คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 32 คุณนายอธิการบดี ฟู่ฉางเล่ออยากเข้าเรียน
บทเสริมตอนที่ 32 คุณนายอธิการบดี ฟู่ฉางเล่ออยากเข้าเรียน
สัมผัสบนริมฝีปากชัดเจนมาก
กลิ่นอายความเย็นจากตัวนอร์ตันโอบล้อมเธออีกครั้ง
ท่าทางของเขาจู่โจมแต่กลับอ่อนโยน ค่อยๆ ทำให้เธอรู้สึกถึงการมีตัวตนของเขา
ดวงตาของซีนายเบิกโพลง
สมองหยุดทำงานในเวลานี้ รับการจูบของเขา
มีแค่ตอนที่เขางับปากเธอเบาๆ เท่านั้นที่เธอถึงจะรู้สึกได้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่
หลังจากผ่านไปสักพักนอร์ตันถึงลุกขึ้น
แต่เขากลับไม่ได้ออกไป กอดเธอเอาไว้
“แค่กๆๆ!” พอซีนายเริ่มตั้งตัวได้ก็ไออย่างรุนแรง
กว่าครึ่งนาทีเต็มๆ เธอถึงดึงสติกลับมาได้เต็มร้อย
พอคิดได้ว่านอร์ตันทำอะไรกับเธอ ขอบตาก็แดงขึ้นมาทันที
เธอผลักเขา กัดริมฝีปากแน่น พูดเสียงสั่น “ออกไป ออกไปนะ!”
เธอยิ่งพูดก็ยิ่งน้อยใจ พูดเสียงสะอื้น “คุณจะแต่งงานอยู่แล้ว มีสิทธิ์อะไรมารังแกฉันแบบนี้ เห็นฉันเป็นอะไร!”
คำพูดนี้ทำให้สีหน้าของนอร์ตันชะงัก
ใช้ความคิดเล็กน้อยเขาก็เข้าใจแล้วว่ามันเรื่องอะไร
ดวงตาสีเขียวเข้มของเขาหรี่ลง สีหน้าเรียบเฉย
ดีมาก
มีคนสมควรตายแล้ว
“ก็ไม่แน่หรอก” นอร์ตันก้มหน้า ช่วยจัดทรงผมให้เธอ ถอนหายใจ “ถ้าฉันจีบเธอไม่ติดก็จะไม่ได้แต่งงาน”
ซีนายตะลึง “คุณ…”
มีความคิดเหลือเชื่อระเบิดกลางสมองของซีนาย
หัวใจเหมือนถูกสูบออกไปในชั่วขณะ
เธอสบตากับดวงตาสีเขียวเข้มที่เธอคุ้นเคย
ดวงตาคู่นี้ถอดความเย็นชาในยามปกติออกไป เหลือเพียงความอ่อนโยน
เวลานี้เธอรู้สึกว่าไม่มีระยะห่างระหว่างเธอกับเขาแล้ว
เขาอยู่ในระยะประชิด ใกล้แค่เอื้อม
“เห็นเธอเอาแต่หลบหน้าฉัน เลี่ยงฉัน คิดว่าเธอจะรังเกียจฉันหรือเปล่า เลยเตรียมใจว่าจะค่อยๆ จีบเธอ” นอร์ตันพูดเสียงขรึม “แต่ฉันกลัว”
เขากลัวจริงๆ
ในสำรับไพ่ทาโรต์ ไพ่อัศวินรถม้าหมายถึง ‘ชัยชนะ’
เมื่อนึกย้อนช่วงเวลาในอดีตอันยาวนานของเขา เขาก็ไม่เคยพ่ายแพ้จริงๆ
แต่กับเธอ เขาพ่ายแพ้ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว
ไม่มีใครสามารถพูดได้เต็มปากในเรื่องความรัก
เขาไม่ใช่คนที่ชอบอ้อมค้อม ทำอะไรตรงไปตรงมาเสมอ
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับซีนาย เขายอมอ่อนให้ ขอแค่เธออยู่อย่างเป็นสุข สุขภาพแข็งแรง
“สรุปว่าเธอเข้าใจความหมายของฉันหรือเปล่า” นอร์ตันพูด “ฉันไม่ได้จะแต่งงานกับใคร ถ้าจะแต่งก็ต้องถามว่าเธอยินดีแต่งด้วยหรือเปล่า”
ซีนายตอบเสียงงอนๆ “ฉันยังไม่ได้รับปาก”
“อืม” นอร์ตันยิ้ม “ฉันจะจีบเธอจนกว่าเธอจะตอบตกลง”
พอได้ยินแบบนี้น้ำตาของซีนายที่กลั้นมาหลายวันก็ร่วงพรูออกมาทั้งหมด “คุณทำฉันเสียใจ ฉันไม่อยากชอบคุณแล้ว”
ร่างกายของนอร์ตันหดเกร็ง
ผ่านไปสักพักเขาก็พูดด้วยเสียงแหบแห้ง “ไม่อยากชอบฉันแล้วงั้นเหรอ”
ความข้องใจทั้งหมดได้กระจ่างในเวลานี้
ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขากลับมาครั้งนี้เธอถึงเอาแต่หลบหน้าเขา
ที่แท้ในจุดที่เขามองไม่เห็น
มีคนแอบชอบเขาอยู่เงียบๆ มานานขนาดนี้
ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ร้องไห้แม้แต่ในฝัน
เสียใจได้ขนาดนั้น
“ขอโทษ” นอร์ตันใจเย็น ลูบศีรษะเธออย่างแผ่วเบา “ต่อไปไม่มีแล้ว ฉันจะชอบเธอให้มากขึ้น”
“ไม่เอา” ซีนายพูดด้วยเสียงสะอื้นไห้อีกครั้ง เธอหันตัวหนี “ฉันจะนอนแล้ว”
นอร์ตันยอมทุกอย่าง “นอนเถอะ ฉันอยู่ด้วยตลอด”
เดิมทีร่างกายของซีนายก็อ่อนแอ การสะเทือนอารมณ์จะทำให้เธอยิ่งไม่มีแรง เธอผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว
นอร์ตันห่มผ้าให้เธอแล้วนั่งที่ข้างเตียง
…
หลังจากพักฟื้นได้ครึ่งเดือนซีนายก็ใกล้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว
หลายวันมานี้นอร์ตันดูแลซีนายตลอด
เขาเป็นคนทำอาหารเช้ากลางวันเย็น
ถ้าข้างนอกฟ้าร้องฟ้าผ่าเขาก็จะกอดซีนายนอน ทั้งยังจะเล่าวิชาเล่นแร่แปรธาตุให้เธอฟัง
“มัวเหม่ออะไรอยู่” นอร์ตันเหลือบตาขึ้น “จะเย็นชืดหมดแล้ว”
ซีนายกอดชาม “รู้สึกเหมือนมันไม่ใช่เรื่องจริงอยู่ตลอด”
“สรุปว่ายังตกลงปลงใจไม่ได้งั้นเหรอ”
“เปล่า”
“…”
ซีนายซดโจ๊ก ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก
“อาจารย์คะ ฉันมาเยี่ยมค่ะ” ชาร์ล็อตชะโงกหน้าเข้ามา “เอ๊ะ มีคนอยู่ด้วย ฉันต้องหลบไปก่อนไหมคะ”
“ไม่ต้องหรอก” ซีนายรีบมองนอร์ตัน “เข้ามาสิ”
ชาร์ล็อตเดินเข้ามา วางกระเช้าดอกไม้ลง “อาจารย์ต้องดูแลสุขภาพให้ดีๆ นะคะ ไม่ต้องรีบร้อนกลับไปที่ศูนย์วิจัยหรอกค่ะ อะไรที่อาจารย์ทำไม่ไหว ฉันกับคนอื่นๆ ในกลุ่มจะช่วยกันทำเอง อาจารย์ต้องคำนึงถึงตัวเองก่อนนะคะ”
ซีนายยังไม่ทันตอบ นอร์ตันก็หันไปถามก่อน “เธออยู่คณะไหนรุ่นไหน”
“หา?” ชาร์ล็อตอึ้ง ตอบโดยอัตโนมัติ “คณะเครื่องกลรุ่นปีสองพันยี่สิบสองค่ะ!”
นอร์ตันพยักหน้า “ฉันจะติดต่อทางมหา’ลัยให้แจกทุนการศึกษาเธอเป็นพิเศษ”
พอได้ยินแบบนี้ซีนายก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง “คุณต้องกลับไปสอนหนังสือไม่ใช่เหรอ”
“ไม่ไปแล้ว” นอร์ตันตอบ “ฉันให้เด็คเกอร์บอกว่าฉันตายแล้ว ตั้งป้ายหินสุสานที่ใจกลางมหาวิทยาลัย”
ซีนาย “…”
เธอแอบสงสารรองอธิการบดี
ชาร์ล็อตที่ฟังจบ “?”
นี่เธอได้ยินอะไร
เด็คเกอร์เป็นชื่อของรองอธิการบดี พวกนักศึกษารู้กันหมด ก็แค่มีคนถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ที่ไม่เคยเจอรองอธิการบดี
แต่พวกศาสตราจารย์นอบน้อมต่อรองอธิการบดีมาก คนที่กล้าเรียกชื่อเขาโดยตรงแบบนี้ ทั่วทั้งมหาวิทยาลัยนอร์ตันมีอยู่แค่คนเดียว
ชาร์ล็อตไม่รู้ว่าตัวเองกลับมาถึงศูนย์วิจัยได้อย่างไร เธออยู่ในอาการมึนงง
“ชาร์ชาร์” มีคนทักทายเธอ ถามด้วยความแปลกใจ “เธอไปเยี่ยมอาจารย์ซีนายมาไม่ใช่เหรอ”
“อ๋า ใช่ๆ” ชาร์ล็อตดึงสติกลับมา “ก็แค่ฉันรู้สึกช็อกไปหน่อย”
ผ่านไปสักพักกว่าเธอจะสงบสติอารมณ์ได้ กลับไปนั่งที่โต๊ะตัวเอง
แต่ต่อมาเธอก็เอามือปิดปาก อดกรี๊ดเบาๆ ไม่ได้
เธอเจอข่าวใหญ่สะเทือนฟ้าสะเทือนดินเข้าแล้ว!
ชาร์ล็อตมือสั่นล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดส่งข้อความเข้าไปในกลุ่มรุ่น
[ทุกคนนน รู้หรือเปล่าว่าพวกเราจะมีคุณนายอธิการแล้วนะ]
…
ไม่นานเรื่องที่นอร์ตันจีบซีนายก็รู้กันไปทั้งวงการ
ผู้วิเศษคนอื่นๆ ก็รู้สึกแปลกใจ จินตนาการไม่ออกเลยว่าคนหยิ่งเย็นชาอย่างอัศวินรถม้าจะตามจีบใครได้นานขนาดนี้
ผ่านมาห้าเดือนแล้วก็ยังไม่มีเค้าลางว่าเขาจะยอมแพ้
คนที่สะเทือนใจหนักสุดคือซีซาร์
แถมเขายังเป็นคนที่รู้เป็นคนสุดท้าย
กว่าเขาจะรู้เรื่อง นอร์ตันก็บอกลาช่วงตามจีบหกเดือนแล้ว เขาทำสำเร็จ
“นายมันไม่ใช่คน นายมันหมา!” ซีซาร์โทรหาทันที กัดฟันกรอด “ไอ้บ้าเอ๊ย นายกล้าจีบอาของบอส ฉันจะไปฟ้องบอสแน่!”
นี่ถ้านอร์ตันได้ใจ ลำดับอาวุโสของเขาก็จะถูกนอร์ตันกดไว้หนึ่งรุ่น
ใครจะไปทนไหว
นอร์ตันหันหน้า “เชิญไปฟ้องเลย บนโลกนี้มีเรื่องที่บอสไม่รู้ด้วยเหรอ”
ซีซาร์ “…”
โว้ย!
โมโหจะตายอยู่แล้ว
“แล้วก็อย่าให้ฉันเจอนายนะ” นอร์ตันพูดเสียงเย็นชา “ไม่อย่างนั้นฉันกลัวจะอดใจอัดนายจนพิการไม่ไหว”
ทำให้เขาต้องใช้เวลาจีบนาน เขาไม่ลงไม้ลงมือก็นับว่าดีมากแล้ว
ซีซาร์ “…”
นอร์ตันไม่สนใจซีซาร์อีก กดตัดสายแล้วขึ้นเตียงนอน
หลับรวดเดียวจนฟ้าสว่าง
ซีนายตื่นก่อน เธอลืมตามองไปนอกหน้าต่าง
ข้างนอกแสงแดดเจิดจ้า สายลมอ่อนๆ
เธอขยับตัวเข้าไปหานอร์ตัน
ถึงแม้จะทำอย่างเบาๆ แต่ก็ทำผู้ชายที่กำลังหลับลึกตกใจตื่น
“นอนไม่หลับเลยเข้ามาซุกเหรอ” นอร์ตันยังหลับตาอยู่ “ความเคยชินแบบไหนกัน”
ถึงแม้เขาจะพูดแบบนี้ แต่มือกลับโอบเอวเธอ กระชับเธอเข้ามาในอ้อมกอด
ศีรษะของซีนายแนบชิดกับแผงอกกว้างอันอบอุ่นของเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้นอย่างหนักแน่นเป็นจังหวะ เธอค่อยๆ หลับตาลงอีกครั้ง “ความเคยชินแย่ๆ”
เพราะตัวเองนั่นแหละ
…
สามปีต่อมา
ฟู่ฉางเล่ออายุสามขวบแล้ว ถึงวัยที่เข้าโรงเรียนอนุบาลได้
ก็แค่ไม่มีใครจัดการเรื่องนี้
อย่างไรเสียฟู่เฉียนอวี่กับฟู่ฉางเล่อก็ฉลาดหัวไวตั้งแต่เด็ก
แต่ฟู่ฉางเล่อรู้สึกว่าอยู่บ้านมันน่าเบื่อ หลังจากได้ยินว่ายังมีสถานที่มหัศจรรย์อย่างโรงเรียนอนุบาลด้วย เด็กน้อยก็กระตือรือร้นขอไปเรียน
ซู่เวิ่นกับลูเอลก็ตามใจหลานสาว
หลานสาวอยากได้อะไรย่อมตามใจรับปากหมด
ไม่นานก็จัดหาโรงเรียนอนุบาลที่ปกปิดความลับได้ดีเยี่ยมให้
โรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ต้องสอบก่อนเข้า ทดสอบผ่านก่อนถึงจะเข้าไปเรียนได้
การสอบแบบนี้สบายมากสำหรับฟู่ฉางเล่อ ผ่านได้อย่างง่ายดาย
ฟู่ฉางเล่อดีใจมากที่จะได้ไปเล่นในโรงเรียนอนุบาล
“พี่! พี่!” ฟู่ฉางเล่อกระโดดโลดเต้น วิ่งไปหาฟู่เฉียนอวี่ “พี่ ไปโรงเรียนอนุบาลด้วยกันนะ!”
ฟู่เฉียนอวี่กำลังอ่านนิตยสารแนววิทยาศาสตร์ พอได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้น “ไม่ไป เด็กโง่เยอะ”
เดิมทีพวกอาๆ ก็ซื่อบื้อกันพอแล้ว เขาไม่อยากไปเล่นกับพวกเด็กโง่อีก
มีแต่จะฉุดไอคิวของเขา
ฟู่ฉางเล่อพูดอย่างเต็มปากเต็มคำ “ก็เพราะเด็กโง่เยอะถึงต้องไปไงล่ะ ไม่อย่างนั้นจะเล่นสนุกเหรอ”
ฟู่เฉียนอวี่ “…”
ก็จริง
แต่ว่าเขาชอบอยู่อย่างสงบ ไม่ชอบสื่อสารกับโลกภายนอก
ฟู่ฉางเล่อแกว่งมือน้อยๆ “ไปไหมพี่!”
ฟู่เฉียนอวี่ยังคงปฏิเสธ “ไม่ไป”
ฟู่ฉางเล่อเศร้ามาก พูดเสียงเบา “งั้นฉันไปคนเดียวก็ได้”
เธอสะพายกระเป๋าหนังสือใบน้อย ท่าทางห่อเหี่ยว หูกระต่ายที่อยู่บนหมวกก็ลู่ลง
ฟู่เฉียนอวี่ชักสงสาร แต่เขาไม่อยากไปโรงเรียนอนุบาลจริงๆ
เปิดเทอมวันแรก ซู่เวิ่นไปส่งฟู่ฉางเล่อที่โรงเรียนอนุบาลด้วยตัวเอง
ระหว่างทางอิ๋งจื่อจินวิดีโอคอลมาหา
“หม่ามี้” ฟู่ฉางเล่อยกมือน้อยๆ “หนูตั้งใจกินข้าว ไม่สร้างเรื่องปวดหัวให้คุณตาคุณยายด้วยค่ะ”
สามปีที่ผ่านมาอิ๋งจื่อจินเทียวไปเทียวมาระหว่างประเทศจีกับตี้ตูตลอด
อยู่ประเทศจีสี่วัน อยู่ตี้ตูสามวัน
เมื่อก่อนเธอขาดอะไร ฟู่เฉียนอวี่กับฟู่ฉางเล่อจะต้องไม่ขาดสิ่งนั้น
ดังนั้นต่อให้เธอยุ่งขนาดไหนก็ต้องหาเวลามาอยู่กับลูกทั้งสองคนให้ได้
“ไปอยู่โรงเรียนอนุบาล” อิ๋งจื่อจินพยักหน้าเบาๆ “ห้ามดื้อเหมือนอยู่บ้านนะ”
“หนูรู้ค่ะ” ฟู่ฉางเล่อพยักหน้าหงึกๆ “พวกเขาไม่ฉลาด หนูต้องไม่รังแก ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นคนโง่เสียเอง”
อิ๋งจื่อจิน “…”
“เยาเยา” ซู่เวิ่นส่งฟู่ฉางเล่อให้ครูโรงเรียนอนุบาลดูแลจากนั้นก็มองหน้าจอ “ฉางเล่อเป็นเด็กดีจริงๆ ลูกว่าไหม”
อิ๋งจื่อจินครุ่นคิดแล้วตอบ “เด็กคนนี้เลิกตามหาขนมที่หนูซ่อนไว้แล้วเหรอคะ”
ซู่เวิ่น “…”
ฟู่ฉางเล่อติดนิสัยอยู่อย่าง
ชอบเดินเล่นรอบบ้าน
เดินแต่ละครั้งก็จะหาขนมที่อิ๋งจื่อจินซ่อนไว้เจอทั้งหมด
อิ๋งจื่อจินจะซ่อนดีแค่ไหน ฟู่ฉางเล่อก็หาเจอหมด
ตี้อู่เย่ว์ยังรู้สึกว่าเกินไปมาก
ฟู่ฉางเล่อจึงมีฉายาเพิ่มเข้ามา
เทพพยากรณ์น้อย
“เอาล่ะ จะถือสาลูกสาวตัวเองทำไม” ซู่เวิ่นขำ “ไว้ลูกกลับมาแม่จะพาออกไปกินปิ้งย่างเสียบไม้ดีไหม”
อิ๋งจื่อจินเลิกคิ้ว ตอบเสียงเนือย “งั้นก็ขอบคุณคุณแม่ล่วงหน้าค่ะ”
…
เพื่อเป็นการปกป้องฟู่เฉียนอวี่กับฟู่ฉางเล่อ อิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซินจึงไม่เคยเปิดเผยรูปถ่ายกับชื่อของเด็กทั้งสองต่อสาธารณชน
ในโรงเรียนอนุบาลก็ไม่มีใครรู้จักฟู่ฉางเล่อ แต่ต่างก็รู้สึกว่าเธอหน้าตาน่าเอ็นดู
พวกคุณครูก็ชอบเธอมาก
ฟู่ฉางเล่อมีความสุขมากในโรงเรียนอนุบาล
ความกลุ้มใจเพียงอย่างเดียวก็คือ รอบตัวเธอมีเด็กซื่อบื้อเยอะเกินไป
จนกระทั่งมีอยู่วันหนึ่ง คุณครูสั่งงานให้เขียนไดอารี่ ขอให้เขียนเรื่องคุณพ่อคุณแม่ของตัวเอง
แต่ไหนแต่ไรมาฟู่ฉางเล่อไม่ทำการบ้าน แต่เธอตั้งใจกับการบ้านครั้งนี้มาก
เธอเขียนขยึกขยักรวดเดียวได้สองพันอักษร
คุณครูสวีที่ดูแลห้องนี้ถึงกับตะลึง
พอเธออ่านจบก็ตะลึงยิ่งกว่า
“ฉางเล่อ มานี่หน่อยจ้ะ” คุณครูสวีเรียกฟู่ฉางเล่อมา น้ำเสียงอ่อนโยน “ตอนนั้นครูบอกว่าไงจ๊ะ เราจะเขียนถึงคนในครอบครัวกัน ไม่ใช่เขียนถึงดาราดังหรือนักวิทยาศาสตร์ อีกทั้งต้องเขียนตามความเป็นจริง เข้าใจไหมจ๊ะ”
“หนูก็เขียนถึงคนในครอบครัวนี่คะ” ฟู่ฉางเล่อกะพริบตาปริบๆ พูดด้วยความภูมิใจ “นี่คือหม่ามี้ของหนู!”
คนที่เธอเลื่อมใสศรัทธาที่สุดมาตั้งแต่เด็กก็คืออิ๋งจื่อจิน
ป่าปี๊ฟู่อวิ๋นเซินบอกว่า หม่ามี้ของเธอสร้างยานอวกาศที่ใหญ่และสวยมากเป็นด้วย
แบบในหนังไซไฟ พาเธอไปเจอสิ่งมีชีวิตในกาแล็กซีกับจักรวาลอื่นได้
ในจักรวาลไม่ได้มีแค่โลกที่มีอารยธรรมเทคโนโลยีที่เจริญก้าวหน้า และแน่นอนว่าก็ไม่ได้มีแค่จักรวาลที่โลกนี้อยู่
“ฉางเล่อจ๊ะ เขียนไดอารี่น่ะเรื่องอื่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญที่สุดคือความจริงจ้ะ” คุณครูสวีส่ายหน้า “หนูเขียนแบบนี้ไม่ได้นะจ๊ะ พรุ่งนี้แก้แล้วมาส่งครูใหม่”
ฟู่ฉางเล่องอนแก้มป่อง ไม่อธิบายอะไรอีก เดินถือสมุดออกไป
คุณครูสวีส่ายหน้า
“เด็กสมัยนี้จินตนาการล้นเหลือจริงๆ” คุณครูผู้หญิงอีกคนยิ้ม “เด็กในห้องฉันมีเขียนว่าพ่อตัวเองเป็นประธานใหญ่ของลู่ซื่อกรุ๊ป และยังมีเขียนว่าพ่อเป็นมหาเศรษฐีอยู่เมืองนอกด้วยนะ”
“ครูสวี เด็กห้องครูสวีเหนือชั้นยิ่งกว่า มีเด็กที่เขียนว่าแม่เป็นนักวิจัยอันดับหนึ่งของโปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลด้วย”
พวกเขาก็รู้เรื่องโปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาล
แต่นั่นก็ไม่ใช่วงการที่พวกเขาจะไปเกี่ยวข้องได้
เด็กตัวแค่นี้เขียนศัพท์เฉพาะมาได้ตั้งมากขนาดนั้น ก็ไม่รู้ว่าไปเห็นจากไหนมา
คุณครูสวีถอนหายใจ “นั่นสิคะ ถึงได้อยากให้พวกเขาตั้งใจเขียน ลองเขียนถึงคนทั่วไปที่อยู่รอบตัวก่อน แบบนั้นต่างหากถึงจะเป็นสิ่งสวยงาม”
นักวิจัยอันดับหนึ่งของโปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลอย่างนั้นเหรอ
เกินจริงไปหรือเปล่า
…
ฟู่ฉางเล่อนั่งเหม่อตลอดช่วงเย็น ไม่ได้แก้ไดอารี่
เธอมองสมุดบันทึกของตัวเอง
ทั้งๆ ที่เธอเขียนความจริงทั้งนั้น ไม่เพียงแต่จะไม่โอ้อวด กลับถ่อมตัวมากแล้วด้วยซ้ำ
“ฉางเล่อ ดึกแล้วต้องเข้านอนแล้วจ้ะ” ซู่เวิ่นเดินเข้ามาอุ้มหลานสาว “พรุ่งนี้หม่ามี้ของหนูจะกลับมาแล้ว ไว้ให้หม่ามี้พาออกไปกินมื้อใหญ่ เล่านิทานให้ฟังนะ”
พอได้ยินแบบนี้ฟู่ฉางเล่อก็เอามือไพล่หลัง พูดด้วยความดีใจ “งั้นหนูต้องตรวจดูแล้วว่าหม่ามี้แอบกินขนมหรือเปล่า”
ซู่เวิ่น “…”
ชั่วขณะนั้นไม่รู้ว่าลูกสาวน่าสงสาร หรือหลานสาวน่าสงสารกว่ากัน
“การบ้านหนูยังไม่เสร็จเลยค่ะคุณยาย” ฟู่ฉางเล่อกอดคอซู่เวิ่น พูดเสียงอ่อน “พรุ่งนี้ถูกครูเรียกชื่อจะทำยังไงดีคะ”
“งั้นไม่ต้องเขียนแล้ว” ซู่เวิ่นสงสารหลาน “อันที่จริงโรงเรียนอนุบาลก็ไม่เห็นมีอะไร ทำการทดลองกับพี่ชายหรือออกไปเล่นข้างนอกยังดีกว่ากันเยอะเลย”
“หึ ไม่เอาหรอกค่ะ” ฟู่ฉางเล่อไม่พอใจ “พี่ชายน่าเบื่อ ถามคำตอบคำ ต่อไปต้องเป็นหมาโสดเหมือนอาเยี่ยนแน่ๆ”
“หนูเป็นคน หนูไม่อยากอยู่กับพี่ นี่คือความภูมิใจของมนุษย์”
ฟู่เฉียนอวี่ที่ได้ยินชัดแจ๋ว “…”
เขาก็แค่ขี้เกียจอ้าปากพูดจริงๆ นะ
คิดเสียว่าเขาไม่มีเส้นเสียงแล้วกัน
“ฉางเล่อ” ฟู่เฉียนอวี่กระโดดลงจากโซฟา ลังเลเล็กน้อยแล้วพูดขึ้น “ถ้าเธอไม่ไปโรงเรียนอนุบาล พรุ่งนี้พี่พาไปท้องฟ้าจำลองดีไหม”
ฟู่ฉางเล่อหันตัว คว้าแก้วแปรงสีฟันแล้วสาดน้ำใส่พี่ชาย
ฟู่เฉียนอวี่ “…”
เขาไม่อยากได้น้องสาวคนนี้แล้ว
ฟู่ฉางเล่อล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็วิ่งเตาะแตะกลับห้องนอนตัวเอง
สมุดบันทึกยังคงวางอยู่บนโต๊ะ
แต่นาฬิกากลับบอกเวลาสามทุ่มครึ่งแล้ว
ได้เวลาเข้านอนแล้วจริงๆ
ฟู่ฉางเล่อมองสมุดบันทึกของตัวเองด้วยความกลุ้มใจ
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าต้องแก้อย่างไร
เพราะเธอเขียนตามความจริงทุกตัวอักษร ล้วนเป็นสิ่งที่ได้ฟังมาจากน้าหลาน พวกน้าเซ่าอิ่ง
ปกติพี่ชายที่น่าเบื่อของเธอก็จะคอยเรียนรู้ตามไปด้วย
ถ้าโชคดียานอวกาศข้ามจักรวาลก็จะถือกำเนิดขึ้นในปีนี้
เธอก็จะได้ออกไปท่องจักรวาลแล้ว
นี่ยังเป็นคำสัญญาที่อิ๋งจื่อจินให้กับเธอไว้
แต่คุณครูโรงเรียนอนุบาลไม่เชื่อจะทำไงได้
แต่ถ้าเธอเขียนเรื่องฟู่อวิ๋นเซิน พวกคุณครูคงตะลึงหนักยิ่งกว่า
มีแค่หม่ามี้ที่ดูธรรมดาสุดแล้ว
ฟู่ฉางเล่อกลุ้มใจคิดอยู่นาน สุดท้ายก็เลือกที่จะไม่แก้เลยสักตัว
เธอค่อยๆ หยิบดินสอขึ้นมาเขียน ‘อิ๋งจื่อจิน’ ที่ด้านหลัง ‘แม่ของฉัน’ จากนั้นก็เก็บสมุดเข้ากระเป๋านักเรียน
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 32 คุณนายอธิการบดี ฟู่ฉางเล่ออยากเข้าเรียน"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
