หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1010 กังวล (1)

ตอนที่ 1010 กังวล (1)

อาเจี้ยวลืมตาขึ้นมาก็มองเห็นดวงตากลมโตที่คลอไปด้วยน้ำตาคู่นั้นของเยาเยา รู้สึกโล่งใจขึ้นมา ทว่าพลันระแวดระวังขึ้นมาเช่นกัน ดันตัวขึ้นดึงเยาเยาเข้ามาอยู่ในอ้อมอก สายตาเย็นชามองไปยังชายชุดดำหลายคนตรงหน้า แม้จะได้รับบาดเจ็บเพียงภายนอก แต่การกระทำนั้นก็ส่งผลถึงบาดแผล ทำให้เขาย่นคิ้วอย่างอดไม่ได้ทว่าไม่ได้ส่งเสียงออกมา

หนานกงไหวที่นั่งอยู่ด้านข้างเห็นท่าทีของซังเจี้ยว ดวงตามีความชื่นชมเผยออกมา เด็กน้อยอายุเพียงสิบสองสิบสาม มีความสุขุมและอดทนได้เพียงนี้นับว่าไม่เลวแล้ว

“พี่อาเจี้ยว” เยาเยาเบิกตาโพลง อิงตัวอยู่ในอ้อมอกของอาเจี้ยวเอ่ยขึ้นเสียงกระซิบ

ซังเจี้ยวลูบหลังนางเบาๆ เอ่ย “เยาเยาไม่ต้องกลัว พี่อาเจี้ยวอยู่นี่แล้ว”

เยาเยาพยักหน้า ยกมือไปลูบหน้าผากของเขา เอ่ย “พี่อาเจี้ยวไม่ต้องกลัว เยาเยาอยู่นี่แล้ว”

แม้จะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ มุมปากของอาเจี้ยวก็ยกขึ้นอย่างอดไม่ได้กับความไร้เดียงสาของนาง

“พวกเจ้าคิดจะทำอันใด” ซังเจี้ยวกอดเยาเยาเอาไว้ มองหนานกงไหวที่อยู่ใกล้พวกเขาด้วยความระมัดระวัง หนานกงไหวเลิกคิ้ว เอ่ย “เจ้าก็คือซังเจี้ยว ลูกศิษย์ของหนานกงมั่วอย่างนั้นหรือ” ซังเจี้ยวเม้มริมฝีปากไม่เอ่ยวาจา แน่นอนว่าหนานกงไหวเองไม่ต้องการคำตอบของเขา เรื่องหนานกงมั่วรับลูกศิษย์คนหนึ่งนั้นไม่ใช่ความลับอันใด แน่นอนว่าคนของสำนักหอธารารู้มาตั้งนานแล้ว

“พี่อาเจี้ยว พวกเขาเป็นคนชั่ว พวกเขาจะจับเยาเยาไปให้คนชั่วใหญ่” เยาเยาหลบอยู่ในอ้อมแขนของซังเจี้ยวกระซิบเสียงเบา เพียงแต่เสียงที่นางคิดว่าเบา ความจริงแล้วทุกคนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินกันอย่างชัดเจน หนานกงไหวรู้สึกประหลาดใจ “เอ๋ เจ้ารู้ได้เยี่ยงไรว่าข้าจะจับเจ้าไปให้คนชั่วใหญ่” เหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้เอ่ยเรื่องกงอวี้เฉินต่อหน้าเยาเยา อีกทั้งเขายังสงสัยว่าเด็กสามขวบจะเข้าใจเรื่องนี้หรือไม่

เยาเยาย่นจมูกเล็ก ส่งเสียงหยันพร้อมเงยหน้าขึ้นอย่างถือดี “ข้าได้ยินแล้ว พวกเจ้าแอบคุยกันตอนที่ข้าหลับ จะส่งเยาเยาให้กับ…ให้กับคนชั่วใหญ่ พวกเจ้าต่างก็เป็นคนชั่วน้อยลูกน้องของคนชั่วใหญ่ รอท่านพ่อของข้ากลับมาแล้วจะจัดการกับพวกเจ้า”

หนานกงไหวเองก็ไม่โกรธยิ้มจนตาหยี เอ่ย “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เจ้าก็รอพ่อเจ้ามาช่วยเจ้าเถิด ระหว่างนี้…ก็เชื่อฟังเสีย มิเช่นนั้นข้าจะจับพี่อาเจี้ยวของเจ้าโยนเข้าป่าไปเป็นอาหารหมาป่า”

“ช่างโง่เสียจริง พี่อาเจี้ยวไม่กลัวหมาป่าหรอกนะ” เยาเยาเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ ปีที่แล้วยังล่าเสือมาทำพรมให้เยาเยาตั้งหนึ่งตัว ไม่กลัวหมาป่าหรอกนะ

หนานกงไหวสะอึกไปชั่วครู่ ยิ้มเย็น เอ่ย “อ้อ พี่อาเจี้ยวของเจ้าไม่กลัวหมาป่าหนึ่งตัว เช่นนั้นสิบตัว หนึ่งร้อยตัวเขากลัวหรือไม่”

“เอ๋” เยาเยาตะลึงงัน สิบตัวดูเหมือนจะเยอะมาก หนึ่งร้อยตัว…นั่นคือกี่ตัวกันนะ ดูเหมือนจะเก่งมาก…เมื่อเถียงไม่สู้คนชั่ว ริมฝีปากเล็กของเยาเยาเบะอย่างไม่พอใจ มุดตัวเข้าไปในอ้อมอกของซังเจี้ยวแล้วหลับตาลงแสร้งหลับไป

หนานกงไหวลุกขึ้นยืน เหลือบตามองซังเจี้ยวเล็กน้อย เอ่ย “เจ้าก็เหมือนกัน อยู่ดีๆ เล่า หากกล้าแอบเล่นลูกไม้อันใด…เจ้าเองก็คงไม่อยากให้เจ้าตุ๊กตาน้อยนี่ต้องรับโทษใช่หรือไม่”

ซังเจี้ยวสีหน้าเย็นชา จ้องหนานกงไหวเขม็งพร้อมเอ่ยออกมา “เดรัจฉาน”

หนานกงไหวแสยะยิ้มเย็น ไม่สนใจซังเจี้ยวอีก หมุนตัวเดินหนีไป

คนไม่กี่คนเดินมาอีกฝั่ง ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าเอ่ยถาม “พวกเราต้องเอาเจ้าเด็กผู้ชายนั่นไปด้วยหรือ”

หนานกงไหวเอ่ย “นอกจากว่าพวกเจ้าจะมีวิธีทำให้เด็กน้อยนั่นอยู่เงียบๆ ได้ เช่นนั้นก็สังหารเจ้าเด็กนั่นได้”

ชายชุดดำขมวดคิ้ว เห็นได้ว่าไม่พอใจต่อคนที่อยู่นอกเหนือแผนการนัก “เจ้าเด็กนั่นเป็นลูกศิษย์ของซิงเฉิงจวิ้นจู่ บุตรบุญธรรมของซังหรง สามารถตามพวกเรามาจนถึงที่นี่ได้แน่นอนว่าไม่ธรรมดา หากพาไปด้วยเกรงว่าจะมีปัญหาเอาได้” หนานกงไหวเอ่ยเสียงเรียบ “เฝ้าเจ้าเด็กน้อยนั่นให้ดี พร้อมบอกกับเด็กผู้ชายคนนั้นด้วย หากเขาคิดจะทำอันใดก็แอบให้ดีๆ หากถูกข้าจับได้ ฟันเขาต่อหน้าเด็กน้อยนั่นเสีย”

ชายชุดดำมองหนานกงไหวด้วยดวงตาแปลกประหลาด พวกเขาที่เป็นมือสังหารจะจิตใจเหี้ยมโหดก็สามารถเข้าใจได้ อย่างไรพวกเขาก็ไม่มีอันใดเกี่ยวข้องกับเด็กน้อยคนนั้น แต่หนานกงไหวเป็นตาแท้ๆ ของเด็กน้อยคนนั้น จิตใจโหดเหี้ยมเช่นนี้ไม่เป็นไรแน่หรือ แน่นอนว่าหนานกงไหวไม่เห็นสายตาของพวกเขา เพียงหลุบตาแล้วเอ่ยว่า “แม้ว่าพวกเราได้เด็กน้อยคนนั้นมาอยู่ในมือแล้ว แต่การจะส่งให้ถึงมือกงอวี้เฉิน เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องง่าย”

ไม่ต้องเอ่ยถึงการคุ้มกันในเฉินโจว คงเข้มงวดขึ้นอย่างแน่นอน ต่อให้ออกจากเฉินโจวโดยที่หนานกงมั่วไม่อาจขวางพวกเขาได้แต่ก็อาจจะรออยู่ที่ทางกลับของพวกเขาก็เป็นได้ ยังมีเด็กน้อยสามขวบ ไม่รู้เรื่องไม่ต้องเอ่ยถึง ยังอ่อนแอมากด้วย หากไม่ระวังเกิดป่วยขึ้นมาแผนการของพวกเขาก็คงสูญเปล่า

ชายชุดดำเอ่ยเสียงเรียบ “นี่เป็นเหตุผลที่เจ้าสำนักเชิญฉู่กั๋วกงมาจัดการมิใช่หรือ คนของสำนักหอธารายินดีให้ความร่วมมือกับฉู่กั๋วกง ขอเพียง…สามารถส่งเด็กคนนี้ให้ถึงมือเจ้าสำนักได้อย่างปลอดภัยเท่านั้น”

หนานกงไหวเอ่ยด้วยความรำคาญ “ข้าไม่เข้าใจ เจ้าสำนักกงเอาเด็กน้อยนี่ไปจะมีประโยชน์อันใด หากอยากข่มขู่หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วละก็ เอาเด็กผู้ชายมายังจะมีประโยชน์กว่าหรือไม่ หรือองค์หญิงฉังผิงก็ได้” ความจริงในสายตาของหนานกงไหว คิดจะข่มขู่หนานกงมั่วและเว่ยจวินมั่วจับใครมาก็ไม่มีประโยชน์ เพราะหากเขาเป็นพวกหนานกงมั่วสองคนนั่นคงไม่มีทางยอมให้ใครมาควบคุมได้เพียงเพราะเด็กคนเดียวหรือองค์หญิงฉังผิงอย่างแน่นอน บุตรชายบุตรสาวมีใหม่ก็ได้ มารดาแม้จะสำคัญ แต่ว่า…จะสำคัญไปมากกว่าตนเองเลยหรือ

ชายชุดดำเอ่ย “หากจับเด็กทั้งสองได้แน่นอนว่าดีที่สุด แต่หากแบ่งทหารออกเป็นสองทางอาจมือเปล่าทั้งสองทางก็เป็นได้ สามารถจับได้หนึ่งคนก็นับว่าไม่เลวแล้ว ส่วนเด็กชายเด็กหญิง…เจ้าสำนักบอกว่าเด็กหญิงนั้นดีกว่า ไม่ทำให้เขาอยากฆ่าให้ตายได้ง่ายๆ” แม้จะจับมาเป็นตัวประกัน เจ้าสำนักก็คงไม่อยากเห็นเด็กที่เหมือนกับเว่ยจวินมั่ว ทว่าทั้งสองกลับมีลักษณะที่โดดเด่นราวกับเป็นคนเดียวกัน

“ช่างเถิด” หนานกงไหวเองก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองมาอาศัยคนอื่น ไม่อาจเอ่ยอันใดได้มากนัก เอ่ยเสียงเข้ม “ตอนนี้หนานกงมั่วคงกำลังจัดการกับคนของสำนักหอธาราที่อยู่ในเฉินโจวเป็นแน่ โชคดีที่เราถอนคนส่วนใหญ่ออกมาแล้ว ต่อไปข้าจะให้คนบุกโจมตีเมืองในปกครองของเฉินโจว สร้างความวุ่นวาย”

ชายชุดดำขมวดคิ้ว เอ่ย “คนของเรา โจมตีเมืองในเฉินโจวอย่างนั้นหรือ” แม้วรยุทธ์ของคนสำนักหอธาราจะดีกว่าทหารทั่วไป แต่ความแตกต่างของจำนวนคนก็ทำให้ไปแล้วไม่ได้กลับมาได้เช่นกัน หนานกงไหวไม่เห็นด้วย เอ่ยเสียงเรียบ “อยากออกไปอย่างราบรื่น แน่นอนว่าต้องมีการเสียสละ ข้ารู้ว่าสำนักหอธาราของพวกเจ้าทำอันใด แต่อย่าลืมเล่าว่าวังจื่อเซียวเองก็เป็นเหมือนพวกเจ้า เส้นทางหรือวิธีที่พวกเจ้าคิดพวกเขาจะคิดไม่ได้หรือ ขอเพียงราบรื่น โจมตีเมืองใกล้เฉินโจวโดยไม่ทันตั้งตัวคงไม่มีปัญหามากนัก” เมืองเมืองหนึ่งนอกจากเมืองที่มีทหารอยู่ ทหารที่เฝ้าประจำการก็มีเพียงไม่กี่ร้อย อย่างมากก็เพียงไม่กี่พัน หากโจมตีบุกยึดโดยไม่ทันตั้งตัวนั่นย่อมมิใช่เรื่องยาก พวกเขาเพียงต้องการสร้างความวุ่นวาย ไม่ได้ต้องการปักหลักอยู่ที่นั่น เอาชนะไม่ได้เพียงหนีไปก็พอแล้ว