หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1039 เข้าวังเป็นตัวประกัน (2)

ตอนที่ 1039 เข้าวังเป็นตัวประกัน (2)

“เซี่ยโหวเชิญ คุณชายทุกท่านเชิญ”

คุณชายในตระกูลเซี่ยคนอื่นๆ ทยอยเข้ามากราบลานายหญิงใหญ่เซี่ยแล้วก็เดินตามเซี่ยโหวออกไป

“ท่านย่า ท่านพ่อและพวกท่านพี่จะไม่เป็นไรจริงหรือเจ้าคะ” เซี่ยเพ่ยหวนมองไปยังนายหญิงใหญ่เซี่ยด้วยความกังวล เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ นายหญิงใหญ่เซี่ยถอนหายใจออกมา “ต่อให้มีเรื่องพวกเราจะทำอันใดได้กษัตริย์ต้องการให้บริพารตาย บริพารไม่ตายไม่ได้” ขอเพียงเซียวเชียนเยี่ยยังนั่งอยู่ในตำแหน่งนั่น เขาก็เป็นกษัตริย์ เขาไม่ได้จะสังหารใครเสียหน่อย เพียงอยากให้คนเข้าวังไปเท่านั้น หากเซี่ยโหวไม่ไป เช่นนั้นจึงเป็นการแข็งขืนต่อฝ่าบาท ขัดต่อรับสั่ง มีโทษตายเท่านั้น

ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้างดงามของเซี่ยเพ่ยหวนก็ซีดขาวอีกครั้ง นายหญิงใหญ่เซี่ยยกมือขึ้นลูบหลังหลานสาว เอ่ย “กลัวอันใด ยังไม่ถึงเวลานั้นเลย ไปคุยกับมารดาและพี่สะใภ้ของเจ้า มั่นคงเอาไว้ ดูแลบ้านให้ดีก็พอแล้ว มีหญิงชราอย่างข้าอยู่ ตระกูลเซี่ยไม่มีทางล้มได้”

“เจ้าค่ะ ท่านย่า” เซี่ยเพ่ยหวนเองก็รู้ว่าตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตื่นตระหนก ไม่นานจึงใจเย็นลง พยักหน้าตอบรับด้วยใบหน้าจริงจัง

เห็นนางเป็นเช่นนั้น นายหญิงใหญ่เซี่ยจึงเผยรอยยิ้มพึงพอใจ หญิงชรามีประสบการณ์ผ่านเรื่องราวมามากมาย เรื่องเพียงเท่านี้ยังไม่เพียงพอให้นางต้องตื่นตกใจจนตัวอันใดไม่ถูก เพียงแต่… ฝ่าบาททำเช่นนี้ เกรงว่าคงไม่มีความหวังกับการป้องกันเมืองเอาไว้แล้ว

เซี่ยเพ่ยหวนพยักหน้า คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่น “หากปกป้องเมืองหลวงเอาไว้ได้ก็ยังดี หากเมืองแตกแล้ว พวกท่านพ่อ…” ฮ่องเต้เรียกตัวผู้นำตระกูลต่างๆ และบุตรชายเข้าวัง เกรงว่าพวกเขาคงกลัวจะมีคนแอบร่วมมือกับเยี่ยนอ๋อง หากฝ่าบาทพ่ายแพ้แล้ว หากอ่อนลงแล้วยอมจำนนต่อเยี่ยนอ๋องก็ว่าไปอย่าง หากดื้อด้านสักหน่อย ไม่แน่อาจดึงเหล่าตระกูลขุนนางตายไปด้วยกัน เรื่องเช่นนี้ในอดีตใช่ว่าจะไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

นายหญิงใหญ่เซี่ยยกมือขึ้นนวดหัวคิ้ว เอ่ย “ข้าเองก็เคยเจอฮ่องเต้องค์ปัจจุบันอยู่หลายครั้ง อ่อนโยนไม่มีความเด็ดขาด หากกดดันมากๆ อาจดึงดันจนถึงที่สุด ความแค้นของเขาต่อเยี่ยนอ๋องและคุณชายเว่ยถูกสะสมมานานหลายปีเพียงนี้ เกรงว่าคงยากที่จะจบลงด้วยดี”

เซี่ยเพ่ยหวนจำต้องลอบถอนหายใจอยู่ในใจ แม้นางจะไม่รู้จักกับเซียวเชียนเยี่ยนัก แต่การเจอกันไม่กี่ครั้งนั้นกลับเต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่ดี เซียวเชียนเยี่ยไม่มีความเด็ดขาดไม่พอ ตอนนั้นด้วยฐานะหวงจั่งซุนของเขาทำให้เขาคิดว่าตนเองถูกอยู่เสมอ ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงการใช้แผนการเจ้าเล่ห์ การเป็นฮ่องเต้แม้ไม่อาจหลีกเลี่ยงแผนการชั่วร้าย การชิงบัลลังก์จำเป็นต้องมีเล่ห์เพทุบาย แต่การปกครองแผ่นดินนั้นต้องอาศัยวิธีการที่เปิดเผย เซียวเชียนเยี่ยขึ้นมาโดยไม่ถูกต้อง ไม่แปลกที่จะถูกคนชักจูงให้หลงทางได้ง่าย อดีตฮ่องเต้มีชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือ ไม่คิดว่ากลับผิดพลาดครั้งใหญ่ในการเลือกผู้สืบทอด

หวังว่าทุกคนจะอยู่อย่างสงบสุขเถิด เซี่ยเพ่ยหวนมองไปยังท้องฟ้าด้านนอกประตู ครุ่นคิดท่าทางเหม่อลอย นึกถึงเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน หากคนที่อยู่ตรงนี้คือมั่วเอ๋อร์ คงไม่ทำอันใดไม่ถูกเหมือนนางกระมัง

นอกเมืองจินหลิง หนานกงมั่วอ่านจดหายในมือ คิ้วสวยขมวดขึ้น

“ทำไมหรือ” เว่ยจวินมั่วยื่นมือมากอดนางเอาไว้ เอ่ยถามเสียงเบา

หนานกงมั่วส่งจดหมายยื่นให้เขา เอ่ย “ข้าเป็นห่วงพวกจื่อเยียน กงอวี้เฉินลงมือกับคนที่อยู่ในเมืองแล้ว”

เว่ยจวินมั่วมองดู ไม่เป็นกังวลนัก “ไม่ต้องกังวลมากไป พวกเขาคงไม่เป็นไร”

“เอ๋” หนานกงมั่วเลิกคิ้ว เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ต่อให้เป็นกงอวี้เฉิน ก็ไม่ใช่จะทำอันใดได้ทุกอย่าง ต้องมีสักที่ที่เขาคาดไม่ถึง” หนานกงมั่วหันกลับไปมองนาง “ท่านรู้ตั้งแต่แรกแล้วหรือว่ากงอวี้เฉินจะลงมือ”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ไม่ได้เหนือความคาดหมาย ก็เหมือนกับกงอวี้เฉินที่รู้ว่าข้าจะลงมือกับคนของเขาเช่นกัน” เรียกว่าคนที่ถูกทอดทิ้งเช่นกัน สิ่งที่แตกต่างก็คือกงอวี้เฉินทอดทิ้งคนเหล่านั้นโดยไร้ความปรานีจริงๆ แต่เว่ยจวินมั่วอย่างไรก็วางแผนถึงทางหนีทีไล่ให้พวกเขาเอาไว้ก่อนแล้ว ต่อให้มีการสูญเสีย ก็ไม่ถึงขั้นไร้กำลังสังหารคืนได้

ได้ยินเข้าเอ่ยเช่นนี้ หนานกงมั่วจึงพ่นลมหายใจออกมา เอ่ย “เช่นนั้นก็ดี กงอวี้เฉินอยู่ในจินหลิง คนของสำนักหอธาราส่วนใหญ่ก็อยู่ในจินหลิง พวกเราเพียงไม่อาจตามหาเจอได้ในระยะเวลาอันสั้นเท่านั้น” นี่เป็นจดหมายฉบับสุดท้ายที่คาดว่าจื่อเยี่ยนจะส่งมาให้พวกเขาได้ หลังจากนี้อย่างน้อยในยามที่กองทัพโยวโจวโจมตีจินหลิง จื่อเยียนไม่อาจรวบรวมข่าวส่งมาให้พวกเขาได้แล้ว

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้วเล็กน้อย “อู๋สยามีความเห็นเยี่ยงไร”

หนานกงมั่วเงียบไปชั่วครู่ เอ่ย “ห้องลับ มีเพียงอาศัยอยู่ในห้องลับที่ซ่อนลึกลงไปใต้พื้นดิน หากเยาเยาถูกขังอยู่ในห้องลับเป็นเวลานาน คนของเราต่อให้เข้าไปในจวนรองเจ้ากรมธรรมการก็ไม่อาจตามหาได้ และเฟยเฟยเองก็ไม่อาจอาศัยการดมกลิ่นเพื่อตามหาเยาเยาในจินหลิงได้”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้า “เป็นไปได้”

ดวงตาหนานกงมั่ววาววับ “เช่นนั้นเราเข้าเมืองตอนนี้เลยหรือไม่”

เว่ยจวินมั่วส่ายศีรษะ เอ่ยเสียงเบา “ตอนนี้กงอวี้เฉินคงให้คนจับตามองเราอยู่ เคลื่อนไหวบุ่มบ่ามไม่เป็นผลดีต่อเยาเยา” กงอวี้เฉินไม่ต้องส่งคนติดตามพวกเขาทุกฝีก้าว ขอเพียงวันใดที่พวกเขาไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน กงอวี้เฉินก็สามารถคาดเดาถึงที่อยู่และเป้าหมายของพวกเขา หากไม่ใช่เพราะสิ่งนี้ทำให้ไม่เป็นผลดีต่อเยาเยา ย่อมไม่มีทางหยุดยั้งพวกเขาได้

หนานกงมั่วชะงัก ทำได้เพียงยิ้มขมขื่น “อีกฝ่ายเป็นมีดเขียง ข้าเป็นเนื้อปลา[1]อย่างนั้นหรือ”

เว่ยจวินมั่วส่งเสียงหึเบาๆ ยกมือขึ้นไปสัมผัสใบหน้าบอบบางของนางเบาๆ “ใครจะเป็นเนื้อปลา ยังไม่แน่นอนหรอก”

“พี่ชาย พี่สะใภ้ อยู่หรือไม่” เสียงเซียวเชียนจย่งดังขึ้นจากด้านนอกกระโจม เว่ยจวินมั่วเอ่ยตอบ “เข้ามา”

เซียวเชียนจย่งแหวกม่านเดินเข้ามา เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่ชายพี่สะใภ้ช่างว่างนัก” หนานกงมั่วยิ้มเจื่อน พวกนางว่างที่ไหนกันเล่า เมื่อคืนเพิ่งทำลายที่อยู่แห่งหนึ่งของสำนักหอธารา เพิ่งกลับมาพร้อมร่างที่เต็มไปด้วยเลือดเมื่อยามสี่เอง

“สถานการณ์สงครามหลายวันที่ผ่านมาเป็นอย่างไร ไยเจ้าจึงยังมีเวลาว่างมาที่นี่อีกเล่า”

เซียวเชียนจย่งไหวไหล่ เอ่ยอย่างเบื่อหน่าย “ดูเหมือนทหารเฝ้าคุ้มกันเมืองจะดันทุรังยิ่งนัก คุ้มกันอย่างแน่นหนา ไม่ผ่อนคลายเลยแม้เพียงหนึ่งเค่อ ต่างก็กลับมามือเปล่ากันทั้งนั้น”

หนานกงมั่วพยักหน้า ไม่แปลกใจ เดิมทีกำแพงเมืองจินหลิงก็แน่นหนา นอกกำแพงยังมีแม่น้ำคอยคุ้มกันอีกหนึ่งสาย ยามนี้กองกำลังติดอาวุธที่ดีที่สุดของราชสำนักต้าเซี่ยต่างรวมตัวกันอยู่ที่นี่แล้ว คิดอาศัยเพียงไม่กี่วันก็เปิดประตูเมืองได้นั่นย่อมเป็นไปไม่ได้ “ค่อยเป็นค่อยไป ไม่รีบร้อน”

เซียวเชียนจย่งพยักหน้า เอ่ย “แม่ทัพเฉินเอ่งก็เอ่ยเช่นนี้ พวกเรามาถึงประตูเมืองจินหลิงแล้ว จะรออีกหน่อยมิได้หรือ”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “เจ้าเข้าใจก็ดีแล้ว”

เซียวเชียนจย่งยักไหล่ เอ่ย “ข้าคิดได้ กลัวแต่พี่ใหญ่และพี่รองจะคิดไม่ได้ หลายวันมานี้ พวกเขาเอาแต่มุ่งหน้าชนจินหลิงอย่างเต็มกำลัง” อย่าคิดว่ามีเพียงเซียวเชียนเหว่ยจึงจะมีกำลัง เซียวเชียนชื่อที่เป็นซื่อจื่อเองก็ได้รับการสนับสนุนจากคนส่วนหนึ่ง คนที่อยู่ในจินหลิงเองก็เช่นกัน เพียงมองก็รู้ว่าเซียวเชียนเยี่ยนั้นใกล้จะไม่ไหวแล้ว แน่นอนว่าคนเหล่านี้เองก็รีบเลือกที่พึ่งพิง บางคนถือหางความสามารถของเซียวเชียนเหว่ย แน่นอนว่ามีคนถือหางฐานะของเซียวเชียนชื่อด้วยเช่นกัน

หนานกงมั่วถอนหายใจ “เกรงว่าพวกเขาคงต้องผิดหวังแล้ว”

เซียวเชียนจย่งกะพริบตาปริบ เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ “อย่างไรหรือขอรับ”

หนานกงมั่วเอ่ย “เพิ่งได้รับข่าวเมื่อครู่ เซียวเชียนเยี่ยวางแผนเรียกตัวผู้นำตระกูลขุนนางและบุตรชายทั้งหมดเข้าไปในวังหลวง”

ได้ยินเช่นนั้น เซียวเชียนจย่งจึงไร้ซึ่งคำพูด เนิ่นนานก่อนจะเอ่ย “เซียวเชียนเยี่ยคิดจะ…พังพินาศไปพร้อมกันหรือขอรับ”

หนานกงมั่วยักไหล่ “หากถูกบีบจนสุดทาง ไม่อาจตัดความเป็นไปได้นี้ทิ้ง เพียงแต่ตอนนี้เขาเพียงป้องกันคนเหล่านี้จะลอบแทงข้างหลังเขาก็เท่านั้น”

“หาได้ยากที่จะมองการณ์ไกล” เซียวเชียนจย่งเอ่ยชมอย่างไม่จริงใจนัก

เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว “เจ้ามาทำอันใด” เซียวเชียนจย่งย่นจมูก ระบายอารมณ์กับพี่สะใภ้จนลืมเรื่องสำคัญ นี่ก็ไม่อาจโทษเขา ปกตินั้นเป็นทุกข์เกินไป หลายอย่างไม่อาจเอ่ยกับเสด็จพ่อได้ แน่นอนยิ่งไม่อาจเอ่ยกับขุนพลด้วยกัน ยากที่จะมีเวลามาเจอพี่ชายและพี่สะใภ้ อดไม่ได้ที่จะระบายมันออกมาราวกับน้ำ อย่างไรเขาก็รู้ ไม่ว่าเขาจะเอ่ยอย่างไรพี่ชายและพี่สะใภ้ไม่มีทางเอาไปพูดต่ออย่างแน่นอน

ความจริงเห็นได้ว่าคุณชายเซียวสามประเมินค่าสองคนนี้สูงเกินไป ที่ไม่ได้พูดเรื่องไร้สาระต่อ นั่นเพราะเรื่องไร้สาระเอ่ยต่อก็ไม่มีประโยชน์ จึงไม่อยากเสียเวลาและพลังงาน หากวันไหนจำเป็นจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นหนานกงมั่วหรือเว่ยจวินมั่วก็ไม่รังเกียจที่จะขายน้องชายที่ไร้เดียงสา

เซียวเชียนจย่งลูบหน้าผาก เอ่ย “เสด็จพ่อเชิญพี่ชายและพี่สะใภ้ไปร่วมหารือขอรับ”

เว่ยจวินมั่วขมวดคิ้วเบาๆ กำลังจะเอ่ยปากก็ถูกเซียวเชียนจย่งเอ่ยขัด “เสด็จพ่อบอกว่า ต่อให้พวกท่านทั้งสองไม่เข้าร่วมการโจมตีเมืองก็ควรจะฟังเอาไว้สักหน่อย อย่างไรก็ไม่ได้เสียเวลาอันใด” ไม่รู้เขาคิดไปเองหรือไม่ว่าการโจมตีจินหลิงครั้งนี้พี่ชายปล่อยวางจากกองทัพไปมาก แม้แต่การหารือทั่วไป นอกจากเสด็จพ่อจะเอ่ยปากมิเช่นนั้นพี่ชายก็จะไม่พูดอันใดมาก ธุระของกองทัพเฉินโจวก็ยกให้เป็นหน้าที่ของหนานกงชวี่ นึกถึงเยาเยาที่ไม่รู้ตอนนี้ไปอยู่ที่ใด เซียวเชียนจย่งก็เข้าใจพี่ชายของตนแล้ว

สำหรับพี่ชายและพี่สะใภ้ ความปลอดภัยของเยาเยาคงสำคัญกว่าจินหลิงเสียอีกกระมัง

เว่ยจวินมั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ จึงพยักหน้า เอ่ย “ก็ดี” หากเยาเยาอยู่ในจินหลิง แม้จะรู้ว่าไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ เห็นท่าทางหดหู่เพราะเยาเยาของอู๋สยาตลอดหลายวันมานี้ เว่ยจวินมั่วจึงคิดว่าจินหลิงรีบแตกจะดีกว่า

หนานกงมั่วเก็บตำราในมือ พร้อมเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ส่งคนมาแจ้งข่าวก็ได้แล้ว ไยเจ้าต้องมาด้วยตนเองด้วยเล่า”

เซียวเชียนจย่งยิ้มเจ้าเล่ห์ “เอาแต่โต้เถียงกันไปมาอยู่ในกระโจมของเสด็จพ่อ ข้าคร้านจะฟังเรื่องวุ่นวายพวกนั้น”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “ยามนี้มีอันใดให้พูดกันหรือ”

เซียวเชียนจย่งใบหน้าเอือมระอา “ใครจะรู้เล่า ก็คงทหารใครมาก ทหารของใครน้อย ประตูใดตีง่าย ใครเป็นทัพหน้า ใครอยู่ทัพหลังกระมัง” แน่นอนว่าทะเลาะกันรุนแรงที่สุดก็คือสามพี่น้องอย่างพวกเขา แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องให้พวกเขามาทะเลาะกันด้วยตนเอง เพียงแต่แต่ละฝ่ายต่างก็มีคนของตนเองที่ตอบโต้สาดโคลนกันไปมาจนเซียวเชียนจย่งปวดหัว เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเหล่าขุนพลม้าเหล็กในกองทัพเหล่านี้จะฝีปากกล้าเสียยิ่งกว่าสตรีเสียอีก

[1] อีกฝ่ายเป็นมีดเขียง ข้าเป็นเนื้อปลา หมายถึง อีกฝ่ายมีอำนาจชี้เป็นชี้ตาย เราเป็นเพียงเนื้อที่นอนรออยู่บนเขียง