สะใภ้จะลำบากได้เยี่ยงไรกัน” หย่งเฉิงจวิ้นจู่ก็นึกทางที่ดีกว่านี้ไม่ออก พยักหน้าตอบ

ลิ่นฉังเฟิงสีหน้านิ่งสงบ ยิ้มบางพร้อมกับเอ่ยว่า “เช่นนี้ก็ดี หอเทียนอยู่ในเมือง จวิ้นจู่ให้คนพาไปก็พอ ข้ายังมีธุระ คงต้องขอตัวก่อนแล้ว” สำหรับการปฏิเสธของจูชูอวี้ ลิ่นฉังเฟิงไม่ได้สนใจโดยสิ้นเชิง เขารู้ว่าจูชูอวี้ไม่มีทางไปพักที่หอเทียนอี รีบเข้าวังมาเช่นนี้ คิดว่าคงได้ยินข่าวอันใดมา ในใจของจูชูอวี้ตอนนี้ไม่รู้มีเรื่องมากมายเพียงใด ไหนเลยจะมีใจไปอาศัยอยู่ใต้หลังคาเดียวกันกับสองสามีภรรยาที่เงยหน้าไม่เห็นก้มหน้าก็ต้องเห็น[1]เช่นนั้นเล่า

“ขอบคุณคุณชายฉังเฟิงแล้ว” หย่งเฉิงจวิ้นจู่เอ่ยเสียงเรียบ พร้อมปล่อยผ้าม่านลง บอกให้คนตรงไปยังหอเทียนอี ลิ่นฉังเฟิงโบกมือช้าๆ หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูวังหลวง ธุระของเขายังมีอีกมากนี่นา

ขณะมองแผ่นหลังของลิ่นฉังเฟิง ดวงตาของจูชูทะมึนขึ้นมา สิบตระกูลใหญ่ในจินหลิง ตระกูลฉิน ตระกูลเซี่ยต่างก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับซิงเฉิงจวิ้นจู่และคุณชายเว่ย ลูกหลานของสามคนสนิทเยี่ยนอ๋องต่างก็อยู่ใต้บังคับบัญชาของคุณชายเว่ย หากรวมตระกูลลิ่นเข้าไปอีก…แม้ลิ่นฉังเฟิงจะถูกไล่ออกจากตระกูลลิ่น แต่นิสัยของตระกูลขุนนางเหล่านี้นางเข้าใจเป็นอย่างดี ด้วยอำนาจในตอนนี้และฐานะของลิ่นฉังเฟิง ผู้นำตระกูลลิ่นอาจไม่รู้สึกเสียใจ หากเป็นเช่นนี้… ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ สีหน้าของจูชูอวี้ยิ่งทะมึนขึ้น ทำไมกัน…ไม่เคยมีสิ่งใดให้นางวางใจได้แม้เพียงนิด

“คุณหนู” จู๋เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยเตือนเสียงเบา พวกนางยังยืนอยู่หน้าประตูวังหลวง สีหน้าของคุณหนูไม่น่ามองเพียงนี้หากมีคนเห็นและพูดออกไปคงไม่ดีนัก

จูชูอวี้ได้สติกลับคืนมา สีหน้าคลายลงมากว่าหลายส่วน “พวกเรากลับกันเถิด”

“เจ้าค่ะ คุณหนู”

สงครามสิ้นสุดลง สถานการณ์ยังไม่มั่นคง บนถนนในเมืองไม่มีคน จูชูอวี้เองก็ไม่นั่งรถม้า เดินเชื่องช้าอยู่บนถนนมุ่งตรงไปยังจวนเกาอี้โหว นางต้องการเวลาคิดไตร่ตรองปัญหา

ทันใดนั้นร่างกายพลันหนาวยะเยือกขึ้นมา ความรู้สึกที่จูชูอวี้คุ้นเคย เท้าพลันหยุดชะงักมองไปรอบๆ ทันใดก็มองเห็นชายในชุดสีดำกำลังนั่งอยู่โต๊ะริมหน้าต่างชั้นสองของโรงน้ำชาริมถนนแห่งหนึ่ง เขามองมาที่ตนคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้ม

จูชูอวี้รีบมองไปรอบๆ พบว่าไม่มีใครจึงถอนหายใจ กัดฟัน หมุนตัวเดินเข้าไปในโรงน้ำชา

“เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ ไม่เจอกันนาน” กงอวี้เฉินเอนตัวพิงหน้าต่าง มองจูชูอวี้ที่กำลังเดินขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

จูชูอวี้ยิ้มเย็น เอ่ย “ข้าไม่เป็นไร แต่ดูเหมือนเจ้าสำนักจะไม่ดีนัก”

กงอวี้เฉินโคลงจอกเหล้าในมือ เลิกคิ้ว เอ่ย “เสี่ยวอวี้เอ๋อร์กำลังระบายความโกรธหรือ”

จูชูอวี้ยกมือขึ้นสัมผัสลายดอกไม้บนใบหน้าของตนโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มร้ายกาจพลันปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า “ระบายความโกรธหรือ จวิ้นจู่อย่างข้าเพียงเอ่ยความจริงก็เท่านั้น เจ้าสำนักอ่อนไหวเพียงนี้ หรือว่าละอายจนกลายเป็นความโกรธกันเล่า” กงอวี้เฉินยิ้มจนตาหยี จ้องมองใบหน้าของจูชูอวี้นิ่งทว่าไม่เอ่ยสิ่งใด

จูชูอวี้ตกใจอยู่ในใจ แอบรำคาญที่ตนไม่อาจสงบนิ่งได้ อดทนมาตลอดตั้งหลายปี ไยจึงมาสนใจอันใดกับเรื่องเพียงเล็กน้อยนี้ เกิดทำให้กงอวี้เฉินโกรธขึ้นมา คงไม่เป็นการดีแล้ว

มองดูสีหน้าของนางก็รู้แล้วว่านางกำลังคิดอันใดอยู่ กงอวี้เฉินพลันยิ้มแย้มขึ้นมา สีหน้ากลับไร้ความสนใจไปมาก “เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ เจ้ารู้ความแตกต่างระหว่างเจ้าและซิงเฉิงจวิ้นจู่หรือไม่”

จูชูอวี้ยิ้มเย็น เอ่ย “ขอเจ้าสำนักช่วยชี้แนะ”

กงอวี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ “ยามที่ควรอดทนซิงเฉิงจวิ้นจู่อดทน ยามที่ไม่ควรอดทนก็ไม่ยอมให้ใครมาล่วงเกินนางได้ แต่เจ้า…เวลาที่ควรทนก็ทน เวลาที่ไม่ควรทนก็ยังทน เสี่ยวอวี้เอ๋อร์คิดว่าผู้ที่ข้าใจสถานการณ์คือผู้เฉลียวฉลาด แต่หากรู้…คนที่รู้สถานการณ์เกินไป บางครั้งอาจทำให้คนรู้สึกว่าน่าเบื่อ”

“แล้วเกี่ยวอันใดกับเจ้าสำนักเล่า” จูชูอวี้เอ่ย

กงอวี้เฉินยิ้มเอ่ย “ไม่เกี่ยวจริงๆ ข้าเพียงเอ่ยไปเท่านั้น เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ก็ฟังไปเพียงเท่านั้น” คนที่รู้สถานการณ์ หากไม่ทำให้คนรู้สึกว่าไม่ได้อ่อนแอไร้ความสามารถ ก็เป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมล้ำลึก เรื่องเช่นนี้ เจ้าสำนักกงไม่ได้เอ่ยเตือนจูชูอวี้ด้วยน้ำใจอย่างแน่นอน จูชูอวี้สูดหายใจเข้าแล้วจึงเอ่ย “เจ้าสำนักกงมารอข้าอยู่ที่นี่ คงไม่ใช่เพราะเอ่ยเรื่องไร้สาระเหล่านี้กระมัง”

กงอวี้เฉินถอนหายใจ “ข้าวางแผนจะไปจากจงหยวนแล้ว คิดว่าจะมาดูเสี่ยวอวี้เอ๋อร์ก่อนจะไปสักหน่อย ไม่คิดว่าเจ้าจะไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์อันยาวนานของเรา”

จูชูอวี้กัดฟัน ใบหน้าที่แท้จริงของกงอวี้เฉิน แน่นอนว่าหล่อเหลาไม่ธรรมดา แต่จูชูอวี้คิดว่ามันน่ารังเกียจเสียยิ่งกว่ายามเขาสวมหน้ากากหลายล้านเท่า เพียงแต่เจ้าเทพเจ้าแห่งโรคระบาดนี่จะไปแล้ว สำหรับนางแล้วย่อมถือว่าเป็นเรื่องที่ดี นับตั้งแต่เจอกงอวี้เฉิน นางก็ไม่เคยมีเรื่องดีๆ อีกเลย

“นอกจากนี้ ยังมีอีกเรื่อง…เงินตระกูลจูของเจ้าถูกเซียวเชียนเยี่ยเอาไปเกือบหมดแล้วแต่ว่าในนั้นเป็นเงินของข้าบางส่วน หลายวันก่อนหน้านี้ข้ายังถูกเว่ยจวินมั่วเล่นงานจนน่าอนาถ ดังนั้น เงินที่เหลืออยู่ข้าจะเอาไปก็แล้วกัน เห็นแก่ความสัมพันธ์หลายปีของเรา ส่วนที่ไม่ครบข้าจะไม่เอาความ เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ ต่อไปไม่ต้องคิดถึงข้าหรอกนะ” กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้มหวาน

“อันใดนะ” จูชูอวี้ตกใจ ใบหน้าสะสวยแสดงออกถึงความไม่อยากจะเชื่อ

กงอวี้เฉินเอ่ยอย่างเห็นใจ “น้องสาวของเจ้าช่างคิดการใหญ่ เพียงประโยคเดียวก็ยกตระกูลจูกว่าครึ่งให้แก่เซียวเชียนเยี่ย” แม้เซียวเชียนเยี่ยจะไม่ได้เสวยสุข ต้องเสียเปรียบแก่เยี่ยนอ๋องอย่างแน่นอน แต่เพราะว่าในเมืองหลวงไม่ได้ทำสงครามหนัก ดังนั้นจึงไม่ได้ใช้เงินจนหมดสิ้น ทว่าเงินได้ตกเข้าไปอยู่ในคลังหลวงแล้ว หากคิดจะเอาออกมา อย่าได้คิดเสียเถิด

ข่าวเลวร้ายเพียงนี้ ร่างกายของจูชูอวี้ส่ายไปมาแทบเป็นลมล้มพับไป จู๋เอ๋อร์ที่อยู่ด้านข้างรีบเข้ามาประคองนางเอาไว้ จูชูอวี้เองก็นับว่ามีสติมาก พยายามอดทนเอาไว้ เห็นเช่นนั้นเจ้าสำนักกงยักไหล่อย่างผิดหวังเล็กน้อย ยังคงมองใบหน้าบิดเบี้ยวของจูชูอวี้อย่างอารมณ์ดี

“พระสนมจูเฟย” หากยามนี้พระสนมจูเฟยอยู่ตรงหน้า จูชูอวี้คงอดไม่ได้พุ่งเข้าไปฉีกทึ้งนางเป็นชิ้นๆ ยกสมบัติทั้งหมดของตระกูลจูให้เซียวเชียนเยี่ย เช่นนั้นตระกูลจูจะเหลืออันใดเล่า ตระกูลจูยืนหยัดอยู่ในจินหลิงได้ก็เพราะพึ่งพิงสมบัติที่แทบเป็นปรปักษ์กับแผ่นดินได้ ส่วนราชสำนักหากไม่มีคนเลี้ยงดูคงไม่อาจอยู่ได้นานเท่าใดนัก พระสนมจูเฟยทำเช่นนี้เท่ากับว่าคิดทำลายตระกูลจู ยามนี้ที่ตระกูลจูเหลืออยู่คือคลังอันว่างเปล่าและตำแหน่งเกาอี้โหว ตำแหน่งนี้…ยังสามารถรักษาเอาไว้ได้หรือไม่ก็ยังไม่แน่

เห็นนางเป็นเช่นนั้น กงอวี้เฉินจึงถอนหายใจ เอ่ยว่า “เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ ข้าเตือนเจ้าตั้งแต่แรกแล้ว เป็นคนไม่ควรเกินพอดี ต้องรู้จัก…กระต่ายจนตรอกแล้วก็กัดคนได้”

กงเอ้อร์และกงชีที่ยืนอยู่ด้านข้างกระตุกยิ้มมุมปากโดยไม่รู้ตัว การเป็นคนให้เกินพอดี ผู้ใดจะสู้เจ้าสำนักท่านได้เล่า เอาล่ะ ความจริงแล้วเจ้าสำนักของพวกเขาก็ถูกกระต่ายกัดไปแล้วหนึ่งรอบ หากไม่ใช่เพราะโชคดี ไม่แน่ว่าแผนการคงล่มไม่เป็นท่าจริงๆ แล้ว

ดวงตาของจูชูอวี้แดงก่ำ ไม่สนใจสิ่งใดมาก เพียงจ้องกงอวี้เฉินเขม็งด้วยความโกรธแค้น “เป็นเพราะเจ้าอีกแล้ว ข้ามีความแค้นอันใดกับเจ้าถึงได้ทำร้ายข้าเยี่ยงนี้”

เจ้าสำนักกงแสดงออกมาอย่างไร้เดียงสา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาจริงๆ เพียงแต่…เห็นแก่เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ที่โกรธจนแทบกระอักเลือด จึงไม่ต่อล้อต่อเถียงกับนางแล้ว “ชีวิตคนมีเรื่องมากมาย ข้าเองยังไม่อาจคาดถึง ยิ่งไปกว่านั้นเจ้าเล่า ปล่อยวางสักหน่อยเถิด”

“กง อวี้ เฉิน เจ้าไปตายเสีย” จูชูอวี้เอ่ยเสียงดัง

“บังอาจ” กงชีที่ยืนอยู่ด้านข้างใบหน้าเย็นชา กระบี่ยาวในมือชี้ไปยังจูชูอวี้

“หยุด” กงอวี้เฉินเอ่ยเสียงเนิบ “ข้าเป็นคนใจกว้าง ไม่เอาความที่เจ้าไร้มารยาท ข้าจะไปจากจงหยวนแล้ว ดังนั้น…เสี่ยวอวี้เอ๋อร์ ให้ข้าดูหน่อยสิ เจ้าจะเดินไปได้ไกลเพียงใด” จูชูอวี้สีหน้าบึ้งตึงไม่เอ่ยวาจา ตกใจกับกระบี่ของกงชีที่จ่ออยู่ด้านข้างจนเหงื่อตก

“ในเมื่อเจ้าสำนักกงไม่มีอันใดแล้ว จวิ้นจู่เช่นข้าคงต้องขอตัว” ในที่สุดก็ใจเย็นลง จูชูอวี้เองก็ไม่คิดจะอยู่ต่อ กล่าวลาและเดินออกไป กงอวี้เฉินเองก็ไม่ห้าม ปล่อยให้นางเดินลงบันไดไป กงเอ้อร์ที่อยู่ด้านหลังอดไม่ไหว “เจ้าสำนัก จะปล่อยนางไปเยี่ยงนี้หรือ” ไม่ใช่นิสัยของเจ้าสำนักของพวกเขาเลยสักนิด คนที่ใช้ประโยชน์ได้ก็ใช้จนเต็มที่ คนที่ไม่อาจใช้ประโยชน์ได้ก็ทำลายจนสิ้น จูชูอวี้ไร้มารยาทเพียงนี้ หลายปีมานี้ก็ไม่มีความจริงใจทำงานเพื่อเจ้าสำนัก เจ้าสำนักจะปล่อยนางไปเยี่ยงนี้หรือ

กงอวี้เฉินมองออกไปนอกหน้าต่าง มองร่างของจูชูอวี้ที่เร่งรีบเดินออกไป เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เจ้าไม่คิดว่า…เก็บนางเอาไว้จะมีประโยชน์กว่าสังหารนางหรือ”

“เจ้าสำนักหมายความเช่นไร”

กงอวี้เฉินส่งเสียงหยัน เอ่ย “เชียนเซียวเหว่ยและจูชูอวี้สองสามีภรรยาคู่นี้ต่างมีใจมุ่งร้าย น่าเสียดายความสามารถไม่เพียงพอ ตัวตนของเว่ยจวินมั่วถูกเปิดเผย ต่อไปเมืองจินหลิงคงครึกครื้นไม่เบา แม้ข้าจะไม่ได้เห็นความครึกครื้นนั่น แต่สามารถช่วยพวกเขาเติมฟืนได้ มีจูชูอวี้สตรีผู้นี้อยู่ คงจะครึกครื้นกว่ามีสตรีสิบยี่สิบคนรวมกัน”

“เกรงว่าจูชูอวี้คงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ขอรับ” กงเอ้อร์เอ่ยเตือน จูชูอวี้นั้นฉลาดอยู่บ้างก็จริง แต่หลายปีมานี้ก็ไม่เห็นจะทำเรื่องอันใดที่ยอดเยี่ยมให้ได้เห็น เมื่อเทียบกับซิงเฉิงจวิ้นจู่อาจหยาบคายสักนิด กงอวี้เฉินราวกับไม่ใส่ใจ “ใครสนใจว่านางเป็นคู่ต่อสู้ของซิงเฉิงจวิ้นจู่หรือไม่ สร้างความวุ่นวายให้พวกเขาก็เท่านั้น ยิ่งไปกว่านั้น…สงครามราชสำนักนี้ คนละเรื่องกับเรื่องในบ้านหรือวังหลัง ข้ามองว่า…ซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่ใช่คนที่จะถนัดสู้กันภายใน”

กงเอ้อร์เงียบ เป็นความจริงที่ซิงเฉิงจวิ้นจู่ไม่มีจุดนั้น นางไปต่อสู้เติบโตมาในชนบท แต่งงานแล้วครอบครัวก็มีเพียงแม่สามีและสามี บุตรชายบุตรสาว ดังนั้นการต่อสู้ระหว่างภรรยาเอกภรรยารอง กระทั่งการต่อสู้ระหว่างสตรีเอง เกรงว่าจวิ้นจู่ผู้นั้นคงรู้ไม่มากนัก

[1] เงยหน้าไม่เห็นก้มหน้าก็ต้องเห็น สำนวนจีน หมายถึงเจอกันบ่อยครั้ง