หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1011 กังวล (2)

ตอนที่ 1011 กังวล (2)

ชายชุดดำเงียบไปนาน ก่อนจะพยักหน้า เอ่ย “เจ้าสำนักบอกว่าให้ฟังท่าน ก็ทำตามแผนของท่านเถิด”

หนานกงไหวพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เจ้าวางใจ ถึงตอนนั้นข้าจะให้คนไปดึงความสนใจจากหนานกงมั่ว อีกทั้ง…พอดีข้ารู้จักเส้นทางที่คนอื่นไม่รู้อยู่ทางหนึ่ง หากไปทางนั้นแน่นอนว่าสามารถหนีออกไปจากเฉินโจวได้ราบรื่นอย่างแน่นอน”

ชายชุดดำตกใจ เพื่อการจับตัวประกันแน่นอนว่าพวกเขาสืบเรื่องราวในเฉินโจวมาสักระยะแล้ว มีเส้นทางใดที่พวกเขาไม่รู้ทว่าหนานกงไหวรู้อย่างนั้นหรือ

หนานกงไหวยิ้มหยัน เอ่ย “ตอนนั้นข้านำทัพต่อสู้ไปทั่วใต้หล้า พวกเจ้าอยู่ที่ใดยังไม่รู้เลย มีบางที่ ชาตินี้ทั้งชาติพวกเจ้าคงไม่ได้ก้าวเข้าไปเหยียบ” ชายชุดดำพยักหน้า มองชายรูปร่างซูบผอมใบหน้าร้ายกาจตรงหน้า ความจริงแม้ว่าพวกเขาจะเป็นมือสังหาร นอกจากมีภารกิจพวกเขาก็ไม่เข้าไปอยู่ในป่า ตอนนั้นหนานกงไหวติดตามอดีตฮ่องเต้ทำสงครามไปทั่วใต้หล้า รู้เส้นทางที่ผู้คนไม่รู้ก็มิใช่เรื่องแปลก

“เช่นนั้นคงต้องรบกวนฉู่กั๋วกงแล้ว คุณชายเว่ยเกรงว่าคงใกล้กลับมาถึงเฉินโจวแล้ว ทุกอย่างยังต้องพึ่งท่าน ตามคำสั่งของเจ้าสำนัก เก็บคุณชายเว่ยไว้ได้นานเท่าใดก็เท่านั้น”

หนานกงไหวพยักหน้าด้วยสีหน้าทะมึน ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก

“พี่อาเจี้ยว”

ใต้ต้นไม้ใหญ่ เยาเยานั่งอยู่ในอ้อมแขนของซังเจี้ยวพร้อมเอ่ยกระซิบ ดวงตากลมโตที่เคยสว่างสดใสยามนี้เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและคับแค้นใจ ซังเจี้ยวยกมือขึ้นมาลูบเส้นผมของนางเบาๆ เอ่ยเสียงเบา “เยาเยาเป็นอันใดหรือ หิวแล้วหรือ” เยาเยาส่ายศีรษะ “เยาเยาคิดถึงท่านแม่ คิดถึงท่านพ่อ คิดถึงพี่ชายและเสด็จย่าแล้ว”

ซังเจี้ยวลูบหลังนางเบาๆ “อืม พี่อาเจี้ยวก็คิดถึงพวกอาจารย์แล้ว ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวพวกเราก็ได้กลับไป เยาเยา เฟยเฟยเล่า”

เยาเยาน้ำตาคลอขึ้นมา “ท่านน้าหลิ่วโดนพิษ ข้าให้เฟยเฟยไปช่วยท่านหน้าหลิ่วแล้ว”

ซังเจี้ยวถอนหายใจ หากมีเฟยเฟยอยู่ข้างกาย ไม่แน่ว่าเสี่ยวไป๋ของอาจารย์ตาอาจจะหาพวกเขาเจอได้ ตอนนี้กลับไม่มีทางแล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่รู้ว่าอยู่ที่ใด ด้วยอาการบาดเจ็บของซังเจี้ยวในตอนนี้ หากหนีไปตัวคนเดียวอาจจะได้ แต่หากต้องเอาเด็กสามขวบหลบหนีคนของสำนักหอธารานั่นเป็นไปไม่ได้ แต่หากจะให้ซังเจี้ยวทิ้งเยาเยากลับไปแจ้งข่าวนั่นยิ่งไม่ได้ อย่างไรก็ตามเขาไม่อาจทิ้งเด็กสามขวบอยู่ในมือของคนชั่วได้

“พี่อาเจี้ยว ท่านพ่อและท่านแม่จะมาช่วยพวกเราหรือไม่”

ซังเจี้ยวยิ้มเอ่ย “แน่นอนอยู่แล้ว อาจารย์และอาจารย์ชายเก่งกาจ ไม่นานก็มาแล้ว ไม่ต้องกลัว”

“อืม” เยาเยาพยักหน้าอย่างว่าง่าย หาวออกมาเบาๆ จากนั้นหลับไปในอ้อมกอดของซังเจี้ยว

ค่ายทหารบริเวณตีนเขาชิงอวิ๋น ได้รับข่าวที่หนานกงมั่วให้คนส่งมาให้ สีหน้าของพวกลิ่นฉังเฟิงก็ไม่ดีนัก หนิงอ๋องขมวดคิ้ว “เอ๋ เยาเยาน้อยถูกจับตัวไปอย่างนั้นหรือ ผู้ใดช่างกล้านักถึงได้จับตัวเจ้าเด็กน้อยคนนั้นไป ไม่กลัวนางจะวุ่นวายหรือ” แม้จะเอ่ยเช่นนี้ทว่าสีหน้าของหนิงอ๋องกลับไม่ได้ดีนัก

ลิ่นฉังเฟิงอดไม่ได้กลอกตาใส่ใครบางคน เวลาใดแล้วยังมีเวลามาเอ่ยไร้สาระอยู่อีกหรือ ลุกขึ้นยืน ลิ่นฉังเฟิงเอ่ย “หนิงอ๋อง กระหม่อมคงต้องกลับเฉินโจวสักพัก”

“ข้าไปด้วย” เซียวเชียนจย่งเอ่ยเสียงดัง

หนิงอ๋องลูบปลายคาง ครุ่นคิด เอ่ย “ก็ได้ ที่นี่มีข้าอยู่ เจ้าบอกกับซิงเฉิงจวิ้นจู่ มีข้าอยู่ ข้ารับรองว่าแม้แต่แมลงวันของสำนักหอธาราแม้แต่ตัวเดียวก็อย่าได้คิดบินผ่านหุบเขาชิงอวิ๋นไปได้”

“พ่ะย่ะค่ะ ขอบพระทัยหนิงอ๋อง” ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยจริงจัง

หนิงอ๋องโบกมือ ถอนหายใจออกมา “เจ้าเด็กน้อยนั่นอย่างไรก็เป็นคนสวยคนหนึ่ง แม้จะวุ่นวาย…อย่างไรก็เรียกข้าว่าเสด็จปู่”

ลิ่นฉังเฟิงกำลังจะหมุนตัวเดินออกไป นายทหารด้านนอกพลันวิ่งเข้ามารายงานอย่างรวดเร็ว “ทูลท่านอ๋อง ทหารศัตรูเริ่มโจมตีวงล้อม มุ่งหน้าลงเขามาแล้วพ่ะย่ะค่ะ ด้านหน้าไม่อาจป้องกันเอาไว้ได้ ขอท่านอ๋องได้โปรดส่งกำลังสนับสนุนไปด้วยพ่ะย่ะค่ะ” หนิงอ๋องชะงัก “เอ๋ หยวนชุนทนไม่ไหวเร็วเพียงนี้เลยหรือ”

ลิ่นฉังเฟิงเอ่ยเสียงเย็น “เกรงว่าจะไม่แน่ เวลานี้…คงจะบังเอิญไปสักหน่อย”

หนิงอ๋องเองก็เข้าใจหลักการนี้ ลุกขึ้นเอ่ย “ไม่ทำอันใดมาก ในเมื่อหยวนชุนรอไม่ไหวแล้ว เช่นนั้นก็ทำสงครามเถิด ข้าเองก็อยากรู้ กองกำลังไท่หนิงของข้ากับขุนพลอย่างเอ้อกั๋วกง ใครจะเก่งกาจกว่ากัน เคลื่อนกำลังโจมตีศัตรู”

“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” ไม่นาน ด้านนอกค่ายพลันมีเสียงสัญญาณสงครามและเสียงเร่งรีบของทหาร ท้องฟ้าสีดำทะมึนและเหล่าทหารที่มารวมตัวกัน รับรู้ถึงไอสังหารเย็นยะเยือก

กลางดึก ในห้องหนังสือจวนเฉินโจว หนานกงมั่วนั่งหลุบตาเหม่อมองเปลวเทียนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะหนังสือตรงหน้า

จือซูยกถ้วยน้ำชาโสมเข้ามา มองหนานกงมั่วที่นั่งเหม่อลอยอย่างหาได้ยากจึงลอบถอนหายใจออกมา

“คุณหนู”

หนานกงมั่วเงยหน้าขึ้นมามองไปยังจือซู เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “เจ้าเองหรือ”

จือซูวางถ้วยชาโสมไว้บนโต๊ะ เอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงเบา “ท่านควรพักผ่อนได้แล้วนะเจ้าคะ”

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ “ข้านอนไม่หลับ” เพียงนึกถึงบุตรีและอาเจี้ยวที่ไม่รู้ไปอยู่ที่ใด นึกถึงเหลียนซิงที่บาดเจ็บหนักยังไม่ฟื้น อีกทั้งหลิ่วหันที่เพิ่งนำลงโลงศพอยู่ที่เรือนด้านข้าง อย่างไรหนานกงมั่วก็ไม่อาจนอนหลับได้ จือซูเอ่ย “คุณหนูน้อยเป็นคนโชคดี จะต้องไม่เป็นอันใดอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ หากจวิ้นจู่เหนื่อยเกินไปจนล้มป่วย จะตามหาคุณหนูน้อยได้อย่างไรเจ้าคะ”

มุมปากของหนานกงมั่วยกขึ้น ยกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้ว เอ่ย “คนฝึกวรยุทธ์ ไม่เหนื่อยง่ายเพียงนั้น เจ้าวางใจเถิด ข้าไม่เป็นไร”

จือซูจำต้องถอนหายใจ ไม่เอ่ยเกลี้ยกล่อมนางอีก

หนานกงมั่วครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ เอ่ยปากถาม “จือซู ยังตามหาหมิงฉินไม่เจออีกหรือ”

ดวงตาของจือซูมีแววกังวลขึ้นมา ส่ายศีรษะ เอ่ย “ยังไม่มีข่าวเลยเจ้าค่ะ” ว่ากันตามตรง หมิงฉินเป็นเพียงสาวใช้คนหนึ่ง แม้แต่ชวีเหลียนซิงผู้ดูแลคนสำคัญของจวิ้นจู่ยังครึ่งเป็นครึ่งตายถูกทิ้งนอนอยู่ตรงนั้น จะจับสาวใช้เพียงคนเดียวไปเพื่ออันใด หนานกงมั่วครุ่นคิด เอ่ย “เจ้ากับหมิงฉินติดตามแม่นมหลานมาตั้งแต่เล็กด้วยกันใช่หรือไม่”

จือซูพยักหน้า เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “หม่อมฉันกับหมิงฉินเข้ามาในจวนพร้อมกันเจ้าค่ะ ตอนนั้นอายุยังน้อยมักถูกคนรังแกอยู่บ่อยๆ โชคดีได้เจอกับแม่นมหลานจึงมีชีวิตที่ดีขึ้น” หนานกงมั่วยิ้ม เอ่ย “หากไม่ใช่เพราะข้ากลับไปกะทันหัน พวกเจ้าก็คงได้มีชีวิตเรียบเรื่อยอยู่ในเรือนกับแม่นมหลาน หลายปีมานี้ติดตามข้าไปทั่ว จะว่าไปข้าคงต้องขอโทษพวกเจ้าแล้ว”

จือซูส่ายศีรษะ “ไยจวิ้นจู่จึงเอ่ยเช่นนี้เล่า หากไม่ใช่เพราะจวิ้นจู่ บ่าวกับหมิงฉินก็คงไม่ถูกแม่นมหลานเลือก หากไม่ใช่เพราะติดตามจวิ้นจู่มาหลายปี ไม่แน่ว่าคงจะได้เป็นสาวใช้ตัวเล็กๆ ไปทั้งชีวิต เป็นบ่าวเล็กๆ แก่ไปก็เป็นมามา ไหนเลยจะได้เจอโลกกว้างมากมายเพียงนี้ อีกทั้งยังสามารถเลือกชีวิตที่ตนต้องการได้”

เอ่ยมาถึงตรงนี้ จือซูจึงเงยหน้ามองหนานกงมั่ว ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเอ่ยปาก “จวิ้นจู่…หมิงฉิน ท่านกำลังสงสัย…ว่าเรื่องในครั้งนี้จะเกี่ยวกับหมิงฉินหรือเจ้าคะ”

หนานกงมั่วเลิกคิ้ว “อ้อ ไยเจ้าจึงคิดเช่นนั้นเล่า”

จือซูยิ้มขมขื่น “ถึงตอนนี้แล้ว ถือว่าหมิงฉินมีชีวิตยังไม่เจอคนตายยังไม่พบร่าง เมื่อบ่ายคุณชายฉินเองก็มาถามเรื่องของหมิงฉินกับบ่าว จวิ้นจู่ บ่าวกับหมิงฉินเติบโตมาด้วยกัน แม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกันตลอดเวลา แต่ก็เพียงพอแล้ว บ่าวรับรองด้วยชีวิตของบ่าวเอง หมิงฉิน…หมิงฉินไม่มีทางทรยศจวิ้นจู่อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”

หนานกงมั่วถอนหายใจ พยักหน้าเอ่ย “ข้าเองก็ไม่เชื่อว่าหมิงฉินทรยศข้า”

“ใช่เจ้าค่ะ หมิงฉินจะแต่งงานออกเรือนแล้ว” จือซูเอ่ยเสียงเบา “รอแต่งงานออกไปแล้วนางก็เป็นฮูหยินของผู้บังคับการกองพันแล้ว วันเวลาดีๆ ยังรออยู่ นางจะ…ขอจวิ้นจู่ให้ความเป็นธรรมด้วยเจ้าค่ะ” หนานกงมั่วเอ่ย “เจ้าวางใจ ข้าจะให้ฉินจื่อซวี่ตรวจสอบให้ชัดเจน ไม่มีทางให้ร้ายหมิงฉินอย่างแน่นอน ไม่ว่านางจะเป็นหรือจะตาย ข้าจะพานางกลับมา”

“ท่านแม่…” ด้านนอก เสียงอานอานดังเข้ามา ศีรษะเล็กๆ โผล่เข้ามาตรงประตู อานอานยืนอยู่หน้าประตู ดวงตานิ่งสงบมองมายังหนานกงมั่ว หนานกงมั่วยื่นมือออกไป “ดึกป่านนี้แล้ว ไยจึงยังไม่นอน” อานอานขยับเข้าไปในอ้อมกอดของหนานกงมั่ว เอ่ยเสียงเบา “อานอานนอนไม่หลับ”

“เป็นห่วงน้องสาวหรือ” หนานกงมั่วยกอานอานขึ้นมานั่งบนตักของตน เอ่ยเสียงเบา

อานอานพยักหน้า มองดวงตาเป็นกังวลของมารดา ลังเลอยู่ชั่วครู่มือเล็กๆ จึงยื่นออกไปกอดหนานกงมั่วเอาไว้ “ท่านแม่ น้องสาวไม่เป็นอันใด”

หนานกงมั่วลูบศีรษะเล็ก เอ่ย “แม่รู้ น้องสาวเจ้าจะต้องไม่เป็นอันใด ดังนั้น อานอานก็ไม่ต้องกังวล กลับไปพักผ่อนดีหรือไม่ เด็กน้อยไม่นอนจะไม่สูงนะ”

อานอานขมวดคิ้วมุ่น เอ่ย “อานอานอยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ ไม่นอนคืนเดียวคงไม่มีทางไม่สูง อานอานสูงกว่าน้องสาว รอน้องสาวก่อนก็ได้”

“เด็กโง่ เจ้าเป็นเด็กผู้ชายจะรอน้องสาวได้อย่างไร หากในอนาคตเจ้าสูงเท่าน้องสาว ใครจะปกป้องน้องสาวกันเล่า” หนานกงมั่วต้องขำเพราะเด็กน้อย ไม่ว่าจะเป็นเยาเยาที่สูงเท่าอานอาน หรืออานอานที่สูงเท่าเยาเยาต่างก็ไม่ใช่เรื่องดี หนานกงมั่วก็ไม่ต้องการให้บุตรีสูงเหมือนเว่ยจวินมั่ว ยิ่งไม่ต้องการให้บุตรชายสูงเท่าตนเอง

อานอานพยักหน้า “ข้าจะปกป้องน้องสาว” นึกถึงน้องสาวที่ถูกจับตัวไป อานอานรู้สึกผิดหวังขึ้นมา “อานอานดูแลน้องสาวไม่ได้”

หนานกงมั่วยิ้มเอ่ย “ตอนนี้เจ้ายังเด็ก แน่นอนว่าต้องเป็นแม่กับท่านพ่อปกป้องเจ้าและน้องสาว รอเจ้าโตแล้วก็รอเจ้ามาปกป้องน้องสาวและท่านพ่อกับแม่”

“อืม” อานอานพยักหน้ามุ่งมั่น

“เด็กๆ”

องครักษ์คนหนึ่งปรากฏตัวที่หน้าประตู “จวิ้นจู่”

หนานกงมั่วเอ่ย “ส่งอานอานกลับไป”

อานอานไถลตัวลงจากตักหนานกงมั่ว “อานอานกลับไปก่อนแล้ว ท่านแม่ไม่ต้องกังวล ท่านแม่ราตรีสวัสดิ์”

“ไปเถิด” หนานกงมั่วพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

มององครักษ์อุ้มอานอานเดินออกไป รอยยิ้มของหนานกงมั่วค่อยๆ เลือนหาย ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“จวิ้นจู่” ด้านนอกมีเสียงเจ้าดังเข้ามา ฉินจื่อซวี่ปรากฏตัวอยู่หน้าประตู เอ่ยเสียงเข้ม “จวิ้นจู่ เมื่อครู่คนของเรามารายงานว่ามีข่าวของอาเจี้ยว”

หนานกงมั่วหัวใจกระตุก ลุกขึ้น เอ่ย “นำคนเข้ามา”

“ขอรับ”