หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1037 จี้หยกหงส์มังกร (2)

ตอนที่ 1037 จี้หยกหงส์มังกร (2)

กงอวี้เฉินหลุบตาลง ใบหน้าเรียบนิ่งทว่าสมองกลับทำงานคิดวนไปมาอย่างรวดเร็ว

จี้หยกหงส์มังกร พระชายาเยี่ยนอ๋อง เยาเยา เยี่ยนอ๋อง…เว่ยจวินมั่ว…

พระชายาเยี่ยนอ๋องจากไปเพราะแท้ง…ดวงชะตาวันเกิดของเว่ยจวินมั่วไม่เป็นมงคล องค์หญิงฉังผิงและจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง…ดวงตาของเว่ยจวินมั่ว…

กงอวี้เฉินคิดไตร่ตรองอยู่ในหัวเนิ่นนาน บุรุษดวงตาสีม่วง…คนที่ทำให้องค์หญิงฉังผิงชอบได้คงไม่ใช่คนธรรมดา แม้ดวงตาสีม่วงจะเป็นชนต่างเผ่าแต่ก็เห็นได้ไม่มาก ยังมีอีกหนึ่งคน…มารดาของเยี่ยนอ๋องและองค์หญิงฉังผิง เป็นสตรีต่างเผ่าคนหนึ่ง องค์หญิงฉังผิงเป็นธิดาของอดีตฮ่องเต้ ตอนนั้นมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวกับจิ้งเจียงจวิ้นอ๋อง นอกเสียจากเกิดเรื่องไม่คาดคิดมิเช่นนั้นนางไม่มีทางไปพัวพันกับชายอื่น ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นบุรุษต่างชนเผ่า ตอนนั้น…จะมีบุรุษต่างเผ่าผู้ใดที่กล้าคิดไม่ดีต่อองค์หญิงที่อยู่ในเมืองหลวงกันเล่า เว่ยหงเฟยเจ้าโง่

ในหัวคิดไปมากเพียงใด หัวใจของกงอวี้เฉินก็ยิ่งเต้นรัวเร็วขึ้น

ชาติกำเนิดของเว่ยจวินมั่ว…สิงห์ร้ายป่วนโลก แผ่นดินเปลี่ยนเจ้า…

‘เพล้ง!’ เสียงดังออกมาจากในห้องหนังสือ กงเอ้อร์ที่อยู่ด้านนอกตกใจ รีบเปิดประตูเข้าไป “เจ้าสำนัก” ทว่ามองเห็นกงอวี้เฉินนั่งนิ่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ เพียงแต่อารมณ์ดุร้ายบนใบหน้าทะมึนแทบจะหลอมละลายกลายเป็นธาตุแท้ ถ้วยชาและที่ทับกระดาษที่เดิมวางอยู่บนโต๊ะตรงหน้ายามนี้ถูกกวาดร่วงลงไปบนพื้นระเกะระกะ หากไม่ใช่เพราะยามนี้เจ้าสำนักสูญสิ้นกำลังภายในไปจนหมดแล้ว ดูจากสีหน้าแล้วเกรงว่าเขาคงทำลายห้องหนังสือทั้งห้องไปแล้ว

“เจ้าสำนัก”

กงอวี้เฉินเอ่ยเสียงเย็น “ไม่มีอันใด ออกไป”

“ขอรับ เจ้าสำนัก” กงเอ้อร์รีบถอยออกไปปิดประตูลงอีกครั้ง

ด้านใน ดวงตาของกงอวี้เฉินเต็มไปด้วยเมฆดำทะมึน “เยี่ยนอ๋อง เว่ยจวินมั่ว ดูเหมือนว่าจะต้องวางแผนใหม่แล้ว แผนการที่เตรียมก่อนหน้านี้…ดูเหมือนจะไม่พอ”

“คนชั่วใหญ่ เจ้าเป็นอันใดเล่า”

ในห้องลับ เยาเยามองใบหน้าทะมึน ดวงตาซับซ้อนของกงอวี้เฉินที่มองมายังตน แน่นอนเยาเยาไม่รู้อันใดคือสายตาซับซ้อน นางเพียงรู้สึกว่าวันนี้คนชั่วใหญ่นั่นแปลกๆ

กงอวี้เฉินยกนางขึ้นมานั่งบนตักตัวเอง บีบใบหน้าเล็กของนางหันซ้ายหันขวาสุดท้ายจึงส่ายศีรษะ เยาเยาดึงมือเขาเอาไว้อย่างไม่พอใจ จ้องหน้าเขาอย่างไม่พอใจ กงอวี้เฉินเอ่ย “เด็กน้อย มีความกล้าไม่น้อยเลยนะ สิ่งที่ข้าสอนไปเมื่อวานเข้าใจแล้วหรือไม่”

เยาเยากะพริบตา “ไม่”

“ไม่ได้ตรงไหน ลองว่ามาสิ”

“ไม่ได้ทั้งหมดเลย” เยาเยาเอ่ย ไยนางต้องเรียนคำนวณอันใดนั่น อันใดคือจิตใจคน ไม่ใช่ของกินสักหน่อย ไม่สู้เล่นกับเฟยเฟยและอาไป๋ เยาเยาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา กงอวี้เฉินยกมือขึ้นเคาะศีรษะเล็กเบาๆ “เป็นเด็กเป็นเล็กถอนหายใจทำไม”

เยาเยาส่ายศีรษะ “เจ้าไม่เข้าใจหรอก”

มุมปากของกงอวี้เฉินกระตุกขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ในเมื่อเจ้าโง่เขลาเพียงนี้ ต่อไปข้าจะให้กงจิ้วอ่านให้เจ้าฟังทุกวัน ไม่เข้าใจก็ท่องเสีย”

ใบหน้าเล็กของเยาเยาสลดลง “ข้าไม่ชอบเรียนหนังสือ”

“อย่างไรมารดาของเจ้าก็เป็นสตรีที่มีความสามารถ เจ้ากลับไม่ชอบเรียนหนังสือหรือ” กงอวี้เฉินเอ่ย เยาเยาทำหน้าล้อเลียนเขา เอ่ย “มิใช่นะ ท่านแม่แอบบอกกับข้า นางแต่งกลอนไม่เป็น เกลียดคนที่พูดจาไม่รู้เรื่องที่สุด”

“อ้อ ก่อนหน้านี้เจ้าก็ท่อง ‘เงยหน้ามองหลังคา ก้มหน้าคิดถึงพ่อแม่’ หรือ ไม่ใช่มารดาของเจ้าสอนหรือ” กงอวี้เฉินเลิกคิ้ว เยาเยาจ้องเขาด้วยความโกรธ “เงยหน้ามองดวงจันทร์ ก้มหน้าคิดถึงบ้าน โง่จังเลย”

กงอวี้เฉินบีบใบหน้าเล็กของนาง “ไม่สนว่าเจ้าคิดถึงอันใด ไม่ตั้งใจเรียนระวังข้าจะปล่อยให้พี่อาเจี้ยวของเจ้าหิวตาย”

“คนชั่วใหญ่” เยาเยาเอ่ยอย่างไม่พอใจ

“เจ้าเรียกข้าว่าคนชั่วใหญ่มาตลอดมิใช่หรือ ตอนนี้เพิ่งรู้หรือ” กงอวี้เฉินไม่ใส่ใจ เลิกคิ้วพลางเอ่ย

เยาเยาปีนลงจากตักของเขา ปีนไปอยู่ด้านข้างแล้วนั่งหันหลังให้เขา กงอวี้เฉินเองก็ไม่ไปสนใจนาง ก้มหน้าครุ่นคิดเรื่องของตนเอง นึกถึงเรื่องที่ตนเองคาดเดาก่อนหน้านี้ อารมณ์ของกงอวี้เฉินเปลี่ยนเป็นไม่ดีแล้ว แม้ยังไม่ได้รับการยืนยัน แต่กงอวี้เฉินมั่นใจต่อการคาดเดาของตนเองอย่างน้อยเจ็ดแปดส่วน

เด็กน้อยทนไม่ไหว ผ่านไปชั่วครู่เห็นว่าไม่มีคนสนใจตนเอง เยาเยาก็อดไม่ได้หันกลับมาหากงอวี้เฉิน เห็นสีหน้าทะมึนของกงอวี้เฉินไม่รู้กำลังคิดอันใดอยู่ ยู่ปากเล็ก คนชั่วใหญ่กำลังคิดเรื่องทำร้ายคนอย่างแน่นอน ถอนหายใจอย่างโศกเศร้า

กงอวี้เฉินเงยหน้าขึ้นมา เหลือบตามองนางเล็กน้อย

เยาเยาทำท่ายกมือขึ้นมาลูบเขาเบาๆ เอ่ย “ท่านแม่บอกว่าคิดมากเกินไปจะแก่ง่าย เจ้าเป็นเช่นนี้ไม่ดี ไม่ดี”

กงอวี้เฉินอารมณ์ดีขึ้นมา “ดูเหมือนข้าจะไม่ได้เลี้ยงเจ้าเสียข้าวสุก ยังรู้จักเป็นห่วงข้าด้วย”

“…” เหอะๆ คนชั่วใหญ่โง่เง่า

คนของสำนักหอธาราและวังจื่อเซียวทั้งนอกและในเมืองจินหลิงต่างก็เผชิญกับโชคชะตาเวลาร้ายเช่นกัน ในเมืองจินหลิง กงอวี้เฉินสั่งการสังหารสายสืบของวังจื่อเซียวที่อยู่ในเมืองทั้งหมด แม้ว่าก่อนหน้านี้จื่อเยียนจะมีคำสั่งให้คนขอวังจื่อเซียวถอนกำลังออกไปแล้ว แต่ความเสียหายก็ยังไม่น้อย นอกเมือง คนของวังจื่อเซียวเองก็กวาดล้างคนของสำนักหอธาราโดยไม่มีความปรานีแม้เพียงนิด บริเวณโดยรอบจินหลิงรวมไปถึงพื้นที่ไกลออกไป ราวกับว่าคนของสำนักหอธาราผู้ใดถูกสืบพบตัวตนก็ต้องเผชิญกับการจู่โจม ทันใดนั้นผู้คนที่ถูกคนของวังจื่อเซียวบีบเข้าใกล้ต่างก็ย่ำแย่ไม่น้อย

เมื่อเทียบกันแล้ว แน่นอนว่าเป็นสำนักหอธาราที่สูญเสียมากกว่าสักหน่อย สำนักหอธาราที่อยู่นอกเหนือจากจินหลิงราวกับไม่อาจโชคดีรอดไปได้แม้เพียงรายเดียว แต่เมื่อเทียบความสำคัญ แน่นอนว่าวังจื่อเซียวน่าเศร้ายิ่งกว่า เพราะตอนนี้ความสนใจของทุกคนอยู่ที่จินหลิง จินหลิงถึงเป็นสนามรบที่สำคัญที่สุด แต่ในเมืองจินหลิง มีราชสำนักและสำนักหอธาราที่คอยสนับสนุนทหารเป็นฝ่ายได้เปรียบ

กลางดึก เหอเหวินลี่ผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนถูกผู้ดูแลปลุกขึ้นมา ลุกขึ้นด้วยความหงุดหงิดเพื่อไปพบคน หากเป็นปกติ ดึกดื่นเพียงนี้เหอเหวินลี่ไม่มีทางลุกขึ้นมาพบแขกอย่างแน่นอน แต่อีกฝ่ายมีสิ่งของแทนตัวลิ่นฉังเฟิง เหอเหวินลี่ไม่ให้ความสำคัญไม่ได้ เพียงนึกถึงเพื่อนเลวคนนั้นที่มีบุญคุณต่อชีวิตของตน ใต้เท้าเหอก็อดไม่ได้อยากจะก่นด่าออกมานับครั้งไม่ถ้วนว่า “หากรู้ว่าเจ้าร้ายเพียงนี้ตั้งแต่แรก ตอนนั้นไยไม่ปล่อยให้ข้าตายไปเลยเล่า สิบแปดปีต่อมายังเป็นวีรบุรุษ”

อย่างไร ลิ่นฉังเฟิงก็ยังไม่เคยซวยมาถึงบ้าน หลายปีมานี้ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้นก็ไม่เคยลากมาถึงเขา มิเช่นนั้นเขาเองก็ไม่รู้ว่าตนเองยังจะได้อยู่ในตำแหน่งผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนต่อไปหรือไม่

“ดึกดื่นป่านนี้ผู้ใดกัน…จื่อ แม่นางจื่อเยียนหรือ” มองเห็นคนที่มารอที่ห้องรับแขก เหอเหวินลี่ตกตะลึงอย่างอดไม่ได้ แม้ว่าเขาเป็นข้าราชการและก็ไม่ได้เจ้าชู้ แต่นางโลมอันดับหนึ่งของจินหลิงที่โด่งดังเมื่อสองปีที่แล้ว จื่อเยียนที่กดลงได้แม้แต่โหลวซินเย่ว์ที่มีชื่อเสียง เขาเองก็เคยเห็นอยู่สองครั้ง เพียงแต่ปีสองปีมานี้จื่อเยียนนั้นค่อยๆ เงียบลง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเวลานี้ไยจื่อเยียนจึงมาโผล่ที่นี่ ยังนำของของลิ่นฉังเฟิงมายืนยัน เหอเหวินลี่นึกขึ้นมาไว้ว่าคดีของจื่อเยียนกับเจ้าหน้าที่หร่วนอันใดนั่นเมื่อครานั้นลิ่นฉังเฟิงยื่นมือเข้ามายุ่ง คิดมาถึงตรงนี้ เหอเหวินลี่ก็อดมุมปากกระตุกไม่ได้

จื่อเยียนอยู่ในชุดผ้าธรรมดา ไร้เครื่องสำอาง ดูแล้วมีความเพริศพริ้งน้อยลงทว่าสวยสดงดงามขึ้นหลายส่วน

“คารวะใต้เท้าเหอ” จื่อเยี่ยนย่อตัวลง เอ่ยเสียงเบา

เหอเหวินลี่พยักหน้า “แม่นางเกรงใจแล้ว ไม่รู้ว่าแม่นางมาดึกๆ ดื่นๆ…มีเรื่องอันใดหรือ” อย่างไรเหอเหวินลี่ก็เป็นเจ้าหน้าที่ของราชสำนัก ไม่ควรใกล้ชิดกับหญิงคณิกามากเกินไป ยิ่งในยามกลางค่ำกลางคืนเช่นนี้ แน่นอนเหอเหวินลี่ก็เข้าใจ จื่อเยียนนำของของลิ่นฉังเฟิงมาพบ แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องรักๆ ใคร่ๆ อย่างแน่นอน คงจะเป็น…จะมาสร้างเรื่องอันใดให้ข้าอีก ใต้เท้าเหอได้แค่เศร้าโศกและขุ่นเคืองอยู่ในใจ

จื่อเยียนมีท่าทีเกรงใจ มาหาเหอเหวินลี่ในเวลานี้ คงจะทำให้อีกฝ่ายวุ่นวายเป็นแน่ อีกทั้งยังเป็นปัญหาใหญ่อีกด้วย

“คุณชายฉังเฟิงบอกว่าหากมีเรื่องเร่งด่วน ให้มาขอความช่วยเหลือจากใต้เท้าเหอ” จื่อเยียนเอ่ย “จื่อเยียนมีเรื่องขอใต้เท้าเหอช่วยหาสถานที่หลบซ่อนด้วยเจ้าค่ะ”

เป็นเช่นนี้จริงด้วย

เหอเหวินลี่กลับไม่แปลกใจ เพียงเอ่ยถาม “ข้าขอถามได้หรือไม่ แม่นางไปทำให้ผู้ใดขุ่นเคืองหรือ”

จื่อเยียนยิ้มบาง ชี้ไปทางพระราชวัง

ใต้เท้าเหอกุมขมับอย่างอดไม่ได้ จื่อเยียนลังเลอยู่ชั่วครู่จึงเอ่ย “อีกทั้ง…เจ้าสำนักหอธารา ใต้เท้าคงรู้จักกระมังเจ้าคะ”

เดิมทีไม่รู้ ตอนนี้รู้แล้ว ช่วงนี้คนของหอธาราอวดเบ่งอยู่ในเมืองจินหลิง ไม่มีความระมัดระวังเหมือนแต่ก่อน เหอเหวินลี่ที่เป็นผู้ว่าการเขตอิ้งเทียนมีหรือจะไม่รู้จัก เหอเหวินลี่มองไปที่จื่อเยียน ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ย “หากเป็นเช่นนี้ เกรงว่า…คงต้องทำให้แม่นางลำบากแล้ว”

จื่อเยียนส่ายศีรษะ เอ่ย “สามารถเอาชีวิตรอดได้ ไหนเลยจะลำบากเจ้าคะ”

เหอเหวินลี่พยักหน้า เอ่ย “แม่นางคิดดีแล้วก็ดี”

เหอเหวินลี่เรียกผู้ดูแลเข้ามา ผู้ดูแลเป็นคนสนิทของเขา ทั้งครอบครัวต่างอยู่ในมือเหอเหวินลี่จึงไม่จำเป็นต้องกังวลอันใด เพียงเอ่ยถามการมาของจื่อเยียนอย่างระมัดระวัง ผู้ดูแลสามารถกลายเป็นคนสนิทของเหอเหวินลี่ได้ แน่นอนว่าต้องมีความสามารถ คิดว่าตัวตนของจื่อเยียนคงไม่ธรรมดาจึงรีบไปตรวจสอบคนที่จะเฝ้าประตูในคืนนี้ หลังจากตอบคำถามของเหอเหวินลี่ เหอเหวินลี่ก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ เอ่ยว่า “พาคนผู้นี้…ไปอยู่ในคุก”

“หา” ผู้ดูแลชะงัก พลันไม่เข้าใจว่าใต้เท้าของตนคิดอันใดอยู่ หรือว่าแม่นางผู้นี้ล่วงเกินอันใดใต้เท้าแล้วอย่างนั้นหรือ

เหอเหวินลี่ส่งเสียงหยัน เอ่ย “สาวใช้ในจวน มือไม้สกปรกขโมยของของข้า ส่งเข้าไปสั่งสอนในคุกสักหน่อย พรุ่งนี้ค่อยโยนออกไป” หยาเหมินเขตอิ้งเทียนและที่พักของเหอเหวินลี่เชื่อมเข้าด้วยกัน ห้องขังก็อยู่ด้านข้างจวนเหอซึ่งไม่ใช่ปัญหา

จื่อเยียนชะงัก ไม่นานจึงยิ้มหวานพร้อมยกมือขึ้นประสาน เอ่ย “เช่นนี้ คงต้องรบกวนใต้เท้าแล้ว”

เหอเหวินลี่ส่งเสียงหยัน เอ่ย “ข้าจะไปคิดบัญชีกับลิ่นฉังเฟิง”

เห็นว่าฮ่องเต้คงจะไม่ไหวแล้ว แม้ว่าเขาจะเป็นขุนนางของราชสำนักแต่ไม่คิดจะเอาชีวิตไปตอบแทนกษัตริย์ เก็บจื่อเยียนเอาไว้แม้จะอันตราย แต่ความอันตรายนี้ก็คุ้มค่าให้เดิมพัน เกิดเดิมพันแพ้แล้วก็คงเอ่ยได้ว่าเขาดวงไม่ดีก็เท่านั้น