ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 254 ไม่มีผู้ใดอุทิศตนโดยไม่หวังผลประโยชน์

ตอนที่ 254 ไม่มีผู้ใดอุทิศตนโดยไม่หวังผลประโยชน์

แม่เฒ่าจูเป็นคนใจแคบ เมื่อได้ยินหยุนชิ่วเอ๋อกล่าวดังนั้น นางก็ไม่สามารถอยู่เฉยได้จึงสบถด่าทอทันที “เจ้ารองปีกกล้าขาแข็งจนไม่สนใจพ่อแม่แล้วรึ ไปเสีย เจ้าคนอกตัญญูจะไปอยู่ที่ไหนก็ไป!”

หากไม่ใช่เพราะผู้เฒ่าหยุนปรามไม่ให้ตนส่งเสียงดัง นางคงตะโกนด่าเจ้ารองคนอกตัญญูจนยอมอ่อนข้อแล้วส่งของมีค่าเหล่านั้นให้กับตนอย่างว่าง่าย

เมื่อหยุนชิ่วเอ๋อเห็นว่าแม่เฒ่าจูกำลังสบถด่าทอ ภายในใจของนางพลันยิ้มเยาะอย่างพึงพอใจ เพราะตนหมายตาผ้าแพรชั้นดีสองผืนนั้นและเครื่องประดับที่อยู่ในกล่องไว้แล้ว แม้จะได้รับ แต่กลับไม่คู่ควร หยุนเยี่ยนและหยุนเชวี่ยไม่เหมาะสมกับของมีค่าเหล่านั้นแม้แต่น้อย

“ข้าจะเรียกพี่รองมาที่นี่เดี๋ยวนี้!” นางยกชายกระโปรงขึ้นและทำทีจะวิ่งออกไป

“กลับมาเดี๋ยวนี้!” ผู้เฒ่าหยุนคำรามเสียงทุ้มพลางเหลือบมองแม่เฒ่าจูด้วยสายตาไม่พอใจ “อย่าก่อเรื่องได้หรือไม่ สิ่งของเหล่านั้นเป็นของครอบครัวของเจ้ารอง อย่าไปสนใจมันเลย”

“ท่านพ่อ!” หยุนชิ่วเอ๋อกระทืบเท้า “พี่รองทำอะไรบ้าง? พี่รองยังนึกถึงหน้าท่านแม่อยู่หรือไม่? เหตุใดเขาจึงไม่ให้เกียรติท่านแม่เลยสักนิด? ไม่ว่าท่านแม่อยากได้อะไร หากเขากล้าพูดคำว่า ‘ไม่’ เช่นนั้นก็อกตัญญูแล้ว!”

หยุนชิ่วเอ๋อกล่าวอย่างตรงไปตรงมา นางอยากให้เรื่องที่หยุนลี่เต๋อ ‘อกตัญญู’ เป็นความจริง ขณะเดียวกันผู้เฒ่าหยุนขมวดคิ้วแน่นพร้อมเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว

“ท่านพ่อ” หยุนชิ่วเอ๋อทำหน้าบึ้งตึงพลางเบือนหน้าหนีก่อนเอียงคอพร้อมพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “ข้าไม่ได้พูดผิด ท่านแม่กำลังขุ่นเคืองใจ ปล่อยให้นางสั่งสอนพี่รองสักสองสามคำเถิด…”

“หยุดอ้างแม่ของเจ้าสักที คิดว่าข้าแก่แล้วจะสมองเลอะเลือนจนไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่อย่างนั้นรึ?” แม้ผู้เฒ่าหยุนจะกล่าวคำเบา ทว่าน้ำเสียงของนางกลับหนักแน่น “หยุดทำเรื่องวุ่นวายเพื่อข้าได้หรือไม่ อย่ามัวแต่คิดเรื่องไร้สาระทั้งวันเลย เอาเวลาที่มีไปเรียนรู้วิธีเย็บปักถักร้อยและวิธีทำอาหารเถิด และอย่าปล่อยให้ตนเองแก่ลงโดยที่ไม่ทำอะไรเลย”

หยุนชิ่วเอ๋อเป็นบุตรสาว ทั้งยังเป็นบุตรสาวทึนทึก นางถูกเลี้ยงดูมาโดยแม่เฒ่าจู ครั้งที่นางยังเยาว์ ผู้เฒ่าหยุนไม่ได้สั่งสอนสิ่งที่ถูกต้องและไม่เคยพูดถ้อยคำรุนแรงกับนางแม้แต่น้อย ดังนั้นหยุนชิ่วเอ๋อจึงตกตะลึงก่อนเดินไปหยุดอยู่ข้างแม่เฒ่าจูพลางกล่าวออกอย่างคับข้องใจ “ท่านแม่…”

แม่เฒ่าจูไม่สนใจคำพูดของลูกสาว นางกำที่เท้าแขนแน่น ในขณะที่หลุบตามองต่ำ เมื่อใดที่ผู้เฒ่าหยุนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ นางจะรู้สึกกลัวไม่น้อยจึงไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวอีก

สองวันที่ผ่านมาหยุนชิ่วเอ๋อเก็บงำความคับข้องใจไว้เต็มอก ทว่ายังไม่ทันที่จะระบายออก ก็ถูกผู้เฒ่าหยุนตำหนิซ้ำ ๆ จนความโกรธภายในอกลุกโชนขึ้นไปยังหน้าผาก นางกัดฟันกรอดด้วยความเคียดแค้น ภายในใจคิดอยากจะบีบคอหยุนเชวี่ยให้ตายตกและขุดกระดูกของนางเอามาเหยียบย่ำให้จมดิน

ห้องปีกตะวันออก

หยุนลี่จงอารมณ์เสียไม่แพ้บิดา เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะอ่านหนังสือก่อนใช้มือกวาดหนังสือที่อยู่บนโต๊ะลงพื้นจนหมดสิ้น จากนั้นหยิบถ้วยชาหมายจิบชาดับความโกรธ แต่เมื่อพบว่าถ้วยชานั้นว่างเปล่า ความโกรธเคืองภายในจิตใจจึงทวีขึ้นก่อนวางถ้วยชาลงพร้อมคำรามเสียงดัง “รินชาสิ! ไม่มีชาแล้วจะให้ข้าดื่มอะไร! ยิ่งนานวันยิ่งเกียจคร้าน ไม่สนใจปรนนิบัติผัว! ข้ายังจะคาดหวังให้เจ้าทำประโยชน์อะไรได้อีก?!”

แน่นอนว่าหยุนลี่จงกำลังกล่าวตำหนิแม่นางจ้าว หากไม่ใช่เพราะหญิงโง่ผู้นี้ไม่ถามไถ่ว่าคนเหล่านั้นมาหาผู้ใดก่อนเข้ามาเรียกตน เขาก็คงไม่ต้องทำเรื่องน่าอับอายลงไป

แม่นางจ้าวรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นความผิดของตนเองจึงไม่กล้าโต้เถียงและก้มหน้ายกกาน้ำชารินลงไปในถ้วยน้ำชาอันว่างเปล่า จากนั้นดันตัวของหยุนลี่จงไปด้านหน้าอย่างประจบประแจง

หยุนลี่จงถลึงตาใส่นางเพราะรู้สึกว่าหญิงผู้นี้โง่เง่าไร้เหตุผล จากนั้นลุกยืนขึ้นด้วยความรำคาญก่อนเตะม้านั่งที่ขวางทางออก เขาล้มตัวนอนลงบนเตียงพลางหลับตาลงเพื่อที่จะไม่ต้องหงุดหงิดกับการกระทำของนาง

แม่นางจ้าวกัดริมฝีปากและนั่งลงข้างเตียง นางสูดหายใจเข้าลึกก่อนกล่าวอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เด็กพวกนั้นวิ่งเข้ามาเรียกท่านบัณฑิต ข้าไม่ใช่… ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าแท้จริงแล้วข้าคิดผิด…”

หยุนลี่จงขมวดคิ้วแน่นขณะหลับตาลงไม่ตอบสนองกับคำพูดของนาง

“ต้องโทษลูกสาวของเจ้ารอง นางชักชวนคนแปลกหน้าเหล่านั้นมาที่บ้าน” แม่นางจ้าวคลี่พัดออกพลางโบกเบา ๆ เพื่อคลายร้อนให้สามี “ข้ามองไปก็ใช่ว่าจะเป็นคนดีอะไร”

“ทำดีหวังผล!” หยุนลี่จงใช้มือหนุนศีรษะ

“ไม่สิ เหตุใดพวกเขาจึงมอบของมีค่าเหล่านั้นให้เจ้ารองโดยไม่มีเหตุผล? ต้องมีเจตนาที่ไม่ดีเป็นแน่!” แม่นางจ้าวคิดริษยา หวังให้น้องรองประสบเคราะห์กรรมน่าเวทนาเพื่อที่นางจะได้เยาะเย้ยให้สาแก่ใจ

“ของมีค่าอะไร” หยุนลี่จงเบ้ปากอย่างดูแคลน “แค่ผ้าสองผืนกับของว่างอันไร้ค่าสองกล่อง ไม่ใช่ว่าของเหล่านั้นเป็นของเหลือหรอกหรือจึงมอบให้ เจ้ารองคงหลงคิดว่าเป็นของมีค่า ช่างมีวิสัยทัศน์ตื้นเขินเสียจริง”

“แล้วอะไรอยู่ภายในกล่องสองใบที่เหลือเล่า?” แม่นางจ้าวเอ่ยถาม

“หินแตกสองก้อน!”

“จุ๊ ๆ พวกมันเป็นคนโง่เง่าไร้สมอง!” แม่นางเจ้าปิดปากพลางหัวเราะเยาะ “ข้าหลงคิดว่าเด็กสาวคนนั้นมีความสามารถ โอ้ ที่แท้ก็เป็นขอทานนี่เอง”

หยุนลี่จงยกขาขึ้นพลางแกว่งไปมาอย่างเกียจคร้าน “ก็แค่ของไร้ประโยชน์แต่เจ้ารองกลับทำเหมือนมันเป็นสมบัติล้ำค่า ไม่ยอมกตัญญูต่อบิดามารดา ทั้งยังบอกจะคืนของเหล่านั้นไป หึ…”

“ข้าขอพูดว่าในบรรดาพี่น้องทั้งสามคนของท่าน เจ้ารองเป็นคนที่มีภาพลักษณ์ซื่อสัตย์ที่สุด ทว่าความจริงแล้วกลับเจ้าเล่ห์ที่สุดต่างหาก” แม่นางจ้าวโมโห “พวกมันเป็นลูกทรพีและอกตัญญู มักยกแต่เนื้อหรือผักที่เป็นของเหลือมาให้ หวงอาหารยิ่งกว่าสุนัขเสียอีก คงกลัวว่าคนอื่นจะมาแย่งไปสินะ ตระหนี่จนไม่มีผู้ใดเทียบได้…”

หยุนลี่จงแค่นเสียง “หึ” ออกมาทางจมูก เขาสั่นเท้าอย่างสบายใจ หลังจากหลับตาฟังแม่นางจ้าวด่าทอหยุนลี่เต๋อ ภายในใจของเขาพลันรู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย

ใกล้ยามเที่ยงแล้ว หยุนลี่เซียวที่เที่ยวเตร่อยู่ข้างนอกได้ยินว่ามีเศรษฐีนำของมีค่ามากมายมาที่บ้านของตน เขาจึงเปลี่ยนเป้าหมายและเดินกลับไปที่บ้านทันทีเพื่อหวังจะกอบโกยผลประโยชน์

แต่เมื่อมาถึงบ้าน ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปหมดแล้ว อย่าว่าแต่ผลประโยชน์เลย แม้แต่รถม้าของเศรษฐี เขาก็มองไม่เห็นแม้แต่แวบเดียว หยุนลี่เซียวพลันรู้สึกว่าตนพลาดภูเขาทองไปหนึ่งลูกจึงทำหน้ามุ่ยพลางเดินเข้าห้องไปอย่างเก้อเขินก่อนทรุดตัวนั่งลงบนเก้าอี้ราวกับโครงกระดูก

“ท่านพ่อ มีแขกมาที่บ้านของเรา แต่เหตุใดท่านถึงไม่เรียกข้าสักคำ? ปิดบังข้าไว้จะมีประโยชน์อันใด? ข้าขอบอกเลยว่าท่านพ่อลำเอียงเกินไป อย่างน้อยพวกเรา…”

เมื่อเห็นใบหน้าของบุตรชาย ผู้เฒ่าหยุนก็ขมวดคิ้วแน่นพลางส่ายศีรษะอย่างอ่อนแรงพร้อมถอนหายใจ เขามองท่าทางไร้ยางอายของหยุนลี่เซียวขณะคิดในใจว่าไม่อยากอยู่ร่วมกับบุตรชายผู้นี้แม้แต่วันเดียว

“ท่านต้องการอะไร?” หยุนชิ่วเอ๋อกล่าวตัดบทพลางเหลือบมองพี่ชายด้วยหางตาก่อนแค่นเสียง “ไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว แม้แต่ท่านพ่อและท่านแม่ พี่รองยังไม่ให้เกียรติ แล้วท่านเป็นใครกัน”

“พี่รองรึ?” หยุนลี่เซียวสับสนเล็กน้อย เขาได้ยินคนเกียจคร้านในหมู่บ้านกล่าวว่ามีเศรษฐีนั่งรถม้าและนำของกำนัลราคาแพงมามอบให้หยุนลี่เต๋อ แต่คาดไม่ถึงว่าตนจะมาช้าไปหนึ่งก้าว