หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1048 เฟยเฟยตามหาเจ้าของ (1)

ตอนที่ 1048 เฟยเฟยตามหาเจ้าของ (1)

ในเมืองหลวง กงอวี้ฉินเลิกคิ้วเมื่อได้ยินเสียงกระแทกหนักๆ “ประตูทางทิศใต้หรือ”

ด้านหลัง กงเอ้อร์พยักหน้า เอ่ย “ตอบเจ้าสำนัก เป็นประตูทางใต้ขอรับ”

“หนานกงชวี่เผาเพื่อเปิดประตูจริงๆ น่ะหรือ” กงอวี้เฉินลูบปลายคางเอ่ยขบขัน เปลวเพลิงเผาไหม้ประตูทางทิศใต้ตลอดหลายวันมานี้แน่นอนเขารับรู้ เขาไม่ได้สนใจว่าประตูเมืองจะแตกหรือไม่ ความจริง…เขาแทบทนรอไม่ไหวแล้วด้วยซ้ำ

กงเอ้อร์เอ่ย “ต่อให้ประตูเมืองเปิดแล้ว คิดอยากบุกเข้าเมืองมาคงต้องใช้เวลาสักหน่อยขอรับ” ประตูเมืองใหญ่เพียงนั้น หนานกงชวี่จะมีความสามารถนำกำลังทหารบุกเข้ามาในเมืองได้ทั้งหมดหรือไม่

กงอวี้เฉินขมวดคิ้ว เอ่ย “หากเป็นเช่นนี้…คงต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยหรือไม่”

กงเอ้อร์เอ่ย “ไม่หรอกขอรับ เฉินอวี้และเซวียเจินต่างก็ออมมือ หากประตูทางใต้แตกแล้วพวกเขาคงโจมตีเต็มกำลังอย่างแน่นอน ถึงตอนนั้นหากประตูทั้งสี่ทิศแตกไปสามประตู เกรงว่าทหารเฝ้าประจำการคงทำอันใดไม่ได้แล้ว”

กงอวี้เฉินพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี…อย่าให้ข้าได้รอนานก็แล้วกัน”

“รายงานเจ้าสำนัก ในวังเรียกเข้าเฝ้าขอรับ” ด้านนอก มีคนเอ่ยรายงานอย่างนอบน้อม

กงอวี้เฉินเอ่ยเสียงเบาอย่างหงุดหงิด “เซียวเชียนเยี่ยคงมิได้กลัวจนต้องเรียกข้าเข้าไปเสริมความกล้าอย่างนั้นหรือ”

คนด้านนอกไม่ได้เอ่ยตอบ กงอวี้เฉินลุกขึ้นเดินออกไป เดินพลางออกคำสั่ง “เมื่อประตูเปิด ในเมืองคงวุ่นวาย ให้คนเฝ้าระวังจวนเอาไว้ให้ดี อย่าปล่อยให้คนวังจื่อเซียวเข้ามาสร้างความวุ่นวายให้กับข้า”

“ขอรับ เจ้าสำนัก”

กงอวี้เฉินพาคนเดินทางออกจากจวนรองเจ้ากรมธรรมการมุ่งหน้าตรงไปยังวังหลวง มีหนอนสีรุ้งนอนอยู่บนกิ่งไม้ของต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งระหว่างเส้นทางที่เขาเดินผ่าน เดิมทีเจ้าหนอนน้อยกำลังนอนหลับอยู่บนกิ่งไม้พลันชะโงกศีรษะที่มองไม่เห็นของตนขึ้น จากนั้นกระโดดลงจากกิ่งไม้อย่างรวดเร็ว พิงหลบอยู่มุมหนึ่งของกำแพงแล้วคลานมุ่งหน้าไปอย่างรวดเร็วยิ่งกว่าความเร็วของหนอนทั่วไป

ในวังหลวง เซียวเชียนเยี่ยเดินไปมาอยู่ในห้องทรงอักษร เสียงกระทุ้งประตูดังขึ้นในแต่ละครั้งนั้นทำให้สีหน้าของเขายิ่งไม่น่ามองมากขึ้น หากดูให้ดีจะเห็นได้ว่ามือที่กำแน่นของเขากำลังสั่นเทา เพียงแต่นางกำนัลขันทีที่เฝ้าดูแลปรนนิบัตินั้นทำได้เพียงคุกเข่าก้มหน้า แน่นอนว่าไม่มีใครเห็นถึงความร้อนรนและหวาดกลัวของเขา

“ฝ่าบาท เจ้าสำนักมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ” ด้านนอก องครักษ์เอ่ยรายงาน

“เร็ว รีบให้เข้าเข้ามา” เซียวเชียนเยี่ยเอ่ย “ออกไปให้หมด”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท” ทุกคนเอ่ยอย่างพร้อมเพรียง กงอวี้เฉินเดินมาจากด้านนอก

“กงอวี้เฉิน ตอนนี้ต้องทำเยี่ยงไร” เมื่อเห็นกงอวี้เฉิน เซียวเชียนเยี่ยก็รีบเดินเข้าไปคว้าเขาเอาไว้ กงอวี้เฉินเบนหน้าหลบไป เอ่ยเสียงเรียบ “ฝ่าบาท พระองค์ร้อนใจอันใด”

เซียวเชียนเยี่ยเอ่ยด้วยสีหน้าไม่น่ามองนัก “ข้าจะไม่ร้อนใจได้เยี่ยงไร ประตูเมือง…”

กงอวี้เฉินเอ่ย “ประตูเมืองไม่อาจพังลงมาได้ในระยะเวลาสั้นๆ ต่อให้แตกแล้วทหารศัตรูก็ไม่อาจบุกเข้ามาได้ ดังนั้น ฝ่าบาทไม่ต้องกลัว”

ยิ่งกงอวี้เฉินเอ่ยเช่นนี้ ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยยิ่งไม่น่ามองมากขึ้น “ระยะเวลาสั้นๆ…”

กงอวี้เฉินดึงมือออก เอ่ยอย่างเบื่อหน่าย “ฝ่าบาทเองก็รู้มิใช่หรือ มาถึงขั้นนี้แล้ว อยากปกป้องจินหลิงเอาไว้เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ สิ่งที่เราทำเพียงยื้อเวลาออกไปก็เท่านั้น”

ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยทะมึนไม่เอ่ยวาจา กงอวี้เฉินเดินมานั่งลงอีกฝั่ง เอ่ยเนิบนาบ “ก็ได้ มิสู้ฝ่าบาทลองเอ่ยมา เรียกหม่อมฉันมาเข้าเฝ้าเพื่ออันใดหรือ”

เซียวเชียนเยี่ยนั่งกลับลงไปบนบัลลังก์มังกรอย่างสลดใจ หลับตาลง “ไม่มีหนทางแล้วจริงๆ น่ะหรือ หรือว่า…แผ่นดินที่เสด็จปู่มอบให้ข้า ข้าคงไม่อาจรักษาเอาไว้ได้แล้วอย่างนั้นหรือ” ความเย้ยหยันพาดผ่านดวงตาของกงอวี้เฉิน สีหน้ากลับแสดงออกมาอย่างจริงใจ เอ่ย “โจรกบฏแข็งแกร่ง มิใช่ความผิดของฝ่าบาท ไยจึงไม่ปล่อยวางสักนิดเล่า”

เซียวเชียนเยี่ยกุมขมับอย่างเจ็บปวด กัดฟันพลางเอ่ย “เจ้าว่า ตอนนี้ควรทำเช่นไร”

กงอวี้เฉินเอ่ย “ก็ทำตามที่เราเคยเอ่ยเอาไว้มิใช่หรือ กระหม่อมเคยบอกแล้ว ถึงตอนนั้นรับรองความปลอดภัยของฝ่าบาท ไทเฮาและองค์ชายทั้งสอง ต้องส่งพวกท่านไปยังที่ที่ปลอดภัย บางทีอาจจะมีสักวันที่ฝ่าบาทจะผงาดขึ้นมาอีกครั้งก็เป็นได้”

“ผงาดขึ้นมาอีกครั้งงั้นหรือ” เซียวเชียนเยี่ยชะงัก เอ่ยพึมพำเบาๆ

น้ำเสียงของกงอวี้เฉินราวกับสามารถมอมเมาผู้คนได้ “ไม่ผิด ผงาดขึ้นมาอีกครั้ง เยี่ยนอ๋องเป็นโจรกบฏ ฝ่าบาทต่างหากที่เป็นเชื้อพระวงศ์ที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรม ต่อให้ตอนนี้สูญเสียทุกอย่าง ต้องมีสักวันที่จะผงาดขึ้นมาได้อีกครั้ง ถึงตอนนั้น…หากฝ่าบาทพอใจ กระหม่อมยินดีเป็นผู้ช่วยของฝ่าบาท ก่อนจะถึงตอนนั้น…ฝ่าบาทวางใจ กระหม่อมจะช่วยจัดการเยี่ยนอ๋องแทนฝ่าบาทเอง”

เซียวเชียนเยี่ยนิ่งเงียบไปนาน ในที่สุดจึงเงยหน้าขึ้นมาเอ่ย “เช่นนี้ ก็แล้วแต่เจ้าสำนักเถิด”

ใบหน้าหล่อเหลาของกงอวี้เฉินเผยรอยยิ้มพึงพอใจ “จะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวัง เช่นนี้ กระหม่อมยังมีเรื่องต้องจัดการ ต้องขอตัวลาแล้ว”

เซียวเชียนเยี่ยพยักหน้า ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก

กงอวี้เฉินลุกขึ้นเดินออกไป ห้องทรงอักษรที่ว่างเปล่าเหลือเซียวเชียนเยี่ยเพียงตามลำพัง เนิ่นนานจึงได้ยินเสียงหัวเราะที่โศกเศร้า “ผงาดขึ้นมาอีกครั้งงั้นหรือ ฮ่าๆ…ผงาดขึ้นมาอีกครั้ง…”

ในค่ายทหารนอกเมือง เว่ยจวินมั่วอ่านจดหมายในมือพลันขมวดคิ้ว หนานกงมั่วเอ่ยถามเสียงเบา “มีอะไรหรือ”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เฟยเฟยหายไปแล้ว”

เฟยเฟยถูกองครักษ์นำเข้าไปในเมืองเพื่อตามหาเยาเยาด้วยกัน แต่ไม่มีข่าวคราวมาตลอด ทุกๆ วันองครักษ์จะปล่อยเฟยเฟยออกไป เพราะมีกลิ่นของยาหอม เฟยเฟยจะกลับมาตรงเวลาในทุกๆ วัน แต่วันนี้องครักษ์กลับพบว่าเฟยเฟยไม่ได้กลับมา อยากตามหาหนอนหนึ่งตัวในเมืองเมืองหนึ่งไม่ใช่เรื่องง่าย โดยเฉพาะหนอนที่ใช้ยาหอมเรียกกลับมาก็ยังไม่กลับ เช่นนี้มีได้สองเหตุผล หนึ่งคือมันไม่ยอมกลับมาด้วยตัวเอง สองคือถูกจับไม่อาจกลับมาได้

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว เอ่ย “ท่านคิดเช่นไร”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เฟยเฟยคงเจอเบาะแสของเยาเยาแล้ว” แน่นอนว่าหนอนไม่ได้เหมือนคนที่เจอเบาะแสแล้วจะนึกได้ว่าต้องกลับมาแจ้งข่าว หนานกงมั่วดีใจอยู่ในใจ ยื่นมือไปคว้าขวดหยกที่แขวนอยู่ตรงหน้า เอ่ย “เราเข้าเมืองกันเถิด”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า เอ่ย “ได้เวลาแล้ว” ประตูเมืองทางใต้ถูกเปิดแล้ว เพียงแต่ทหารเฝ้าประจำการนั้นกำลังคุ้มกันเมืองด้วยความลำบากก็เท่านั้น ฝั่งเฉินอวี้และเซวียเจินเองก็เพิ่มกำลังโจมตีเมือง ยามนี้มีช่องโหว่แล้ว ต่อไปก็ง่ายขึ้นมาก ภายในครึ่งเดือนจินหลิงจะต้องแตกอย่างแน่นอน

หนานกงมั่วลุกขึ้นเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พวกเรารีบไปกันเถิด”

รู้ว่านางเป็นห่วงบุตรสาว เว่ยจวินมั่วก็ไม่ได้เอ่ยอันใดมาก พยักหน้าลุกขึ้นมา

จวนรองเจ้ากรมธรรมการ หนอนไหมสีรุ้งตัวหนึ่งไต่วนรอบจวนไปมาอยู่หลายรอบ ในที่สุดก็เหนื่อยจนทนไม่ไหวจำต้องมาขดตัวหลบอยู่มุมหนึ่งด้านหลังกระถางดอกไม้ เห็นอยู่ว่ากลิ่นของเจ้านายน้อยอยู่ที่นี่ ไยจึงหาไม่เจอเล่า