หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1059 เรื่องราวที่เก็บงำไว้ (2)

ตอนที่ 1059 เรื่องราวที่เก็บงำไว้ (2)

อดีตพระชายาจากไป แม้ชายารองจะจัดการดูแลเรื่องในจวน แต่ไม่อาจเรียกว่าฮูหยินได้ ดังนั้นจึงเรียกว่าจี้ซื่อ[1]

ในสมัยโบราณ หากแต่งตั้งชายารองขึ้นมาจะเรียกว่าจี้ซื่อ แม้ว่าในยามนี้ครอบครัวที่ร่ำรวยและมีอำนาจจะไม่สนับสนุนการแต่งตั้งชายารองเป็นชายาเอกแล้ว เชื้อพระวงศ์ยิ่งไม่ยกชายารองขึ้นเป็นชายาเอกโดยสิ้นเชิง พระชายาเยี่ยนอ๋องคนปัจจุบันนี้ได้รับการตบแต่งเข้ามาอย่างเปิดเผย แต่ต่อหน้าพระชายาเยี่ยนอ๋องพระองค์เดิมยังต้องถ่อมตน ต้องจุดธูปถวายเครื่องหอมแก่อดีตพระชายาในทุกๆ ปี เรียกนางว่าพี่สาว และเช่นเดียวกันกับบุตรเชื้อสายหลัก บุตรเชื้อสายหลักจากชายาคนเดิมยังมีสิทธิ์เหนือกว่าบุตรชายเชื้อสายหลักจากชายาเอกคนที่สองอย่างเห็นได้ชัดในแง่การสืบทอด

ไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเว่ยจวินมั่วนั้นโดดเด่น ต่อให้เขาจะมีความสามารถธรรมดาเพียงใด ตราบใดที่เยี่ยนอ๋องยอมรับด้วยตนเองว่าเขาเป็นบุตรชายของอดีตพระชายาเยี่ยนอ๋อง เขาก็จะอยู่เหนือน้องชายตระกูลเซียวทั้งสาม หากเมื่อก่อนเซียวเชียนชื่อได้รับการแต่งตั้งจากอดีตฮ่องเต้ให้เป็นบุตรชายคนโตผู้สืบทอดเยี่ยนอ๋องแล้วยังว่าได้ แต่ว่าตอนนี้…ซื่อจื่อนับประสาอันใดกัน เป็นไปไม่ได้ที่ผู้สืบทอดที่อดีตฮ่องเต้ทรงไม่ได้แต่งตั้งจะขึ้นเป็นองค์รัชทายาทได้ง่ายดายในอนาคต

เซียวเชียนจย่งพึมพำอย่างอย่างไร้สติ “เป็นไปได้เช่นไร…”

ไยจะเป็นไปไม่ได้เล่า ความเชื่อใจและความสำคัญที่เสด็จพ่อมีต่อพี่ชายมีมากกว่าพวกเขาที่เป็นบุตรชายแท้ๆ เสียด้วยซ้ำ ไม่ใช่ไม่มีใครแปลกใจ เพียงแต่คิดอย่างไรก็ไม่อาจนึกออกได้ จำต้องคิดว่าเป็นหลานเพียงคนเดียวที่เยี่ยนอ๋องให้ความสำคัญก็เท่านั้น อย่างไรคุณชายเว่ยก็เก่งกาจ ตอนนี้ดูแล้วคงมีเพียงเหตุผลนี้เท่านั้นจึงจะสมเหตุสมผล

เซียวเชียนเยี่ยได้รับการโจมตีไม่น้อยไปกว่าเซียวเชียนชื่อสามพี่น้อง เขาด้อยกว่าเว่ยจวินมั่วในทุกๆ ด้าน เอ่ยตามตรงเขามีดีกว่าเพียงชาติกำเนิดเท่านั้น แต่ตอนนี้หากเว่ยจวินมั่วเป็นบุตรชายของอดีตพระชายาเยี่ยนอ๋องจริงๆ ต้าเซี่ยในอนาคต…แผ่นดินเปลี่ยนผู้ปกครอง แผ่นดินเปลี่ยนผู้ปกครอง…ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ เสด็จอาเยี่ยนอ๋องหลอกลวงเสด็จปู่มาตลอดยี่สิบปี ที่แท้เขาก็มีเจตนาชั่วร้ายมานานแล้ว ไม่ใช่เขาที่เป็นฮ่องเต้ทำได้ไม่ดี ทว่าเขาต้องการที่จะกบฏมานานแล้ว ในเมื่อบุตรชายสามารถเปลี่ยนผู้นำของแผ่นดินได้ นอกจากข้าตายก่อน มิเช่นนั้นไยจะเป็นฮ่องเต้ไม่ได้

ที่แท้ผู้ที่มีอุบายล้ำลึกที่สุดก็คือเสด็จอาสามที่สง่างามและกล้าหาญของเขา

กลับกลายเป็นว่าผู้ที่มีอุบายที่ลึกล้ำที่สุดกลายเป็นเสด็จอาสามที่ดูสง่างามและกล้าหาญของเขา

เซียวเชียนเยี่ยที่หลับตาอยู่ลืมตาขึ้นมาทันใด เอ่ย “เสด็จอาเยี่ยนอ๋องวางแผนมาหลายปี มิน่าเล่าถึงได้…ข้าพ่ายแพ้อย่างไม่ละอายแล้ว”

เยี่ยนอ๋องปรายตามองเซียวเชียนเยี่ย ส่งเสียงหยันไม่เอ่ยสิ่งใด วางแผนไว้หลายปีหรือ ถ้าเขาวางแผนไว้หลายปีได้คงถูกเสด็จพ่อกำจัดไปนานแล้ว เซียวเชียนเยี่ยคิดว่าฮ่องเต้ทุกพระองค์ไร้ความสามารถเหมือนเขาหรืออย่างไร หากเขาวางแผนมาหลายปีได้ เซียวเชียนเยี่ยคงไม่มีทางได้ขึ้นครองบัลลังก์ด้วยซ้ำ ก่อนที่อดีตฮ่องเต้จะสวรรคต เยี่ยนอ๋องไม่เคยคิดทำอันใดที่ผู้ปกครองเมืองไม่ควรทำ แต่สิ่งเหล่านี้ไม่จำเป็นต้องเอ่ยให้มากความ

เยี่ยนอ๋องมองกงอวี้เฉินด้วยสายตาเย็นชา เขารู้ว่ากงอวี้เฉินต้องการทำอันใด แม้ว่าวันนี้ทุกคนจะยังไม่ถูกฆ่าตาย การเปิดเผยข่าวนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะเปลี่ยนแปลงผู้คนและหลายสิ่งหลายอย่าง แต่…”อยากเอ่ยเพียงเท่านี้หรือ”

กงอวี้เฉินเลิกคิ้วขึ้น “ท่านอ๋องกำลังรีบดิ้นรนหาความตายหรือ คนทั่วไปตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้คงยื้อเวลารอคนมาช่วย”

เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเย้ยหยัน “ยื้อเวลาหรือ เป็นเจ้าสำนักที่ต้องการถ่วงเวลามิใช่หรือ หากสังหารข้าที่นี่ จะมีดินปืนอยู่ใต้ดิน ห้องโถงเต็มไปด้วยเชื้อเพลิง และกองทัพโยวโจวที่อยู่ข้างนอกโดยไม่มีการต่อสู้หรือ ยื้อเวลามาตั้งนาน เกรงว่าคนของเจ้าสำนักคงไม่เพียงพอต่อการใช้งาน เจ้าสำนักคุยเล่นกับข้า ข้าเดาว่า…คนของเจ้าสำนักกำลังไปจัดการขุนนางและผู้นำตระกูลที่ถูกขังไว้พวกนั้นอยู่กระมัง”

กงอวี้เฉิน ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้แล้วเอ่ยว่า “ถูกจับได้แล้ว แต่ท่านอ๋องเดาผิดแล้ว ท่านอ๋องไม่ใช่ไพ่ตายของข้า ถ้าไม่มีคนของวังจื่อเซียวมาขัดขวาง แม้ว่าข้าจะไม่มีวรยุทธ์ ท่านก็หยุดข้าไม่ได้จริง”

เยี่ยนอ๋องเอ่ย “หากไพ่ตายของเจ้ายังอยู่ เจ้าก็คงไม่ปรากฏตัวที่นี่เลย” เผาคนตายเพียงไม่กี่คนเท่านั้น กงอวี้เฉินไม่จำเป็นต้องทำเอง

ใบหน้าของกงอวี้เฉินไม่น่ามองเล็กน้อย เขาจ้องมองไปยังเยี่ยนอ๋อง เนิ่นนานก่อนจะเอ่ยช้าๆ “กระหม่อมไม่ต้องการตายไปพร้อมกับท่านอ๋อง เอ่ยตามตรง กระหม่อมสงสัยจริงๆ ว่าท่านอ๋องหมากต่อรองตัวนี้ของกระหม่อมจะใช้ได้ผลหรือไม่ ต้องรู้ว่าสำหรับหลายคนแล้ว บิดามักมีความสำคัญน้อยกว่าเลือดเนื้อเชื้อไขของตน โดยเฉพาะในยามที่บิดาตายไปแล้วตนเองจะได้สืบทอดมรดกต่อ”

สีหน้าของเยี่ยนอ๋องยังคงเรียบนิ่ง เพียงปรายตามองกงอวี้เฉินเล็กน้อยจากนั้นหลับตาลง

หลายคนที่เหลืออยู่เพิ่งหายจากอาการตื่นตกใจ หันไปมองเยี่ยนอ๋องที่มีสีหน้าเรียบนิ่งด้วยความสับสน

กงอวี้เฉินก็ไม่เอ่ยกับเยี่ยนอ๋องให้มากความแล้ว เยี่ยนอ๋องช่างไม่ใช่คู่สนทนาที่ดีเสียจริง ส่วนการหยอกล้อกับคุณชายเซียวทั้งสาม คู่สนทนาอ่อนแอเกินไปเขารู้สึกน่าเบื่อ เดินเชื่องช้ามาหยุดอยู่หน้าประตู มองไปยังกองทัพเฉินโจวที่คุ้มกันแน่นหนาพลางเลิกคิ้วขึ้น กงอวี้เฉินหัวเราะ เอ่ย “คุณชายเว่ย ในเมื่อมาแล้วไยจึงไม่ปรากฏตัวเล่า ความอดทนของข้า…ไม่ได้ดีมากนักหรอกนะ”

เมื่อเอ่ยจบร่างสองร่างก็ลอยลงมาจากหลังคาห้องโถง เว่ยจวินมั่วในอาภรณ์สีฟ้าครามและหนานกงมั่วในอาภรณ์สีฟ้าอ่อน ทั้งสองยืนเคียงข้างกันและกันมองคนตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในอ้อมแขนของคุณชายเว่ยอุ้มตุ๊กตาตัวเล็กในอาภรณ์สีชมพูเอาไว้ ทำให้ใบหน้าที่เดิมเคร่งขรึมมีความอ่อนโยนขึ้นมาหลายส่วน

กงอวี้เฉินพยักให้ทั้งสองอย่างสบายๆ “ซิงเฉิงจวิ้นจู่ ไม่เจอกันนาน สบายดีหรือไม่” กงอวี้เฉินในยามนี้ราวกับกลับมาอยู่ในท่าทีของเนี่ยนหย่วน นิ่งสงบร่มเย็นราวกับเปี่ยมไปด้วยความเมตตา

หนานกงมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ขอบคุณที่เป็นห่วง สบายดีทุกอย่าง เจ้าสำนักกงเองก็ดูเหมือนจะไม่เลว”

กงอวี้เฉินเพียงยิ้มไม่เอ่ยวาจา เลิกคิ้วทักทายเยาเยาในอ้อมแขนของเว่ยจวินมั่ว “เด็กน้อย เจออาจารย์ไยจึงไม่ทักทายสักนิดเล่า”

เยาเยาเบิกตากว้าง มือเล็กกำชายเสื้อของบิดาเอาไว้แน่น ผ่านไปนานในที่สุดก็ได้พบกับบิดามารดา ชายผู้นั้นเห็นได้ว่าไม่มีความปลอดภัย เพียงแต่ได้ยินวาจาของกงอวี้เฉิน จึงหันกลับไปมองเขา ดวงตากลมโตมีแววสับสนและไม่เข้าใจ “คนชั่วใหญ่ ไยเจ้าจึงยังไม่หนีเล่า ท่านพ่อของข้าจะตีเจ้านะ” เยาเยาไม่ได้โกรธกงอวี้เฉินนัก นางยังไม่โตพอที่จะเข้าใจและจดจำความเกลียดชังเป็นเวลายาวนานได้ ยิ่งไปกว่านั้นกงอวี้เฉินไม่ได้ปฏิบัติไม่ดีต่อนาง นอกจากไม่ให้นางได้เจอกับท่านพ่อท่านแม่และท่านพี่อาเจี้ยวก็เพียงน่ารำคาญเล็กน้อยเท่านั้น

กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “โอ้ ศิษย์ผู้นี้กำลังเป็นห่วงอาจารย์หรือ ทำให้ข้าตื้นตันใจเสียจริง มิสู้เจ้าช่วยขอร้องบิดาเจ้าให้เมตตาข้าเป็นอย่างไร”

เยาเยาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมองไปที่บิดาพร้อมเอ่ย “ท่านพ่อ ตีคนชั่วใหญ่เบาๆ ได้หรือไม่เจ้าคะ”

คุณชายเว่ยลดสายตาลง ลูบแผ่นหลังของเยาเยาเบา ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น “ได้ พ่อรับปากเจ้า จะต้อง…ทุบ ตี เขาเบาๆ”

“อืม ท่านพ่อดีที่สุดเลย” เยาเยายิ้มจนตาหยี

เว่ยจวินมั่วหันกลับมาและส่งเยาเยาให้กับหนานกงชวี่ ก้าวเดินไปข้างหน้า “พ่อกับแม่ยังมีธุระ ไปหาอาเจี้ยวกับท่านลุงก่อน”

เยาเยามองไปที่หนานกงชวี่ ปล่อยให้หนานกงชวี่อุ้มอย่างเชื่อฟัง โบกมือน้อยๆ ของนาง “ท่านพ่อท่านแม่เร็วหน่อยนะเจ้าคะ”

หนานกงมั่วยิ้มหวาน ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าเล็กของบุตรสาว “เด็กดี เดี๋ยวแม่จะรีบกลับมา” ไม่ได้เจอกันมานาน หนานกงมั่วแทบอยากอยู่กับบุตรสาวตลอดเวลา เพียงแต่…ตรงหน้ายังมีสิ่งที่ไม่สนใจไม่ได้

กงอวี้เฉินเสียใจเล็กน้อยที่ก่อนไปคนตัวเล็กลืมที่จะบอกลาเขา ถอนหายใจออกมาไม่เอ่ยสิ่งใด

รอจนหนานกงชวี่พาเยาเยาออกไปแล้ว เว่ยจวินมั่วจึงเอ่ยถามเสียงเรียบ “เจ้าคิดจะทำอันใด”

กงอวี้เฉินมองไปยังเว่ยจวินมั่ว เอ่ย “ข้าควรจะรู้ตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ว่าจะซ่อนเจ้าเด็กนั่นเอาไว้ที่ใดพวกเจ้าก็สามารถค้นพบได้ แต่ข้าเองก็แปลกใจ พวกเจ้าหาที่นั่นเจอได้เยี่ยงไร ยังช่วยนางออกมาได้เงียบเชียบเพียงนี้” เดิมทีกงอวี้เฉินไม่คิดจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ ไม่ว่าจะสังหารเยี่ยนอ๋องได้หรือไม่ แต่สิ่งที่เขาวางแผนสำเร็จไปกว่าเจ็ดแปดส่วนก็เพียงพอให้ต้าเซี่ยต้องวุ่นวายแล้ว และเขา เพียงพาเยาเยาหนีไปก็พอแล้ว ไม่ว่าคนของวังจื่อเซียวจะมีมากเพียงใด ขอเพียงเขามีเด็กน้อยผู้นี้อย่างไรก็หนีรอดไปได้

เพียงแต่น่าเสียดาย…กลับไปถึงห้องลับก็พบว่าเด็กน้อยไม่อยู่แล้ว ตอนนั้นกงอวี้เฉินก็รู้ว่าไม่ดีแล้ว เขาใช้กำลังคนมากมายในการโจมตีครั้งสุดท้ายครั้งนี้ คนอื่นๆ ที่อยู่นอกจินหลิงก็ถูกเว่ยจวินมั่วกวาดล้างจนเกลี้ยง เพียงออกจากจินหลิง สิ่งที่รอเขาอยู่คือการตามล่าของมือสังหารวังจื่อเซียวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด กระทั่งเว่ยจวินมั่วคงลงมือด้วยตนเอง วิธีการเดียวก็คือหาคนที่เหมาะสมมาเป็นไพ่ใบสุดท้าย และในเมืองจินหลิงแห่งนี้ไม่มีผู้ใดจะเหมาะสมเท่าเยี่ยนอ๋องอีกแล้ว ส่วนการเอ่ยถึงชาติกำเนิดของเว่ยจวินมั่ว เพียงเอ่ยไปเมื่อมีโอกาสก็เท่านั้น เดิมทีเขาก็ไม่คิดจะช่วยเยี่ยนอ๋องปิดบังความลับ รอให้จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วค่อยเปิดเผยออกมา จะน่าตื่นเต้นเท่าที่เขาเอ่ยออกมาตอนนี้ได้เยี่ยงไร

หนานกงมั่วยิ้มพลางเอ่ย “ง่ายมาก เพียงแผนที่หนึ่งแผ่นกับหนอนสองตัวนั้น หลายวันมานี้ ขอบคุณที่เจ้าสำนักกงช่วยดูแลบุตรสาวแล้ว”

กงอวี้เฉินไม่เข้าใจสิ่งที่หนานกงมั่วเอ่ยนัก และเขาเองก็ไม่สนใจ เพียงเอ่ยด้วยความเสียดาย “ข้าก็เสียใจเช่นกันที่จวิ้นจู่เห็นข้าเป็นคนอื่นเช่นนี้ อย่างไรเราก็เคยลำบากมาด้วยกันไม่ใช่หรือ”

หนานกงมั่วนึกถึงเมื่อครั้งเจอเนี่ยนหย่วนที่หลังวัดต้ากวงหมิง จากนั้นมองชายตรงหน้าที่เป็นดั่งชายแปลกหน้าทว่ามีใบหน้าของเนี่ยนหย่วนอย่างพูดไม่ออก

ดวงตาสีม่วงของเว่ยจวินมั่วเย็นชา “อยากหนีหรือ”

กงอวี้เฉินเลิกคิ้วขึ้นและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หรือเจ้าไม่ต้องการปล่อยข้าไป หรือเจ้าคิดว่าหมากของข้ามีไม่มากพอ” หันกลับมายิ้มให้ผู้คนที่นั่งอยู่ในห้องโถงอีกครั้ง ยิ้มและบอกด้วยสายตา ทางที่ดีให้เว่ยจวินมั่วคิดว่าหมากเพียงพอแล้วมิเช่นนั้นพวกเจ้าคงน่าอนาถ

“เจ้าคิดอย่างไรเล่า”

กงอวี้เฉินถอนหายใจ “หากข้าเป็นเจ้าคงไม่รับปาก แต่ข้าคิดว่าเจ้าสามารถเดิมพันได้” เอ่ยจบจึงโบกมือส่งสัญญาณ ชายชุดดำคนหนึ่งดึงเยี่ยนอ๋องขึ้นมา กริชสั้นในมือจี้ไปที่ลำคอของเยี่ยนอ๋อง ชายชุดดำสองคนเข้ามายืนบังซ้ายขวาด้านหน้าเยี่ยนอ๋องเพื่อป้องกันเว่ยจวินมั่วเข้ามาชิงตัว

กงอวี้เฉินเอ่ย “เดิมทีข้ามีความโลภและกลัวความตาย แต่หากอับจนหนทางไร้ซึ่งทางออก เช่นนั้นคงต้องยอมรับความโชคร้ายแล้ว เพียงแต่…คุณชายเว่ยไม่ช่วยเสด็จลุงย่อมได้ แต่คงไม่ถึงขั้นไม่ช่วยเหลือบิดากระมัง”

เว่ยจวินมั่วส่งเสียงหยัน ทั่วทั้งห้องโถงเข้าสู่ความเงียบ ได้ยินเพียงเสียงหายใจหนักๆ ของใครบางคน

[1] จี้ซื่อ คือภรรยาที่แต่งหลังจากที่ภรรยาคนเดิมตายจากไปแล้ว