หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1036 จี้หยกหงส์มังกร (1)

ตอนที่ 1036 จี้หยกหงส์มังกร (1)

“เจ้าสำนัก” กงเอ้อร์รีบเดินเข้ามาอย่างเร่งรีบ เดินมาหยุดอยู่ด้านข้างกงอวี้เฉิน เอ่ยเสียงเบา “สิ่งที่เจ้าสำนักให้ข้าน้อยไปสืบ ได้เรื่องแล้วขอรับ”

กงอวี้เฉินเลิกคิ้ว มองไปยังห้องส่วนตัวท้ายสุดด้วยความเสียดาย ถอนหายใจเอ่ย “ดูเหมือนว่า ข้าคงไม่มีวาสนาจะได้เห็นนางคณิกาอันดับหนึ่งของจินหลิงเสียแล้ว ช่างเถิด กลับกันก่อนเถิด”

“ขอรับ เจ้าสำนัก”

กลุ่มคนลุกขึ้นเดินลงบันได้ไป ผ่านไปชั่วครู่ จื่อเยียนจึงพาคนเดินออกมาจากด้านใน ยังเดินไม่ทันถึงทางลงบันไดก็ถูกเสี่ยวเอ้อร์ของโรงน้ำชาเรียกเอาไว้ “แม่นางเยียนใช่หรือไม่ขอรับ” จื่อเยียนชะงัก หันกลับไปพยักหน้าเบาๆ เอ่ย “ใช่” เสี่ยวเอ้อหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา เอ่ย “เมื่อครู่มีแขกฝากจดหมายฉบับนี้ให้ข้าน้อยมามอบให้แม่นางขอรับ”

ซองจดหมายสีดำที่มีลวดลายสีทองดูแปลกประหลาด ไม่เหมือนจดหมายทว่าเหมือนเทียบเชิญเอาชีวิต จื่อเยียนสั่นสะท้านอยู่ในใจ ยื่นมือออกไปรับด้วยท่าทางนิ่งสงบ เอ่ย “ขอบคุณพี่เสี่ยวเอ้อร์” สาวใช้ด้านหลังให้เศษตำลึงเป็นรางวัลแก่เสี่ยวเอ้อร์อย่างรู้งาน เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มร่าหมุนตัวเดินออกไป แม้เขาจะรู้สึกว่าได้ส่งมอบสิ่งของแปลกประหลาดที่ดูไม่เป็นมงคล แต่เมื่อมองเห็นเงินรางวัลก็นับว่าคุ้มค่า

“แม่นาง” สาวใช้มองจดหมาย เอ่ยเสียงเบา

สีหน้าของจื่อเยียนนิ่งสงบ เพียงแต่มือที่ซ่อนเอาไว้ในแขนเสื้อนั้นซีดขาว เอ่ยเสียงเข้ม “กลับไปก่อนค่อยว่ากัน”

“เจ้าค่ะ” สาวใช้พยักหน้าเอ่ย

จื่อเยียนครุ่นคิด สุดท้ายจึงออกคำสั่ง “รีบส่งข่าวบอกทุกคน ถอยออกมาให้หมด เส้นทางการติดต่อใหม่รอประกาศอีกที”

“เจ้าค่ะ แม่นาง”

กลับมาถึงจวนรองเจ้ากรมธรรมการ กงอวี้เฉินยั่งอยู่ด้านหลังโต๊ะหนังสือเล่นจี้หยกในมือ เอ่ยถาม “ลองว่ามา ของเล่นชิ้นนี้มีที่มาอย่างไร”

กงเอ้อร์เอ่ยเสียงเข้ม “เจ้าสำนักบอกว่าคุ้นตากับจี้หยกชิ้นนี้ ข้าน้อยส่งคนไปสืบในตระกูลต่างๆ ทั่วจินหลิง ต่างก็ไม่มีหยกเช่นนี้ ร้านเครื่องประดับต่างๆ ก็ไม่เคยมีใครเคยทำจี้หยกเช่นนี้ อีกทั้งจี้หยกแกะสลักลวดลายหงส์ ควรเป็นของเชื้อพระวงศ์ขอรับ”

กงอวี้เฉินปรายตามองเขา “เจ้าพูดมากเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร” แน่นอนเขารู้ว่าของแบบนี้เป็นของเชื้อพระวงศ์ เยาเยาเป็นหลานสาวขององค์หญิงฉังผิง ใช้จี้หยกนี้ไม่ใช่เรื่องน่าแปลก แต่เห็นได้ชัดว่านี่ไม่ใช่หยกที่แกะสลักขึ้นมาใหม่ รูปร่างแปลกประหลาดเช่นนี้ อีกทั้งเขายังรู้สึกคุ้นตา จึงยิ่งทำให้กงอวี้เฉินอยากรู้ที่มาของมัน กงอวี้เฉินคาดหวังว่าที่มาของจี้หยกชิ้นนี้จะสำคัญยิ่ง

กงเอ้อร์รีบเอ่ย “ข้าน้อยผิดไปแล้วขอรับ ตามอายุของจี้หยกชิ้นนี้ ข้าน้อยสืบหาคนที่คิดว่าเป็นผู้มอบจี้หยกชิ้นนี้ให้คุณหนูเยาเยา นี่เป็นหยกขาวเนื้อดีที่หาได้ยาก สามสิบปีก่อนอดีตฮ่องเต้ปูนบำเหน็จให้เยี่ยนอ๋อง เพียงแต่ตอนนั้นไม่ได้มีชิ้นเล็กๆ นี้เพียงชิ้นเดียว เยี่ยนอ๋องหาช่างฝีมือดีที่สุดในตอนนั้นมาแกะสลักเป็นจี้หยกสองชิ้น นี่เป็นรูปในตอนนั้นขอรับ”

สามารถสืบหาของที่มีอายุสามสิบปีได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน นับว่าไม่ใช่เรื่องง่าย คงมีเพียงสถานการณ์ที่ช่างแกะสลักครานั้นยังมีชีวิตอยู่ มิเช่นนั้นคงไม่อาจหาได้ง่ายเพียงนี้ กงอวี้เฉินรับมาเปิดออกดู เป็นชิ้นหยกที่ไม่ได้มีลักษณะกลมนัก ด้านบนแกะสลักเป็นมังกรเหิน ด้านล่างคือหงส์แหวกว่าย นอกจากหงส์และมังกรหนึ่งคู่แล้ว ยังมีการแกะสลักหญ้าและดอกไม้ไม่น้อยที่แสดงถึงความเป็นสิริมงคล กลับด้านยังมีการสลักตัวอักษรฉังเล่ออานคังสี่ตัวอักษร กงอวี้เฉินพลิกด้านจี้หยกในมือ มองเห็นตัวอักษรฉังเล่อ สองตัวที่แกะสลักด้วยวิธีแบบหยิน[1]ซ่อนอยู่ในลายสลักรูปดอกไม้จริงๆ คิดว่าจี้หยกอีกครึ่งหนึ่งคงแกะสลักตัวอักษรอานคัง สองตัวนี้ด้วยวิธีแบบหยาง[2]

“ของเยี่ยนอ๋องหรือ” กงอวี้เฉินหรี่ตาลง “ในเมื่อเป็นคู่ ไยอีกหนึ่งชิ้นจึงไม่ได้มอบให้เว่ยจิ่งเสาเล่า”

กงเอ้อร์ชะงัก เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเว่ยจิ่งเสาคือใคร ส่ายศีรษะ เอ่ย “จี้หยกอีกหนึ่งชิ้นคงจะยังอยู่ในมือของเยี่ยนอ๋องขอรับ ช่างสลักผู้นั้นบอกว่า จี้หยกคู่ชิ้นนี้เป็นผลงานที่เขาภูมิใจที่สุดในชีวิต เพียงแต่เคยรับปากกับเยี่ยนอ๋องว่าจะไม่แกะสลักหยกรูปร่างเหมือนกันเช่นนี้อีก ดังนั้นจึงไม่เป็นที่โด่งดังนัก ส่วนที่เจ้าสำนักบอกว่าคุ้นตา…ช่างแกะสลักผู้นั้นบอกว่า เมื่อมีพิธีสมรสเกิดขึ้นในวัง ส่วนใหญ่ฮ่องเต้มักพระราชทานหยกคู่ให้เป็นของขวัญสำหรับคู่แต่งงานใหม่ แม้ว่าลักษณะจะไม่ได้เหมือนกันทั้งหมด แต่ล้วนเป็นมังกรด้านบนหงส์ด้านล่าง บวกกับดอกไม้และหญ้ามงคล สำหรับองค์ชายเรียกได้ว่าเป็นของขวัญแต่งงาน สำหรับพระชายาขององค์ชายเรียกได้ว่าเป็นสัญลักษณ์ของชายาเอกขององค์ชายขอรับ ดังนั้นเมื่อครั้งนั้นเยี่ยนอ๋องจึงได้แกะสลักจี้หยกคู่แบบนี้ เพราะพระองค์กับพระชายาแต่งงานกันเร็ว ตอนนั้นต้าเซี่ยเพิ่งก่อตั้งยังไม่ได้มีกฎมากมาย ดังนั้นจึงไม่มีพระชายาขององค์ชายหรือพระชายาองค์รัชทายาทพระองค์ใดมีจี้หยกเช่นนี้ พอดีเยี่ยนอ๋องได้รับการพระราชทานจากฝ่าบาท จึงขออนุญาตฝ่าบาทให้เขาได้นำไปแกะสลักเป็นคู่เพื่อมอบอีกชิ้นให้กับพระชายา เดิมทีนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใด แน่นอนว่าอดีตฮ่องเต้ไม่มีทางไม่อนุญาต อดีตฮองเฮาเองก็ดีใจที่โอรสและบุตรสะใภ้มีความสัมพันธ์ที่ดี ทรงมีรับสั่งด้วยพระองค์เองให้ช่างแกะสลักผู้นั้นแกะสลักจี้หยกชิ้นนี้ หลังจากนั้นชินอ๋องหลายพระองค์ก็ปฏิบัติตาม เจ้าสำนักรู้สึกว่าคุ้นตา คงจะเคยเห็นอยู่ในมือของท่านอ๋องหรือพระชายาพระองค์ใดพระองค์หนึ่งกระมังขอรับ”

กงอวี้เฉินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้า เอ่ย “นึกออกแล้ว หลายปีก่อนเหมือนเคยเห็นฮองเฮาของเซียวเชียนเยี่ยเองก็มีจี้หยกเช่นนี้ เพียงแต่ไม่ได้ห้อยไว้ที่คอเหมือนเยาเยา แต่ถูกแขวนอยู่กับเชือกถักประณีตแขวนเอาไว้ที่เอว เคยเห็นมาก่อนเพียงรู้สึกว่าแปลกประหลาด ทว่าไม่ได้เก็บมาใส่ใจ”

เพียงแต่… “ในเมื่อเป็นสิ่งของของพระชายาเยี่ยนอ๋อง อีกทั้งยังเป็นตัวแทนของพระชายาอ๋อง ไม่ควรอยู่ในมือของพระชายาพระองค์ใหญ่ของเยี่ยนอ๋องหรือ”

กงเอ้อร์ส่ายศีรษะ เอ่ย “สิ่งนี้…คล้ายกับว่ามอบให้เพียงพระชายาเอก อีกทั้งพระชายาเอกจะมอบให้ผู้ใดนั่นเป็นความยินยอมส่วนพระองค์ คนอื่นไม่อาจยุ่งได้ จี้หยกของไทเฮาองค์ปัจจุบันมอบให้ฮองเฮา ชิ้นหยกของฮองเฮามอบให้องค์ชายใหญ่ พระชายาหนิงอ๋องที่จากไปเร็วเองก็ไม่ได้คืนจี้หยกให้กับหนิงอ๋อง ทว่าพระชายาหนิงอ๋องก่อนจากไปได้มอบให้แก่มารดาของตนเอง พระชายาโจวอ๋องมอบจี้หยกให้กับจวิ้นจู่พระองค์เล็กขอรับ” แม้จะบอกว่าเป็นสิ่งของที่แทนตัวตนของพระชายาอ๋อง แต่ว่านั่นเมื่อเจ้าของเป็นพระชายาเท่านั้น นั่นไม่เหมือนกับป้ายอาญาสิทธิ์ที่เห็นป้ายอาญาสิทธิ์แล้วเหมือนเห็นฮ่องเต้ แม้กงอวี้เฉินต้องการให้สืบหาเพียงที่มาของจี้หยก แต่การเป็นลูกน้องที่ยอดเยี่ยม กงเอ้อร์ยังสืบทุกอย่างที่เกี่ยวกับจี้หยกชิ้นนี้โดยละเอียด เผื่อเจ้าสำนักถามจะได้ไม่ตอบว่าไม่รู้

กงอวี้เฉินลูบจี้หยกในมือ เงยหน้าขึ้นมามองกงเอ้อร์ เอ่ยถาม “จี้หยกของพระชายาเยี่ยนอ๋องถูกเยี่ยนอ๋องมอบให้บุตรีของหนานกงมั่ว เจ้ามีความคิดเห็นต่อเรื่องนี้อย่างไร”

กงเอ้อร์ไม่เข้าใจนัก “เอ่อ…เดิมทีเยี่ยนอ๋องก็ให้ความสำคัญกับคุณชายเว่ยและซิงเฉิงจวิ้นจู่ จี้หยกชิ้นนี้ถูกมอบให้คุณหนูเยาเยาก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกขอรับ”

กงอวี้เฉินส่งเสียงหยัน เอ่ย “หากเขามอบจี้หยกมังกรชิ้นนั้นให้ด้วยก็ไม่ใช่เรื่องแปลก”

“…” ดูเหมือนจะแปลกเล็กน้อย มีใครมอบของขวัญจะมอบเพียงชิ้นเดียว หรือว่าเยี่ยนอ๋องชอบเพียงเยาเยาไม่ชอบอานอานอย่างนั้นหรือ นี่ก็ไม่สมเหตุสมผลนี่นา

กงอวี้เฉินโบกมือ เอ่ย “ช่างเถิด ข้ารู้แล้ว เจ้าออกไปก่อนเถิด”

“ขอรับ ข้าน้อยขอตัว” กงเอ้อร์เอ่ยอย่างนอบน้อม หมุนตัวเดินออกไป

กงอวี้เฉินนั่งอยู่ในห้องหนังสือคนเดียว เล่นจี้หยกงดงามในมือพลางครุ่นคิด “หรือว่าข้าคิดมากไปเองอย่างนั้นหรือ” ไม่สิ เขาเชื่อมั่นใจลางสังหรณ์ของตนเองมาตลอด แม้ไม่ได้อาศัยสัญชาตญาณ แต่สิ่งของหรือคนที่เขารู้สึกว่าไม่ปกติก็มักจะมีปัญหาเสมอ อย่างเช่นคราแรกที่เขามั่นใจว่าเว่ยจวินมั่วและวังจื่อเซียวจะกลายเป็นความยุ่งยากของตน อย่างเช่นครั้งแรกที่เจอหนานกงมั่วก็รู้สึกว่าน่าสนใจ จี้หยกชิ้นเล็กๆ ชิ้นเดียวเท่านั้น…

[1] การแกะสลักด้วยวิธีแบบหยิน คือการแกะแบบเว้าลงไป

[2] การแกะสลักด้วยวิธีแบบหยาง คือการแกะแบบนูนขึ้นมา