หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1026 ใบหน้าของกงเสี่ยวเตี๋ย (1)

ตอนที่ 1026 ใบหน้าของกงเสี่ยวเตี๋ย (1)

หนานกงมั่วเงยหน้าหันไปหาเว่ยจวินมั่ว “ปล่อยนางไปเถิด”

เว่ยจวินมั่วพยักหน้าเบาๆ คลายมือออกปล่อยกงชีไป กงชีเองก็ไม่ได้โง่ แน่นอนว่าไม่คิดลอบกัดอีกฝ่ายคืน กระแอมไอและลูบลำคอที่ยังรู้สึกเจ็บอยู่ เอ่ย “ขอบคุณคุณชายเว่ย ซิงเฉิงจวิ้นจู่ ลาก่อน”

นางเองก็ไม่กลัวจะมีคนลอบกัดด้านหลัง หมุนตัวเดินออกไปทันที หากเว่ยจวินมั่วอยากให้นางตายไม่จำเป็นต้องลอบสังหาร

“ช้าก่อน ข้านึกขึ้นได้ว่ามีของขวัญที่ยังไม่ได้มอบให้” เสียงของหนานกงมั่วดังขึ้น ได้ยินเพียงเสียงลมใกล้เข้ามา กงชีรีบเบี่ยงตัวหลบ อีกด้านนั้นถูกพลังของกระบี่ปิดเส้นทางเอาไว้แล้ว กงชีสั่นสะท้านอยู่ในใจ รู้ว่านอกจากรับของขวัญชิ้นนี้ที่หนานกงมั่วมอบให้แล้วนางก็ไม่มีทางเลือกอื่น

จุดลมปราณบนร่างกายหลายจุดรู้สึกเจ็บขึ้นมา สีหน้ากงชีซีดขาว มองหนานกงมั่วเล็กน้อยจากนั้นรีบโซซัดโซเซมุ่งหน้าออกจากค่ายทหารไป

ทางด้านหลัง เยี่ยนอ๋องสีหน้าพลันเปลี่ยน กระอักเลือดออกมาอีกครั้ง จากนั้นสลบไป

ในกระโจมใหญ่ พวกเว่ยจวินมั่วกำลังนั่งรอคุณชายเสียนเกอที่กำลังตรวจชีพจรอยู่ด้านใน ผ่านไปชั่วครู่ คุณชายเสียนเกอจึงเดินออกมาจากด้านใน สีหน้าไม่ดีนัก หนานกงมั่วเอ่ยถาม “ศิษย์พี่ เป็นอย่างไร หรือว่าเยี่ยนอ๋องอาการหนักหรือ”

คุณชายเสียนเกอเอ่ยเสียงเรียบ “บาดเจ็บไม่หนัก เพียงแต่…ว่าไปแล้วกงอวี้เฉินมีความแค้นอันใดกับเยี่ยนอ๋องหรือไม่”

ลิ่นฉังเฟิงเลิกคิ้วด้วยความสงสัย “ไยจึงเอ่ยเช่นนั้นเล่า” คนที่มีความแค้นกับกงอวี้เฉินดูเหมือนจะเป็นคุณชายเว่ยของพวกเขานี่นา กงอวี้เฉินเป็นพี่ชายภรรยาของเยี่ยนอ๋องมิใช่หรือ

เสียนเกอเอ่ย “หลายครั้งที่กงอวี้เฉินสามารถแตะต้องถึงจุดตายของเยี่ยนอ๋องได้ แต่เขาก็ปล่อยไปทุกครั้ง แต่ทุกครั้งที่ปล่อยให้รอดออกมาได้กลับไม่ได้อยู่รอดปลอดภัย หากเยี่ยนอ๋องจากไปโดยไว เจ็ดส่วนนั่นเป็นเพราะฝีมือของกงอวี้เฉินอย่างแน่นอน”

มิใช่หรือ อย่างแรกคือพิษหมอกแดงของดอกไม้ปีศาจ จากนั้นเป็นการบาดเจ็บที่หุบเขาฟู่อวิ๋น ตอนนี้ยังไม่รู้ว่ากงอวี้เฉินทำอันใดอีก

เสียนเกอนั่งลงจิบชาก่อนจะเอ่ย “บาดแผลของเยี่ยนอ๋องไม่หนักนัก เพียงแต่สาวใช้คนนั้นโรยผงจากดอกหลิงเมิ่ง”

“เช่นนั้นแล้วอย่างไร” เซียวเชียนเยี่ยเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

หนานกงมั่วขมวดคิ้ว เอ่ย “ดอกหลิงเมิ่งไม่มีผลกับคนทั่วไป กระทั่งสามารถบำรุงได้ด้วยเรียกว่าเป็นของดี แต่ว่า…สำหรับคนที่เคยได้รับบาดเจ็บ สำหรับคนที่เสียเลือดมากนับว่าอันตรายอย่างยิ่ง มันจะทำให้เลือดพุ่งพล่าน ทำให้บาดแผลที่ยังไม่หายดีฟื้นกลับมาอีกครั้ง แม้ว่าฤทธิ์ยาจะอยู่ได้เพียงสองชั่วยาม แต่เมื่อยาออกฤทธิ์ คนป่วยก็จะยิ่งเสียเลือดมากไปอีก…” ดังนั้นเมื่อครู่เยี่ยนอ๋องจึงกระอักเลือดสลบไป เกรงว่าเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วคงจะ…

“ไม่รู้ว่าคุณชายเสียนเกอมีวิธีหรือไม่…”

คุณชายเสียนเกอไหวไหล่ “นั่นไม่ใช่ยาพิษอันใด ใครจะว่างไปศึกษาวิธีแก้มันเล่า ต่อให้ตอนนี้คุณชายเช่นข้าปรุงยา รอปรุงยาเสร็จยาก็คงจะหมดฤทธิ์ไปแล้วกระมัง”

ดังนั้น ทำได้เพียงอดทนเท่านั้นแล้ว

คุณชายเสียนเกอมองเข้าไปในห้องด้านในด้วยความสงสาร “เดี๋ยวค่อยกินยาบำรุงเลือดเถิด อย่างไรเยี่ยนอ๋องก็กินจนชินแล้ว” หลายปีมานี้หากไม่กินยาบำรุงเลือดของคุณชายเสียนเกออยู่ตลอด ร่างกายของเยี่ยนอ๋องคงทนไม่ไหวแล้ว คุณชายเสียนเกอคิดว่าบนโลกใบนี้เกรงว่าคงไม่มีใครที่คิดชิงแผ่นดินที่โชคร้ายเท่าเยี่ยนอ๋องอีกแล้ว ใครใช้ให้เขามาเจอกับศัตรูที่ราวกับคนบ้าอย่างกงอวี้เฉิน อีกทั้งยังโชคร้ายแพ้ก่อนตั้งแต่ครั้งแรก ท่านอ๋องผู้องอาจกลับกลายเป็นป่วยระส่ำระส่าย

“เสด็จพ่อฟื้นแล้ว เชิญพี่ชายและพี่สะใภ้เข้าไปด้านในเจ้าค่ะ” หย่งเฉิงจวิ้นจู่ที่ดูแลเยี่ยนอ๋องอยู่ด้านในเดินออกมา เอ่ยเสียงเบา

พวกหนานกงมั่วทั้งสองคนลุกขึ้นเดินเข้าไปด้านใน

บนเตียงนุ่ม เยี่ยนอ๋องลืมตามองสองคนที่เดินเข้ามา เอ่ยปากถาม “ยังตามหาเยาเยาไม่เจออีกหรือ”

หนานกงมั่วเอ่ย “กงอวี้เฉินใช้เยาเยาเป็นหมากควบคุมจวินมั่ว แน่นอนว่าต้องซ่อนเอาไว้ในที่ลับที่สุด เกรงว่าคงหาไม่เจอได้ง่ายเพียงนั้นเพคะ” เยี่ยนอ๋องถอนหายใจ เอ่ย “พวกเจ้าเองก็อย่าพึ่งกังวลมาก ในเมื่อกงอวี้เฉินอยากควบคุมพวกเจ้า แน่นอนว่าไม่มีทางทำร้ายเยาเยา”

หนานกงมั่วฝืนยิ้ม เอ่ย “ตอนนี้คงต้องเป็นเช่นนั้นเพคะ”

เว่ยจวินมั่วมองเยี่ยนอ๋อง “เสด็จลุงมีอันใดอยากเอ่ยหรือไม่”

เยี่ยนอ๋องเอ่ย “เจ้าสงสัยตัวตนของกงอวี้เฉินมาโดยตลอดมิใช่หรือ”

หนานกงมั่วตกใจ “เสด็จลุงรู้หรือเพคะ”

เยี่ยนอ๋องยกมือขึ้นมา โยนบางอย่างมาให้ นั่นคือป้ายพกที่ไม่รู้ทำมาจากสิ่งใด ด้านบนยังมีอัญมณีงดงามประดับ เพียงแต่ดูลักษณะแล้วไม่เหมือนของจงหยวน เว่ยจวินมั่วเลิกคิ้ว เยี่ยนอ๋องถอนหายใจ เอ่ย “พวกเจ้าอายุน้อยยังไม่เคยเห็น นี่เป็นป้ายพกแขวนเอวของเชื้อพระวงศ์เป่ยหยวน”

“เอ๋ กงอวี้เฉินเกี่ยวข้องกับเป่ยหยวนหรือ” พวกเขารู้ว่ากงอวี้เฉินเกี่ยวข้องกับชาวเป่ยหยวน แต่มีป้ายพกของเชื้อพระวงศ์เป่ยหยวนคงไม่ใช่แค่เกี่ยวข้องธรรมดาแล้ว กงอวี้เฉินนั้นเป็นคนของเชื้อพระวงศ์เป่ยหยวน เพียงแต่…ดูลักษณะของเนี่ยนหย่วนแล้วไม่เหมือนชาวเป่ยหยวนเลยนี่นา ตอนนั้นลักษณะของกงเสี่ยวเตี๋ยเองก็เหมือนคนจงหยวนนี่ หรือว่าหน้ากากหนังของเนี่ยนหย่วนเองก็เป็นของปลอมหรือ หนานกงมั่วส่ายศีรษะ มีการปลอมใบหน้าหรืออย่างไรก็สามารถดูออกได้ง่ายๆ

เยี่ยนอ๋องหลับตาลง ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ย “ข้าจำได้ องค์รัชทายาทของเป่ยหยวนในตอนนั้น…มีสนมชาวฮั่นที่เป็นที่โปรดปราน เป็นคนในยุทธภพ สนมชาวฮั่นผู้นี้ได้รับความโปรดปรานเป็นอย่างมาก แม้แต่พระชายารัชทายาทในตอนนั้นยังถูกนางกดจนทำอันใดไม่ได้ นางเป็นคนจงหยวน ทว่าคอยช่วยเหลือเป่ยหยวนทำเรื่องชั่วช้า แน่นอนว่าทำให้ชาวจงหยวนไม่พอใจ มีหลายคนที่อยากลักลอบเข้าไปในจวนรัชทายาทเพื่อลอบสังหารนาง แต่ก็ไม่มีใครรอดออกมาได้ หลังจากเป่ยหยวนล่มสลาย สตรีนางนี้ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่มีคนเคยเห็นนางอีก”

หนานกงมั่วชะงัก “เสด็จลุงหมายความว่า…กงอวี้เฉินเป็นโอรสขององค์รัชทายาทแห่งเป่ยหยวนอย่างนั้นหรือเพคะ เป็นน้องชายของ…ฮ่องเต้เป่ยหยวนคนปัจจุบันหรือเพคะ”

เยี่ยนอ๋องถอนหายใจ “ข้าสงสัยว่ากงอวี้เฉินก็คือเด็กในท้องของพระชายารัชทายาทเป่ยหยวนที่หนานกงไหวปล่อยตัวไปในครั้งนั้น”

“ได้อย่างไรกัน” หนานกงมั่วขมวดคิ้ว “ว่ากันว่าเนี่ยนหย่วนถูกไต้ซือเก็บกลับไปเลี้ยงที่วัดต้ากวงหมิงตั้งแต่ยังเด็ก ไม่น่าจะใช้องค์ชายน้อยผู้นั้น ถ้าหากเป็นเด็กที่อยู่ในท้องยังไม่คลอดออกมานั่นคงจะเป็นไปได้”

เยี่ยนอ๋องเอ่ย “เชื้อพระวงศ์ของเป่ยหยวน ตอนนั้นคนที่ตายก็ตายคนที่หนีก็หนี ส่วนใหญ่ก็พอรู้อยู่บ้าง มีเพียงสองคนนั้นที่หนานกงไหวปล่อยตัวไปไม่มีข่าวคราวมาโดยตลอด ไม่ว่าจะเป็นพระชายารัชทายาทหรือว่าองค์ชายน้อยผู้นั้น ไม่ได้กลับไปยังเป่ยหยวน ไม่มีใครรู้ข่าวของพวกเขา” หากไม่ใช่เพราะเรื่องของหนานกงไหวถูกเปิดเผย คงไม่มีใครรู้ว่าตอนนั้นมีปลาที่หลุดออกจากแห คนที่หนานกงไหวเจอในตอนนั้นเกรงว่าคงไม่ใช่พระชายารัชทายาทแห่งเป่ยหยวน แต่เป็นสนมชาวฮั่นผู้นั้น พระชายารัชทายาทที่แม้แต่ภาษาจงหยวนยังพูดไม่รู้เรื่อง ถูกสนมฮั่นผู้นั้นกดขี่ข่มเหงจนแทบไม่อาจได้หายใจจะมีความสามารถพาองค์ชายหนี อีกทั้งยังเกลี้ยกล่อมหนานกงไหวให้ปล่อยนางจนสำเร็จได้อย่างไร

หนานกงมั่วพลันนึกถึงปัญหาบางอย่าง “เอ่อ…หากกงอวี้เฉินเป็นเด็กในท้องของพระชายารัชทายาทในตอนนั้น เช่นนั้น…กงเสี่ยวเตี๋ยเป็นบุตรีของผู้ใดเล่า” กงเสี่ยวเตี๋ยอายุยี่สิบต้นๆ ในตอนที่นางเกิดตามหลักแล้วองค์รัชทายาทของเป่ยหยวนคงตายไปแล้ว หากสตรีที่หนานกงไหวปล่อยตัวไปไม่ใช่พระชายารัชทายาทแต่เป็นสนมฮั่นผู้นั้น เช่นนั้นกงเสี่ยวเตี๋ยก็ไม่มีทางเป็นคนเป่ยหยวนน่ะสิ