หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1012 ค้นหา ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย (1)

ตอนที่ 1012 ค้นหา ใช้จ่ายฟุ่มเฟือย (1)

“คารวะจวิ้นจู่” เพียงไม่นาน องครักษ์ชุดสีดำพลันเดินเข้ามา คารวะอย่างนอบน้อม

หนานกงมั่วพยักหน้า “ลุกขึ้น ลองบอกเบาะแสของเจ้ามา”

องครักษ์เอ่ย “ตอบจวิ้นจู่ พวกข้าน้อยตามหาคุณหนูน้อยอยู่ฝั่งตะวันตกของภูเขา ระหว่างทางเข้าไปในเขาพบหยกที่คุณชายซังพกติดตัวขอรับ” ระหว่างที่เอ่ย องครักษ์ก็นำหยกที่พกติดตัวออกมา หนานกงมั่วรับมาดูเป็นหยกของซังเจี้ยวจริงๆ นี่เป็นของขวัญวันเกิดที่หนานกงมั่วมอบให้ซังเจี้ยวเมื่อปีที่แล้ว ซังเจี้ยวชอบมากจึงพกติดตัวตลอดเวลา หนานกงมั่วเองจำได้ลางๆ ว่าวันนี้ตอนออกไปข้างนอกซังเจี้ยวก็พกหยกชิ้นนี้ออกมาด้วย

“มีเบาะแสใดอีก”

องครักษ์เอ่ย “พวกกระหม่อมตามเส้นทางที่พบหยกเข้าไป พบกับถุงหอมและชายเสื้อของคุณชายซังด้วยขอรับ แต่ตามเข้าไปอีก…มีพื้นที่บางแห่งที่ถูกคนกลบเกลื่อน แต่พบว่าเคยมีคนหลายคนหยุดพักมาก่อน บนพื้นยังมีรอยเลือดด้วย เดินลึกเข้าไปอีกก็ไม่มีเบาะแสอันใดอีกแล้วขอรับ คุณชายซังคนเดียวคงไม่อาจไปถึงที่นั่นได้ ข้าน้อยคาดเดาว่าคุณชายซังน่าจะรู้เบาะแสของคุณหนูน้อยจึงตามไป น่าเสียดาย…เขาถูกจับได้ขอรับ”

หนานกงมั่วพยักหน้า ไม่ต่างจากการคาดการณ์ของนางนัก

องครักษ์เอ่ยต่อ “คนอื่นๆ กำลังตามเข้าไปในเขา ข้าน้อยรับหน้าที่มารายงานข่าวให้จวิ้นจู่ขอรับ”

หนานกงมั่วหันไปหาฉินจื่อซวี่ที่อยู่ด้านข้าง เอ่ยถาม “ท่านคิดเห็นเช่นไร”

ฉินจื่อซวี่ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ย “ข้าไม่เข้าใจคนของสำนักหอธารานัก เพียงแต่ตามที่จวิ้นจู่บอกรวมไปถึงการกระทำของหนานกงไหว…เกรงว่าหากตามต่อไปคงไม่ได้อันใดนัก แต่ว่าไม่สืบก็คงไม่ได้”

หนานกงมั่วพยักหน้า ถอนหายใจ เอ่ย “คงต้องเป็นเช่นนั้น จะปล่อยผ่านไปไม่ได้”

ฉินจื่อซวี่เอ่ย “ยามนี้ ไม่ว่าเบาะแสใดพวกเราก็ไม่ควรปล่อยผ่านขอรับ”

หนานกงมั่วเอ่ย “ถ่ายทอดคำสั่ง สืบตามเบาะแสนี้ไป ที่เหลือก็ไม่อาจผ่อนคลายได้”

“ขอรับ จวิ้นจู่”

ด้านนอกมีเสียงเท้าเร่งรีบเข้ามา หนานกงมั่วขมวดคิ้วน้อยๆ มองคนด้านนอกที่ยังไม่ก้าวเท้าเข้ามา หนานกงมั่วเอ่ยถาม “พี่รอง ดึกดื่นป่านนี้มีเรื่องอันใดหรือ”

คนที่เข้ามาคือหนานกงฮุย หนานกงฮุยเอ่ยเสียงเข้ม “เพิ่งรับข่าวเมื่อครู่ เมืองมู่ที่อยู่ไม่ไกลจากเฉินโจวถูกโจมตี ทหารที่เฝ้าประจำการณ์อยู่ไม่อาจสู้ได้ ส่งคนมาขอกำลังสนับสนุน”

หานกงมั่วหลุบตาลง เอ่ยเสียงเข้ม “หนานกงไหวหรือ”

หนานกงฮุยพยักหน้า สีหน้าเป็นกังวล เวลานี้ในเฉินโจว นอกจากหนานกงไหวแล้วก็ไม่มีใครกล้ามาเป็นศัตรูกับพวกเขา อีกทั้งคนของสำนักหอธารา มีความสามารถแต่ไม่มีผู้นำทัพได้ คิดอยากโจมตีเมืองสักเมือง ไม่ใช่คนที่มีวรยุทธ์สูงส่งแล้วจะทำได้

หนานกงฮุยกัดฟัน เอ่ย “ข้าจะพาคนไปสนับสนุน”

“ไม่ได้” ฉินจื่อซวี่เอ่ยเสียงเข้ม หนานกงฮุยหันไปมองฉินจื่อซวี่ ฉินจื่อซวี่เอ่ย “กองกำลังของหนานกงไหวคงไม่ได้มีมาก โจมตีเมืองไม่ได้มีประโยชน์อันใดกับเขา คุณชายรองท่านคิดว่า…ไยเขาต้องทำเช่นนี้ หรือว่าเขาไม่รู้หรือว่าไม่ว่าเขาจะโจมตีเมืองเล็กๆ ไปมากเพียงใด เพียงกองกำลังเฉินโจวไปถึงนั่นหมายถึงเขารนหาที่ตายเอง”

หนานกงฮุยชะงัก เอ่ย “เจ้าหมายความว่า…เขาต้องการล่อเสือออกจากเขาอย่างนั้นหรือ”

ฉินจื่อซวี่ส่งเสียงตอบรับ “อาจเป็นไปได้ ต่อให้ไม่ใช่ เขาก็เพียงอยากก่อกวนเราเท่านั้น ทำให้เราไม่อาจใช้กำลังคนจำนวนมากในการออกตามหาคุณหนูน้อยและติดตามคนของสำนักหอธารา เกรงว่าตอนที่ท่านรีบไปก็คงเสียเปล่า” หนานกงฮุยเอ่ย “หรือว่าจะปล่อยไปไม่สนใจเช่นนี้หรือ” รอบเมืองเฉินโจวยามนี้มีสองฝ่ายกำลังปะทะกัน แม้จะยังไม่ส่งผลกระทบต่อชาวเมืองเฉินโจว แต่ความไม่สงบที่อยู่ในใจของชาวเมืองก็ยังมีอยู่ หากมีข่าวเมืองเล็กถูกโจมตีสองสามเมืองติด กระทั่งหนานกงไหวสังหารคนเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อย หากพวกเขาไม่สนใจจะมีผลกระทบต่อจิตใจของชาวเมืองอย่างใหญ่หลวง

หนานกงฮุยยังสามารถนึกถึงเรื่องนี้ได้ แน่นอนว่าฉินจื่อซวี่ไม่มีทางคิดไม่ได้ ดังนั้นฉินจื่อซวี่จึงหันไปหาหนานกงมั่ว “จวิ้นจู่ว่าอย่างไร”

หนานกงมั่วขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ย “หนานกงไหวไม่มีทางมาจวนเฉินโจวในยามนี้อย่างแน่นอน เขาไม่ได้มีความกล้าเพียงนั้น” หากหนานกงไหวมีความกล้าหาญไม่กลัวตาย เมื่อครานั้นคงไม่มีทางร่วมมือกับเป่ยหยวนเพราะสตรีเพียงคนเดียวเป็นแน่ ความจริงหากจะบอกว่าทำเพื่อเฉียวเฟยเยียนมิสู้บอกว่าทำเพื่อตัวหนานกงไหวเองจะดีกว่า เอ่ยมาถึงตรงนี้ก็เพราะตัวเขาต่างหากที่เกรงกลัว

“จวิ้นจู่หมายความว่าอย่างไรหรือ”

หนานกงมั่วเอ่ย “จวนเฉินโจวมีข้ากับอาจารย์อาอยู่ เรื่องข้างนอกคงต้องรบกวนพี่รองแล้ว”

ได้ช่วยน้องสาว หนานกงฮุยรู้สึกดีใจมาก ที่ผ่านมามีเพียงพี่ใหญ่และน้องสาวที่ปกป้องเขา น้องชายและพี่รองที่ไร้ประโยชน์อย่างเขากลับไม่อาจช่วยสิ่งใดพี่น้องของตนเองได้เลย ยามนี้ได้ช่วยเล็กๆ น้อยๆ เขาก็ดีใจแล้ว

“น้องสาวเจ้าวางใจ ข้าไม่มีทางให้เฉินโจววุ่นวายอย่างแน่นอน”

หนานกงมั่วยิ้มบาง เอ่ย “พี่รองท่านต้องระวังตัวถึงจะถูก หนานกง…ท่านพ่อนั่นหากเจอให้รีบหลีกหนี เขาไม่มีทางปรานีท่านแน่” หนานกงฮุยไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหนานกงไหว ได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของหนานกงฮุยพลันทะมึน พยักหน้าหมุนตัวเดินออกไป แม้จะรู้ว่าหนานกงไหวทำเรื่องเหล่านั้น แม้ในหัวใจของหนานกงฮุยเมื่อเทียบกับพี่ชายที่เลี้ยงตนเองมาจนเติบใหญ่จะสำคัญกว่าบิดาผู้นี้ แต่อย่างไรบิดาก็คือบิดา เขาเรียกหนานกงไหวว่าพ่อมาหลายสิบปี ยามนี้กลับต้องมาอยู่ในสถานการณ์การต่อสู้ของพ่อลูก มีหรือหนานกงฮุยจะไม่เจ็บปวด

เช้าวันต่อมา หนานกงมั่วเพิ่งตื่นก็ได้ยินข่าว ณ ภูเขาไกลห่างจากเมืองเฉินโจวออกไปมากกว่าหนึ่งร้อยลี้พบร่องรอยของหนานกงไหว เห็นได้ว่าคนเหล่านี้วางแผนข้ามเขาตรงไปยังแม้น้ำหลีจากนั้นนั่งเรือข้ามแม้น้ำหลี

ได้รับข่าวนี้ หัวใจของหนานกงมั่วจมลึก ระยะห่างไกลเกินไปตามไปตอนนี้ก็คงไม่ทัน อีกทั้งท่าเรือริมฝั่งแม่น้ำหลีมีมากมาย ใครจะรู้ว่าหนานกงไหวจะข้ามที่ใด

ในหัวคิดแผนการมากมาย หนานกงมั่วเงยหน้าเอ่ยถาม “ตอนนี้ทหารของคังอ๋องอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำหลีใช่หรือไม่”

ฉินจื่อซวี่ชะงัก พยักหน้าเอ่ย “ยามนี้คังอ๋องซื่อจื่อได้นำกำลังทหารเฝ้าอยู่ที่ริมฝั่งแม่น้ำหลี เพียงแต่จำนวนคนไม่มาก” เมื่อเทียบกับอำนาจของเยี่ยนอ๋อง หนิงอ๋องที่มีมาก คังอ๋องนั้นเป็นคนซ่อนเร้นความสามารถ แม้ยามนี้จะมีอำนาจมากแล้ว คังอ๋องเองก็ไม่มีท่าทีจะเข้าร่วม เพียงส่งซื่อจื่อที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเว่ยจวินมั่วมาแสดงออกว่าอยู่ข้างเยี่ยนอ๋อง ข้าไม่ช่วยเชียนเยี่ยมาสู้รบกับท่าน และไม่อยากเข้าร่วมเรื่องของท่านกับเชียนเยี่ย หลังจบเรื่องแล้วอย่าได้หาเรื่องข้ามากก็เป็นพอ

หนานกงมั่วเอ่ย “รีบส่งข่าวให้คังอ๋องซื่อจื่อ ให้เขาช่วยนำกำลังทหารลาดตระเวนแถบท่าเรือริมฝั่ง ผู้ใดน่าสงสัยห้ามปล่อยไปเป็นอันขาด”

ฉินจื่อซวี่พยักหน้า รีบหมุนตัวออกไปจัดการ

“ซิงเวย”

ซิงเวยปรากฏตัวอยู่หน้าประตู เอ่ยเสียงเข้ม “จวิ้นจู่”

มองเห็นซิงเวย หนานกงมั่วก็อดนึกถึงหลิ่วหันไม่ได้ ชะงักไปชั่วครู่ ถอนหายใจเบาๆ เอ่ยถาม “หลิ่วหันเป็นอย่างไรบ้าง” ซิงเวยเอ่ย “ใช้น้ำแข็งแช่ร่างเอาไว้แล้ว รอหาคุณหนูน้อยเจอแล้วค่อยฝังขอรับ” คุณหนูน้อยหายตัวไปภายใต้การดูแลของหลิ่วหัน คิดว่าหลิ่วหันเองก็คงอยากเห็นคุณหนูน้อยกลับมาอย่างปลอดภัย