คุณหนูไฮโซยอดอัจฉริยะ - บทเสริมตอนที่ 31 ผงะกันหมด เทพอิ๋งหนุนหลัง
บทเสริมตอนที่ 31 ผงะกันหมด เทพอิ๋งหนุนหลัง
โปรเจ็กต์ที่ใหญ่ขนาดนี้เกิดข้อผิดพลาด ข่าวย่อมแพร่ไปทั่วศูนย์วิจัยในเวลาไม่กี่นาที
คณบดีนอร์แมนกับเกอร์เวนต่างรีบมา
เวลานี้โปรแกรมทำลายตัวเองในห้องทดสอบได้ทำงานมาสักพักแล้ว ห้องทดสอบกลายเป็นซากปรักหักพัง
หลังจากโปรแกรมทำลายตัวเองทำงาน ประตูใหญ่ก็เปิดออกได้
ถึงแม้ทีมกู้ภัยจะเข้าไปแล้ว แต่ใครต่างก็รู้ว่า เหตุระเบิดใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้คนที่อยู่ด้านในมีกระดูกเหล็กก็ต้องตายเหมือนกัน
ชาร์ล็อตยังอึ้งอยู่
เธอเห็นผู้ชายคนหนึ่งเข้าไปจริงๆ มันเรื่องอะไรกัน
หลังจากที่ได้ทราบว่าใครติดอยู่ในนั้น คณบดีนอร์แมนก็หน้ามืดหมดสติไปทันที
นักวิจัยที่ยังอยู่ในศูนย์วิจัยต่างก็ตามมาด้วย
นักวิจัยที่ค่อนข้างสนิทกับซีนายต่างตะลึงจนพูดไม่ออก
แอนนี่ก็อยู่ในกลุ่ม
เธอมองห้องทดสอบที่กลายเป็นซากปรักหักพังด้วยความหวาดกลัว จากนั้นก็มองเซลี่ย์ที่มีสีหน้าเย็นชา เธอตัวสั่นขึ้นมาทันที
นี่ก็คือแผนที่ตอนนั้นเซลี่ย์บอกเหรอ
นี่มันคือการไล่ซีนายออกจากศูนย์วิจัยที่ไหนกัน นี่มันต้องการเอาชีวิตชัดๆ
อีกทั้งถ้านักวิจัยสิบคนนั้นหนีออกมาไม่ได้ ก็จะกลายเป็นฆ่าสิบเอ็ดชีวิต
นักวิจัยที่สามารถเข้าร่วมโปรเจ็กต์ยานอวกาศข้ามจักรวาลได้ ต่อให้ตอนนี้จะไม่ได้ประสบความสำเร็จอะไร แต่ในอนาคตย่อมเป็นเสาหลักให้วงการนี้ได้อย่างแน่นอน
เซลี่ย์ถึงขั้นมองข้ามชีวิตคนจำนวนมากขนาดนี้เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว
แอนนี่ยิ่งคิดก็ยิ่งหวั่นใจ
เธอมองทีมสืบสวนที่กำลังไล่ตรวจเครื่องจักรและอุปกรณ์แต่ละชิ้น เธอลังเลสักพัก ขยับเท้าไปหนึ่งก้าว
ทันใดนั้นเซลี่ย์ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันขอเตือนเธอว่าอย่าทำตัวเป็นศัตรูกับฉันทั้งๆ ที่ไม่มีหลักฐาน”
แอนนี่ตัวสั่น หน้าซีดลงเรื่อยๆ
“ทำโปรเจ็กต์ทดลองมีใครบ้างไม่หลั่งเลือดไม่อุทิศตัว” เซลี่ย์ยิ้ม “พวกเราถึงต้องทำงานให้ละเอียดรอบคอบ เธอว่าไหมล่ะ”
แอนนี่หน้าซีดยิ่งกว่าเดิม ยืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น เหงื่อออกชุ่มแผ่นหลัง
เห็นได้ชัดว่าคำพูดของเซลี่ย์เป็นการเตือนเธอว่าอย่ายุ่งไม่เข้าเรื่อง มิฉะนั้นจะซวยไปด้วย
แอนนี่พอรู้มาบ้างว่าอิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังเซลี่ย์ก็ไม่ธรรมดา รู้จักกับมหาเศรษฐีหลายคนในยุโรปกับองค์กรค้นคว้าวิจัยระดับนานาชาติอยู่ไม่น้อย
ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้หนังสือเชิญจากศูนย์ฟิสิกส์สากลกับมหาวิทยาลัยนอร์ตัน
สีหน้าของเซลี่ย์ไร้การเปลี่ยนแปลง ใจเย็นมาก
เธอไม่เคยแสดงออกว่าเป็นศัตรูกับซีนายมาตลอด ทั้งยังเคยเชิญไปดื่มชาอย่างเป็นมิตร
ต่อให้ทีมสืบสวนเริ่มตามสืบหาคนร้ายก็ไม่มีทางมาหาเธอ
ยิ่งไปกว่านั้นนี่เป็นเพียงอุบัติเหตุ ไม่มีหลักฐานที่บ่งชี้ได้ว่าเกี่ยวข้องกับคนอื่น
ตามคาด ทีมสืบสวนตรวจสอบอยู่นานสองนานก็ไม่พบร่องรอยที่บอกว่าเป็นฝีมือมนุษย์
ไม่พบหลักฐานอะไรเลย
“เป็นไปไม่ได้!” ชาร์ล็อตได้สติกลับมา ตะโกนขึ้น “พวกเราตรวจสอบกันหลายครั้งแล้ว ไม่พบแนวโน้มที่ส่วนประกอบอะไรจะเกินเกณฑ์เลย ต้องมีคนทำแน่นอน!”
“คุณผู้หญิงครับ ใจเย็นๆ ก่อนครับ” หัวหน้าทีมสืบสวนปลอบ “พวกเราจะตรวจสอบอีกครั้ง ไม่มีทางปล่อยจุดที่น่าสงสัยไปแน่นอนครับ แต่ไม่ว่าจะเป็นอุบัติเหตุหรือฝีมือมนุษย์ คนที่อยู่ในนั้น…”
ต้องตายแน่นอน
ชาร์ล็อตตัวเย็นเฉียบ เธอเหม่อมองห้องทดสอบที่มืดมิด หายใจลำบาก น้ำตาเริ่มไหล “ปะ…เป็นไปไม่ได้ อะ…อาจารย์ยังอายุน้อยขนาดนั้น…”
เซลี่ย์ยืนต่ออีกสักพัก พอเห็นไม่มีอะไรให้น่าดูอีกก็ยักไหล่ กำลังจะเดินออก
ประตูด้านนอกกลับถูกถีบออกในเวลานี้
อิ๋งจื่อจินเดินตรงเข้ามา ด้านหลังตามมาด้วยอวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้
เธอเหมือนดาบที่คมปลาบ ฟาดลงมาใส่ทุกสิ่ง มาพร้อมความน่าเกรงขาม
“…”
เกิดความเงียบภายในห้องชั่วขณะ
เซลี่ย์ยืนตัวแข็งอยู่ที่เดิม เท้าไม่ขยับอีกต่อไป
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อยแบบที่ไม่ให้สังเกตเห็น
ทำไมในศูนย์วิจัยแห่งนี้ยังมีผู้หญิงที่ทั้งสวยทั้งอ่อนเยาว์นอกจากซีนายอีก
แถมยังเป็นคนจีนด้วยงั้นเหรอ
อิ๋งจื่อจินไม่ได้มองเซลี่ย์ ย่อตัวนั่งลงตรงหน้าคณบดีนอร์แมน หยิบเข็มเงินออกมาจากแขนเสื้อแล้วปักตามจุดลมปราณต่างๆ บนร่างกายของเขา
ปักลงไปหลายเข็ม ไม่กี่วินาทีต่อมาคณบดีนอร์แมนก็สะลึมสะลือฟื้นขึ้น
พอเห็นอิ๋งจื่อจินจิตใจของเขาก็สงบลงทันที
“ลูกศิษย์!” แต่พอนึกได้ว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น คณบดีนอร์แมนก็หายใจหายคอไม่ทัน “อาของเธอ…อาของเธออยู่ในนั้น!”
อิ๋งจื่อจินค่อยๆ เงยหน้า
ทีมกู้ภัยออกมาในเวลานี้พอดี
หัวหน้าทีมปาดเหงื่อ พักชั่วครู่แล้วถึงพูดขึ้น “ขอโทษด้วยครับทุกท่าน พวกเราไม่พบร่องรอยของใครเคลื่อนไหวอยู่ในนั้น มองผิดหรือเปล่าครับ”
ทุกคนอึ้ง
เซลี่ย์สีหน้าเปลี่ยน
ไม่มีใครงั้นเหรอ
ต่อให้เป็นการระเบิดก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่มีซากศพ
หรือซีนายมีวิชาทะลุกำแพง หนีออกไปได้งั้นเหรอ
เซลี่ย์แสยะยิ้มในใจ
เธอเป็นนักวิจัยกลับมีความคิดแบบนี้
ช่างน่าตลกเสียจริง
คณบดีนอร์แมนก็งงมาก “ลูกศิษย์ เธอ…”
อิ๋งจื่อจินค่อยๆ พูดขึ้น “วางใจได้ค่ะอาจารย์ คุณอาต้องไม่เป็นอะไร”
“อ่อๆ” คณบดีนอร์แมนพยักหน้า ถอนหายใจยาว “เธอจะบอกว่าซีนายเหาะได้งั้นเหรอ”
อิ๋งจื่อจิน “…”
สิ่งที่เธอไม่ควรกังวลมากที่สุดก็คือสภาพจิตใจของคณบดีนอร์แมน
ชายชราผู้นี้มักเยียวยาตัวเองได้เสมอ
สายตาของทุกคนต่างมองมาที่อิ๋งจื่อจินนับตั้งแต่เธอเข้ามา
ราวกับเธอมีแรงดึงดูดแบบนี้มาแต่กำเนิด ทำให้ไม่อาจละสายตาได้
“คุณนายครับ” อวิ๋นซานกำมือคารวะ “ในนั้นไม่มีใครเลยจริงๆ ครับ”
“อืม ฉันรู้” อิ๋งจื่อจินหันไปมองเซลี่ย์ “จับตัวไว้”
“ครับคุณนาย!”
อวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้ไม่ให้โอกาสเซลี่ย์ได้ขัดขืน จับเธอกดลงบนพื้นทันที พร้อมทั้งสวมกุญแจมือที่ทำมาเป็นพิเศษจากโลกจอมยุทธ์
กุญแจมือที่แม้แต่ปรมาจารย์จอมยุทธ์ยังดิ้นไม่หลุด แล้วนับประสาอะไรกับเซลี่ย์ที่เป็นคนธรรมดา
“ทำอะไรน่ะ!” เซลี่ย์รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่แผ่ออกมาจากร่างกาย เธอตกใจทำอะไรไม่ถูก “มีสิทธิ์อะไรมาจับฉัน ฉันทำผิดอะไรแล้วหรือไง!”
นักวิจัยคนอื่นๆ ยิ่งงงกันเข้าไปใหญ่
พวกเขารู้จักอิ๋งจื่อจินกันหมด แต่ก็เป็นเพราะวีนัสกรุ๊ปกับสำนักสืบสวนสากลไอบีไอ
เรื่องที่ฟู่อวิ๋นเซินเป็นผู้บัญชาการสูงสุดของไอบีไอ ต่อให้ผ่านมาแล้วเกือบปีก็ยังคงเป็นที่ฮือฮา
แต่กลับไม่คิดว่าอิ๋งจื่อจินก็เข้าร่วมโปรเจ็กต์นี้ ทั้งยังอยู่ในส่วนที่สำคัญที่สุด
ออกจะเด็กเกินไปหน่อยหรือเปล่า
อีกทั้งมีสิทธิ์อะไรมาจับตัวเซลี่ย์ไป
เซลี่ย์มีมนุษยสัมพันธ์ดีในศูนย์วิจัย อย่างน้อยก็เป็นที่ชื่นชอบมากกว่าซีนายสาวสวยผู้เย็นชา
อิ๋งจื่อจินถกแขนเสื้อขึ้น สีหน้ายังคงเรียบเฉย “เอาตัวไป”
อวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้เชื่อฟังแค่อิ๋งจื่อจิน คุมตัวเซลี่ย์เดินออก
“คุณนายฟู่!” นักวิจัยคนอื่นทนดูต่อไปไม่ไหว รีบเข้าไปถาม “คุณนายฟู่หมายความว่ายังไงครับ”
“เจตนาฆ่าคน ทั้งยังสร้างความเสียหายครั้งใหญ่ให้ศูนย์วิจัย” อิ๋งจื่อจินอธิบายแบบที่เห็นได้ยาก “ยินดีด้วย คุกสากลรอเธออยู่”
ประโยคสุดท้ายไม่มีใครสงสัยว่าเป็นการพูดเล่น
ด้วยความสัมพันธ์ของอิ๋งจื่อจินกับฟู่อวิ๋นเซิน เธออยากส่งใครเข้าคุกสากลก็เป็นเรื่องที่ง่ายดาย
“คุณนายฟู่ครับ! คุณไม่มีหลักฐาน จะทำเพราะความรู้สึกส่วนตัวไม่ได้นะครับ” นักวิจัยคนนั้นมีสีหน้าเย็นชา “คุณไม่มีแม้แต่หลักฐาน มีสิทธิ์อะไรมาจับคน จับไปแบบนี้ความน่าเชื่อถือของไอบีไออยู่ตรงไหนครับ”
อิ๋งจื่อจินหลุบตาลง น้ำเสียงไร้ความอ่อนโยน “ฉันต้องมีหลักฐานด้วยเหรอ”
“…”
“แต่ถ้าพวกคุณต้องการหลักฐาน งั้นก็ได้” อิ๋งจื่อจินมองทีมสืบสวน “ไปตรวจค้นห้องนอนของเธอ รวมถึงบ้านพักที่อยู่ถนนเชโย แล้วก็…”
อิ๋งจื่อจินพูดอย่างไม่รีบร้อน พูดชื่อสถานที่ออกมาเก้าชื่อ
แต่ละชื่อล้วนกัดกร่อนสติของเซลี่ย์ไปทีละนิด
เธอเริ่มตัวสั่น รู้สึกเหลือเชื่อ
บ้านหลายหลังที่พูดมาล้วนไม่มีชื่อของเธอในโฉนด แม้แต่ไอบีไอก็ไม่มีทางสืบมาถึงตัวเธอ
แต่ทำไมอิ๋งจื่อจินถึงพูดออกมาได้อย่างแม่นยำทุกหลัง
นี่มันเรื่องอะไรกัน!
ไม่ต้องแม้แต่จะสืบ พอทุกคนเห็นท่าทางสติแตกของเซลี่ย์ก็รู้แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเธอ
“ทำตัวดีๆ” อวิ๋นซานไม่เห็นใจสาวสวยแม้แต่น้อย ถีบเข้าที่เข่าของเซลี่ย์อย่างไม่ใยดี เขายิ้ม “กล้ารังแกแม้กระทั่งอาสาวของคุณนายเรา อยากตายสินะ!”
เมื่อความผิดแน่ชัด เซลี่ย์ก็จะถูกตัดสินโทษตาย
ครั้งนี้ไม่มีใครขัดขวางอีกแล้ว
นักวิจัยที่มีความสัมพันธ์อันดีกับเซลี่ย์ต่างรู้สึกเหลือเชื่อ
เซลี่ย์ตื่นตระหนกยิ่งกว่าเดิม
ซีนายเป็นอาของอิ๋งจื่อจินเหรอ!
ถ้าเธอรู้ว่าซีนายมีความสัมพันธ์แบบนี้กับอิ๋งจื่อจิน เธอจะต้องเปลี่ยนวิธีกำจัดซีนายแน่นอน
“ไม่ได้! พวกคุณจับฉันไม่ได้นะ!” อยู่ๆ เซลี่ย์ก็ตะโกนขึ้น “ฉันมีหนังสือเชิญไปเป็นอาจารย์จากมหาวิทยาลัยนอร์ตัน ถ้าพวกคุณจะจับฉันต้องไปถามมหาวิทยาลัยนอร์ตันก่อน!”
เธอรู้ว่ามหาวิทยาลัยนอร์ตันลึกลับมาก
มหาวิทยาลัยนอร์ตันจะต้องปกป้องเธอได้แน่!
“มหาวิทยาลัยนอร์ตันเหรอ” อิ๋งจื่อจินหยุดเดิน ยิ้มพลางพูด “บังเอิญจริง เขาก็มีเรื่องต้องคิดบัญชีกับเธอเหมือนกัน ก็แค่ไม่ใช่ตอนนี้”
สมองของเซลี่ย์ตื้อไปหมด ไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนี้ ถูกอวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้คุมตัวขึ้นเครื่องบินที่ไอบีไอส่งมา
…
คุกสากลของไอบีไอ
ช่วงนี้ว่างมาก บางครั้งแอนโทนี่จะมานั่งคุยเล่นกับพัศดี
“โอ๊ะ มีคนมาอีกแล้ว” แอนโทนี่ทักทายอวิ๋นซานกับอวิ๋นอู้ “ผู้บัญชาการต้องมีร่างกายที่สุดแสนจะวิเศษแน่นอน ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่นักโทษ”
อวิ๋นซานเหลือบมองเขา “ไม่ใช่คุณชาย พวกเราติดตามคุณนายตลอด”
แอนโทนี่ “…”
เออะ
เขาอิจฉาจัง
เนื่องจากผลพิพากษายังไม่ออกมา เซลี่ย์จึงถูกจับเข้าห้องกักตัวเป็นการชั่วคราว
ห้องกักตัวไม่มีหน้าต่างไม่มีไฟ
เซลี่ย์ร่างกายสั่นเทาอยู่ในความมืดมิด ฟันกระทบกันดังกึกๆ
เธอยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมอิ๋งจื่อจินถึงรู้ดีขนาดนั้น ถึงขั้นที่รู้ละเอียดพอๆ กับตัวเธอ
ตามแผนเดิมของเธอ เธอจะรับช่วงต่อโปรเจ็กต์ของซีนายได้อย่างราบรื่น
ทำไมเพียงชั่วพริบตาถึงมาที่ไอบีไอได้!
ความคิดในสมองของเซลี่ย์ตีกันยุ่งเหยิง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เซลี่ย์นอนสะลึมสะลือผ่านไปหนึ่งคืน ประตูห้องกักตัวถึงถูกเปิดออก
มีคนร่างสูงใหญ่เดินเข้ามา
เซลี่ย์รีบเงยหน้า สายตามีความหวัง
พอมองไปเธอก็เอะใจได้ทันที
เธอเคยเจอผู้ชายคนนี้
ตอนนั้นเธออยู่ในร้านกาแฟกับแอนนี่ ผู้ชายคนนี้เดินซื้อของอยู่กับซีนาย
ในบรรดาคนตะวันตกไม่ค่อยพบเห็นผู้ชายที่หน้าตาและรูปร่างดีแบบนี้
เซลี่ย์ย่อมจำได้ติดตา
ผู้ชายคนนี้นั่งลงตรงหน้าเธอ
เขามีท่าทีสบายๆ ร่างกายแผ่ซ่านบารมีแบบที่ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง
อารมณ์ของเขาเหมือนกำลังขุ่นมัว ปล่อยกลิ่นอายความกดดันออกมาอย่างรุนแรง
ไม่กี่วินาทีต่อมาในที่สุดนอร์ตันก็พูดขึ้น “มหาวิทยาลัยนอร์ตันเหรอ ใครอนุมัติเธอ”
เซลี่ย์อึ้ง ยังไม่ทันได้ตอบก็มีหน้าจอสามมิติปรากฏตรงหน้าเธอ
บนหน้าจอเป็นภาพถ่ายจากมุมสูง
มีเกาะขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยสิ่งปลูกสร้างต่างๆ หอนาฬิกาที่ตั้งอยู่ใจกลางดูโอ่อ่าสง่างาม
มหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลก มหาวิทยาลัยนอร์ตัน
ภาพถ่ายทางอากาศหายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นภายในห้องทำงานห้องหนึ่ง
เซลี่ย์ก็จำคนที่กำลังนั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์คนนั้นได้
รองอธิการบดีมหาวิทยาลัยนอร์ตัน
เธอแค่ได้รับหนังสือเชิญจากมหาวิทยาลัยนอร์ตัน ยังไม่ได้เข้าทำงานอย่างเป็นทางการ
จึงแค่รู้ว่ารองอธิการบดีเป็นใคร แต่ไม่เคยได้คลุกคลีด้วย
เซลี่ย์มองผู้ชายผมสั้นสีดอกเลา ชักรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
คงไม่ใช่ว่า…
นอร์ตันพูดเสียงแข็ง “เด็คเกอร์”
“ครับ!” อยู่ๆ ก็ถูกเรียกชื่อ รองอธิการบดีสะดุ้ง “ครับท่านอธิการ! ท่านอยู่ที่ไหนครับ”
ท่านอธิการบดีชอบไปมาโดยไม่บอกกล่าว มักชอบใช้วิธีแบบนี้ติดต่อเขา
จนเขาใกล้เป็นโรคหัวใจเข้าไปทุกที
นอร์ตันพูด “หัวหน้าฝ่ายรับสมัครล่ะ”
“หา? ผมจะเรียกมาให้เดี๋ยวนี้ครับ” รองอธิการบดีรีบกดต่อสายภายใน “ท่านอธิการใจร่มๆ นะครับ!”
“…”
เกิดความเงียบภายในห้องกักตัว
พอได้ยินเสียงเรียกว่าอธิการบดีหลายครั้ง ประสาทการฟังของเซลี่ย์ก็เหมือนจะเริ่มสูญเสีย
เธอเหม่อมองนอร์ตัน ร่างกายเหมือนถูกช็อต สั่นอย่างรุนแรง
สติแตกอย่างสิ้นเชิงในชั่วขณะ
ผู้ชายที่ยังหนุ่มคนนี้เป็นอธิการบดีของมหาวิทยาลัยนอร์ตันอย่างนั้นเหรอ!
ล้อเล่นอะไรน่ะ!
แถมยังมีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับซีนายด้วยเหรอ
หูของเซลี่ย์อื้ออึง
เธอทำอะไรลงไปกันเนี่ย
ต้องคิดสั้นขนาดไหน
อิทธิพลที่อยู่เบื้องหลังซีนายใหญ่จนถึงระดับที่เธอไม่อาจจินตนาการได้
“ฉันไม่ชอบเล่นไปตามกติกาหรอกนะ” นอร์ตันหลุบตาลงเล็กน้อย “ฉันชอบเอาคืนด้วยวิธีเดียวกัน”
เขายิ้ม “ขอให้โชคดี”
นอร์ตันเดินออกไปแล้วปิดประตู
เซลี่ย์ยังไม่ทันได้สติกลับมา
จนกระทั่งเธอเห็นควันสีขาวค่อยๆ เกาะกลุ่ม
หนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายกลบเธอมิด
หน้าห้อง
อิ๋งจื่อจินกำลังคุยกับแอนโทนี่อยู่ที่เคาน์เตอร์
พอได้ยินเสียงเธอก็หันไป “เป็นไงบ้าง”
“ไม่มีอะไร” นอร์ตันดับบุหรี่แล้วพูดขึ้น “ผมไปโรงพยาบาลก่อนนะ”
ไม่รู้ว่าพอเด็กโง่บางคนฟื้นขึ้นมาจะร้องไห้งอแงหรือเปล่า
อิ๋งจื่อจินพูด “รอเดี๋ยว”
นอร์ตันหยุดเดิน หันหน้าไป
“เด็กน้อยเดวิลของฉันบอกว่า…” อิ๋งจื่อจินพยักหน้า “นายอยากเป็นอาเขยฉัน?”
นอร์ตัน “…”
…
หลังจากผ่านไปนานมาก ซีนายก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น
แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องมาจากทางหน้าต่าง ตกกระทบที่เตียง ฉาบเป็นประกายสีทอง
ม่านหน้าต่างถูกดึงปิดไว้ครึ่งเดียว แสงแดดไม่แยงตา ทำให้ปรับตัวกับสภาพแวดล้อมที่ไม่ค่อยสว่างนี้ได้แบบพอดี
ซีนายอึ้ง หลายวินาทีต่อมาเธอก็เริ่มตั้งสติได้
นี่เธอยังไม่ตายเหรอ
ยังมีชีวิตอยู่เหรอ
แต่เห็นๆ อยู่ว่าพวกส่วนประกอบที่ไม่ทราบชนิดได้กัดกร่อนชุดป้องกันของเธอ แต่ทำไมเธอยังรอดมาได้อีกล่ะ
มือของซีนายจับที่กั้นเตียง อยากลุกขึ้นมานั่ง
แต่เธอสูดสารเคมีที่เป็นอันตรายต่อร่างกายไปมากขนาดนั้น ต่อให้ถูกขับออกหมดแล้วร่างกายก็ยังอ่อนเพลียอยู่ดี ลุกขึ้นลำบาก
“อย่าขยับ” มีเสียงดังจากเหนือศีรษะของเธอ “นอนลง”
ซีนายอึ้งอีกรอบ เงยหน้าด้วยความยากลำบาก
เป็นใบหน้าที่เธอคุ้นเคย รูปร่างที่เธอคุ้นเคย
แต่ตอนนี้เขาดูอิดโรย สีหน้าก็ดูเหนื่อยล้าอย่างหนัก
แต่ไหนแต่ไรมาเขาดูหยิ่ง เย็นชา ไม่สนใจใคร
เธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน
ชั่วขณะที่เห็นนอร์ตัน ขอบตาของซีนายก็แดงขึ้นมาทันที
ความทรงจำก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น
เธอจำได้ว่ามีคนวิ่งมาทางเธอ
ที่แท้ก็ไม่ใช่ภาพลวงตาก่อนตาย
มีคนมาช่วยชีวิตเธอไว้จริงๆ
นอร์ตันโน้มตัวลงพูดเสียงเบา “ทำไมมองฉันแบบนี้ จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ”
การที่เขากังวลใจแบบนี้ก็ใช่ว่าไม่มีเหตุผล
ตอนตี้อู่เย่ว์ฟื้นขึ้นมาก็ความจำเสื่อม
สมองของมนุษย์มีความซับซ้อน นักเล่นแร่แปรธาตุก็ไม่สามารถวิจัยได้อย่างถ่องแท้
ซีนาย “…”
ประสาท
เธอเบือนหน้าหนี ไม่อยากสนใจเขา
นอร์ตันหยิบแก้วน้ำขึ้นมายื่นให้อย่างใจเย็น “เพิ่งฟื้น ดื่มน้ำหน่อย”
น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนชวนสะกิดใจ
ซีนายรู้สึกแสบจมูก พูดเสียงแหบ “ดื่มไม่ไหว บอกพวกเขาฉีดสารอาหารให้ฉันก็พอ”
เธอเคยวาดฝันว่าจะมีคนมาช่วยชีวิตในยามที่เธอตกอยู่ในอันตราย
เคยวาดฝันว่าพอเธอลืมตาขึ้นมาก็เห็นคนที่เฝ้าอยู่ข้างกาย
แต่ตอนนี้ทั้งหมดเป็นจริงแล้ว เธอกลับรู้สึกเศร้า
ทั้งๆ ที่เขากำลังจะแต่งงานแล้วยังจะดีกับเธอขนาดนี้
เธอถลำลึกมากขึ้นเรื่อยๆ แต่เขากลับจะถอนตัวเมื่อไรก็ได้
มนุษย์ต่างโหยหารัก แต่รักนั้นดุจใบมีดอาบน้ำผึ้ง
แรกเริ่มหอมหวาน ลงท้ายขื่นขม
ซีนายรู้สึกน้อยใจ น้ำตาไหลออกมาอีกครั้งอย่างที่ห้ามไม่อยู่
ทำไมเธอต้องเชื่อฟังเขาด้วย
เขามีสิทธิ์อะไรมาเจ้ากี้เจ้าการเธอ
“ก็จริง” นอร์ตันชะงัก “เธอนอนอยู่แบบนี้ดื่มน้ำไม่ได้”
ซีนายไม่เข้าใจคำพูดของเขา
เธอเริ่มง่วง ค่อยๆ หลับตาลง ยังคงไม่ตอบ
แต่วินาทีถัดมาก็มีคนโอบศีรษะของเธออย่างแผ่วเบา
เขาประกอบปากเธอแล้วเริ่มป้อนน้ำทีละนิด
Comments for chapter "บทเสริมตอนที่ 31 ผงะกันหมด เทพอิ๋งหนุนหลัง"
MANGA DISCUSSION
YOU MAY ALSO LIKE
