ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 320 ด้วยใจที่ชอบธรรม

ตอนที่ 320 ด้วยใจที่ชอบธรรม
ตอนที่ 320 ด้วยใจที่ชอบธรรม

ตอนเย็น

สมาชิกในครอบครัวทั้งห้าคนนั่งล้อมรอบโต๊ะทานอาหาร สายตาจับจ้องไปยังเงินจำนวนหนึ่งร้อยเหรียญตาไม่กะพริบ

ผ่านไปครู่ใหญ่

หยุนลี่เต๋อถูฝ่ามือหยาบหนากับต้นขาอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พร้อมเอ่ยถาม “นี่… เงินทั้งหมดนี้ได้มาจากการขายผักดองอย่างนั้นหรือ?”

“ได้จากการขายสูตรหมักผักดองต่างหาก” แม่นางเหลียนเอ่ยตอบซ้ำอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย

“อ๋อ” หยุนลี่เต๋อพยักหน้า พลางมองไปที่เงินสิบเอ็ดแท่งซึ่งวางเรียงอยู่บนโต๊ะอย่างเป็นระเบียบ แต่แล้วกลับเกิดความไม่สบายใจเล็กน้อย “เพียงสูตรเดียวมีค่ามากถึงเพียงนี้เชียวรึ?”

“เถ้าแก่ของภัตตาคารหลงชิงอุตส่าห์ติดตามเสี่ยวเอ้อมาเจรจาด้วยตนเอง ทั้งผักดองในบ้านเรายังหมดไปตั้งสิบไห ยังคิดว่าเป็นเรื่องตบตาอยู่อีกรึ?” แม่นางเหลียนกะพริบตาปริบ “แต่จะว่าไปแล้ว ตอนที่ข้าได้ยินเสี่ยวเอ้อผู้นั้นกล่าวว่าหนึ่งร้อยตำลึง ข้ายังตกใจแทบแย่”

แม้แต่หยุนเยี่ยนยังไม่อาจระงับจิตใจตนเองไม่ให้ตื่นเต้น นางยกแก้วน้ำสะอาดในมือขึ้นจิบเป็นครั้งคราว ส่วนเสี่ยวอู่ยังเยาว์วัยจึงไม่สนใจเรื่องเงินทองมากนัก เขามองเงินตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉยไม่ยินดียินร้าย ความสนใจทั้งหมดจดจ่ออยู่กับหนังสือบทกวีที่เพิ่งยืมมาจากเฟิงซิวไฉ่

“อะแฮ่ม…” หยุนเชวี่ยแสร้งกระแอมหนึ่งครั้งขณะกวาดสายตามองใบหน้าของทุกคน “เอ่อ… เงินก้อนนี้ถือว่าเป็นรายได้ของครอบครัวเรา ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่สาว เสี่ยวอู่ พวกท่านต้องการสิ่งใดเป็นพิเศษหรือไม่?”

ทั้งห้องเงียบสงัด หากมีเข็มตกแม้หนึ่งเล่มคงได้ยินอย่างชัดเจน

เสี่ยวอู่ปริปากเอ่ยขึ้นก่อน “กระดาษ”

หลังจากนั้นหยุนลี่เต๋อจึงโบกมือ “พ่อยังไม่มีสิ่งใดขาดเหลือ พรุ่งนี้ก็พาท่านแม่ของพวกเจ้าเข้าไปเดินเล่นในเมืองเสียหน่อยแล้วกัน”

แม่นางเหลียนกล่าวเสริม “เช่นนั้นไปหาซื้อผ้ามาตัดเย็บให้พวกเจ้าทั้งสามไว้สวมใส่ในช่วงฤดูหนาวก่อนเถิด”

คืนแรกที่ย้ายเข้าบ้านหลังใหม่ นอกจากเสี่ยวอู่ที่ผล็อยหลับง่ายตามประสาเด็กแล้ว ทุกคนต่างตื่นเต้นยากจะข่มตาหลับได้ลง หยุนเชวี่ยไม่คุ้นชินกับเตียงนอนใหม่จึงได้แต่พลิกตัวไปมา แม้แต่หยุนเยี่ยนก็เป็นเช่นเดียวกัน

ดึกดื่นค่อนคืน สองพี่น้องซึ่งนอนร่วมห้องสนทนากันด้วยเสียงแผ่วเบา

“ก่อนหน้านี้เจ้าเคยพูดว่าที่แห่งนี้ฮวงจุ้ยดี ดีอย่างไรบ้างรึ?” หยุนเยี่ยนเอ่ยถาม

“ด้านหลังมีแม่น้ำไหลผ่าน ปากทางเข้าหมู่บ้านยังมีต้นไม้ใหญ่คอยให้ร่มเงา เป็นดินแดนล้ำค่าฮวงจุ้ยดีสำหรับเป็นที่พักพิงแก่คนรุ่นหลัง” หยุนเชวี่ยกล่าว

“ใช่ ใช่แล้ว ข้าก็คิดเช่นนั้น” หยุนเยี่ยนพลิกตัวนอนตะแคงข้าง ใช้มือหนุนศีรษะไว้พร้อมพยักหน้าครั้งแล้วครั้งเล่า “เจ้าพูดไม่ผิดเลย เจ้าเห็นหรือไม่ พวกเราเพิ่งย้ายมาที่นี่ไม่ทันไร เรื่องดีงามก็มาทักทายถึงหน้าประตูบ้านแล้ว”

หยุนเชวี่ยยิ้มก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าเองก็จำมาจากบทอุปรากรอีกทีหนึ่ง บางทีอาจเป็นเรื่องเท็จก็เป็นได้ ในอนาคตลานบ้านแห่งนี้จะกลายเป็นบ้านของต้นตระกูลบรรพบุรุษ ไม่ว่าผ่านไปกี่ร้อยปีเหล่าลูกหลานย่อมหวนกลับมาสักการะ”

หยุนเยี่ยนได้ยินดังนั้นจึงกะพริบตาปริบพร้อมถอนหายใจออกอย่างนึกกังวล “เจ้าคิดว่าหากท่านปู่และท่านย่ารู้เข้า…”

“พวกเราย้ายออกมาอยู่คนละส่วนกันกับพวกเขาแล้ว รู้ได้ก็รู้ไป ยังคิดตามมาแย่งชิงมันไปจากเราอีกหรือ?” หยุนเชวี่ยกลอกตาไปมาท่ามกลางความมืด “แต่เรารีบใช้จ่ายเงินก่อนนี้เสียคงเป็นการดี”

“รีบใช้จ่ายรึ? เงินมากมายถึงเพียงนี้จะใช้จ่ายอย่างไร?”

“ข้าคิดว่าเราควรซื้อที่ดินและแปลงนาเก็บไว้ ต่อให้ไม่มีเวลาลงแรงเพาะปลูกเองก็จ้างวานคน หรือปล่อยให้ผู้อื่นเช่า”

หยุนเชวี่ยครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงตัดสินใจได้ว่าควรป้องกันไว้แต่เนิ่น ๆ ถึงแม้บ้านตระกูลหยุนมีเงินอยู่ในมือพอสมควร แต่คงไม่อาจต้านทานแผนการเจ้าเล่ห์ของหยุนลี่จงและแม่นางจ้าวไว้ได้นานนัก ทั้งยังต้องคอยใช้เงินเพื่อปิดปากภัยร้ายใกล้ตัวเช่นหยุนลี่เซียวอีก ไม่แน่ว่าหากเงินที่มีเริ่มร่อยหรอลงแม่เฒ่าจูต้องพุ่งเป้ามาทวงบุญคุณที่ครอบครัวของนางเป็นแน่

“เงินหนึ่งร้อยตำลึงสามารถซื้อที่ดินทำเลดีได้ถึงยี่สิบไร่ บวกกับที่ดินเก้าไร่ที่มีอยู่ตอนนี้ เราจะมีที่ดินทั้งหมดรวมเกือบสามสิบไร่เลยเชียว!” หยุนเยี่ยนกล่าวด้วยความตื่นเต้น ภายในหมู่บ้านไป๋ซี หากครอบครัวใดมีผืนที่ดินในครอบครองถึงสามสิบไร่ก็นับว่าเป็นผู้ที่มีฐานะร่ำรวยแล้ว ต่อให้ไม่ได้ลงแรงเพาะปลูกเองก็สามารถปล่อยเช่าและเรียกเก็บเงินอยู่กับที่ เพียงเท่านี้ก็นับว่ามีชีวิตที่สุขสบายแล้ว

“ลานบ้านของเราออกจะใหญ่โต รอให้ถึงช่วงฤดูใบไม้ผลิแล้วซื้อลูกหมูมาเลี้ยงเพิ่มอีกสักสองสามตัวก็ไม่เสียหาย หรือบางทีอาจเลี้ยงไก่ เป็ด และห่านเพิ่ม…” หยุนเชวี่ยวาดฝันอนาคตไว้ “พอเราหาเงินได้มากกว่านี้แล้วค่อยซื้อหมู่บ้านเป็นของตัวเอง…”

สองพี่น้องอิ่มความสุขเสียจนไม่รู้ตัวว่าตนผล็อยหลับไปตั้งแต่เมื่อไร รู้สึกเพียงว่าเมื่อลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งก็ได้ยินเสียงแม่นางเหลียนมาเคาะประตูร้องเรียกให้ออกไปกินอาหารมื้อเช้า “สาวน้อยทั้งสอง เหตุใดวันนี้จึงนอนหลับอุตุนักเล่า? รีบลุกขึ้นเร็วเถิด กินข้าวเสร็จแล้วพวกเราจะเข้าไปในเมืองกัน”

หยุนเยี่ยนซึ่งก้าวเข้าสู่วัยรุ่นตื่นขึ้นด้วยความกระปรี้กระเปร่าทันทีที่ได้ยินว่าจะได้เข้าเมือง ส่วนหยุนเชวี่ยยังนอนหลับตาอ้าปากหาว ผมเผ้ายุ่งกระเซิง ใบหน้ายังเต็มไปด้วยความง่วงงุน

“เป็นอะไรไปรึ? หาเงินได้จำนวนมากในคราวเดียวแล้วถึงขั้นดีใจจนนอนไม่หลับทั้งคืนเลยหรืออย่างไร?” แม่นางเหลียนตักโจ๊กใส่ถ้วยพร้อมหยอกล้อเป็นเชิงขบขัน

หยุนเชวี่ยแค่นเสียงฮึดฮัดสองคำ หลังจากล้างหน้าแล้วจึงยกผ้าขึ้นซับพร้อมกล่าว “ท่านแม่ ข้าว่าเราไม่ควรเก็บเงินก้อนนี้ไว้กับตัวนานจนเกินไป บางทีควรใช้เงินซื้อที่ดินเก็บไว้ดีกว่า ปล่อยให้ผู้อื่นเช่าก็ไม่เสียเปล่า อย่างน้อยยังสามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ในแต่ละปี”

อากาศช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วงทำให้น้ำที่บรรจุอยู่ในโอ่งนอกตัวบ้านเย็นเฉียบกระทั่งหยุนเชวี่ยสะดุ้งเฮือก สร่างจากอาการง่วงงุนเป็นปลิดทิ้ง

“เมื่อคืนนี้แม่และท่านพ่อของเจ้าก็ปรึกษากันอยู่บ้าง” แม่นางเหลียนกล่าว “เงินจำนวนมากเช่นนี้เก็บไว้ในบ้านจะชวนให้เป็นกังวลอยู่ตลอด สองวันนี้พวกเราจะลองเสาะหาดูว่ามีผืนที่ดินในบริเวณใกล้เคียงกันนี้หรือไม่ หากมีจะซื้อเก็บไว้ตามที่เจ้าว่า”

“อย่ารีบร้อนหาด้วยตนเองเลยเจ้าค่ะ วันนี้เข้าเมืองทั้งที่ค่อยติดต่อเสาะหาที่ดินผ่านนายหน้าก็ย่อมได้ คิดวางแผนไว้แต่เนิ่น ๆ ก็เป็นการดีแล้ว” หยุนเชวี่ยซับน้ำบนใบหน้าก่อนม้วนผมรวบขึ้นเป็นมวย จากนั้นจึงใช้กิ่งไผ่ที่แกะตรงปลายออกเป็นเส้นใยเพื่อแปรงฟันพร้อมบ้วนน้ำเกลือ

ชาวบ้านในแถบชนบทไม่ให้ความสำคัญกับการรักษาสุขอนามัยมากนัก แม้แต่สตรีสะอาดสะอ้านเช่นแม่นางเหลียนยังรักษาความสะอาดช่องปากด้วยการบ้วนน้ำเกลือเพียงเท่านั้น ทว่าตั้งแต่หยุนเชวี่ยคิดประดิษฐ์สิ่งที่เรียกว่า ‘แปรงสีฟัน’ ขึ้น หยุนเยี่ยน เสี่ยวอู่ เหออวี้ และเฟิงซิ่วไฉ่ รวมถึงบรรดาเด็ก ๆ หนุ่มสาวในหมู่บ้านที่ได้รับอิทธิพลดังกล่าวจึงเริ่มติดนิสัยการแปรงฟัน

หลังล้างหน้าล้างตาและทำผมเสร็จสรรพ แม่นางเหลียนจึงบรรจงหวีผมให้กับลูกสาวคนรองอย่างพิถีพิถัน จากนั้นจึงใช้มือจุ่มน้ำและลูบไปบนเส้นผมให้โค้งงอจัดทรงสวยอย่างเป็นระเบียบ จากนั้นสามแม่ลูกจึงเดินทางออกจากบ้าน

“ซื้อกระดาษสำหรับให้เสี่ยวอู่ฝึกคัดลายมือ ซื้อผ้าฝ้ายผืนใหญ่สำหรับตัดเย็บเสื้อผ้าไว้สวมใส่ในช่วงฤดูหนาว ข้าเคยเห็นตุ้มหูที่พี่ไคเฉียวสวมใส่งดงามมากทีเดียว หากซื้อให้พี่สาวคงเข้าทีไม่น้อย” หยุนเชวี่ยไล่เรียงสิ่งของทีละอย่าง

“ข้ายังไม่จำเป็นต้องใช้มันหรอก” หยุนเยี่ยนส่ายหน้า “ประหยัดเงินไว้สักหน่อยเถิด รอถึงหน้าฤดูใบไม้ผลิแล้วยังต้องส่งเสียเสี่ยวอู่ให้เข้าเรียนในสำนักเรียนอีก”

“เงินตราหลังใช้จ่ายออกไปก็หามาทดแทนได้ใหม่ ทองคำนับพันกระจายออกไปไกลอย่างไรก็สามารถรวบรวมกลับคืนมาได้ฉันนั้น” หยุนเชวี่ยกล่าวอย่างไม่แยแส “อีกอย่าง เด็กสาวหลายนางต่างมีเครื่องประดับอัญมณีสีแดงในครอบครองอย่างน้อยหนึ่งหรือสองชิ้น พี่สาวเองก็ควรมีติดตัวไว้บ้างเช่นกัน”

“แล้วเจ้าล่ะ?” หยุนเยี่ยนถามกลับ “เอาแต่ใคร่ครวญว่าจะซื้อหาสิ่งใดให้ข้า แล้วตัวเจ้าต้องการสิ่งใดหรือไม่?”

“ข้ายังเยาว์วัยไม่จำเป็นต้องแต่งเนื้อแต่งตัว เพียงตัดเย็บเสื้อผ้าผืนงามไว้สวมใส่สักสองชุดเผื่อผลัดเปลี่ยนตามโอกาสบ้างก็เพียงพอแล้ว” หยุนเชวี่ยยิ้มแย้มแจ่มใส จากนั้นจึงหันไปหาแม่นางเหลียน “ท่านแม่ ประเดี๋ยวท่านอย่าลืมแลกเปลี่ยนแท่งเงินเป็นแท่งเล็กไว้ให้ข้าสักสามตำลึงนะเจ้าคะ”

แม่นางเหลียนพลางชำเลืองมองอย่างนึกสงสัย

“เสี่ยวส้วยเอ๋อกับชีจินยังหวังว่าช่วงหน้าหนาวนี้จะนำผักดองมาเร่ขายในเมืองเพื่อเก็บออมเงินไว้ใช้จ่ายในเทศกาลวันตรุษ ประเดี๋ยวข้าจะให้เงินพวกเขาคนละหนึ่งตำลึง ถือเสียว่าแจกอั่งเปาปลายปี เผื่อให้พวกเขานำไปซื้อเนื้อหมูและขนมตุนเอาไว้ ฤดูหนาวนี้จะได้ไม่ต้องออกจากบ้านฝ่าลมและหิมะให้ลำบาก” หยุนเชวี่ยรู้สึกปลื้มปีติยิ่ง ในใจคิดว่าการมีเงินอยู่ในมือเป็นเรื่องที่ประเสริฐนัก เพียงคิดว่านอกบ้านเต็มไปด้วยลมพายุและหิมะอันหนาวเหน็บที่โปรยปรายลงมา ทว่านางเพียงเก็บตัวผิงไฟอยู่ในบ้านอันอบอุ่นพร้อมด้วยซุปร้อน ๆ และร้องรำทำเพลงอย่างเปี่ยมสุข ช่างเป็นเรื่องที่น่ารื่นรมย์ไม่น้อยเลย

แม่เหลียนไม่ใช่คนตระหนี่ เมื่อได้ยินเหตุผลที่ตรงไปตรงมาจึงสนับสนุน “ได้สิ ประเดี๋ยวแม่จะแลกเงินให้เจ้าไว้ห้าตำลึง เจ้าลองตรองดูว่ายังต้องการซื้อหาสิ่งใดเพิ่มอีกหรือไม่ ชีจินและเสี่ยวส้วยเอ๋อต่างเป็นเด็กดีว่านอนสอนง่าย น่าเสียดายที่ชีวิตความเป็นอยู่แร้นแค้นนัก ตอนนี้ฐานะทางบ้านของเราเริ่มดีขึ้นแล้ว การตอบแทนผู้ที่ช่วยเหลือเราถือเป็นเรื่องที่สมควร เจ้าช่างมีนิสัยคล้ายคลึงกับท่านพ่อของเจ้าไม่มีผิดเพี้ยน จิตใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความชอบธรรม…”