หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1067 อดีตพระชายาเยี่ยนอ๋อง (2)

ตอนที่ 1067 อดีตพระชายาเยี่ยนอ๋อง (2)

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ” เซียวเชียนชื่อพยักหน้า เซียวเชียนเหว่ยเองก็พยักหน้าตาม สีหน้าเรียบนิ่งดูไม่ออกว่าเขากำลังคิดอันใด

เยี่ยนอ๋องพยักหน้า เอ่ย “เดิมทีจวินเอ๋อร์เป็นบุตรชายที่เกิดจากซ่งซื่อ อดีตพระชายาของข้า ตอนนั้น…ข้าและพระชายาตั้งชื่อให้เขาว่าเย่ เขาคือพี่ชายเชื้อสายหลักของพวกเจ้า”

“เสด็จพ่อ…” เซียวเชียนเหว่ยเงยหน้าขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

สายตาเรียบนิ่งของเยี่ยนอ๋องมองไปยังเขา เอ่ยถาม “เจ้าต้องการเอ่ยสิ่งใด”

“เปล่าพ่ะย่ะค่ะ” ลังเลอยู่ชั่วครู่ เซียวเชียนเหว่ยจึงก้มหน้าลง

น้อยนักที่หนานกงมั่วจะรู้สึกกระอักกระอ่วน ทว่าตอนนี้นางรู้สึกเช่นนั้น การนับญาติแม้ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แต่ไม่ใช่เรื่องอบอุ่นอย่างที่คนอื่นคิด นับจากนี้กลายเป็นครอบครัวที่อบอุ่น อย่าว่าแต่เชื้อพระวงศ์ ต่อให้เป็นครอบครัวทั่วไปที่อยู่ๆ ก็มีพี่น้องโผล่มากะทันหัน อีกทั้งยังไม่ใช่มารดาคนเดียวกันคงรู้สึกอึดอัด ไม่ใช่เพียงเพราะคนนอกเข้ามาอยู่ในครอบครัว ทว่ายิ่งไปกว่านั้นคือผลประโยชน์ที่ต้องแบ่งปัน

เว่ยจวินมั่วยื่นมือไปกุมมือหนานกงมั่ว เอ่ยขึ้นมาท่ามกลางบรรยากาศกระอักกระอ่วน เสียงทุ้มเอ่ยว่า “หากไม่มีอันใดแล้ว กระหม่อมกับอู๋สยาต้องทูลลาแล้ว”

เยี่ยนอ๋องมองเว่ยจวินมั่ว มองสีหน้าของเขาก็รู้ว่าเขาไม่อยากเอ่ยเรื่องนี้ในตอนนี้ จากนั้นหันไปมองสามพี่น้องตระกูลเซียว เห็นได้ชัดว่าไม่ได้กระตือรือร้นต่อหัวข้อสนทนานี้ เดิมทีเยี่ยนอ๋องเป็นคนเด็ดขาดไม่ชอบยื้อใคร เขาเองคิดว่าเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายแก่บุตรชายทั้งสาม เว่ยจวินมั่วเป็นบุตรชายเชื้อสายหลักคนโตของเขา หลายปีมานี้ต้องลำบากก็เป็นเขา ยามนี้รับกลับมาเป็นลูกเองก็เป็นเรื่องที่สมควร บุตรชายทั้งสามไม่ดีใจ ไม่พอใจได้ แต่นั่นไม่ได้มีผลกระทบอันใด เมื่อยามที่พี่ชายของพวกเขาต้องยากลำบาก พวกเขากลับได้รับการดูแลเป็นอย่างดีในจวนเยี่ยนอ๋องมาตั้งแต่ยังเด็ก

แต่ว่าการต่อต้านของเว่ยจวินมั่วนั้นทำให้เยี่ยนอ๋องรู้สึกลำบากใจ เขาไม่เคยคาดเดาบุตรชายคนนี้ได้ ดังนั้นจึงไม่เข้าใจว่าท่าทีต่อต้านของเขาเป็นเพราะไม่ให้อภัยตนหรือเพราะเหตุผลอื่น ทำได้เพียงถอนหายใจ โบกมือบ่งบอกว่าไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้แล้ว อย่างไรก็ได้เอ่ยออกไปแล้ว ไม่อาจดึงกลับคืนมาได้แล้ว ส่วนจวินเอ๋อร์…นึกถึงน้องสาวที่ยังอยู่เฉินโจว เยี่ยนอ๋องจึงกดความกังวลใจเอาไว้ ไม่ว่าอย่างไร น้องห้าเลี้ยงจวินเอ๋อร์มาหลายปี คงต้องมีคำอธิบายให้น้องห้าบ้าง

ทิ้งหัวข้อนี้ไปก่อนชั่วคราว เยี่ยนอ๋องเองก็ไม่คิดมากแล้ว เปลี่ยนเรื่องไปเอ่ยถึงเรื่องอื่น ยามนี้กองทัพโยวโจวเพิ่งยึดครองจินหลิงได้ ยังมีเรื่องมากมายให้ต้องจัดการ

“จวนเยี่ยนอ๋องจัดการเรียบร้อยแล้วหรือไม่ ร่างกายของข้าดีขึ้นแล้ว อีกชั่วครู่จะออกจากวัง” เยี่ยนอ๋องมองไปยังเซียวเชียนเหว่ยพร้อมเอ่ยถาม

เซียวเชียนเหว่ยชะงัก ไม่ตอบสนองอยู่ชั่วครู่ เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องเสด็จพ่อจะออกไปพักข้างนอก เรื่องในกองทัพก็มากมายไหนเลยจะนึกถึงเรื่องนี้ได้

“เสด็จพ่อยังไม่หายดี ไยต้องลำบาก…” จวนเยี่ยนอ๋องอยู่ไม่ไกลจากวังหลวง แต่ต้องลำบากทุกวันเช่นนี้เองก็เหนื่อยนัก

เยี่ยนอ๋องมองเซียวเชียนเหว่ยอยู่นาน ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก คิดเสียว่าเขาตกใจเรื่องชาติกำเนิดของจวินเอ๋อร์จึงไม่ได้คิดอย่างอื่นกระมัง แต่ว่าในวังนี้ไม่อาจอยู่ได้ตามใจชอบ ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าตอนนี้เซียวเชียนเยี่ยฮ่องเต้ผู้นี้ยังอยู่ วังหลังนั้นยังมีชายาของเซียวเชียนเยี่ยอาศัยอยู่ ไท่เฟยของอดีตฮ่องเต้ ชายาของอดีตองค์รัชทายาทอีก ไม่เหมาะสมนัก

เพียงแต่ก่อนหน้านี้จวนเยี่ยนอ๋องถูกเซียวเชียนเยี่ยปิดเอาไว้ หลายปีไม่มีคนไปทำความสะอาด หากไม่ส่งคนไปทำความสะอาดก็ไม่อาจเข้าไปอยู่ได้ เยี่ยนอ๋องคิดว่าคุณชายเซียวสามพี่น้องจะเข้าใจเรื่องนี้ แต่ไม่คิดว่าใครก็นึกไม่ถึง

เยี่ยนอ๋องถอนหายใจออกมา หันไปมองหนานกงมั่ว “พวกเจ้าพักอยู่ที่ใด”

หนานกงมั่วเม้มริมฝีปาก เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ตอนนี้พวกเราพักอยู่ที่เรือนหลังหอเทียนอีเพคะ” เพียงแต่แม้หอเทียนอีจะไม่ได้เล็ก แต่ก็ไม่อาจยัดคนเข้าไปจำนวนมากเพียงนี้ได้ ดังนั้นเยี่ยนอ๋องยังต้องหาสถานที่อื่นเพื่อเข้าพัก

เยี่ยนอ๋องส่งเสียงหยัน เอ่ยเสียงเข้ม “รีบสั่งคนไปจัดการทำความสะอาดจวนเยี่ยนอ๋องและจวนองค์หญิงฉังผิงให้เรียบร้อย”

“พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ”

เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยรีบเอ่ยตอบรับอย่างพร้อมเพรียง สีหน้าของเยี่ยนอ๋องจึงอ่อนลง เอ่ยต่อ “เมื่อครู่หนานกงชวี่มาบอกว่าเซียวเชียนเยี่ยฟื้นแล้ว”

เมื่อออกมาจากศาลบูรพกษัตริย์ เซียวเชียนเยี่ยสลบไปเพราะถูกฝ่ามือของเว่ยจวินมั่ว เยี่ยนอ๋องจึงสั่งให้คนส่งเขากลับไปพักที่ห้องบรรทม ยังตามหมอหลวงไปรักษาอีด้วย นับว่าเป็นการแสดงความเคารพของข้าราชบริพารต่อกษัตริย์

เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว เยี่ยนอ๋องลังเลชั่วครู่ เอ่ย “เพียงแต่ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยมีรอยแผลเป็น”

ที่เรียกกันว่า ‘เสียโฉม’

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หนานกงมั่วจึงตกใจเล็กน้อย ก่อนหน้านี้นางไม่ทันสังเกตว่าตอนออกมาเซียวเชียนเยี่ยมีสภาพเป็นเช่นไรก็กลับไปแล้ว ไม่คิดว่าจะมีเรื่องเช่นนี้ เว่ยจวินมั่วกลับนึกขึ้นมาได้ เมื่อตอนที่เขาเจอเซียวเชียนเยี่ยเผลอไปเหยียบกระบี่ที่ตกอยู่บนพื้น เซียวเชียนเยี่ยล้มลงไปบนพื้น คล้ายกับว่าใบหน้าจะชนเข้ากับกระบี่

เยี่ยนอ๋องเอ่ย “หมอหลวงบอกว่าเกิดจากอาวุธ เพียงแต่…อาวุธนั้นมียาพิษ แม้จะถอนพิษแล้วแต่ว่า…” หนานกงมั่วพลันเข้าใจ อย่างไรใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยคงไม่อาจรักษาได้

เชื้อพระวงศ์และราชสำนักสนใจเรื่องหน้าตา เสียโฉมหรือพิการล้วนแล้วแต่ไม่อาจเข้ามาเป็นข้าราชการในราชสำนักได้ หนักขึ้นไปอีกสักหน่อยก็คือใบหน้าอัปลักษณ์นั้นแทบไม่รับด้วยซ้ำ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงกษัตริย์ของแผ่นดิน ผู้คนในแผ่นดินมีหรือจะยอมให้คนที่เสียโฉมมาเป็นกษัตริย์ได้ หนานกงมั่วลอบถอนหายใจอยู่ในใจ ไม่รู้ว่าเซียวเชียนเยี่ยจะเรียกว่าโชคดีหรือโชคร้าย

เยี่ยนอ๋องเอ่ยต่อ “หลายวันนี้มีเรื่องมากมาย ร่างกายของข้าไม่ดีนัก พวกเจ้าต้องช่วยกันให้เต็มที่ จวินเอ๋อร์ ทหารทั้งในและนอกจินหลิงให้เป็นหน้าที่ของเจ้า เชียนชื่อเชียนเหว่ย การปกครองปลอบขวัญราษฎร ความเป็นอยู่ของราษฎรทั้งในและนอกเมืองจินหลิงให้เป็นหน้าที่ของพวกเจ้า

เซียวเชียนจย่งมองไปที่เยี่ยนอ๋อง “เสด็จพ่อ กระหม่อมเล่า”

เยี่ยนอ๋องกวาดตามองเขาอย่างหงุดหงิด เอ่ย “เจ้าติดตามพี่ใหญ่ของเจ้า เรียนรู้ว่าต้องทำเยี่ยงไร”

เซียวเชียนจย่งชะงัก มองไปยังเว่ยจวินมั่ว จากนั้นมองไปยังเซียวเชียนชื่อ มั่นใจว่าพี่ใหญ่ที่เสด็จพ่อเอ่ยถึงไม่ใช่พี่ใหญ่ที่มีมารดาร่วมกันอย่างแน่นอน

เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ยเอ่ยตอบรับอย่างพร้อมเพรียง เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเบาๆ เห็นเช่นนั้น คิ้วที่เดิมทีขมวดมุ่นของเยี่ยนอ๋องจึงคลายออก จากนั้นมองไปยังหนานกงมั่ว “อู๋สยา เรื่องในวังหลวงเจ้าก็ใส่ใจให้มากสักหน่อย” หนานกงมั่วชะงัก ลังเลอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ย “เสด็จลุง ไม่เหมาะสมกระมังเพคะ”

เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ “มีอันใดไม่เหมาะสม วังหลังล้วนเป็นสตรี บุรุษสตรีแตกต่างข้าเองก็ไม่อาจยื่นมือเข้าไปยุ่ง”

“…” ท่านอ๋องพระองค์เอาจูชูอวี้และหย่งเฉิงจวิ้นจู่ไปไว้ที่ใดเล่า

เห็นสีหน้ามุ่งมั่นของเยี่ยนอ๋อง หนานกงมั่วจำต้องพยักหน้าตอบรับอย่างช่วยไม่ได้

เยี่ยนอ๋องเอ่ยอย่างพึงพอใจ “เอาล่ะ เอาตามนี้ก่อนเถิด พวกเจ้าออกไปจัดการเถิด ข้าเหนื่อยแล้ว จวินเอ๋อร์ เจ้าอย่าลืมเอาพวกนั้นไปด้วย”

พวกนั้น แน่นอนว่าเป็นฎีกากองโต มองใบหน้าอ่อนล้าของเยี่ยนอ๋อง พวกเว่ยจวินมั่วทั้งสองก็ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก หอบฎีกาเหล่านั้นแล้วเอ่ยทูลลากลับออกไป คุณชายเซียวทั้งสามเองก็เดินตามเขาออกไปเช่นกัน