ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 253 เก็บไว้คนเดียวไม่กลัวของเหล่านั้นทับตายหรือ

ตอนที่ 253 เก็บไว้คนเดียวไม่กลัวของเหล่านั้นทับตายหรือ

ทันทีที่แม่นางเหลียนเดินออกจากห้อง แม่นางเฉินก็ชะโงกหน้าออกมาพลางมองเข้าไปในบ้านปีกตะวันตกพร้อมเอ่ยถามด้วยความริษยา “พี่สะใภ้รองมีของดีอะไรหรือ? แบ่งให้ข้าดูหน่อยสิ!”

“ไม่มีอะไรหรอก” แม่นางเหลียนกล่าวตอบพลางเอาผมทัดหูก่อนเดินเข้าไปในสวนผัก

“ข้าเพียงแค่ขอดู ไม่ได้แย่งพวกมันมาจากท่านเสียหน่อย เหตุใดต้องซ่อนของเหล่านั้นด้วย ไม่ใช่ว่ายิ่งครอบครัวของพี่สะใภ้ร่ำรวยก็ยิ่งห่างเหินจากครอบครัวใหญ่หรอกหรือ?” แม่นางเฉินเบ้ปากพลางเดินตามนางไปอย่างไม่ลดละ

“ไม่มีอะไรจริง ๆ” แม่นางเหลียนไม่เคยพูดปด นางเลือกถั่วฝักยาวที่ใกล้จะแก่ได้ที่และเก็บมาพอประมาณ จากนั้นกำมันไว้ในมือพลางกล่าวว่า “ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องคืนให้เจ้าของ”

“อะไรนะ? คืนรึ?” แม่นางเฉินย่ำเท้าลงไปในโคลน ร่างกายอ้วนท้วนโซเซจนเกือบล้มทับแตงกวาในสวน “ไยต้องคืนของมีค่าเหล่านั้นด้วย? ในเมื่อท่านสามารถนำมันไปแลกเงินที่โรงรับจำนำได้! มีของดีอยู่ในมือแต่ไม่ต้องการ พี่สะใภ้รองโง่หรือ?”

“พวกเราไม่ได้ทำคุณประโยชน์อะไรเลย แล้วจะรับของมีค่าพวกนั้นมาหน้าตาเฉยได้อย่างไร เจ้าพูดเช่นนั้นมันไม่ถูกต้อง” หลังจากเก็บถั่วฝักยาวเสร็จ แม่นางเหลียนก็ยืนขึ้นและขยับชั้นวางแตงกวาที่โดนแม่นางเฉินเบียดเมื่อครู่ให้ตั้งตรง

“ดูท่านพูดเข้าสิ พวกเขาเต็มใจเอามาให้เราถึงบ้าน ไม่ได้ขโมยมาเสียหน่อย!” แม่นางเฉินเบ้ปาก “และอีกอย่าง ในสายตาเศรษฐีแล้ว ของน้อยนิดเช่นนี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งพวกเขาร่วงหรอก จะส่งคืนอย่างนั้นหรือ? ไม่สู้ยกของเหล่านั้นให้ข้าดีกว่า!”

ดวงตาของแม่นางเฉินเฉียบแหลม แม้ไม่รู้ว่าภายในกล่องนั้นบรรจุของมีค่าประเภทไหนไว้ แต่นางจับตามองผ้าไหมและผ้าแพรสีสดสองผืนนั้นมานานแล้ว หลังจากครุ่นคิดอยู่นานว่าจะเอาผ้าเหล่านี้ไปตัดเป็นเสื้อ

แม่นางเหลียนเหลือบมองแม่นางเฉินอยู่ครู่หนึ่ง ไม่รู้ว่าแม่นางเฉินพูดเช่นนั้นออกมาได้อย่างไร นางจึงส่ายศีรษะด้วยความจนปัญญาก่อนปฏิเสธอย่างอ้อมค้อม “น้องสะใภ้สาม เจ้ารีบไปจุดไฟทำอาหารเถิด หากช้าไปท่านแม่จะไม่พอใจอีก”

“เฮ้อ…” แม่นางเฉินดึงเสื้อผ้าซอมซ่อและยับย่นของตนเองพลางหันไปมองอีกฝ่าย “ข้าทำงานหนักมาทั้งวัน เหนื่อยพอ ๆ กับล่อ แต่กลับไม่มีชุดสวยงามให้สวมใส่ ข้าขอเพียงผ้าสองผืน ท่านก็ให้ไม่ได้หรือ โอ้… พี่สะใภ้รองอย่าปฏิบัติกับข้าเช่นพี่สะใภ้ใหญ่เลย…”

“ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าต้องคืนของเหล่านั้นให้เจ้าของ” แม้ว่าแม่นางเหลียนจะเป็นคนอารมณ์ดี ทว่ากลับรู้สึกรำคาญกับความหน้าด้านนี้ ดังนั้นน้ำเสียงของนางจึงหนักแน่นขึ้นหลายส่วน

“ใครจะเชื่อ! เกรงว่าท่านจะเก็บของดีไว้แค่เพียงคนเดียวน่ะสิ…” แม่นางเฉินเห็นท่าทีเด็ดเดี่ยวของแม่นางเหลียนจึงฉุกคิดว่าร้องไปคงไม่มีประโยชน์ นางจึงเปลี่ยนสีหน้าทันที

แม่นางเหลียนไม่สนใจอีกฝ่ายเช่นเดิม นางตักน้ำจากโอ่งขึ้นมาล้างผักอย่างสบายใจ

“หึ…” แม่นางเฉินอยู่ที่เดิมครู่หนึ่งก่อนเบ้ปากอย่างเบื่อหน่ายพลางส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ “ช่างใจแคบเสียจริง รู้หน้าไม่รู้ใจ!”

หลังจากแม่นางเฉินเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจ แม่นางเหลียนจึงเงยหน้าพลางหยิบผักที่ล้างสะอาดแล้วขึ้นมาก่อนสะบัดน้ำและถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย จากนั้นตะโกนเรียกหยุนเยี่ยนให้มาช่วยจุดไฟ

“เหตุใดท่านอาสะใภ้สามถึงพูดมากเช่นนี้” หยุนเยี่ยนไม่รู้จะกล่าวคำใด การกระทำของแม่นางเฉินทำให้นางเข้าใจคำว่า ‘ไม่มียางอาย’ และ ‘หน้าด้าน’ อย่างถ่องแท้

“อาสะใภ้สามของเจ้ามีนิสัยแบบนั้น เฮ้อ นางถูกด่าทอมานานหลายปี แต่ก็ไม่เห็นว่าจะปรับเปลี่ยนตนเองได้ ช่างมันเถิด เจ้าคงไม่เก็บคำพูดของนางไปผูกใจเจ็บใช่หรือไม่?”

“ไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันก็อย่าพูดมาก” หยุนเยี่ยนพึมพำ

“เจ้าไปจำคำพูดไม่น่าฟังเหล่านี้มาจากน้องสาวของเจ้ารึ” แม่นางเหลียนเหลือบมองลูกสาวก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “จากนี้ไป เจ้าอย่ารังแกต้าหวังล่ะเข้าใจหรือไม่?”

“ท่านแม่…” ใบหน้าของหยุนเยี่ยนแดงระเรื่อ นางโยนฟืนในมือเข้าไปในเตาก่อนลุกยืนขึ้น “ท่านแม่ก่อไฟเองเถิด ข้าจะไปหั่นผัก…”

ห้องชั้นบน

ผู้เฒ่าหยุนกำลังตำหนิหยุนชิ่วเอ๋อพร้อมเผยสีหน้าเคร่งเครียด “ไม่มีมารยาท อายุเท่าไหร่แล้วยังก่อเรื่องอยู่อีก ไม่มีความสง่างามแม้แต่น้อย ก่อเรื่องหนักใจภายในบ้านไม่พอ ยังจะเสนอหน้าทำตัวต่ำทรามให้เสื่อมเสียชื่อเสียงวงศ์ตระกูล!”

“ข้าทำเรื่องงามหน้าอย่างไรเจ้าคะ?” หยุนชิ่วเอ๋อโต้เถียงอย่างไม่พอใจ “หากจะขายหน้าก็คงเป็นเพราะพี่ใหญ่ พูดคุยโอ้อวดอยู่ตั้งนานสองนานแต่กลับไม่รู้จุดประสงค์ของคนพวกนั้น…”

“เจ้า…” เส้นเลือดตรงขมับของผู้เฒ่าหยุนปูดโปนขณะกล่าวเสียงทุ้ม “กับพี่ใหญ่ของเจ้าพูดพล่ามคำเหล่านั้นออกมาได้อย่างไร! เหลือเชื่อยิ่งนัก!”

ผู้เฒ่าหยุนหันมองแม่เฒ่าจูด้วยสีหน้าขมขื่นหลังจากกล่าวจบ จากนั้นจึงกล่าวต่อ “ดูสิ ดูนิสัยดื้อรั้นของนางให้เต็มตา!”

“เจ้าเสียหน้าแล้วจะตำหนินางไปเพื่ออะไร” แม่เฒ่าจูเงยหน้าขึ้นพลางกล่าวออก “เจ้าใหญ่กับเมียที่ชอบพูดประจบสอพลอไปวัน ๆ ไม่เห็นจะทำประโยชน์อะไรสักอย่าง แต่กลับถลุงเงินของพ่อแม่ไปจนหมดสิ้น หึ… หวังพึ่งในวัยชราอย่างนั้นรึ ข้าเกรงว่าพวกมันจะกอบโกยผลประโยชน์ทั้งหมดแล้วถีบหัวส่งเรา แม้แต่เสื่อฟางราคาถูกก็ยังไม่เหลือให้…”

ผู้เฒ่าหยุนชะงักไปอีกครั้ง ลำคอพลันแสบร้อนราวกับถูกไฟแผดเผา ใบหน้าของเขาแปรเปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีดำ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าโกรธเคืองเพียงใด

เขารู้ตัวดีว่าตนเองกำลังเอาความโกรธเคืองทั้งหมดไปลงที่หยุนชิ่วเอ๋อ เนื่องจากก่อนหน้านี้ประกายความฝันของเขาถูกจุดขึ้น แต่มันกลับพังทลายลงภายในพริบตา ผู้เฒ่าหยุนจึงรู้สึกหดหู่และเสียใจอย่างอธิบายไม่ได้

ผู้เฒ่าหยุนตั้งตารอมาตลอดว่าสักวันหนึ่งหยุนลี่จงจะมีความสามารถ และผ่านการทดสอบได้ทำงานในตำแหน่งขุนนางเพื่อเป็นหน้าตาให้แก่ตระกูลหยุน ในภายภาคหน้าหากตนต้องลงไปยมโลก อย่างน้อยก็ยังสู้หน้าบรรพบุรุษได้บ้าง

แต่ยามนี้ผู้เฒ่าหยุนพลันตระหนักได้ว่าความตั้งใจเดิมของตนเปลี่ยนไปตั้งแต่ขายที่นาและที่ดินเพื่อเอาเงินให้ลูกชายคนโตไปทำเรื่องบางอย่าง แม้ภายนอกเขาจะบอกให้เจ้าใหญ่ตั้งใจทบทวนตำราอย่างหนัก ทว่าภายในใจกลับฝากความหวังไว้กับการประจบประแจงของลูกชายเพื่อที่ตระกูลเหล่านั้นจะได้ช่วยเหลือให้ตระกูลของตนมีอำนาจขึ้น

เหตุใดเขาถึงมาอยู่ ณ จุดนี้ได้? ผู้เฒ่าหยุนรู้สึกหมดเรี่ยวแรง ขณะที่กำลังทอดถอนใจอยู่นั้นเขาพลันฉุกคิดได้ว่าตนวางแผนอนาคตให้กับทุกคนในครอบครัวแล้ว ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงแบกรับความรู้สึกเหล่านั้นไว้เพียงผู้เดียว

“ข้าเห็นว่าคนผู้นั้นนำของออกไปมากมาย มีอะไรบ้างล่ะ?” สิ่งที่แม่เฒ่าจูใส่ใจมากที่สุดคือของมีค่าเหล่านั้น แม้จะแยกครอบครัวออกไปนานแล้ว แต่อย่างน้อยก็ควรแบ่งปันของมีค่าให้นางบ้าง

“ไม่รู้” ผู้เฒ่าหยุนไม่มีอารมณ์คิดเล็กคิดน้อยเกี่ยวกับเรื่องนี้

“มีผ้าแพรสองผืน ซึ่งมองดูแล้วน่าจะเป็นผ้าชั้นดี ส่วนที่อยู่ในกล่องข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร ไม่แน่มันอาจเป็นทรัพย์สมบัติก็เป็นได้!” หยุนชิ่วเอ๋ออิจฉาริษยา ดวงตาของนางแดงก่ำ จากนั้นมองแม่เฒ่าจูพลางกล่าวอย่างขมขื่น “พี่รองได้รับภูเขาเงินภูเขาทอง แต่เขากลับไม่แสดงความกตัญญูต่อท่านพ่อท่านแม่ แล้วพวกเราจะทำอะไรได้? เก็บไว้คนเดียวไม่กลัวของเหล่านั้นทับตายหรืออย่างไร…”