หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1066 อดีตพระชายาเยี่ยนอ๋อง (1)

ตอนที่ 1066 อดีตพระชายาเยี่ยนอ๋อง (1)

ในตำหนักแห่งหนึ่งห่างออกไปไม่ไกลจากห้องทรงอักษร เยี่ยนอ๋องนั่งอยู่บนเบาะนุ่มฟังผู้ใต้บังคับบัญชารายงานเรื่องของกองทัพ ทำอันใดไม่ได้มาก บาดเจ็บหนักเพียงนั้นยังไม่ทันหายดี วันนี้ก็เกือบถูกไฟคลอกตาย แม้จะได้รับการช่วยเหลือแต่ก็สูดควันเข้าไปไม่น้อย ยามนี้ร่างกายไม่ได้รู้สึกดีนัก

เดิมทีเรื่องพวกนี้สามารถโยนให้คนอื่นจัดการได้ แต่สามพี่น้องตระกูลเซียวคนหนึ่งสลบไสลอีกสองคนยังไม่ฟื้นสติ เว่ยจวินมั่วยังพาหนานกงมั่วออกจากวังไปแล้ว สิ่งที่กองทัพต้องจัดการมีมากมายราวกับภูเขา ต่อให้เยี่ยนอ๋องไม่สบายก็ต้องมาจัดการ

ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้ เยี่ยนอ๋องก็ปวดใจอย่างอดไม่ได้ นับดูแล้วเขาก็มีบุตรชายถึงห้าคน คนเล็กสุดยังอยู่ในห่อผ้าอ้อมไม่ต้องเอ่ยถึง ที่เหลืออยู่เมื่อถึงยามจำเป็นกลับไม่มีใครใช้ได้สักคน

“เจ้าออกไปก่อน” ไล่ผู้คนเบื้องหน้าออกไปอย่างเหนื่อยล้า เยี่ยนอ๋องนวดขมับ

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง”

“รายงานท่านอ๋อง คุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่มาแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยนอ๋องชะงัก พยักหน้า “ให้พวกเขาเข้ามา”

หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วเดินจูงมือกันเข้ามา พลันมองเห็นเยี่ยนอ๋องที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นุ่มด้วยสีหน้าซีดเซียวอ่อนล้า หนานกงมั่วรู้สึกผิดขึ้นมาในใจอย่างอดไม่ได้

“เสด็จลุง”

“เสด็จลุง”

ดวงตาของเยี่ยนอ๋องทะมึนลงเล็กน้อย ชี้ไปที่เก้าอี้ด้านข้าง “นั่งลงคุยกัน”

ทั้งสองเอ่ยขอบคุณพร้อมนั่งลง หนานกงมั่วมองทั้งสองคนที่ไม่ยอมเอ่ยวาจา ลอบถอนหายใจอยู่ในใจ เอ่ยถามเสียงเบา “เสด็จลุงเรียกพวกเรามาเวลานี้มีเรื่องใดรับสั่งหรือเพคะ”

เยี่ยนอ๋องชี้ไปยังฎีกากองพะเนินอยู่บนโต๊ะ ไม่เอ่ยอันใด หนานกงมั่วถอนหายใจ หันไปมองเว่ยจวินมั่วที่อยู่ด้านข้าง เรื่องนี้นางเองก็ไม่อาจตัดสินใจได้ เยี่ยนอ๋องส่งคนไปตามพวกเขามา นางเองก็มาตามคำสั่ง เอ่ยมาจนถึงตรงนี้อย่างไรก็คงเพราะเว่ยจวินมั่วกระมัง

สีหน้าของเว่ยจวินมั่วยังคงเย็นชา แต่ก็ไม่ได้เอ่ยปฏิเสธออกไป หนานกงมั่วลอบถอยหายใจอยู่ในใจ ท่าทางเยี่ยนอ๋องในตอนนี้หากยังปฏิเสธได้ก็คงจะผิดมนุษย์มนาเกินไป ต่อให้ต้องการขีดเส้นกับเยี่ยนอ๋องก็ไม่อาจทำเช่นนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้น…ไหนเลยจะขีดเส้นแบ่งได้เล่า

เห็นชัดว่าเยี่ยนอ๋องเองก็โล่งใจ สำหรับบุตรชายผู้นี้ใช่ว่าเยี่ยนอ๋องจะไม่ละอายใจ เช่นเดียวกัน ทุกครั้งที่เห็นบุตรชายที่ยอดเยี่ยมคนนี้เขาทั้งภูมิใจและปวดใจ เมื่อยังหนุ่มเขาไม่มีอำนาจอีกทั้งไม่รอบคอบเพียงนี้ คิดว่าการมอบบุตรชายที่เพิ่งคลอดให้น้องสาวที่เพิ่งสูญเสียลูกคอยเลี้ยงดูจะเป็นวิธีที่ดีที่สุด ท้ายที่สุดภรรยาที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับเขายังคงไม่อาจปล่อยวาง เว่ยจวินมั่วเองก็ต้องเป็นทุกข์อยู่กับสายตาเหยียดหยามและดูแคลนจากคนอื่น หากไม่ใช่เพราะ…หากไม่ใช่เพราะอดีตฮ่องเต้พระราชทานภรรยาที่ดี เยี่ยนอ๋องเองก็ไม่รู้ว่าบุตรชายนิสัยเย็นชาผู้นี้ถึงตอนนี้จะเป็นอย่างไร

ยิ่งหวงแหนยิ่งระมัดระวัง เยี่ยนอ๋องไม่เคยคิดว่าจะปฏิเสธบุตรชายผู้นี้ไปตลอดชีวิต ต่อให้เป็นเพราะน้องสาวแท้ๆ ของเขาก็เป็นไปไม่ได้ เพียงแต่เขาไม่คิดว่าจะถูกกงอวี้เฉินเปิดเผยโดยที่ไม่ทันตั้งตัวเช่นนี้ เขามองไม่ออกถึงความคิดของเว่ยจวินมั่ว ยิ่งรู้สึกกังวลอยู่ในใจมากขึ้น

เนิ่นนาน ในที่สุดเยี่ยนอ๋องก็เอ่ยปาก “จวินเอ๋อร์ เจ้าไม่มีอันใดจะเอ่ยจริงๆ หรือ”

เว่ยจวินมั่วเงยหน้าขึ้นมามองเขา ดวงตาสีม่วงราวกับกำลังถาม เอ่ยอันใด

เยี่ยนอ๋องถอนหายใจ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า “กงอวี้เฉินไม่ได้เดาผิด จวินเอ๋อร์ หลายปีมานี้เป็นข้าและมารดาของเจ้าปิดบังเจ้ามาตลอด เจ้าควรรู้ เจ้าไม่ใช่ลูกที่ฉังผิงให้กำเนิด เจ้าเป็นบุตรชายของข้า มารดาของเจ้า…”

“พอแล้ว” เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ

เยี่ยนอ๋องกลับไม่ได้หยุด มองเขาพร้อมเอ่ยทีละคำ “มารดาของเจ้า…เป็นบุตรสาวของเหวินจงกง แซ่ซ่ง ชื่ออิ้งเตี๋ย ชื่อเล่นชื่ออาหน่วน”

เหวินจงกงเป็นใคร แน่นอนว่าทั้งสองรู้ดี ฐานะของอดีตพระชายาเยี่ยนอ๋องทั้งสองรู้มานานแล้ว แต่น้ำเสียงเนิบช้าของเยี่ยนอ๋องทำให้สัมผัสได้ถึงความจริงจังในวาจาของเขา เห็นได้ว่าสำหรับภรรยาที่จากไปยี่สิบกว่าปีผู้นี้ เยี่ยนอ๋องให้ความเคารพเป็นอย่างมาก

เหวินจงกง ซ่งเฉียนเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของอดีตฮ่องเต้ ซึ่งแตกต่างจากตระกูลเซี่ยและตระกูลเมิ่ง แม้ซ่งเฉียนจะเกิดในครอบครัวนักปราชญ์ แต่ก็เป็นลูกหลานจากครอบครัวที่ยากจนอย่างแท้จริง ทว่าเป็นหนึ่งในที่ปรึกษาคนสนิทที่อดีตฮ่องเต้ทรงไว้วางใจมากที่สุด เคยถูกอดีตฮ่องเต้เรียกว่า ‘ขุนนางคนแรกในการก่อตั้งต้าเซี่ย’ และหมั้นหมายบุตรีของซ่งเฉียนให้กับเยี่ยนอ๋องที่เพิ่งมีอายุเพียงสิบหกปี

อดีตพระชายาเยี่ยนอ๋องเกิดในครอบครัวนักปราชญ์ แต่เติบโตมาท่ามกลางความทุกข์ยาก ภายนอกอ่อนโยนทว่าภายในแข็งกร้าว และเพราะเช่นนี้นางจึงได้ติดตามเยี่ยนอ๋องมายังเขตชายแดนโยวโจวตั้งแต่อายุสิบห้าสิบหกปี กระทั่งช่วยช่วยเยี่ยนอ๋องต่อสู้กับชาวเป่ยหยวนที่ยังหลงเหลืออยู่ จนต่อมาอดีตพระชายาเยี่ยนอ๋องต้องบาดเจ็บหนักเพราะช่วยชีวิตเยี่ยนอ๋อง ตายจากไปตั้งแต่อายุยังน้อย แม้ทั้งสองจะอยู่ด้วยกันเพียงหกเจ็ดปี แต่ก็เป็นคู่สามีภรรยาอายุน้อยอย่างแท้จริง จูงมือผ่านช่วงชีวิตที่ยากลำบากที่สุดของเยี่ยนอ๋อง ความสัมพันธ์เช่นนี้แน่นอนว่าคนทั่วไปไม่อาจเทียบได้

เสียงโครมครามดังขึ้น ทั้งสามในห้องโถงหันไปมองอย่างพร้อมเพรียง พลันมองเห็นคุณชายเซียวทั้งสามที่หน้าซีดเผือดอยู่ด้านนอกประตู เสียงดังเมื่อครู่คือเสียงจากดาบคู่ใจของเซียวเชียนจย่งที่ทำหลุดมือโดยไม่ทันระวัง

หนานกงมั่วจนปัญญา เยี่ยนอ๋องไม่สบายจึงไม่ทันสังเกตเห็นการมาถึงของคุณชายเซียวทั้งสาม นางกับเว่ยจวินมั่วมีหรือจะไม่รู้ บางทีเยี่ยนอ๋องเองก็รู้แล้ว ดังนั้นจึงไม่สนใจการห้ามปรามของเว่ยจวินมั่วยังคงเอ่ยออกมา

เดิมทีนี่เป็นสิ่งที่ทุกคนรู้ดี ทว่าเมื่อออกมาจากปากของเยี่ยนอ๋องความหมายจึงแตกต่างจากเดิมไปโดยสิ้นเชิง คุณชายเซียวทั้งสามเข้าใจหลักการในข้อนี้ดี เสด็จพ่อตั้งใจจะยอมรับบุตรชายผู้นี้แล้ว

เป็นเช่นนั้น เมื่อมองเห็นคุณชายทั้งสามยืนอยู่ที่หน้าประตู เยี่ยนอ๋องยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง เพียงพยักหน้าแล้วจึงเอ่ย “จะยืนอยู่หน้าประตูอยู่ไย เข้ามาเสียสิ”

สามพี่น้องตระกูลเซียวมองสบตากัน ในที่สุดก็เดินตามกันเข้ามา “ลูกถวายพระพรเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้า มองบุตรชายทั้งสามสายตาหยุดอยู่ที่เซียวเชียนชื่อ “ร่างกายเป็นอย่างไร” ในบรรดาบุตรชาย ร่างกายของเซียวเชียนชื่ออ่อนแอที่สุด เมื่อครู่ยังสลบไปตอนอยู่ในศาลบูรพกษัตริย์ ตอนนี้ควรจะนอนพักผ่อนอยู่บนเตียง แม้เยี่ยนอ๋องจะไม่ชอบใจกับความอ่อนแอของบุตรชายผู้นี้ แต่อย่างไรก็เป็นบุตรชายของตน จะไม่สนใจได้เยี่ยงไร

เซียวเชียนชื่อผงะ ท่าทางดีใจที่ได้รับความห่วงใย เอ่ย “ลูกสบายดีพ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยเสด็จพ่อที่เป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อต่างหากที่ต้องดูแลพระองค์เองด้วย” ตอนนี้ร่างกายเยี่ยนอ๋องเองก็ไม่ดี อีกทั้งยังได้รับพิษ ไม่ว่าสิ่งที่กงอวี้เฉินเอ่ยจะเป็นความจริงหรือไม่ ร่างกายของเสด็จพ่อตลอดสองปีมานี้แตกต่างไปจากเมื่อก่อนทุกคนเองก็เห็นอยู่กับตา เพียงแต่คิดว่าเป็นเพราะการทำงานหนักในกองทัพ ไม่คิดว่าจะเป็นเพราะได้รับพิษ

เมื่อมองไปยังบุตรชาย เยี่ยนอ๋องลอบถอนหายใจอยู่ภายใน โบกมือพลางเอ่ย “นั่งลงคุยกันเถิด”

ทุกคนนั่งลง บรรยากาศในห้องโถงค่อนข้างอึดอัด ราวกับว่าใครก็ไม่รู้ว่าควรเอ่ยสิ่งใด สุดท้ายเป็นเยี่ยนอ๋องที่เอ่ยปาก เอ่ยเสียงเข้ม “สิ่งที่ข้าเอ่ยเมื่อครู่ พวกเจ้าได้ยินแล้วหรือไม่” เซียวเชียนจย่งหันไปมองพี่ชายทั้งสองแล้วพยักหน้าลง ฐานะของเว่ยจวินมั่วมีผลกระทบต่อเซียวเชียนจย่งน้อยที่สุด แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มี แม้ว่าเขาจะไม่มีใจฝักใฝ่ความยิ่งใหญ่ แต่ก็ไม่ใช่คนโง่ที่ไม่รู้อันใดเลย สำหรับความสำคัญของพี่ชายต่อเสด็จพ่อ หลังจากนี้…