หมอหญิงยอดมือสังหาร - ตอนที่ 1007 เป้าหมายของหนานกงไหว (2)

ตอนที่ 1007 เป้าหมายของหนานกงไหว (2)

ขณะเดียวกัน หนานกงมั่วเองก็หมุนตัวกระโดดลงไป

คนของสำนักหอธาราวิ่งกรูตามหลังมา พลันมองเห็นหนานกงมั่วที่ลอยตัวลงเขาไปราวกับนก

“ตามไป”

มีหนานกงมั่วคอยยั่วยุสร้างความขุ่นเคือง ในที่สุดก็ไม่มีใครตามหนานกงฮุยไปแล้ว ทว่าหนานกงมั่วเพิ่งลงมาถึงตีนเขาก็ถูกคนขวางเอาไว้ องครักษ์ไม่กี่คนบังอยู่ตรงหน้าหนานกงมั่ว หนานกงมั่วยิ้มอย่างจนปัญญา เวลานี้ขวางเอาไว้ก็ไม่มีประโยชน์แล้ว ดังนั้น…ลงมืออย่างสบายใจเถิด

เพราะพาลูกๆ ออกมาเที่ยวเล่น หนานกงมั่วจึงไม่มีของติดตัวมามากนัก อาวุธลับในมือก็ใช้ไปหมดแล้วจึงต้องใช้แส้ยาว

“จวิ้นจู่ จับหนานกงไหวตอนนี้หรือไม่ขอรับ” องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยเสียงเบา

หนานกงมั่วส่ายศีรษะ เอ่ยเสียงเรียบ “ไม่มีประโยชน์” แม้ว่าหนานกงไหวจะดูเป็นผู้สั่งการ แต่เพียงคำสั่งยิงธนูเมื่อครู่กลับถูกคนขัดขวางได้ก็เข้าใจได้แล้ว ในใจของคนของสำนักหอธาราหรือกงอวี้เฉิน หนานกงไหวไม่ได้มีความสำคัญมากเพียงนั้น เพียงแต่เมื่อเทียบความเชี่ยวชาญ คนสำนักหอธารานั้นเชี่ยวชาญเรื่องอาวุธลับและการต่อสู้ถวายชีวิต หลายปีมานี้คนของกงอวี้เฉินเสียหายไปไม่น้อย ดังนั้นจึงให้หนานกงไหวมาช่วยก็เท่านั้น

“ไม่ต้องห่วง ในเมื่อพวกเขาคิดจะจับเป็นแน่นอนว่าไม่อาจลงมือจนถึงชีวิตได้ ไม่นาน…” เสียงของหนานกงมั่วเพิ่งจบลง ในใจพลันมีลางสังหรณ์ไม่ดีนัก ใบหน้าทะมึน เอ่ย “แย่แล้ว”

หนานกงไหวที่ตามหลังมามองเห็นสีหน้าของหนานกงมั่วพลันหัวเราะออกมาอย่างลำพองใจ “มาเข้าใจยามนี้ สายไปแล้ว”

ดวงตาของหนานกงมั่วแหลมคม แส้ยาวในมือสะบัดราวกับงูพุ่งตรงเข้าหาหนานกงไหว หนานกงไหวรีบชักกระบี่ในมือออกมาคิดอยากตัดแส้ยาวที่พุ่งจู่โจมเข้ามายังตนเอง เพียงแต่แส้ยาวนั้นอ่อนนุ่มไร้ที่เปรียบได้ กำลังภายในของหนานกงไหวเห็นได้ชัดว่าไม่ได้สูงแต่อย่างใด จะสามารถตัดแส้ยาวของหนานกงมั่วได้เยี่ยงไร เห็นเพียงแส้นั้นตวัดเพียงเล็กน้อย กระบี่ของหนานกงไหวจึงตัดได้เพียงอากาศ ทว่าในตอนที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว แส้ยาวก็พันเข้ากับข้อมือของเขา

ชายชุดดำที่อยู่ด้านหลังของหนานกงไหวเห็นเช่นนั้น จึงรีบคว้าคอเสื้อด้านหลังของหนานกงไหวพร้อมกับตวัดกระบี่ฟันออกไป หนานกงมั่วเห็นว่าการโจมตีครั้งนี้ไม่เป็นผลจึงต้องยอมดึงกลับคืน เพียงแต่ในตอนที่นางดึงแส้ยาวกลับคืน ชายชุดดำเองก็ดึงหนานกงไหวไปด้านหลัง ในตอนที่ต่างฝ่ายต่างดึงนั้น ข้อมือของหนานกงไหวจึงถูกแส้เสียดสีจนเป็นรอยแผล เจ็บปวดไปถึงกระดูก

หนานกงมั่วส่งเสียงหยัน ถีบตัวลอยขึ้นมุ่งตรงไปยังที่ที่หนานกงไหวยืนอยู่ นับดูแล้ว นอกจากเมื่อครั้งที่เซียวฉุนก่อกบฏขึ้นในวังหลวงและวันพิธีแต่งงานของหนานกงมั่ว นี่เป็นครั้งแรกที่หนานกงไหวได้เห็นฝีมือของหนานกงมั่วอย่างแท้จริง แม้รู้มาตลอดว่าวรยุทธ์ของหนานกงมั่วนั้นไม่เลว แต่จะไม่เลวเพียงใดก็คงแสดงออกมาได้เมื่ออยู่ภายใต้มือสังหารที่รุมล้อมเช่นนี้ เห็นได้ว่าวรยุทธ์ของหนานกงมั่วดียิ่งกว่าที่เขาคิดเอาไว้ รู้ว่าตนเองสู้ไม่ไหว หนานกงไหวเองก็ไม่ดึงดัน รีบพาตนเองไปหลบอยู่ด้านหลังของชายชุดดำ ดวงตาของหนานกงมั่วเย็นยะเยือก ต่อสู้กับชายชุดดำโดยไร้ความปรานี

หนานกงไหวถอยมาอยู่ในวงล้อมให้ชายชุดดำคอยคุ้มกันแล้วจึงพ่นลมหายใจออกมา เหลือบมองข้อมือที่โชกไปด้วยเลือดของตน หนานกงไหวยิ้มเย็น “หนานกงมั่ว วันนี้ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็แพ้แล้ว ตอนนี้เจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่ ขิงยิ่งแก่ก็ยิ่งเผ็ด”

“ที่แท้เป้าหมายของท่านก็ไม่ใช่ข้า”

หนานกงไหวหัวเราะเสียงดัง เอ่ย “เดิมทีก็รวมเจ้าด้วย เจ้าสำนักกงเอ่ยว่าหากเจ้าไม่ยอมก็ไม่มีผู้ใดจับเจ้าได้ เดิมทีข้าเองก็ไม่เชื่อ แต่ตอนนี้คงไม่เชื่อไม่ได้แล้ว โชคดีที่ข้าระมัดระวังมาแต่ไหนแต่ไร ดังนั้นจึงได้เตรียมไว้สองแผน แน่นอนว่าหากจับเจ้าได้จะดีที่สุด จับไม่ได้ก็มิได้สูญเสียอันใดมิใช่หรือ”

หนานกงมั่วยกมือปัดชายชุดดำคนหนึ่งออกไป ด้านหลังพลันมีลมเย็นพัดมา “เป้าหมายของท่านคือเสด็จแม่หรือ ไม่…เป็นเยาเยาและอานอาน” องค์หญิงฉังผิงร่างกายไม่แข็งแรง อีกทั้งผู้ใหญ่แน่นอนว่าไม่ได้พาไปง่ายเช่นเด็ก

“อ้อ เด็กสองคนนั้นชื่อเยาเยา อานอานหรอกหรือ เป็นชื่อที่ไม่เลว” หนานกงไหวเอ่ย “เพียงน่าเสียดายแล้ว…”

ห่างออกไป เสียงกีบม้าหนักวิ่งใกล้เข้ามา หนานกงไหวกัดฟันไม่พอใจนัก เอ่ย “มาเร็วดีนี่ แยกย้าย”

เหล่าชายชุดดำแยกย้ายพาหนานกงไหวหลบสลายตัวถอยไป ไม่ไกลออกไป เหล่าทหารม้าในชุดเกราะกำลังมุ่งหน้าเข้ามา “คารวะจวิ้นจู่”

หนานกงมั่วกวาดตามองเล็กน้อย เอ่ยเสียงเข้ม “ถ่ายทอดคำสั่ง ปิดทางเข้าออกเมืองเฉินโจวให้หมดทันที ห้ามเข้าออก”

“ขอรับ จวิ้นจู่”

“เสด็จแม่และเด็กทั้งสองอยู่ที่ใด”

คนที่เป็นหัวหน้าชะงัก เห็นสีหน้าเคร่งขรึมของหนานกงมั่วจึงไม่กล้าเสียเวลา รีบเอ่ยตอบ “ตอบจวิ้นจู่ ตอนที่ข้าน้อยออกมาเจอกับองค์หญิงฉังผิงและคุณชายน้อย ทว่าไม่เห็นคุณหนูน้อยขอรับ”

หนานกงมั่วเงียบไป “รีบไปตามหา นำม้ามาให้ข้าหนึ่งตัว”

“ขอรับ”

หนานกงมั่วควบม้ามุ่งหน้าตรงเข้าเมืองเฉินโจว ยังไม่ทันถึงประตูเมืองพลันมองเห็นองครักษ์เดินเข้ามา มองเห็นหนานกงมั่วองครักษ์ทั้งสองเองก็ทั้งตกใจทั้งดีใจ รีบแสดงความเคารพ หนานกงมั่วโบกปัดมือ เอ่ย “ไม่ต้องมากพิธี เสด็จแม่เป็นอย่างไรบ้าง เยาเยากลับไปแล้วหรือ” องครักษ์สีหน้าตึงเครียด เอ่ยอย่างนอบน้อม “ตอบจวิ้นจู่ องค์หญิงและคุณชายน้อยกลับมาถึงอย่างปลอดภัยขอรับ หัวหน้าซิงเวยเพิ่มกำลังคุ้มกันจวนแล้ว เพียงแต่คุณหนูน้อยและหัวหน้าหลิ่วพลัดหลงระหว่างทางขอรับ”

หนานกงมั่วรู้ว่าไม่ดีแล้ว ต่อให้หลิ่วหันถูกโจมตีจนต้องแยกออกไปใช่ว่านางจะไม่รู้จักทางกลับเข้าเมือง ตอนนี้ยังกลับไม่ถึงจวนหากไม่มีทหารตามล่าก็คงจะ…เกิดเรื่องแล้ว

“พวกข้าได้รับคำสั่งให้ออกตามหาคุณหนูน้อยและหัวหน้าหลิ่ว หัวหน้าซิงเวยเองก็ออกจากเมืองมาด้วยกันขอรับ เพียงแต่ตอนนี้ไม่รู้ว่าไปทิศทางใด”

หนานกงมั่วหลับตาลงตั้งสติ สูดหายใจเข้าลึกสงบสติอารมณ์ตนเองให้เย็นลง พยักหน้า “รู้แล้ว ตามหาต่อไป หากได้ข่าวให้รีบส่งสัญญาณรายงาน”

“ขอรับ จวิ้นจู่”

“มั่วเอ๋อร์” ห่างออกไป ร่างสองร่างกำลังลอยเข้ามาทางนี้ เพียงชั่วพริบตา หากไม่ดูให้ดีคงคิดว่าเป็นเทพเซียนลงมาจากสวรรค์

“อาจารย์อา” หนานกงมั่วเอ่ยเรียกเสียงเบา

อาจารย์อายกมือขึ้นวางชายชราลง เอ่ยถามเสียงเข้ม “เกิดเรื่องอันใด”

หนานกงมั่วกัดริมฝีปาก เอ่ย “หนานกงไหวพาคนมาซ่อนตัวอยู่บนเขาคิดจะจับเด็กทั้งสองไป เมื่อครู่ได้รับรายงาน เยาเยายังไม่กลับไปเลยเจ้าค่ะ”

สีหน้าของอาจารย์อาทะมึนขึ้น หันไปหาชายชรา สีหน้าของชายชราเองก็ไม่ดีนัก กัดฟันเอ่ย “หนานกงไหว กล้าแตะต้องเด็กน้อยที่รักของเรา ดูเสียว่าข้าจะไม่จับเขามาทำยา อยู่เหมือนตายทั้งเป็น”

“อย่าพูดมาก มีวิธีตามหาเยาเยาหรือไม่” อาจารย์อาเอ่ยอย่างร้อนใจ หากเป็นปกติ ชายชราคงกลอกตาให้เขา ทว่ายามนี้ชายชรากลับทำราวกับไม่ได้ยินวาจาไม่เคารพของศิษย์น้อง ยื่นมือเข้าไปค้นหาบางอย่างในแขนเสื้อ ก่อนจะหยิบขวดเครื่องลายครามออกมาหนึ่งขวด เปิดขวดออก หนอนไหมหิมะอวบอ้วนออกมาจากขวดร่วงลงไปบนพื้น เจ้าหนอนราวกับเวียนศีรษะ สะบัดศีรษะไปมาก่อนจะไต่ไปด้านหน้า

“ตามไป”

หนอนตัวนั้นแม้จะไม่ได้ตัวใหญ่ ทว่ากลับไต่ไม่เชื่องช้าเลย พวกเขาจำต้องสาวเท้าตามไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างที่เดินอาจารย์อาจึงเอ่ยถามขึ้น “นี่มันอันใดกัน”

ชายชราเองก็ไม่มีอารมณ์มาอวดของดีอย่างภาคภูมิใจ เพียงเอ่ย “นี่คือหนอนไหมหิมะ เป็นพี่น้องกันกับเฟยเฟยของเยาเยา เพียงแต่บนตัวของมันมีพิษ ดังนั้นจึงไม่ได้เอาให้เยาเยา แต่ว่า ขอเพียงเฟยเฟยยังมีชีวิตอยู่ จะต้องเจอนางอย่างแน่นอน” เดิมทีเยาเยามักจะนำเฟยเฟยติดตัวออกมาข้างนอกด้วยเสมอ ยามนี้คงต้องหวังพึ่งเพียงเจ้าหนอนหิมะตัวนี้เท่านั้นแล้ว

“จะไม่มีปัญหาจริงหรือ” อาจารย์อาขมวดคิ้วเอ่ยถาม ไม่ใช่เขาไม่เชื่อมั่นในความสามารถของศิษย์พี่ของตน แต่หากเจ้าหนอนตัวนี้ไม่อาจพึ่งพาได้ ก็เท่ากับว่าพวกเขาเสียเวลาเปล่าในการตามหาเยาเยา ชายชราจ้องเขาเขม็ง เอ่ย “ข้าเลี้ยงเจ้านี่ด้วยวิธีเลี้ยงถงซินกู่[1] ของซินเจียงใต้ แน่นอนว่าพึ่งพาได้กว่าเจ้า”

อาจารย์อาถอนหายใจ เห็นชายชราตรงหน้าเดินหายใจหอบจึงยื่นมือไปประคองขึ้นมาและเดินไปอย่างรวดเร็ว

ตามหนอนไหมไปไกล กระทั่งมาถึงเขาลูกหนึ่งริมแม่น้ำหลีเจียงพลันมองเห็นศพชายชุดดำและร่องรอยของเลือด ชายชราเอ่ยเสียงเข้ม “ตรงหน้านั่น”

อาจารย์อาวางเขาลงพร้อมกับหนานกงมั่วที่ถีบตัวขึ้นไป ใช้วิชาตัวเบาเหาะไปด้านหน้า ระหว่างทาง ไม่เพียงร่างของคนของสำนักหอธาราเท่านั้น ยังมีคนของพวกเขาด้วย ข้ามเขานั้นไปพลันมองเห็นชวีเหลียนซิงที่นอนอยู่บนพื้น หนานกงมั่วเข้าไปใกล้ ทว่าเห็นร่างของชวีเหลียนซิงโชกไปด้วยเลือด ทั้งหมดมีสี่ห้าบาดแผล หนึ่งในนั้นที่หนักที่สุดคือบาดแผลที่ด้านหลัง เห็นได้ว่าถูกคนลอบฟันจากด้านหลัง จากนั้นจึงล้มลงไปไม่อาจลุกขึ้นมาได้

มือข้างหนึ่งของชวีเหลียนซิงเองก็ถูกฟันจนเลือดเต็มฝ่ามือ มืออีกข้างกลับกำของบางอย่างเอาไว้ หนานกงมั่วเดินเข้าไปแกะออกมาดู เป็นเศษผ้าสีชมพู นั่นเป็น…เศษผ้าจากชุดที่เยาเยาใส่ในวันนี้

“เหลียนซิง…เหลียนซิง…” หนานกงมั่วเคลื่อนมือสกัดหลายจุดอย่างรวดเร็ว ขณะเดียวกันก็ห้ามเลือดที่หลังของนาง

“คุณหนูน้อย…คุณหนูน้อย…” ชวีเหลียนซิงเอ่ยเสียงเบา

“เหลียนซิง เจ้าเป็นอย่างไร เยาเยาอยู่ที่ใด” หนานกงมั่วเอ่ยถามโดยไว

“นางเสียเลือดมาก ตอนนี้คงไม่ได้สติ” ชายชราด้านหลังเอ่ยขึ้น ถอนหายใจออกมา

เห็นเช่นนั้น หนานกงมั่วจึงถอนหายใจลุกขึ้นมา เอ่ย “อาจารย์ เหลียนซิงคงต้องรบกวนท่านแล้ว ขอท่านอย่าได้…”

ชายชราเอ่ย “เอาล่ะ เจ้ารีบไปเถิด เด็กสาวคนนี้ต้องเป็นแบบนี้เพราะเยาเยา ข้าจะไม่ช่วยได้อย่างไร”

“ขอบคุณอาจารย์เจ้าค่ะ” หนานกงมั่ววางใจ หมุนตัวเหาะออกไป เพียงเวลาไม่นาน พลันมองเห็นอาจารย์อาที่นำมาก่อน รีบเอ่ยถาม “อาจารย์อา หาเยาเยาเจอแล้วหรือไม่เจ้าคะ”

อาจารย์อาหันกลับมามองนาง ส่ายศีรษะเบาๆ หนานกงมั่วรู้สึกปวดใจขึ้นมา รู้ว่ายามนี้ตนเองไม่ควรกระสับกระส่าย พยายามตั้งสติและสาวเท้าเดินไปอย่างรวดเร็ว

[1] ถงซินกู่ (同心蛊 กู่ใจเดียวกัน) กู่ คือสัตว์มีพิษที่ถูกเลี้ยงเอาไว้เพื่อใช้ในทางไสยศาสตร์ ถงซินกู่คือกู่ที่มีจิตใจและความคิดเดียวกัน