หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1028 ทูตเจรจา องค์หญิงหลิงอี๋ (1)

ตอนที่ 1028 ทูตเจรจา องค์หญิงหลิงอี๋ (1)

ไม่นานกงเสี่ยวเตี๋ยก็ถูกพาตัวออกไป เมื่อไม่มีใบหน้านั้นแล้วก็ไม่มีใครสนใจนางแล้ว นางคือพระชายารองจวนเยี่ยนอ๋อง นั่นเป็นตอนที่นางมีหน้ากากกงเสี่ยวเตี๋ย ทว่าตอนนี้นางเป็นเพียงจังอู๋ซิน บุตรีบุญธรรมของจังติ้งฟัง เคยเป็นหญิงงามอันดับหนึ่งในใต้หล้า ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับจวนเยี่ยนอ๋อง

ไม่เอ่ยไม่ได้ว่ากงอวี้เฉินใช้ประโยชน์จากกงเสียวเตี๋ยจนถึงที่สุด ตั้งแต่ต้นจนจบ ความจริงกงเสี่ยวเตี๋ยเป็นเพียงหมากที่ถูกกงอวี้เฉินทอดทิ้งเท่านั้น นอกจากให้กำเนิดเด็กที่มีสายเลือดของเชื้อพระวงศ์จงหยวนและเชื้อพระวงศ์ของเป่ยหยวนแล้ว กงอวี้เฉินก็ไม่ได้ให้นางทำเรื่องสำคัญอื่นใด นางเป็นเพียงหมากตัวหนึ่ง กงอวี้เฉินเอานางมาอยู่ข้างกายเยี่ยนอ๋องเพื่อดึงความสนใจจากเยี่ยนอ๋อง อีกฝ่ายวางหมากลับไว้จำนวนมาก เยี่ยนอ๋องเก็บนางไว้ข้างกาย ทำให้กงอวี้เฉินวางใจ และยังมีข่าวที่มีประโยชน์และไม่มีประโยชน์บ้างให้นางส่งให้กงอวี้เฉินบ้างเป็นบางครั้ง การชิงไหวชิงพริบระหว่างบุรุษทั้งสอง กงเสี่ยวเตี๋ยก็เป็นเพียงหมากที่พร้อมจะทิ้งได้ทุกเมื่อ

หนานกงมั่วเองก็ไม่ได้ไปสนใจเส้นทางของกงเสี่ยวเตี๋ย นั่นเป็นเรื่องของเยี่ยนอ๋อง แต่นางเชื่อว่าหลังจากนี้คงไม่มีทางได้เจอกับสตรีผู้นี้อีกแล้ว เยี่ยนอ๋องไม่มีทางเปิดโอกาสให้กงอวี้เฉินใช้กงเสี่ยวเตี๋ยมาโจมตีตนเอง ส่วนเซียวเชียนซั่ว เซียวเชียนซั่วอายุยังน้อย ต่อให้กงอวี้เฉินคิดจะใช้ประโยชน์จากเขาก็คงเป็นเรื่องอีกหลายสิบปีข้างหน้า กงอวี้เฉินจะมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนั้นหรือไม่ก็ไม่อาจรู้ได้

เสียนเกอเล่นหน้ากากในมือ เอ่ยอย่างเสียดาย “น่าเสียดายจริงๆ หน้ากากที่ดีเพียงนี้ ไม่รู้จะหาคนที่ทำหน้ากากเจอหรือไม่” หนานกงมั่วจนใจ “หน้ากากก็อยู่ในมือของท่านแล้วมิใช่หรือ” สำหรับหน้ากากหนังคนของเล่นชิ้นนี้ หนานกงมั่วไม่คิดสนใจ ยิ่งไปกว่านั้นสามารถทำให้คุณชายเสียนเกอแสดงสีหน้าเสียดายออกมาเช่นนี้ได้ เห็นได้ชัดว่าฝีมือการสร้างหน้ากากชิ้นนี้ไม่ธรรมดา อย่างน้อยในบรรดาหน้ากากหนังคนที่หนานกงมั่วเคยเห็น ไม่เคยมีชิ้นไหนที่ซับซ้อนเพียงนี้

คุณชายเสียนเกอกลอกตาให้นาง เอ่ย “เจ้ารู้หรือไม่ ของเล่นชิ้นนี้ใช้ได้เพียงคนเดียว ถูกคนใช้ไปแล้วหากคนอื่นนำไปสวมใส่ก็จะแตกสลาย อย่างไรรูปหน้าของแต่ละคนก็ไม่เหมือนกัน”

หนานกงมั่วไหวไหล่ ไม่โต้เถียงกับเขาอีก

คุณชายเสียนเกอมองดูอยู่สักพักก็ไม่อาจศึกษาออกมาได้จึงวางไว้อีกฝั่ง อย่างไรของเล่นชิ้นนี้ต้องใช้ผิวหนังคนจริงๆ มาทำ แม้คุณชายเสียนเกอจะไม่นับว่าจิตใจดี แต่ก็ไม่ได้มีความสนใจต่อการถลกหนัง หน้ากากชิ้นนี้ทำออกมาได้อย่างงดงามประณีตเพียงนี้ ไม่รู้ว่าต้องทำร้ายผู้คนไปมากเพียงใด

“กงอวี้เฉินหนีไปอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่รู้ว่าจะไปตามหาเขาได้ที่ใด” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยอย่างปวดศีรษะเล็กน้อย

เว่ยจวินมั่วเอ่ยเสียงเรียบ “ครั้งนี้เขาไม่ซ่อนตัวนานแน่ ไม่นานเขาก็จะออกมาด้วยตนเอง”

ลิ่นฉังเฟิงพยักหน้า เอ่ย “หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น เอ่ยตามตรง…ตอนนี้คุณชายเช่นข้ายังไม่เข้าใจ เนี่ยนหย่วนผู้นั้นจะเป็นกงอวี้เฉินได้อย่างไร” คนหนึ่งเป็นพระดูเคร่งขรึมดุจเทพเซียนบนเขา คนหนึ่งเป็นคนบ้าที่เหี้ยมโหด เจ้าบ้ากงอวี้เฉินนั่นคงไม่ได้เป็นบ้าจริงๆ กระมัง

คุณชายเสียนเกอถอนหายใจ เอ่ย “ข้าพลันนึกขึ้นมาได้ ไยกงอวี้เฉินต้องการสังหารข้า”

ทุกคนหันไปมองคุณชายเสียนเกอโดยพร้อมเพรียง เสียนเกอเอ่ย “ปีนั้น…เหมือนข้าจะเคยรักษากงอวี้เฉิน และเคยให้การรักษาเนี่ยนหย่วน เขาคงจะกลัวว่าข้าจะจำตัวตนของเขาได้” ดังนั้นหลายปีมานี้เนี่ยนหย่วนถึงได้น้อยนักที่จะมาปรากฏตัวต่อหน้าเขาและไม่เคยเชิญเขาไปรักษา

ลิ่นฉังเฟิงกลอกตา “ไยท่านจึงไม่รีบเอ่ยตั้งแต่แรกเล่า”

คุณชายเสียนเกออ้างเหตุผล เอ่ย “เพราะข้าจำไม่ได้ เจ้าจะนึกถึงว่าคนคนหนึ่งที่ตนเองรักษาเมื่อเจ็ดแปดปีที่แล้วจะไปมีชีพจรตรงกับพระรูปหนึ่งราวกับแกะอย่างนั้นหรือ” คุณชายฉังเฟิงพูดไม่ออก ลูบปลายจมูกไม่ส่งเสียงอีก ดูเหมือนจะมีเหตุผล

“เนี่ยนหย่วนแสร้งทำเป็นไม่มีวรยุทธ์ได้อย่างไร” เว่ยจวินมั่วเอ่ยถาม

คุณชายเสียนเกอลูบปลายคาง เอ่ย “แสร้งหรือ เนี่ยนหย่วนไม่ได้แสร้ง เขาทำลายวรยุทธ์ของเขาจนหมดแล้ว อยากแสร้งเป็นไม่มีวรยุทธ์ เวลาเพียงไม่นานนั้นไม่มีปัญหา แต่เป็นเวลาหลายปีนั้นเป็นไปไม่ได้ โดยเฉพาะในสนามรบเป็นสถานที่ที่สามารถเจอกับอุบัติเหตุหรือเจอกับยอดฝีมือได้ตลอดเวลา ใช้วรยุทธ์บ้างก็ใช่ว่าจะไม่มี คุณชายเช่นข้ารู้จักวิธีการสกัดจุดฝังเข็มปิดผนึกเส้นลมปราณ เพียงใช้ก็สามารถทำให้วรยุทธ์หายไปได้สามวันห้าวัน ราวกับไม่เคยฝึกวรยุทธ์มาก่อน เพียงแต่วิธีนี้…ทำให้คนได้รับความทรมานอย่างมาก ข้าสงสัย…ว่ากงอวี้เฉินกลายเป็นบ้าเพียงนี้เพราะเขาใช้วิธีสกัดจุดผนึกเส้นลมปราณมากเกินไป”

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยถาม “ดังนั้น ตอนนี้กงอวี้เฉินฟื้นฟูวรยุทธ์แล้วหรือ”

เสียนเกอส่ายศีรษะ “เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้เขาไม่เหลือวรยุทธ์แม้เพียงนิดแล้วจริงๆ หลายวันก่อนข้าเคยถือโอกาสทดสอบเขาไปหนึ่งครั้ง เขาน่าจะสูญเสียวรยุทธ์ไปเมื่อสามสี่ปีก่อน หากใช้วิธีผนึกเส้นลมปราณมากเกินไปในหนึ่งปีจะทำให้เขาเป็นอัมพาตไม่อาจเคลื่อนไหวได้ ยิ่งไม่อาจใช้สามร้อยหกสิบวันในหนึ่งปีได้”

คุณชายฉังเฟิงถอนหายใจ “กงอวี้เฉินไม่มีวรยุทธ์ก็จัดการยากแล้ว หากฟื้นฟูวรยุทธ์ได้เขาจะไม่ขึ้นสวรรค์ไปเลยหรืออย่างไร”

คุณชายเสียนเกอยิ้มตาหยี เอ่ย “หากเขามีวิธีซ่อนวรยุทธ์ของตนและยังเข้าใกล้เยี่ยนอ๋องได้โดยไม่แสดงท่าทีใดๆ ออกมา คนจวนเยี่ยนอ๋องไม่รู้ว่าจะตายไปกี่ครั้งแล้ว”

คุณชายเสียนเกอมองใบหน้าที่นิ่งค้างของเซียวเชียนชื่อและเซียวเชียนเหว่ย เลิกคิ้วก่อนจะยกยิ้ม หนานกงมั่วถอนหายใจ “กงอวี้เฉินทุ่มเทเพียงนี้ คงไม่ใช่เพื่อสังหารเยี่ยนอ๋องกระมัง” หากจะสังหารเยี่ยนอ๋อง ตอนนั้นคงไม่ต้องใช้หมอกแดงของดอกไม้ปีศาจ รวมไปถึงตอนนั้นอยู่ในฐานะเนี่ยนหย่วน วางยาพิษเยี่ยนอ๋องแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องยาก

คุณชายเสียนเกอไหวไหล่ ยิ้มบางไม่เอ่ยวาจา

เส้นทางหุบเขาในยามค่ำคืน ร่างหนึ่งลอยผ่านไปบนถนนเส้นเล็กที่มืดสนิทอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้นร่างของนางล้มลงกับพื้นพร้อมส่งเสียงอู้อี้ขึ้น

“อื้อ…”

กงชีล้มลงกับพื้นอย่างน่าเวทนา มือข้างหนึ่งกุมหน้าอกเอาไว้ ร่างกายสั่นเทารุนแรงไปทั้งตัว ผ่านไปเพียงไม่นาน ทั่วทั้งร่างก็เป็นราวกับถูกหามขึ้นมาจากน้ำ เหงื่อซึมจนเปียกปอน ริมฝีปากที่แทบไม่มีสีเลือดพลันมีเลือดซึมออกมาเป็นทาง

มือข้างหนึ่งกำต้นอ่อนของต้นไม้เอาไว้แน่น หลับตาลงอดทนให้ความเจ็บปวดระลอกนี้นั้นสิ้นสุดลง

แม้จะได้รับการฝึกฝนที่ยากลำบากมาตั้งแต่เด็ก แต่ความเจ็บปวดเช่นนี้ทำให้กงชีรู้สึกว่าวันเวลาแต่ละวันราวกับเป็นปี ทั่วทั้งร่างนาง ในเส้นเลือดราวกับมีหนอนกำลังไต่ ราวกับมีสิ่งใดกำลังกัดกระดูกของนาง แม้แต่หูยังคล้ายจะได้ยินเสียงกัดแทะกระดูกกรอบแกรบ

“อ๊ากกก” แม้จะเป็นมือสังหารอันดับหนึ่งของสำนักหอธารา ก็อดที่จะส่งเสียงโหยหวนด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาไม่ได้ กงชีนึกถึงหนอนตัวนั้นที่หนานกงมั่ววางไว้ที่หลังมือของตน

ครึ่งชั่วยามหลังจากนั้น ในที่สุดกงชีก็พ่นลมหายใจออกมาได้ ร่างที่นอนลงไปบนพื้นไม่นานจึงผุดลุกขึ้นมา มองไปรอบๆ ที่ยังมืดสนิท หลังระบุทิศทางได้แล้วถึงได้เดินหน้าต่อไป

“คารวะเจ้าสำนัก”

ด้านในเรือนตกแต่งอย่างดงาม กงชีคุกเข่าลงกับพื้นทำความเคารพ

บนที่นั่ง ชายชุดดำคนหนึ่งเปิดหนังสืออย่างเหม่อลอย เมื่อได้ยินเสียงนางจึงเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าหล่อเหลานั้นเป็นของเนี่ยนหย่วน ทว่าใบหน้าที่เคยจิตใจดีมีเมตตายามนี้กลับเต็มไปด้วยความร้ายกาจ ริมฝีปากที่คล้ายจะยิ้มทว่าไม่ยิ้มให้ความรู้สึกเย็นยะเยือก เกรงว่ายากที่คนจะเชื่อมทั้งสองเข้าด้วยกันได้