ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 256 ตัวเป็นคนนิสัยเป็นหมา

แน่นอนว่าชายหนุ่มรูปร่างผอมสูงไม่ใช่เจ้าอ้วนเฉียน และแน่นอนว่าสตรีย่อมเป็นไปไม่ได้… มาจากตระกูลเฉียนอย่างนั้นหรือ หยุนเชวี่ยรู้จักคนแซ่เฉียนเพียงคนเดียวเท่านั้น เมื่อฟังจากคำบอกเล่าของแม่นางเหลียนแล้วรูปลักษณ์ช่างคล้ายคลึงกับพี่ชายและพี่สาวของเจ้าอ้วนเฉียนยิ่งนัก

“อ้อ” หยุนเชวี่ยพยักหน้า “พวกเขาเป็นคนที่ข้ารู้จักจากในเมืองจริง ๆ”

“แต่นี่…” แม่นางเหลียนเปิดลิ้นชักข้างเตียงพลางชี้ไปยังกล่องผ้าแพร “นี่ไม่ใช่เทศกาลเสียหน่อย เขาบอกว่าผ่านมาทางนี้จึงแวะมาเยี่ยมเยียน แต่เหตุใดต้องนำของราคาแพงเหล่านี้มาด้วย?”

หยุนเชวี่ยไม่เข้าใจเช่นกัน นางกับสองพี่น้องเคยเจอกันมาก่อนนั้นเป็นเรื่องจริง แต่ไม่เคยพูดคุยแม้แต่คำเดียว ซึ่งนั่นไม่นับว่าสนิทสนม ถึงกระนั้นนางก็มีความประทับใจต่อเฉียนจู่อวี้

“เจ้ารู้จักคนจากตระกูลใหญ่ได้อย่างไร?” แม่นางเหลียนเอ่ยถาม

หยุนเชวี่ยกล่าวตอบโดยไม่ได้คิดอะไรมาก “โอ้ ข้าไม่ได้สนิทสนมกับพี่น้องสองคนนี้หรอก แต่ข้ามีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้าอ้วนเฉียน ซึ่งเจ้าอ้วนเฉียนเป็นน้องชายร่วมบิดามารดากับพวกเขา ข้าจำได้ว่าเจอกันครั้งแรกตอนที่ข้าได้เหล้าจากร้านเถ้าแก่หูเป็นรางวัล…”

นางสังเกตเห็นว่าแม่นางเหลียนยังไม่ไว้วางใจจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง แน่นอนว่าหยุนเชวี่ยบอกเพียงครอบครัวของเจ้าอ้วนเฉียนเป็นนักธุรกิจ บิดาของเขาเป็นคนใจดีมักบริจาคเงินสร้างวัดและถนน ทั้งยังมีอิทธิพลมากเสียจนสามารถช่วยให้ตนเข้าพบท่านเจ้าเมืองเรื่องเหมืองเกลือได้

ขณะที่แม่นางเหลียนฟังลูกสาวอธิบาย นางก็พยักหน้าสลับกับขมวดคิ้วและมองลูกสาวด้วยความสงสัยตลอดเวลา หยุนเชวี่ยเห็นเช่นนั้นจึงใช้ฝ่ามือสัมผัสใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว “ท่านแม่มองอะไรหรือ?”

“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก” แม่นางเหลียนหลุดออกจากห้วงความคิดก่อนยกยิ้ม “แม่เพียงคิดว่าการรับของกำนัลจากผู้อื่นเช่นนี้ไม่เหมาะสม แต่สองพี่น้องยังยืนกรานที่จะมอบให้ พ่อของเจ้าจึงบอกว่ารับเอาไว้ก่อนแล้วเราจะส่งคืนทีหลัง”

“เขามอบอะไรให้รึ?” หยุนเชวี่ยเอ่ยถามพลางลุกยืนขึ้นเปิดกล่องทั้งสี่

กล่องใบใหญ่เป็นกล่องอาหารสามชั้น ภายในบรรจุขนมหวานแปดชิ้นและใบชาใบเล็กหนึ่งห่อ ส่วนกล่องเล็กเป็นกล่องไม้จันทน์ที่ถูกแกะสลักอย่างพิถีพิถัน ภายในบรรจุแหวนประดับมรกตหนึ่งคู่และจี้หยกสีเขียวชอุ่ม

หยุนเชวี่ยไม่เข้าใจว่าเหตุใดพวกเขาจึงส่งหยกมา อย่างไรก็ตามเมื่อดูจากสีสันอันสดใสของมันแล้ว นางก็รู้ได้ทันทีว่าไม่เหมาะสมกับตนแน่นอน หยุนเชวี่ยพลันคิดในใจว่าใต้เท้าเฉียนผู้นี้เป็นคนที่ค่อนข้างพิถีพิถัน เรื่องเหมืองเกลือยังไม่ทันจบ เขาก็ส่งของกำนัลมาให้แล้ว

“ระวังตัวด้วย ส่งของเหล่านี้คืนเถิด ชาวไร่ชาวนาเช่นเราจะครอบครองสิ่งมีค่าเช่นนี้ได้อย่างไร” แม่นางเหลียนมองแหวนที่หมุนไปมารอบนิ้วของลูกสาวด้วยความกังวลว่ามันจะหล่นออกไปด้านนอก

“เจ้าค่ะ ท่านพ่อพูดถูก แต่หากเราส่งกลับคืนทั้งหมดมันจะดูไม่งาม เอาอย่างนี้ดีกว่า เราเก็บพวกขนมและของว่างเอาไว้ ส่วนที่เหลือก็หาโอกาสส่งคืนแล้วกัน” หยุนเชวี่ยเก็บแหวนลงกล่องไม้จันทน์อีกครั้ง

หยุนเชวี่ยไม่รีบร้อนและไม่ต้องการเอาเปรียบผู้ใด นอกจากนี้นางต้องขอบคุณเจ้าอ้วนเฉียนที่คอยช่วยเหลือทุกครั้งที่ประสบปัญหา เมื่อเฉียนเสียนเฉิงปฏิบัติเช่นนี้ เขายิ่งดูอัธยาศัยดีกว่าเดิมเสียอีก

“นี่… ของเหล่านี้มีค่ามากใช่หรือไม่?” แม่นางเหลียนรู้สึกว่าสิ่งที่หยุนเชวี่ยพูดนั้นสมเหตุสมผล อีกทั้งยังคิดว่าหลังจากได้รับสิ่งของมาแล้ว ต้องมีสิ่งของตอบแทนกลับไปด้วย ซึ่งสิ่งของมีค่าและงดงามเช่นนี้ตั้งอยู่ภายในบ้านซอมซ่อของชาวนามันจะดูไม่ดี

“ถ้าอย่างนั้นตอนที่คืนของมีค่าเหล่านี้ เราเอากระต่ายป่าอีกสองตัวให้ตระกูลเฉียนด้วยดีหรือไม่” หยุนเชวี่ยกล่าว “เจ้าอ้วนเฉียนชอบกินเนื้อ วันหลังข้าจะเชิญเขามากินข้าวที่บ้านของเรา”

ขณะนี้เจ้าอ้วนเฉียนเก็บตัวอ่านตำราและฝึกเขียนตัวอักษรตามคำสั่งของบิดาอย่างว่าง่ายเพื่อเข้าร่วมการสอบฤดูใบไม้ร่วง นายน้อยเฉียนผู้เชื่อฟังบิดาไม่รู้เลยว่ามารดา พี่ชาย และพี่สาวกำลังวางแผนสำหรับเรื่องสำคัญในชีวิตของเขาอยู่

รถม้าเคลื่อนตัวออกจากหมู่บ้านไป๋ซี ถนนของรัฐกว้างขวางไม่น้อย แต่เนื่องจากเฉียนจู่อวี้ไม่ชอบความโคลงเคลงของรถม้า บ่าวรับใช้จึงไม่ได้รีบเร่งรถม้า กีบม้าและล้อของรถม้าบดเบียดกับถนนส่งเสียงดังกึกก้อง สองข้างทางเต็มไปด้วยร่มเงาของต้นหลิว ซึ่งแสดงถึงความอุดมสมบูรณ์

เฉียนจู่อวี้เอามือเท้าศีรษะขณะพิงหน้าต่าง ม่านไข่มุกที่ห้อยระย้าลงมาจากหน้าต่างแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าของนาง และอาจเป็นเพราะรู้สึกวิงเวียนศีรษะนางจึงยื่นมือออกไปข้างนอกพลางหันไปกล่าวกับเฉียนจินชานด้วยรอยยิ้ม “พี่ใหญ่ พูดออกมาสิ”

เมื่อไม่มีคนนอก เฉียนจินชานก็คร้านจะทำตัวสุภาพอีกต่อไป เขานั่งพิงรถม้าโดยยกข้างหนึ่งขึ้นพาดเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามขณะหลับตา ไม่รู้ว่ากำลังงีบหลับหรือครุ่นคิดเรื่องใดอยู่

หลังจากได้ยินเช่นนั้น เขาจึงหรี่ลืมตาอย่างเกียจคร้าน “เจ้าพูดว่าอะไร ข้าฟังอยู่นะ”

“พี่ใหญ่ ท่านคงไม่ถูกใจสตรีตระกูลหยุนใช่หรือไม่?” เฉียนจู่อวี้ยิ้มกว้าง นางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ไม่อาจบอกได้ว่าดูแคลนหรือเยาะเย้ย

เฉียนจินชานเลิกคิ้วพลางเผยสีหน้างุนงง “สตรีคนใด?”

“โกหก ท่านอาจตบตาคนนอกได้ แต่หลอกข้าไม่ได้หรอก คิดว่าข้าไม่รู้นิสัยที่แท้จริงของพี่หรือ?” เฉียนจู่อวี้รู้จักพี่ชายร่วมครรภ์มารดาอย่างทะลุปรุโปร่ง

“ไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ เหตุใดเจ้าถึงพูดกับพี่ชายเช่นนี้?” เฉียนจินชานไม่ได้โกรธเคืองน้องสาว เขายื่นมือออกไปและฉวยโอกาสตอนที่นางไม่ระวังตัวตีศีรษะของนางอย่างแรง จากนั้นระเบิดหัวเราะเสียงดังอย่างไร้มารยาท

“เหตุใดถึงมือหนักนัก!” เฉียนจู่อวี้ไม่ยอมอ่อนข้อ นางยกเท้าถีบเข้าที่หน้าขาของพี่ชาย “ข้าขอเตือนไว้ก่อนว่าท่านยังมีภรรยารอคอยอยู่ที่บ้าน อย่ามองคนที่หน้าตาอย่างเดียวล่ะ”

“อูย… เจ้าเด็กแสบ โหดเหี้ยมยิ่งกว่าเสือตัวเมียเสียอีก” เฉียนจินชานกล่าวหยอกล้อน้องสาวด้วยรอยยิ้มขณะก้มตัวลงลูบหน้าขา “เจ้าคิดว่าพี่ชายไม่เคยเห็นหญิงสาวหน้าตาสะสวยมาก่อนหรือ? ดูสิ่งที่เจ้าพูดสิ ทำเหมือนว่าเป็นสัตว์เดรัจฉานบ้ากาม”

“หึหึ” เฉียนจู่อวี้ส่งสายตา ‘ข้ารู้ดี’ ให้กับพี่ชายพลางกล่าวว่า “มองดูแล้วคุณหนูใหญ่ตระกูลหยุนผู้นั้นไม่ใช่คนเรื่องมาก แต่ทางที่ดีท่านควรเก็บแผนการอันแยบยลเอาไว้ในใจ”

“หึ” เฉียนจินชานกึ่งนอนกึ่งนั่งอีกครั้ง “กุลสตรีต้องไม่มีความเรื่องมากมิใช่หรือ? พวกเจ้าเป็นผู้หญิง…”

เฉียนจู่อวี้ถลึงตาใส่เขา

เฉียนจินชานกลืนประโยค ‘เห็นคนหน้าตาดีกว่าก็มักริษยา’ ที่ยังไม่ได้พูดลงท้องไปและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ท่านไม่เห็นจริง ๆ หรือแสร้งไม่เห็นว่าแม่นางผู้นั้นจ้องท่านจนแทบจะกลืนกินไปทั้งตัว ท่านจะเสแสร้งไปไย” เฉียนจู่อวี้หัวเราะเยาะกับคุณธรรมจอมปลอมของพี่ชาย

“จริงหรือ…” เฉียนจินชานใช้แขนหนุนศีรษะอย่างเกียจคร้าน เปลือกตาเปิดขึ้นเล็กน้อยทำให้ใบหน้านั้นดูโอหังขึ้น “นั่นหมายความว่าพี่ใหญ่ของเจ้าหล่อเหลาต่างหากเล่า ต้นไม้หยกตั้งสง่าอยู่ท่ามกลางสายลม ทำให้หญิงงามนับไม่ถ้วนต้องยอมสยบ…”

ก่อนที่เฉียนจินชานจะแต่งงานกับภรรยา เขาเป็นคนที่มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมือง ทั้งยังชอบไปฟังเพลงและเที่ยวเล่นที่หอบุปผาจนกลายเป็นแขกประจำ นอกจากนี้เขาเคยพบเจอกับสาวงามนับไม่ถ้วน เมื่อใดที่หญิงสาวใช้มารยาเพื่อเข้าใกล้เขา เฉียนจินชานจะรู้ความคิดที่แท้จริงของนางทันที ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่หยุนชิ่วเอ๋อจงใจส่งสายตาและหว่านเสน่ห์เลย

แม้ว่าเขาจะเสแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษจอมปลอมขณะอยู่ในห้องโถงใหญ่ แต่เขาก็เข้าใจเจตนาอันชัดเจนของนางอย่างแจ่มแจ้ง ดังนั้นการใช้มารยาต่อหน้าเฉียนจินชานจึงไม่มีประโยชน์แม้แต่น้อย