หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1049 เฟยเฟยตามหาเจ้าของ (2)

ตอนที่ 1049 เฟยเฟยตามหาเจ้าของ (2)

เฟยเฟยสะบัดศีรษะ ไม่อาจไต่ไปได้อีกแล้วจำต้องไต่กลับคืนไปอย่างเกียจคร้าน

เจ้านายน้อยอยู่ที่นี่ มันก็ต้องอยู่ที่นี่ มันต้องการเจ้านายน้อยที่หอมๆ นุ่มๆ

สตรีชุดดำคนหนึ่งยกถาดอาหารเดินผ่านไปด้านข้าง หนวดเล็กๆ บนหัวของเฟยเฟยขยับเบาๆ ยื่นหันออกไปทันที จากนั้นเจ้าหนอนตัวน้อยจึงรีบพุ่งไปเกาะด้านล่างของถาดอาหาร เท้าของกงจิ่วชะงักไปชั่วครู่ รู้สึกว่าเมื่อครู่มีอันใดบางอย่างกำลังเคลื่อนไหว เพียงแต่เสียงของหนอนน้อยหนึ่งตัวนั้นเบาเกินไป หยุดไปเพียงชั่วครู่พบว่ารอบข้างไม่มีใครแล้วจึงเดินต่อไป

หลบอยู่ด้านล่างของถาดอาหาร ม้วนตัวเองเป็นก้อนกลมเล็กๆ ถูกพาเดินเลี้ยวคดเคี้ยวไปมา เจ้าหนอนเริ่มตื่นเต้นขึ้นมา มันได้กลิ่นเจ้านายน้อยแล้ว

กงจิ่วถือถาดอาหารเดินเข้าไปในห้องลับ มองเห็นเยาเยากำลังนอนเกียจคร้านอยู่บนพรมนุ่มอย่างเหม่อลอย มองเห็นนางเข้ามา ทำเพียงมองนางด้วยสายตาขุ่นเคืองจากนั้นหันหน้าหนีไป กงจิ่วรู้สึกขบขันก่อนจะวางอาหารไว้บนโต๊ะ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “คุณหนูเยาเยา กินข้าวได้แล้วเจ้าค่ะ”

แม้จะเป็นบุตรสาวของศัตรู แต่เยาเยานั้นเป็นเด็กที่สวยน่ารัก กงจิ่วยังได้รับคำสั่งจากกงอวี้เฉินให้ดูแลนางให้ดี เมื่อเวลานานไปจึงจริงใจมากขึ้น คนอย่างพวกนาง ต่างก็ร่อนเร่ไปเรื่อย ต้องเผชิญหน้ากับคมดาบมากมาย น้อยนักจะได้สัมผัสกับสิ่งเล็กๆ อ่อนนุ่มน่ารักเช่นนี้ เยาเยาเป็นเด็กฉลาด นอกจากแรกเริ่มที่ร้องไห้ไม่หยุด เมื่อเข้าใจแล้วว่าไม่ว่าตนจะร้องไห้เพียงใดก็ไม่อาจได้เจอกับบิดามารดา หลังจากนั้นก็ไม่ร้องอีกแล้ว

เยาเยาลุกขึ้นมานั่งอยู่บนพรมนุ่มมองมาที่นาง กงจิ่วถอนหายใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “อยู่ที่นี่คนเดียวเหงาหรือไม่ ไม่ต้องกลัว อีกไม่กี่วันเราก็ได้ไปจากที่นี่แล้ว”

เยาเยายู่ปากเล็กไม่เอ่ยสิ่งใด กงจิ่วนำอาหารในถาดอาหารมาวางไว้ตรงหน้านางพร้อมเอ่ย “สองวันนี้เจ้าสำนักยุ่งมาก ไม่มีเวลามาหาท่าน แต่เจ้าสำนักบอกกับข้าว่าการบ้านยังต้องทำให้สำเร็จตามเวลาที่กำหนด มิเช่นนั้นเจ้าสำนักกลับมาแล้วจะโกรธเอาได้”

เยาเยากะพริบตา พยักหน้าอย่างเบื่อหน่าย การบ้านของคนชั่วใหญ่นั้นเป็นสิ่งไม่ดี นางไม่อยากเรียน

“ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ กงจิ่วป้อนท่านนะเจ้าคะ” กงจิ่วนั่งลงที่นั่งด้านข้างเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

“กินเอง” เยาเยาเอ่ย

“ก็ได้เจ้าค่ะ กินเองนะเจ้าคะ” กงจิ่วจัดวางอาหารให้เรียบร้อยก่อนจะวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะ กงจิ่วที่หันกลับไปเอ่ยกับเยาเยาไม่ทันเห็นหนอนตัวหนึ่งที่หล่นลงไปยังพื้นพรมด้านล่าง จากนั้นรีบมุดเข้าไปใต้พรมโดยไว

เมื่อทานข้าวเสร็จแล้ว กงจิ่วอยู่พูดคุยกับเยาเยาชั่วครู่ก่อนจะเดินออกไป เพื่อไม่ให้เยาเยาที่อยู่ในห้องลับคนเดียวต้องเบื่อหน่ายจนเกิดปัญหา กงจิ่วจึงได้รับคำสั่งให้อยู่พูดคุยกับเยาเยาทุกวันอย่างน้อยวันละหนึ่งชั่วยาม หยอกเล่นกับนาง เริ่มแรกกงจิ่วนั้นลำบากใจ นางเป็นมือสังหารไหนเลยจะรู้วิธีหยอกล้อกับเด็กเล่า โชคดีเยาเยายังนับว่าไว้หน้านาง เมื่อคุ้นเคยแล้วก็ไม่ได้ต่อต้านนางแล้ว เดิมทีกงอวี้เฉินยังวางแผนจะจับเด็กสักคนสองคนมาอยู่เป็นเพื่อนเยาเยา น่าเสียดายเด็กน้อยอายุยังน้อยต่อให้อายุมากกว่าเยาเยาสักนิดก็ยังไม่มีความกล้าเท่าเยาเยา เมื่อถูกจับแล้วนอกจากร้องไห้ก็คือร้องไห้ อย่าว่าแต่เล่นกับเยาเยาเลย ไม่ให้เยาเยาได้ดูแลพวกเขาด้วยก็นับว่าไม่เลวแล้ว

ส่วนซังเจี้ยว กงอวี้เฉินไม่คิดเอาเขามาอยู่เป็นเพื่อน หากเอามาอยู่ด้วยกันเกรงว่าเยาเยาคงไม่เชื่อฟังเพียงนี้

มองกงจิ่วเดินออกไป ห้องลับจึงเหลือเพียงคนเดียวแล้ว เยาเยายู่ปากปีนลงมาจากเตียง นอนหมอบลงไปบนพรมนุ่มๆ บนพื้น ยื่นมือเล็กเข้าไปยังใต้ฟูกนุ่ม ไม่นานก็ดึงกระดาษออกมาจากใต้ฟูกหลายแผ่น บนกระดาษมีเส้นขีดๆ เขียนๆ บิดเบี้ยวเต็มกระดาษ เยาเยามองดูจากนั้นโยนกระดาษลงบนพื้นล้วงมือเข้าไปใต้ฟูกนุ่มอีกครั้ง ทันใดนั้นจึงชะงักงัน เคลื่อนมือออกมาช้าๆ นิ่งอึ้งมองดูสิ่งนุ่มนิ่มบนมือ

เฟยเฟยส่ายตัวดุ๊กดิ๊กอย่างสบายตัว หมุนตัวไปมาบนมือเยาเยาด้วยความดีใจ เพียงแต่ร่างกายของมันอ้วนเกินไป ฝ่ามือของเยาเยาเล็กไม่นานมันจึงร่วงลงไปบนพื้นจนต้องเวียนหัว

“เฟยเฟยหรือ” เยาเยาเอ่ยด้วยความตกใจ มองไปรอบๆ ประตูที่ปิดสนิทและห้องที่ถูกปิดตายอย่างไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าเฟยเฟยเข้ามาที่นี่ได้เช่นไร

“เฟยเฟย เจ้ามาได้อย่างไร” เยาเยายื่นมือไปจับมันขึ้นมาอีกครั้ง เอ่ยถามอย่างประหลาดใจ

แน่นอนว่าเฟยเฟยไม่อาจตอบคำถามได้ ทำเพียงคลานกระดึ้บไปมาบนมือของเยาเยาด้วยความดีใจ ในที่สุดมันก็ตามหาเจ้านายน้อยหอมๆ นุ่มๆ เจอแล้ว

เยาเยาเอียงศีรษะครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ พยักหน้าพลางเอ่ย “เอาเถิด เฟยเฟยมาหาเยาเยาใช่หรือไม่ แต่ว่าที่นี่มีคนชั่วใหญ่ เฟยเฟยต้องหลบให้ดีนะ”

เฟยเฟยไม่เข้าใจ เพียงกระดึ้บไปมาด้วยความดีใจต่อไป

เยาเยากลับดีใจเป็นที่สุด “ข้ารู้อยู่แล้วว่าเฟยเฟยฉลาดที่สุดแล้ว เด็กดี” วางเฟยเฟยลงบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง เยาเยาล้วงมือไปใต้ฟูกนุ่มลูบๆ คลำๆ ต่อ ไม่นานก็ได้ดินสอถ่านออกมาหนึ่งแท่ง นี่เป็นสิ่งที่กงอวี้เฉินเอามาให้นางเล่น แต่เล่นไปสองวันก็เบื่อแล้ว โยนทิ้งไปกงอวี้เฉินก็ไม่สนใจของเล่นชิ้นเล็กนี้

เยาเยาถือกระดาษและดินสอถ่านกลับมานอนอยู่บนเตียงนุ่ม จากนั้นหากล่องวางเฟยเฟยลงไปแล้ววางกล่องลงบนเตียงนุ่ม จากนั้นจึงนอนขีดๆ เขียนๆ อยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์

วันเวลาแห่งความสุขของเด็กมักผ่านไปรวดเร็ว กระทั่งได้ยินเสียงประตูหินมีความเคลื่อนไหว เยาเยารีบลุกขึ้นคว้าของที่วางอยู่ด้านบนโยนลงไปใต้เตียงให้หมด

กงอวี้เฉินเข้ามาพลันมองเห็นเยาเยากำลังจับสิ่งของต่างๆ โยนลงไป เลิกคิ้วขึ้นมอง เยาเยารีบหดตัวหลบเข้ามุม ดวงตากลมโตจ้องมองเขาเขม็ง

กงอวี้เฉินยิ้มอย่างนึกสนุก “เด็กน้อย บอกข้ามาว่าเมื่อครู่เจ้าซ่อนสิ่งใดเอาไว้ที่ใต้เตียงหรือ”

เยาเยาเบนหน้าหนีไม่สนใจเขา กงอวี้เฉินก็ไม่สนใจ เพียงบีบแก้มของนาง เอ่ย “เด็กโง่ เจ้าคิดว่าข้าดูเองมิได้หรือ” เอ่ยพร้อมก้มหน้าลงไปดูใต้เตียง จากนั้นคว้ากระดาษและดินสอที่เยาเยาโยนลงไปขึ้นมา

“โอ้ ที่แท้เจ้าเด็กน้อยก็เขียนตัวอักษรมากมายเพียงนี้อย่างนั้นหรือ” กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ให้ข้าดูสิว่าเจ้าเขียนอันใด อืม กลมๆ จิ่ว คนดี กลมๆ กลมๆ ใหญ่ กากบาท นี่มันอันใดกัน เยาเยา แม่…ยังวาดคนด้วย แล้วยังมี…นี่คืออันใดกัน” กงอวี้เฉินดูอยู่เนิ่นนาน มองมาที่เยาเยา เอ่ย “เด็กน้อย ความจริงของเล่นพวกนี้เจ้าไม่ต้องซ่อนก็ได้” เพราะอย่างไรก็ไม่มีใครดูออก

“เหอะ”

กงอวี้เฉินอุ้มนางมาไว้ในอ้อมแขน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “มา เจ้าลองบอกข้าสิ นี่เจ้าเขียนอันใดหรือ”

เยาเยาเบนหน้าไปอีกทางอย่างเอาแต่ใจ กงอวี้เฉินเลิกคิ้ว “ก็ได้ ให้ข้าลองทาย วงกลมจิ่ว คือกงจิ่วใช่สินะ เจ้าคิดว่ากงจิ่วเป็นคนดีหรือ วงกลม…วงกลมใหญ่กับกากบาทนี่คืออะไร” เยาเยามองเขาด้วยสายตาดูแคลน “คนโง่ นี่มันไข่ชัดๆ”

“อ้อ ไข่[1]หรือ เข้าใจแล้ว จะบอกว่าข้าเป็นคนชั่วใหญ่ใช่หรือไม่” กงอวี้เฉินเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

ดวงตากลมโตของเยาเยากลอกไปมา ไม่เอ่ยวาจา

กงอวี้เฉินเองก็ไม่สนใจ เอ่ยต่อ “แม่นี่คืออันใด คงจะหมายถึงคิดถึงแม่ของเจ้าสินะ เจ้าเขียนแม่ได้แต่กลับเขียนกงไม่ได้ เดี๋ยวเขียนคำว่ากงหนึ่งร้อยรอบ ไม่สิ เขียนชื่อข้าหนึ่งร้อยรอบ นี่…โค้งๆ งอๆ นี่คืออะไร เฟยเฟยหรือ เจ้าอยากบิน[2]หรือ”

เยาเยากลอกตา คนชั่วใหญ่น่ารำคาญเสียจริง

กระดาษหลายแผ่นถูกขีดเขียนสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้มากมาย มีทั้งตัวอักษรและภาพวาด แม้เรื่องการเรียนเยาเยาจะห่างไกลจากอานอานไปมาก ทว่าก็รู้จักตัวอักษรไม่น้อย ตัวอักษรที่เขียนไม่ได้ก็วาดภาพแทน แม้จะเป็นภาพที่นอกจากนางแล้วคนอื่นก็ดูไม่ออกว่ามันคือสิ่งใดก็ตาม

กงอวี้เฉินโยนสิ่งเหล่านั้นทิ้งไป เอ่ย “มีเวลาว่างมาเขียนสิ่งเหล่านี้ การบ้านที่ข้าสั่งท่องได้แล้วหรือไม่”

เยาเยาเอนตัวแกล้งหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขา กงอวี้เฉินจับปลายคางของนางเชยขึ้นมาอย่างจนปัญญา เอ่ย “ช่างเป็นคนชั่วน้อยเสียจริง ยังเด็กแต่เจ้าเล่ห์เพียงนี้ ต่อไปโตขึ้นคงไม่ธรรมดา”

บุตรสาวของหนานกงมั่วทั้งน่ารักทั้งฉลาด หากนำกลับไปเลี้ยงก็เป็นความคิดที่ไม่เลว กงอวี้เฉินลูบปลายคางครุ่นคิด หากเด็กฉลาดเพียงนี้ถูกเขาเลี้ยงจนเติบใหญ่จะเป็นอย่างไรนะ ทั้งยังเป็นสตรีที่งดงามน่ารัก หรืออาจจะเป็นปีศาจน้อยผู้โหดร้ายกันนะ

คิดเช่นนี้ กงอวี้เฉินก็คิดว่าตนเองเริ่มมีแผนร้ายขึ้นมาแล้ว หากสั่งสอนเด็กคนนี้ให้เป็นปีศาจน้อย หึๆ…สีหน้าของเว่ยจวินมั่วและเสี่ยวมั่วเอ๋อร์จะเป็นเช่นไรกันนะ

“อืม ตัดสินใจเช่นนี้ก็แล้วกัน ถึงตอนที่ข้าต้องไปจากที่นี่เจ้าก็ไปกับข้าเถิด” กงอวี้เฉินเอ่ยอย่างมีความสุข

พูดคุยกับเยาเยาอีกชั่วครู่ ความจริงเป็นกงอวี้เฉินที่พูดอยู่ฝ่ายเดียว กระทั่งพึงพอใจแล้วกงอวี้เฉินจึงหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้นางก่อนที่จะลุกขึ้นเดินออกไป

รอจนกงอวี้เฉินเดินออกไปแล้ว เยาเยาจึงลืมตาลุกออกมาจากผ้าห่ม ใบหน้าเล็กขมวดคิ้ว เอ่ย “คนชั่วใหญ่นับวันยิ่งพูดมากแล้ว พูดมากยิ่งกว่าท่านตาเสียอีก เฟยเฟย เฟยเฟยเล่า”

ร่างสีรุ้งของเฟยเฟยกระดึ้บปีนขึ้นมาจากขาเตียงด้านหนึ่ง

เยาเยาพ่นลมหายใจออกมา “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว หากถูกคนชั่วใหญ่จับได้ก็แย่เลย”

เฟยเฟยขยับไปคลอเคลียปลายนิ้วเล็กของเยาเยา รอยยิ้มบนใบหน้าของเยาเยายิ่งหวานขึ้น ผ่านไปชั่วครู่จึงถอนหายใจออกมาด้วยความกังวล “หากไป๋ไปอยู่ก็คงดี พวกเราจะได้ให้ไป๋ไปกัดคนชั่วใหญ่ จากนั้นก็หนีออกไป” เด็กน้อยแน่นอนไม่คิดว่าหลังจากไป๋ไปกัดกงอวี้เฉินแล้วพวกนางจะหนีออกไปได้หรือไม่ เรื่องซับซ้อนเพียงนี้แน่นอนว่านางไม่อาจคิดไตร่ตรองได้

“แต่ไม่เป็นไร มีเฟยเฟยอยู่กับข้าก็ไม่เลว เฟยเฟยอยู่กับข้า ท่านพ่อกับท่านแม่ก็จะมาใช่หรือไม่”

เฟยเฟยคลอเคลียนิ้วของนางต่อ เยาเยาเอ่ยด้วยความยินดี “ข้ารู้อยู่แล้ว อืม อืม นอนสักหน่อยก็จะได้เจอท่านพ่อกับท่านแม่แล้ว” วางเฟยเฟยลงข้างหมอน เยาเยาหาวเบาๆ จากนั้นก็หลับตาแล้วนอนหลับไป

[1]ไข่ มาจากภาษาจีนคำว่า 蛋 ในบริบทนี้เยาเยาเรียกกงอวี้เฉินว่าคนเลวใหญ่ (大坏蛋) ในนี้จะมีตัวอักษรคำว่าไข่อยู่ด้วย

[2]เจ้าอยากบิน กงอวี้เฉินถามแบบนี้เพราะว่าคำว่าเฟยในชื่อของเฟยเฟยแปลว่าบิน