หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1060 การบ้าคลั่งครั้งสุดท้าย (1)

ตอนที่ 1060 การบ้าคลั่งครั้งสุดท้าย (1)

สายตาเย็นชาของเว่ยจวินมั่วกวาดมองไปยังกงอวี้เฉินที่อยู่ตรงหน้า เอ่ยถามเสียงเรียบ “เจ้ากำลังกังวลหรือ”

กงอวี้เฉินชะงัก มองเว่ยจวินมั่วด้วยสายตาเย็นชาไม่เอ่ยสิ่งใด ที่ประตูเซียวเชียนชื่อสองพี่น้องที่กำลังถูกควบคุมตัวเอาไว้มองมายังเว่ยจวินมั่วด้วยแววตาสับสน ไม่ว่าใครก็คงรับได้ยากที่จู่ๆ ลูกพี่ลูกน้องก็กลายมาเป็นพี่ชายแท้ๆ แม้ว่าเสด็จพ่อจะไม่ได้เอ่ยปากยอมรับด้วยตนเอง แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธไม่ใช่หรือ

หนานกงมั่วยืนอยู่ด้านข้างเว่ยจวินมั่ว และเอื้อมมือไปกุมมือข้างหนึ่งของเขาเอาไว้ เรื่องที่กงอวี้เฉินเอ่ยถึงชาติกำเนิดของเว่ยจวินมั่วเมื่อครู่แน่นอนว่าพวกเขาย่อมได้ยิน เพียงแต่ปฏิกิริยาเว่ยจวินมั่วนั้นสงบนิ่งจนเกินไป ดูไม่ออกว่าเขาไม่สนใจจริงๆ หรือเขารู้มานานแล้ว แต่ในตอนนี้ปฏิกิริยาของเว่ยจวินมั่วนั้นสงบเกินไป และพวกเขาไม่เข้าใจว่าเขาไม่สนใจจริงๆ หรือว่าเขารู้เรื่องนี้ก่อนแล้ว หนานกงมั่วเหลือบมองมือขวาที่ถูกกำแน่นของตนและยิ้มเจื่อน เขาจะไม่สนใจได้อย่างไรกัน

“เจ้าสำนักกง เจ้าต้องการอันใด” หนานกงมั่วถามด้วยท่าทีสงบ

กงอวี้เฉินมองไปที่หนานกงมั่วชั่วครู่ ก่อนจะถอนหายใจออกมา “ต้องการอันใดอย่างนั้นหรือ ช่างเป็นคำถามที่ทำให้ข้าลำบากใจเสียจริง” ลำบากใจมากจริงๆ หากเป็นไปได้กงอวี้เฉินก็คงอยากสังหารทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นความคิดที่ไม่อาจสำเร็จได้ แต่จะปล่อยผ่านไปเยี่ยงนี้ก็ยากจะยอมได้ ลำบากมาหลายปี สุดท้ายกลับไม่มีสิ่งใดสำเร็จ ย่อมเป็นสิ่งที่คนหยิ่งผยองไม่อาจยอมรับได้

ความจริงหลายปีมานี้ใช่ว่ากงอวี้เฉินจะทำไม่สำเร็จเลยสักเรื่องเดียว สงครามตลอดหลายปีมานี้สร้างความเสียหายให้ต้าเซี่ยอยู่ไม่น้อย เนื่องจากกองทัพเยี่ยนอ๋องมุ่งหน้าลงทางใต้ ทำให้คนทางเหนือได้มีเวลาพักฟื้นอยู่หลายปียิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงที่กงอวี้เฉินลอบทำลายอำนาจของต้าเซี่ยในทุกๆ ด้าน เพียงแต่เขามีความต้องการมากเกินไป เมื่อผลลัพธ์ห่างไกลจากความเป็นจริงมากเกินไป หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะทำให้เขาต้องหงุดหงิดแลไม่พอใจ

หนานกงมั่วยิ้มบาง “ไม่ว่าจะยากลำบากเพียงใด อย่างไรก็ต้องทำมิใช่หรือ คงไม่ใช่ว่าเจ้ากับข้าทั้งสองฝ่ายต่างก็จนมุมไปด้วยกันกระมัง”

กงอวี้เฉินมองไปที่เว่ยจวินมั่ว เลิกคิ้วพลางเอ่ย “คุณชายเว่ยคิดเยี่ยงไรหรือ”

คุณชายเว่ยไม่ได้คิดอันใดมากนัก

เว่ยจวินมั่วเพียงมองไปยังกงอวี้เฉินอย่างเย็นชา เอ่ย “ปล่อยคน”

กงอวี้เฉินชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นหัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง มองไปยังผู้คนในห้องโถง เอ่ยถาม “ปล่อยใครหรือ เยี่ยนอ๋อง แม่ทัพเฉิน เมื่อพิจารณาจากมิตรภาพของเราในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ข้าจะช่วยเจ้าฆ่าสามคนนี้เป็นอย่างไร”

นี่คือการยั่วยุ แต่ไม่เอ่ยไม่ได้ว่ามันได้ผลมาก ไม่มีใครสามารถรักษาความสงบและสติได้เมื่อมีเรื่องผลประโยชน์และเมื่อชีวิตต้องตกอยู่ในอันตราย สีหน้าของเซียวเชียนเหว่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปยังเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วทั้งสองคนตรงหน้า

หนานกงมั่วถอนหายใจ “เจ้าสำนักกง วาจาไร้สาระพวกนี้ก็หยุดเสียเถิด หากใครในห้องนี้ได้รับบาดเจ็บ เกรงว่าเรื่องในวันนี้คงไม่อาจจบด้วยดีได้”

“อ้อ” กงอวี้เฉินเลิกคิ้วขึ้น ขณะหนานกงมั่วเองก็หัวเราะหึขึ้นมา มีบางอย่างที่ตอนนี้เว่ยจวินมั่วเองก็ไม่อาจเอ่ยออกมาได้ แต่นางเอ่ยได้ “หากเจ้าสำนักกงต้องการสังหารพวกเขาก็ไม่ควรเอ่ยออกมา วาจานี้ท่านเอ่ยออกมาแล้ว ไม่ใช่บีบบังคับให้เราต้องคุ้มกันความปลอดภัยของทุกคนหรอกหรือ”

กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ดูเหมือนคงเป็นข้าที่ไม่รอบคอบ”

หนานกงมั่วส่งเสียงหยัน ไม่ใส่ใจกับคำพูดของเขา “เช่นนั้นเจ้าสำนักกงหมายความเยี่ยงไรหรือ”

กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ง่ายมาก ข้าสามารถปล่อยคนเหล่านี้ได้ทันที”

“โอ้”

กงอวี้เฉินเอ่ยราบเรียบ “แต่ว่า ข้าต้องการให้เว่ยจวินมั่วสาบานต่อหน้าทุกคน ภายในหนึ่งเดือนจะไม่ส่งใครไปไปตามล่าข้าหรือแม้แต่ตัวเขาไปเอง หากผิดคำสาบาน ทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเขาจบไม่สวยแน่”

ดวงตาของเว่ยจวินมั่วทะมึนลง ดวงตาเย็นยะเยือกจ้องเขม็งไปยังกงอวี้เฉิน คิ้วสวยของหนานกงมั่วขมวดมุ่นทว่าไม่เอ่ยสิ่งใด นางไม่คิดว่าการสาบานจะมีผล ยิ่งไม่เชื่อว่าหากเว่ยจวินมั่วผิดคำสาบานแล้วจะเกิดอันใดขึ้น บางทีกงอวี้เฉินเองก็ไม่เชื่อ แต่ให้เว่ยจวินมั่วสาบานต่อหน้าผู้คน เพียงเพราะหากเว่ยจวินมั่วผิดคำสาบานเขาก็จะกลายเป็นคนกลับคำไปมา ขึ้นชื่อว่าไม่น่าเชื่อถือ ผู้คนให้ความสำคัญกับการรักษาคำมั่นสัญญา ไม่มีผู้ใดเชื่อมั่นไม่เป็นการดี คนทั่วไปก็เป็นเช่นนี้ ตัวตนขอเว่ยจวินมั่วยิ่งไม่อาจให้ลูกน้องหรือผู้คนบนโลกจดจำภาพลักษณ์เช่นนี้ด้วย นี่เลวร้ายยิ่งกว่าความเย็นชาไร้ความรู้สึกของเขาด้วยซ้ำ

“ข้าขอปฏิเสธ” เว่ยจวินมั่วเอ่ย

กงอวี้เฉินยิ้มหยัน “ดูเหมือนว่า คุณชายเว่ยจะไม่ต้องการชีวิตของคนเหล่านี้แล้ว เช่นนั้น…” วาจาของกงอวี้เฉินยังไม่ทันจบ ก็ถูกคุณชายเว่ยเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้ความรู้สึก “เจ้าปล่อยคน ข้าจะปล่อยเจ้าไป”

“ไยข้าต้องเชื่อเจ้า” กงอวี้เฉินเอ่ย

เว่ยจวินมั่วไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

หนานกงมั่วถอนหายใจ “เจ้าสำนักกงคิดจะตายไปพร้อมกับคนเหล่านี้แล้วจริงหรือ” นี่แน่นอนว่าไม่ หนานกงมั่วไม่นับว่ารู้จักกงอวี้เฉินเป็นอย่างดี แต่ก็เข้าใจอยู่บ้าง คนอย่างกงอวี้เฉินหากบอกว่าเขาทำเพื่อฮ่องเต้เป่ยหยวนนั่น บอกว่าเขาทำเพื่อตนเองเสียจะดีกว่า เขาไม่กลัวความตาย แต่เขาไม่ยอมให้ตนเองตายเพราะเรื่องของคนอื่น เขาเพียงให้คนทั้งโลกตายเพื่อเขา และไม่มีทางเสียสละชีวิตของตนเองเพื่อใครทั้งนั้น

กงอวี้เฉินถอนหายใจอย่างจนปัญญา เรื่องมาถึงตอนนี้เขาคือผู้แพ้อย่างแท้จริงแล้ว หากเขาเป็นบริวารที่ยอมสละชีวิตเพื่อเป่ยหยวน เช่นนั้นตอนนี้เขาคงชนะแล้ว เขาสามารถตายไปพร้อมกับอดีตฮ่องเต้และว่าที่อดีตฮ่องเต้ ว่าที่องค์ชายทั้งสามแห่งต้าเซี่ย เหลือมังกรไร้ศีรษะเอาไว้ให้เว่ยจวินมั่ว เป็นต้าเซี่ยที่ไร้ซึ่งผู้นำ น่าเสียดายที่เขาไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพียงนึกว่าการเสียสละของตนเองแลกมาด้วยความสุขสบายของคนไร้ประโยชน์ที่ไม่ได้มีความสัมพันธ์ใดๆ กับเขา กงอวี้เฉินคิดว่าเขาคงไม่เต็มใจหากเขาต้องตาย ดังนั้น…เขาจำต้องยอมรับความพ่ายแพ้ของตนเอง ล่าถอยไป ชาวจงหยวนมีหนึ่งประโยคที่เอ่ยได้ไม่เลว เหลือเนินเขาเขียวขจีเอาไว้ เจ้าจะไม่ต้องกลัวว่าฟืนจะหมด อย่างไรเขาก็ทิ้งความวุ่นวายให้เยี่ยนอ๋องและเว่ยจวินมั่วมากพอแล้ว

“ช่างเถิด ครั้งนี้เป็นข้าที่แพ้แล้ว” กงอวี้เฉินถอนหายใจ มองเว่ยจวินมั่วแล้วจึงเอ่ย “ปล่อยพวกเขาไปก็ได้ เจ้าจะรับรองได้อย่างไรว่าสิ่งที่เจ้าเพิ่งเอ่ยไปนั้นเป็นผล”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ “ข้าสาบานต่อทุกคนที่อยู่ตรงนี้ หากข้าผิดคำสาบาน ขอให้เป็นดังกระถางโลหะนี้” ทันใดนั้นแสงเย็นก็ปรากฏขึ้น ได้ยินเพียงเสียงของกระถางโลหะประสมทองแดงสูงราวครึ่งคนใต้บันไดแตกกระจาย ครึ่งบนลอยออกไปทันทีและกลิ้งตกลงไปที่พื้นด้านล่างของบันได กระถางโลหะสำริดนี้ใหญ่และหนัก สำริดนั้นแข็งแกร่งไร้เทียมทาน กลับถูกกระบี่ของเว่ยจวินมั่วฟันแยกออกเป็นสองส่วน นี่ไม่ได้อาศัยเพียงพลังของกระบี่เท่านั้น แต่ยังต้องใช้วรยุทธ์ขั้นสูงด้วย

เว่ยจวินมั่วเก็บกระบี่คืนไว้ที่เอว เอ่ยเสียงเย็น “เป็นอย่างไร”

กงอวี้เฉินจ้องเขาอยู่เนิ่นนาน ก่อนจะหัวเราะเสียงดังออกมา “ดี ข้าต่อสู้กับเจ้ามาหลายครั้ง แน่นอนเชื่อว่าคุณชายเว่ยไม่ใช่คนกลับคำไปมา”

“จวินเอ๋อร์ ไม่ได้” เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงทุ้ม ความทะเยอทะยานของกงอวี้เฉินไม่ธรรมดา หากปล่อยเสือเข้าป่า เกรงว่าในอนาคต…จะกลายเป็นปัญหาใหญ่

น่าเสียดายในฐานะตัวประกันสิ่งที่เยี่ยนอ๋องเอ่ยจึงไม่เป็นผลนัก เว่ยจวินมั่วจูงมือหนานกงมั่วเพื่อเปิดทางออกให้ “เจ้าไปได้แล้ว”

ความตรงไปตรงมานี้ทำให้กงอวี้เฉินรู้สึกทึ่งขึ้นมา กัดฟันอยู่ในใจอย่างไม่พอใจนัก