หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1029 ทูตเจรจา องค์หญิงหลิงอี๋ (2)

ตอนที่ 1029 ทูตเจรจา องค์หญิงหลิงอี๋ (2)

“ไยจึงกลับมาช้านัก” กงอวี้เฉินวางตำราในมือลง มองกงชีพร้อมเอ่ยถามเสียงเรียบ

กงชีเอ่ยเสียงเบา “มีเรื่องระหว่างทางเจ้าค่ะ ขอเจ้าสำนักได้โปรดลงโทษด้วย”

“หืม” กงอวี้เฉินเลิกคิ้ว แม้กงชีจะเป็นสตรี แต่เป็นมือสังหารที่เก่งกาจที่สุดในมือของเขา ขอเพียงเป็นคำสั่งของเขานางก็ไม่ลังเลที่จะจัดการให้สำเร็จ

กงชีเล่าเรื่องพิษที่ออกฤทธิ์ระหว่างทางให้ฟังหนึ่งรอบ กงอวี้เฉินขมวดคิ้ว ครุ่นคิดชั่วครู่ เอ่ย “กงปา”

“ขอรับ” ชายชุดดำคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นหน้าประตู เอ่ยอย่างนอบน้อม

กงอวี้เฉินพยักพเยิดปลายคางชี้ไปยังกงชี “ตรวจให้นาง”

“ขอรับ”

ชายชุดดำตรวจชีพจรให้กงชีชั่วครู่ เนิ่นนานจึงเอ่ย “รายงานเจ้าสำนัก กงชีคงจะโดนพิษจากคุณชายเสียนเกอขอรับ”

“หืม ไม่ใช่หนอนตัวนั้นของซิงเฉิงจวิ้นจู่หรอกหรือ”

ชายชุดดำส่ายศีรษะ เอ่ย “บนร่างกายของกงชีไม่มีพิษของหนอนขอรับ ทว่าถูกพิษร้ายแรง ข้าน้อยไม่อาจหาวิธีถอนพิษได้ในระยะเวลาสั้นๆ ขอรับ ข้าน้อยไร้ความสามารถ ขอเจ้าสำนักได้โปรดลงโทษ”

กงอวี้เฉินครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “ข้ายังคงไม่ไว้ใจซิงเฉิงจวิ้นจู่ กงชี ต่อไปนี้เจ้าอย่าได้เข้าใกล้ที่ที่เด็กน้อยคนนั้นอยู่ ไม่แน่ว่าซิงเฉิงจวิ้นจู่อาจทำสิ่งใดกับร่างกายของเจ้า” คงจะมิใช่เพียงให้หนอนกัดกงชีเพื่อดูดเลือดเท่านั้นกระมัง

“เจ้าค่ะ เจ้าสำนัก” กงชีเอ่ยเสียงเข้ม พลันนึกอันใดขึ้นมาได้ กงชีขมวดคิ้วแล้วจึงเอ่ย “เจ้าสำนัก หากซิงเฉิงจวิ้นจู่…เช่นนั้นที่อยู่ของเจ้าสำนักก็…”

กงอวี้เฉินมีท่าทีไม่ใส่ใจ โบกมือพลางเอ่ย “ไม่เป็นไร หากซิงเฉิงจวิ้นจู่คิดว่าตามหาข้าเจอแล้วจะเจอเด็กน้อยคนนั้นคงต้องผิดหวังแล้ว สิ่งที่รักษาชีวิตได้ดีที่สุด ข้าจะปล่อยให้คนหาเจอได้ง่ายๆ หรือ ส่วนที่อยู่ของข้า ข้าก็ไม่คิดจะปิดบังพวกเขานี่ เจ้าไปพักผ่อนก่อนเถิด กงปาจะหายาถอนพิษให้เร็วที่สุด ตอนนั้นไม่น่าปล่อยให้ซิ่วสุ่ยสตรีผู้นั้นตายไปเร็วเพียงนั้น” แม้การใช้พิษของเซียนซิ่วสุ่ยจะไม่สู้เสียนเกอ แต่อย่างไรก็ดีกว่ากงปาสักหน่อย

“เจ้าค่ะ เจ้าสำนัก”

“ขอรับ เจ้าสำนัก”

ในค่ายทหารของเยี่ยนอ๋อง องครักษ์สองคนเอ่ยรายงานอย่างนอบน้อม “รายงานคุณชาย จวิ้นจู่ กงชีไปที่จินหลิงขอรับ”

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว เอ่ย “เช่นนี้ กงอวี้เฉินอยู่ที่จินหลิงอย่างนั้นหรือ”

องครักษ์พยักหน้าพลางเอ่ย “มีความเป็นไปได้ขอรับ เพียงแต่…เหมือนว่าคุณหนูน้อยจะไม่ได้อยู่ที่จินหลิงขอรับ” องครักษ์หยิบกระบอกไม้ไผ่ที่เหน็บอยู่ที่เอวออกมา องครักษ์เอ่ย “ตามที่ท่านผู้เฒ่าสั่งการ ขอเพียงคุณหนูเยาเยาอยู่ในระยะเจ็ดลี้ เฟยเฟยก็จะหาเจอ แต่เมื่อเราไปถึงหน้าประตูเมืองจินหลิงแล้ว เฟยเฟยกลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ ทว่าอาไป๋กลับเอาแต่จะวิ่งเข้าไปด้านใน” ดังนั้นกงชีอยู่ด้านในแต่ว่าเยาเยากลับไม่อยู่

แม้จะเตรียมใจเอาไว้บ้างแล้ว แต่เมื่อได้ฟังข่าวนี้หนานกงมั่วรู้สึกผิดหวังขึ้นมาชั่วขณะ ถอนหายใจเบาๆ แล้วเอ่ยว่า “พวกเจ้าออกไปก่อนเถิด”

องครักษ์วางหนอนสองตัวลงบนโต๊ะตรงหน้าของหนานกงมั่ว กล่าวลาอย่างนอบน้อม

ในกระโจมมีเพียงเว่ยจวินมั่วและหนานกงมั่วสองคน หนานกงมั่วขมวดคิ้วมุ่น เอ่ย “กงอวี้เฉินอยู่ที่จินหลิง เขาคิดจะทำอันใด”

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “เขาต้องการให้ต้าเซี่ยวุ่นวาย ยิ่งวุ่นวายก็ยิ่งดี ตอนนั้นผลักดันให้เสด็จลุงยกทัพก็เพราะเหตุผลนี้ ด้านหนึ่งช่วยเสด็จลุงโจมตีราชสำนัก อีกด้านช่วยเซียวเชียนเยี่ยรับมือกับเสด็จลุง อย่างไร ยิ่งภายในขัดแย้งการมาก เขาก็ยิ่งพึงพอใจ”

หนานกงมั่วพยักหน้า “เช่นนั้นครั้งนี้ เขาก็คงจะกระตุ้นเซียวเชียนเยี่ยให้ต่อสู้สุดชีวิตกับเรา”

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “ต่อให้เขาไม่ทำเช่นนี้ เซียวเชียนเยี่ยก็ไม่มีทางยอมจำนน”

หนานกงมั่วถอนหายใจ เอ่ย “หากไม่ใช่เพราะเยาเยาถูกเขาจับตัวไป ข้าคงหวังให้เขาช่วยเสด็จลุงโจมตีจินหลิงให้สำเร็จก่อนค่อยว่ากัน อย่างน้อยก็มีคนตายเพียงเล็กน้อย” อย่างไร ความสามารถของกงอวี้เฉินก็เป็นที่น่าชื่นชม

เว่ยจวินมั่วเอ่ย “เกรงว่าสุดท้ายแล้วเขาจะดึงให้ทั้งสองฝ่ายตายไปด้วยกัน”

“จะว่าไปก็ใช่” หนานกงมั่วไหวไหล่พลางเอ่ย

เว่ยจวินมั่วกุมมือของนางเอาไว้ เอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องกังวล เยาเยาจะไม่เป็นอันใด”

หนานกงมั่วยิ้มออกมา พยักหน้าแล้วจึงเอ่ย “ข้ารู้ เยาเยาจะไม่เป็นอันใด ข้าเพียงคิดถึงนางเท่านั้น”

เว่ยจวินมั่วยื่นมือไปดึงนางเข้าสู่อ้อมแขน “ไม่นานก็จะหานางเจอ”

“อืม”

แม้ว่าเยี่ยนอ๋องจะบาดเจ็บอีกครั้ง แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความเร็วในการเคลื่อนทัพของกองทัพโยวโจว อย่างไรการเข้าไปอยู่ในวงล้อมของศัตรูก็ไม่จำเป็นต้องให้เยี่ยนอ๋องนำทัพด้วยตนเอง เพียงเวลาไม่นานกองทัพโยวโจวก็เคลื่อนตัวเข้าใกล้จินหลิง กองกำลังรักษาการณ์สิบสามแห่งจินหลิงค่อยๆ พ่ายแพ้และล่าถอยไปเรื่อยๆ พื้นที่ที่เหลือให้ป้องกันก็ยิ่งเล็กลงเรื่อยๆ ความวุ่นวายในเมืองจินหลิงยิ่งวุ่นวายมากขึ้นตามการเคลื่อนทัพเข้าใกล้ของกองทัพโยวโจว เบื้องหน้าแม้จะดูสงบเพราะการควบคุมของเซียวเชียนเยี่ย ภายใต้ความเงียบสงบนั้นกลับเป็นดั่งคลื่นใต้น้ำ ต่างคนต่างมีแผนการอยู่ในใจ

รอจนกระทั่งกองทัพโยวโจวเคลื่อนทัพเข้าใกล้จินหลิงห่างเพียงหนึ่งเมืองเล็ก การต่อต้านของทหารประจำการก็ยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ สถานที่แห่งนี้เป็นด่านสุดท้ายที่ปกป้องจินหลิง หากสถานที่แห่งนี้พ่ายแพ้ไป ก็คงถึงเมืองหลวงจริงๆ แล้ว ประเทศใกล้ล่มสลายแล้ว

วันนี้ค่ายทหารของกองทัพโยวโจวมีแขกที่เกินความคาดหมายมาเยือนหนึ่งคน

องค์หญิงหลิงอี๋ยืนอยู่ด้านนอกค่าย มองไปยังค่ายทหารที่มีการคุ้มกันแน่นหนาตรงหน้าจึงถอนหายใจออกมา หากเป็นไปได้นางก็ไม่อยากมา เพียงแต่นางไม่อาจปฏิเสธได้ แม้นางจะเป็นถึงต้าจั่งกงจู่ ก็ไม่ใช่ว่าจะทำตามใจตนเองได้ทุกเรื่อง นึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นตลอดสองปีที่ผ่านมาในเมืองจินหลิง องค์หญิงหลิงอี๋ก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉาองค์หญิงฉังผิงที่หนีไปก่อน

“ถวายพระพรเสด็จอาหลิงอี๋” เซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนจย่งเดินออกมาจากด้านใน เอ่ยทักทายพร้อมเพรียงกัน

องค์หญิงหลิงอี๋ยิ้มบาง เอ่ย “เชียนชื่อ เชียนเหว่ยไม่ได้เจอกันนาน เสด็จพ่อเสด็จแม่เจ้าสบายดีหรือไม่”

เซียวเชียนเหว่ยยิ้มพลางเอ่ย “ขอบพระทัยเสด็จอาที่เป็นห่วงพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อเสด็จแม่สบายดี เสด็จอาเชิญด้านในเถิด”

องค์หญิงหลิงอี๋พยักหน้า เดินเข้าไปในค่ายพร้อมกับทั้งสองคน

เดินเข้ามาในกระโจมใหญ่ของเยี่ยนอ๋อง มองเห็นเยี่ยนอ๋องที่นั่งอยู่บนเตียงนุ่ม องค์หญิงหลิงอี๋พลันตกใจ “พี่สาม นี่ท่าน…” เยี่ยนอ๋องในตอนนี้ไม่อาจเรียกได้ว่าสบายดี องค์หญิงหลิงอี๋จำได้ว่าเมื่อครั้งนั้นพี่สามขวางลูกธนูแทนองค์รัชทายาท ร่างกายมีปัญหาอยู่บ้าง แต่ไม่ว่าคนอื่นจะเจอเขาเมื่อใดเขาก็ยังองอาจผึ่งผาย ดูห้าวหาญ แต่ชายรูปร่างซูบผอมใบหน้าซีดเซียวตรงหน้าไหนเลยจะเหมือนพี่สามผู้ฮึกเหิมกระตือรือร้นที่นางรู้จัก

เยี่ยนอ๋องกระแอมไอเบาๆ โบกมือ เอ่ย “หลายวันก่อนได้รับบาดเจ็บ ไม่ต้องตกใจ น้องเจ็ดนั่งลงคุยกันก่อน”

องค์หญิงหลิงอี๋พยักหน้า นั่งลงอีกฝั่ง

สองพี่น้องไม่ได้กำเนิดโดยมารดาคนเดียวกันจึงไม่ได้สนิทสนมกันมากนัก เพียงแต่ความสัมพันธ์ขององค์หญิงหลิงอี๋และองค์หญิงฉังผิงนับว่าไม่เลว ดังนั้นเยี่ยนอ๋องจึงเลือกที่จะไว้หน้าน้องสาวผู้นี้อยู่บ้าง ในกระโจมเงียบลงไปชั่วครู่ องค์หญิงหลิงอี๋จึงยิ้มขมขื่นขึ้นมา เอ่ย “พี่สามคงจะพอเดาได้ถึงเหตุผลที่หม่อมฉันมาที่นี่ใช่หรือไม่เพคะ”

เยี่ยนอ๋องพยักหน้าเบาๆ เอ่ยถามตามตรง “เซียวเชียนเยี่ยมีสิ่งใดอยากเอ่ยหรือ”

องค์หญิงหลิงอี๋ถอนหายใจ มองเยี่ยนอ๋อง เอ่ย “ฝ่าบาทตรัสว่า หวังว่าพี่สามจะหยุดโดยใช้แม่น้ำหลีเป็นเส้นแบ่ง สองฝ่ายหยุดการต่อสู้และแบ่งแผ่นดินออกเป็นสองส่วน”

เยี่ยนอ๋องชะงัก ทันใดนั้นจึงหัวเราะออกมา

“แบ่งเป็นสองส่วนหรือ” เยี่ยนอ๋องเอ่ยเย้ยหยัน “ฝ่าบาทคิดว่าแผ่นดินที่เสด็จพ่อส่งต่อมาให้เป็นขนมหรืออย่างไร จะให้เขาตัดแบ่งได้ตามใจชอบหรือ น้องเจ็ด กลับไปบอกฝ่าบาท ข้ายกทัพนั่นเป็นเพราะหน้าที่ กวาดล้างคนชั่วข้างกายฮ่องเต้ ขอเพียงฝ่าบาทสังหารขุนนางชั่วข้างกายพวกนั้น ปฏิบัติต่อองค์ชายทุกพระองค์อย่างเป็นมิตร ข้าก็จะถอนทัพ”

องค์หญิงหลิงอี๋ยิ้มเจื่อน “พี่สามก็รู้ ฝ่าบาทไม่มีทางเห็นด้วยอย่างแน่นอน” วาจาของเยี่ยนอ๋องจะจริงหรือเท็จนางไม่อยากรู้ แต่เซียวเชียนเยี่ยไม่มีทางยินยอมกวาดล้างคนชั่วข้างกายตามเจตนาของเยี่ยนอ๋องอย่างแน่นอน หากสังหารคนที่ตนเชื่อใจจนหมดแล้ว ต่อให้เยี่ยนอ๋องไม่แย่งบัลลังก์จากเขา เขาก็เป็นได้เพียงหุ่นเชิดที่ยอมให้เยี่ยนอ๋องชักใย

เยี่ยนอ๋องเองก็ไม่สนใจ เอ่ยเสียงเรียบ “ในเมื่อน้องเจ็ดมาถ่ายทอดวาจา ก็ทำเพียงถ่ายทอดกลับไปก็พอแล้ว”

องค์หญิงหลิงอี๋ถอนหายใจ มองเยี่ยนอ๋อง เอ่ย “พี่สาม ไม่คิดจะหารือจริงๆ หรือเพคะ ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ยกทัพเผชิญหน้ากัน เสด็จพ่อจากไปเกรงว่าคงไม่อาจไปอย่างสงบได้”

เยี่ยนอ๋องเอ่ยเสียงเรียบ “นี่เพราะฝ่าบาทบีบบังคับข้า ข้ามิได้บีบบังคับเขา น้องเจ็ดไม่ต้องเอ่ยอีกแล้ว”

องค์หญิงหลิงอี๋ก็รู้ว่าตนเองไม่อาจเกลี้ยกล่อมเยี่ยนอ๋องได้ นางก็ไม่ได้คาดหวังอันใดตั้งแต่ต้น หากอาศัยนางผู้เป็นน้องสาวที่ไม่ได้สนิทสนมเกลี้ยกล่อมเยี่ยนอ๋องถอยทัพได้ เช่นนั้นนางก็ไม่ใช่องค์หญิงหลิงอี๋ แต่คงเป็นซูฉินจังอี้[1]แล้ว เพียงแต่เซียวเชียนเยี่ยมาเชิญนางด้วยตนเอง ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาอย่างไรนางก็ต้องมาสักครั้ง

องค์หญิงหลิงอี๋ถอนหายใจออกมา พยักหน้าพลางเอ่ย “หม่อมฉันเข้าใจแล้วเพคะ ในเมื่อเป็นเช่นนี้หม่อมฉันก็ไม่รบกวนพี่สามแล้ว น้องขอตัวลาแล้วเพคะ”

เยี่ยนอ๋องเองก็ไม่ยื้อนางเอาไว้ พยักหน้าเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจะให้คนไปส่งน้องเจ็ด”

องค์หญิงหลิงอี๋เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง มองไปยังเยี่ยนอ๋อง “พี่สามอายุไม่น้อยแล้ว ต้องดูแลตนเองถึงจะถูก”

“ขอบใจน้องเจ็ดที่เป็นห่วง”

ออกมาจากกระโจมของเยี่ยนอ๋อง บังเอิญเจอกับหนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วที่กำลังเดินมา

“อู๋สยา จวินมั่ว” องค์หญิงหลิงอี๋เอ่ยอย่างประหลาดใจ ไม่เจอกันหลายปี สองคนนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ยังคงตัวติดกันราวกับเมื่อครั้งอยู่ในจินหลิง

หนานกงมั่วเองก็ประหลาดใจ “เสด็จอาหลิงอี๋ ไยพระองค์จึงมาอยู่ที่นี่เพคะ” เพิ่งเอ่ยจบ หนานกงมั่วพลันเข้าใจในทันที ดูเหมือนเซียวเชียนเยี่ยจะกระสับกระส่ายแล้ว

องค์หญิงหลิงอี๋แค่นยิ้มออกมา เอ่ย “มาเยี่ยมพี่สาม ดูเหมือนว่าหลายปีมานี้พวกเจ้าจะสบายดีไม่น้อย”

หนานกงมั่วยิ้มบาง เอ่ย “ลำบากเสด็จอาเป็นกังวลแล้ว สบายดีเพคะ”

“เสด็จแม่ของเจ้าสบายดีหรือไม่”

“เสด็จแม่อยู่ที่เฉินโจว สบายดีเพคะ”

ยามนี้สถานะของทั้งสองฝ่ายกระอักกระอ่วน ในค่ายทหารก็ไม่ใช่สถานที่ที่จะพูดคุยเล่นได้ หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วจึงไปส่งองค์หญิงหลิงอี๋ออกจากค่ายทหาร มองรถม้าของนางค่อยๆ เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังจินหลิง ฐานะขององค์หญิงหลิงอี๋นั้นพิเศษ ยามนี้แม้ทั้งสองฝ่ายจะต่อสู้กัน แต่นางกลับเดินทางไปมาได้สะดวก ไม่มีใครกล้าทำให้นางต้องลำบากใจ

[1] ซูฉิน มหาอำมาตย์ผู้นำพันธมิตรหกแคว้นต่อต้านแคว้นฉิน และ จังอี้ อุปราชคนสำคัญแคว้นฉิน ในยุคสมัยจ้านกั๋ว