หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1038 เข้าวังเป็นตัวประกัน (1)

ตอนที่ 1038 เข้าวังเป็นตัวประกัน (1)

ในพระราชวัง แม้หลายวันมานี้การป้องกันเมืองจะนับว่าราบรื่น แต่อารมณ์ของเซียวเชียนเยี่ยยังคงไม่ดี ในใจเขาเองก็เข้าใจดี การคุ้มกันที่เป็นฝ่ายถูกโจมตีนั้นไม่อาจอยู่ได้นาน เพียงดูว่าพวกเขาจะอยู่ได้นานเพียงใดก็เท่านั้น เหลือบตามองกงอวี้เฉินที่นั่งดื่มชาอยู่ด้านข้าง เซียวเชียนเยี่ยกัดฟัน เอ่ยว่า “เจ้าสำนักกง ลูกน้องของท่านร้ายกาจนักมิใช่หรือ หรือว่าไม่อาจทำให้เยี่ยนอ๋อง…”

กงอวี้เฉินยักไหล่ “หากไม่มีเว่ยจวินมั่ว หากวรยุทธ์กระหม่อมยังอยู่ก็อาจจะลองดูได้”

เซียวเชียนเยี่ยกัดฟัน นี่ไม่ใช่วาจาไร้สาระหรอกหรือ

“ตอนนั้นไยเจ้าจึงไม่สังหารเยี่ยนอ๋อง” เซียวเชียนเยี่ยกัดฟัน กงอวี้เฉินเลิกคิ้ว “สังหารเยี่ยนอ๋องมีประโยชน์อันใดกับข้า” เซียวเชียนเยี่ยคิดว่าเขาโง่หรือ หากตอนนั้นเขาสังหารเยี่ยนอ๋อง ตอนนี้เซียวเชียนเยี่ยจะเห็นเขาอยู่ในสายตาหรือ เซียวเชียนเยี่ยจำเป็นต้องมีเขา ก็เพราะมีเยี่ยนอ๋องมิใช่หรือ

“เช่นนั้นตอนนี้ควรทำเยี่ยงไร หรือว่าพวกเราต้องเฝ้ารอวันที่จินหลิงถูกตีแตกอย่างนั้นหรือ”

กงอวี้เฉินยิ้มไม่เอ่ยวาจา จินหลิงจะแตกไม่แตกเกี่ยวอันใดกับเขาเล่า แผ่นดินนี้มิใช่ของเขาสักหน่อย

เห็นเขาเป็นเช่นนี้ เซียวเชียนเยี่ยโกรธแค้นอยู่ในใจทว่าทำอันใดไม่ได้ ทำได้เพียงเปลี่ยนเรื่อง เอ่ย “ได้ยินมาว่าหลายวันมานี้ท่านจับคนไปทั่วจินหลิง เพื่ออันใดกัน” กงอวี้เฉินเอ่ย “กระหม่อมมาคิดให้ดีแล้ว สายลับพวกนั้นที่อยู่ในจินหลิงควรกำจัดให้สิ้นซาก ถึงตอนนั้นแผนการของฝ่าบาทจะได้ไม่ล่มอีก”

“วังจื่อเซียวหรือ”

กงอวี้เฉินลูบปลายคางคล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มมองไปที่เขา เอ่ย “กระหม่อมช่างนับถือฝ่าบาท คณิกาอันดับหนึ่งของจินหลิง คนที่โดดเด่นเพียงนี้ ฝ่าบาทยังไม่รู้จักเบื้องลึกของนางด้วยซ้ำ พระองค์ว่าหลายปีมานี้ พวกเขาส่งข่าวให้เว่ยจวินมั่วมามากเพียงใดแล้ว”

เซียวเชียนเยี่ยกัดฟันไม่เอ่ยวาจา สีหน้าทะมึนลงก่อนจะเอ่ย “จับได้แล้วหรือ”

กงอวี้เฉินถอนหายใจด้วยความเสียดาย “สมแล้วที่เป็นคนที่ซิงเฉิงจวิ้นจู่ให้ความสำคัญ เจ้าเด็กนั่นปราดเปรียวว่องไว หนีไปก่อนแล้ว” ไม่คิดว่าตนเองแหวกหญ้าให้งูตื่นเลยสักนิด “ที่แท้สำนักหอธาราก็เท่านั้น” เซียวเชียนเยี่ยเอ่ยหยัน กงอวี้เฉินไม่โกรธ “เหอะๆ ว่ากันว่ามังกรไม่กดงูประจำถิ่น ฝ่าบาทก็ตามหาตัวนางออกมาให้กระหม่อมเสียสิ” เซียวเชียนเยี่ยส่งเสียงหยัน สั่งคนถ่ายทอดคำสั่งไปยังผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนและกองปัญจทิศคุ้มกันเมือง กงอวี้เฉินก็ไม่ห้าม ความจริงจะจับจื่อเยียนได้หรือไม่นั้นไม่สำคัญสำหรับเขา เขาเพียงต้องการทำลายหน่วยข่าวของวังจื่อเซียวในจินหลิงเท่านั้น จะมีปลาที่ลอดแหออกไปบ้างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด

“กระหม่อมได้ยินมาว่าตระกูลขุนนางหลายตระกูลมีความเคลื่อนไหวบ่อยครั้ง ฝ่าบาทไม่คิดจะทบทวนข้อเสนอของกระหม่อมสักหน่อยหรือ” กงอวี้เฉินเอ่ยเรื่องเดิมอีกครั้ง เซียวเชียนเยี่ยรู้ว่าเขาเอ่ยถึงเรื่องให้นายท่านของแต่ละตระกูลเข้ามากักบริเวณในวังสักระยะ ขมวดคิ้วเบาๆ ก่อนจะเอ่ย “ขุนนางในราชสำนักยังว่าง่าย ให้พวกเขาอยู่ทำงานในวังแล้ว แต่ตระกูลพวกนั้น ข้ายังต้องการเงินและอาหารจากพวกเขา”

กงอวี้เฉินยิ้มเย็น “ตอนนี้ฝ่าบาทยังอยากทำดีกับคนเหล่านั้นอยู่หรือ หรือว่ามีความสัมพันธ์ที่ดีแล้วเมื่อประตูเมืองแตกพวกเขาจะร่วมเป็นร่วมตายไปพร้อมกับพระองค์ไม่ไปเข้าร่วมกับเยี่ยนอ๋องอย่างนั้นหรือ เกรงว่าถึงตอนนั้นคนที่ก่นด่าพระองค์อย่างโหดร้ายที่สุดคงเป็นพวกเขาแล้วกระมัง” ใบหน้าของเซียวเชียนเยี่ยแข็งกระด้างขึ้นมา กงอวี้เฉินเอ่ยความจริง ในสายตาของคนตระกูลขุนนางพวกนี้ ความจงรักภักดีไม่ได้สำคัญเท่าความเจริญรุ่งเรืองของตระกูล

“ส่วนเงินและอาหาร เวลานี้ยังไม่ยอมออกเงินออกอาหาร นั่นไม่ใช่คิดจะก่อกบฏหรือ คนเช่นนี้จำต้องเกรงใจหรือ” กงอวี้เฉินเอ่ยอย่างเหนื่อยหน่าย

“เรื่องนี้…” เซียวเชียนเยี่ยก้มหน้าครุ่นคิด

กงอวี้เฉินเองก็ไม่เร่งรัดเขา นั่งโคลงถ้วยชาในมืออย่างใจเย็น ก่อนจะได้ยินเซียวเชียนเยี่ยเอ่ยขึ้น “ทหาร ถ่ายทอดคำสั่งเรียกตัวนายท่านตระกูลขุนนางและบุตรชายคนโตเชื้อสายหลักเข้าวัง ข้ามีเรื่องอยากหารือ”

“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท”

เห็นเช่นนั้น กงอวี้เฉินจึงพยักหน้าพึงพอใจ เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “นี่สิจึงจะถูก ฝ่าบาท ถึงยามตัดสินใจไม่ตัดสินใจจะเป็นหายนะเอาได้”

เซียวเชียนเยี่ยส่งเสียงหยันไม่รับน้ำใจ เพียงจ้องกงอวี้เฉินเขม็ง เอ่ย “เจ้าคิดจะทำอันใดกันแน่”

กงอวี้เฉินเล่นถ้วยชาในมือ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “แน่นอนว่ากระหม่อมอยากช่วยฝ่าบาท ยามนี้พวกเราต่างก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วฝ่าบาทมีอันใดไม่วางใจ ฝ่าบาทวางใจ ต่อให้เมืองจินหลิงแตกแล้ว กระหม่อมรับรองว่าจะให้ฝ่าบาทได้เห็นจุดจบที่น่าพึงพอใจ”

เซียวเชียนเยี่ยหลับตาลงพลางพยักหน้า แม้จะไม่เชื่อใจกงอวี้เฉิน เขาก็อยากจะเดิมพันสักครั้ง เขาไม่มีทางยอมให้มีจุดจบที่ต้องยกแผ่นดินและบัลลังก์นี้ให้ไปตกอยู่ในมือเยี่ยนอ๋อง ต้องยอมคุกเข่ากระดิกหางแทบเท้าเยี่ยนอ๋อง

กงอวี้เฉินยิ้ม “ฝ่าบาทเชื่อกระหม่อมก็พอ”

มองเซียวเชียนเยี่ยที่ขวัญหนีดีฝ่อตรงหน้า มุมปากของกงอวี้เฉินลอบยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี ครั้งนี้ไม่ได้โกหกเจ้าจริงๆ นะ จุดจบนี้ต้องทำให้ทุกคนตกตื่นตะลึงอย่างแน่นอน

ยามนี้เหล่าตระกูลขุนนางในจินหลิงต่างก็หวาดระแวงอยู่ในใจ ใครก็คาดไม่ถึงว่าเซียวเชียนเยี่ยจะเรียกตัวพวกเขาเข้าวังในเวลานี้ ทุกคนต่างก็เป็นคนฉลาด การเข้าวังนั้นง่ายแต่การออกมาคงจะยากแล้ว แม้ในใจจะปฏิเสธ แต่มองเห็นสายตาจ้องเขม็งของเหล่าองครักษ์ หลายคนจึงต้องตามไปอย่างจนใจ

สิ่งที่ไม่อาจต้านทานได้ที่สุดของฮ่องเต้ก็คือกำลังทหารที่ไม่มีผู้ใดเทียบได้ ต่อให้เป็นตระกูลใหญ่ที่ไม่เห็นเชื้อพระวงศ์อยู่ในสายตา ก็ทำได้เพียงเล่นกับอำนาจ แต่ไม่มีผู้ใดกล้าใช้กำลังทหารไปต่อกรด้วย เมื่อเผชิญหน้ากับการที่ฮ่องเต้ส่งคนมาเชิญเช่นนี้ ความคิดต่างๆ ก็เป็นได้เพียงความคิดเท่านั้น

จวนตระกูลเซี่ย

“เซี่ยโหว คุณชายทั้งหลาย เชิญขอรับ”

ฐานะของตระกูลเซี่ยอยู่เหนือสิ่งอื่นใด นายทหารที่ถูกส่งมาเชิญก็ไม่กล้าล่วงเกิน ยังคงมีท่าทีเคารพนอบน้อม

“ท่านพ่อ…”

เซี่ยเพ่ยหวนยืนอยู่ด้านข้างนายหญิงใหญ่เซี่ย มองบิดาและพี่ชายหลายคนอย่างเป็นกังวล แม้ก่อนตายพระสนมหลินกุ้ยเฟยเอ่ยแล้วว่าเซี่ยเพ่ยหวนสามารถแต่งออกเรือนได้อย่างอิสระ แต่หลายปีมานี้สถานการณ์เปลี่ยนแปลงไป ไม่อาจหาคนที่เหมาะสมได้ในระยะเวลาสั้นๆ กระทั่งเยี่ยนอ๋องยกทัพทำสงคราม ตระกูลเซี่ยยิ่งไม่รีบร้อนให้หญิงสาวแต่งงานออกเรือน อย่างน้อยตระกูลเซี่ยก็มั่นใจต่อความปลอดภัยของนาง เกิดบุตรเขยเข้าร่วมสงครามระหว่างฮ่องเต้และเยี่ยนอ๋อง ต่อให้ไม่เข้าร่วมก็ยากจะรับรองได้ว่าจะไม่ตายเพราะสงคราม เช่นนั้นคงซวยแล้ว แม้เตรียมใจที่จะอยู่ตัวคนเดียวไปตลอดชีวิต ยามนี้มีอิสระในการมีคู่ครองก็นับว่าเป็นเรื่องน่าประหลาดใจแล้ว ด้วยศักดิ์ศรีของตระกูลเซี่ย ไม่กลัวว่าหญิงสาวจะไม่อาจได้แต่งออกเรือน

เซี่ยโหวโค้งคำนับให้นายหญิงใหญ่เซี่ย “ลูกต้องเข้าวังแล้ว เรื่องในจวนคงต้องรบกวนท่านแม่และฮูหยิน”

เซี่ยโหวฮูหยินเองก็รู้ว่าเซี่ยโหวเข้าวังครั้งนี้คงไม่ใช่เรื่องดี กระบอกตาแดงก่ำขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ พยักหน้าพลางเอ่ย “ท่านพี่วางใจเถิด”

นายหญิงใหญ่เซี่ยผมขาวไปทั้งศีรษะ ทว่ายังคงแข็งแรง เห็นได้ว่าเป็นคนแก่ที่อายุยืนยาว หญิงชราพยักหน้า เอ่ย “วางใจเถิด มีข้ากับภรรยาเจ้าอยู่ จวนไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน พวกเจ้าพ่อลูกลุงหลานเข้าวังแล้วไม่ต้องเป็นห่วงข้างนอก ดูแลตนเองให้ดีเป็นพอ”

“ขอบคุณท่านแม่”

เซี่ยโหวเอ่ย ลุกขึ้นมองไปยังองครักษ์ เอ่ยเสียงเข้ม “ไปกันเถิด”