ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 252 วัดใจสุภาพบุรุษด้วยอุบายของตนเอง

ตอนที่ 252 วัดใจสุภาพบุรุษด้วยอุบายของตนเอง

แม้ตระกูลหยุนจะเป็นเพียงชาวนาธรรมดาในชนบท แต่พวกเขายังคงปฏิบัติตามธรรมเนียมที่ต้องยึดถือ การที่มีคนให้เงินเพื่อเป็นการตอบแทนนั้นคืออีกเรื่องหนึ่ง ส่วนการขอของตอบแทนด้วยตนเองนั้นช่างดูไม่งามเอาเสียเลย

นอกจากพี่น้องตระกูลเฉียนทั้งสองคนแล้ว ยังมีกลุ่มชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่ข้างนอก ผู้เฒ่าหยุนไม่อาจเผยท่าทีโกรธเคืองจึงกล่าวเสียงทุ้มว่า “ซานหลาง” เพื่อเตือนสติหลานชาย

ซานหลางกลัวว่าจะถูกผู้เฒ่าหยุนดุด่า แต่ในใจกลับรู้สึกไม่พอใจที่พวกเด็ก ๆ ที่นำทางมาต่างได้เงินรางวัลจึงลังเลอยู่ชั่วครู่ ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาไม่ขยับเท้าไปที่ใดและยืนจังก้าอยู่หน้าประตู

“โอ้… ไม่เสียมารยาท ๆ” เฉียนจินชานโบกมือพลางเผยรอยยิ้มอ่อนโยน

เด็กรับใช้ที่เดินอยู่ด้านหลังล้วงเหรียญออกมาจากสาบเสื้อประมาณห้าถึงหกเหรียญ จากนั้นส่งให้ซานหลางที่ยืนขวางทางเพื่อเรียกร้องเงินรางวัล ซานหลางยื่นมือออกไปรับพลางปรบมือดีใจพร้อมยิ้มกว้างก่อนวิ่งหนีโดยไม่แม้แต่จะกล่าวขอบคุณ

“คนในครอบครัวของข้าเคยชินกับการใช้ชีวิตในบ้านนอกไม่มีกฎเกณฑ์ ช่างน่าอายเสียจริง” หยุนลี่เต๋อรู้สึกละอาย ต้องขอบคุณผิวกร้านแดดของเขาที่ทำให้ไม่มีผู้ใดสังเกตว่าใบหน้าของหยุนลี่เต๋อกำลังแดงก่ำ

“พูดเช่นนั้นได้อย่างไรขอรับ เขาเป็นเด็กฉลาดและช่างพูด” เฉียนจินชานเหยียดยิ้มอ่อนโยนพลางกล่าวลาอีกครั้ง จากนั้นเดินขึ้นรถม้าอันงดงามพร้อมกับเฉียนจู่อวี้

บ่าวรับใช้สะบัดแส้หนังอ่อนเบา ๆ เกือกม้าย่ำลงบนถนนในชนบทด้วยความเร็วคงที่อย่างมั่นคง เหล่าเด็ก ๆ ที่ได้รับเงินรางวัลเมื่อครู่ต่างเดินตามไปด้วย

ซานหลางรับเงินแล้ววิ่งหนีออกไป หยุนลี่เต๋อยืนมองรถม้าเคลื่อนตัวจากไปจนลับตา หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เขายังคงสับสนว่าจุดประสงค์ในการมาครั้งนี้ของพี่น้องตระกูลเฉียนหมายความว่าอย่างไร

“เจ้ารอง คนผู้นั้นมาทำอะไรน่ะ?”

“พี่ชายบัณฑิตของเจ้าจะเป็นขุนนางแล้วหรือ?”

“เขาไม่ได้มาหาเจ้าใหญ่เสียหน่อย เจ้าก็ได้ยินชัดว่าท่านผู้เฒ่าเรียกหาเจ้ารอง เรื่องแค่นี้ยังมองไม่ออกอีกหรือ…”

“เจ้ารอง เจ้าไปทำความดีมารึ? บอกข้าได้หรือไม่?”

นอกประตูเรือนตระกูลหยุนมีชาวบ้านนั่งยอง ๆ อยู่ห้าหรือหกคนและพวกเขาต่างเอ่ยถามด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนจากไปแล้ว หยุนชิ่วเอ๋อก็กระทืบเท้าพลางแผดเสียงเล็กแหลมจนดังไปทั่วบริเวณ “นังเด็กหน้าด้าน ใครจะรู้ว่าเจ้าใช้มารยาทประจบสอพลอพวกเศรษฐี หึหึ ไม่นานลูกสาวคนเก่งของพี่รองคงได้ไปใช้ชีวิตอยู่ในเมืองแน่…”

เมื่อได้ยินคำพูดที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามในทุกประโยค ชายผู้ที่ไม่มีรอยหยักในสมองคิดว่าเป็นเรื่องจริงจึงเอ่ยถามด้วยความอิจฉา “เจ้ารอง เจ้าจะย้ายเข้าไปอาศัยอยู่ในเมืองรึ?”

“เข้าใจผิดแล้ว” ใบหน้าของหยุนลี่เต๋อเปลี่ยนเป็นมืดมนพลางกล่าวอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ “เชวี่ยเอ๋อและพวกเขารู้จักกันผ่านการค้า อีกทั้งพี่น้องสองคนนี้เป็นคนดีและสุภาพ” หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังและเดินกลับเข้าไปในบ้านทันที

หยุนลี่จงโบกพัดขณะยืนอยู่ตรงระเบียงหน้าห้องโถงใหญ่ เขาถลึงตาใส่น้องชายอย่างเย็นชายพลางกล่าวเยาะหยัน “ภายนอกดูเป็นคนมีคุณธรรม สุภาพเรียบร้อย แต่ภายในกลับเน่าเฟะ!”

หยุนลี่เต๋อไม่ใส่ใจอีกฝ่าย เขาเดินกลับไปในห้องโถง ทว่ามองเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่ากล่องของกำนัลที่วางอยู่บนโต๊ะนั้นถูกเปิดสำรวจ เขาจึงขมวดคิ้วพลางเก็บข้าวของเหล่านั้นให้เรียบร้อย

“ฮึ่ม หวงของ” เมื่อเห็นว่าหยุนลี่เต๋อกำลังเก็บของกำนัลที่พี่น้องตระกูลเฉียนมอบให้ หยุนลี่จงจึงแค่นเสียงพลางหุบพัดอย่างแรง “ไม่รู้หรือว่าความกตัญญูอยู่เหนือสิ่งอื่นใด!”

ครั้งนี้หยุนลี่เต๋อเหลือบมองพี่ชายเพียงแวบเดียวก่อนเดินตรงไปหาผู้เฒ่าหยุนที่ยืนอยู่ในลานบ้าน “ท่านพ่อ ของมีค่าที่คนอื่นให้มา เราจะเก็บมันไว้เพราะความโลภมากไม่ได้ หากไม่ต้องการเก็บมันไว้ เช่นนั้นเราควรคืนมันให้กับเจ้าของ ข้าจึง… ไม่สะดวกที่จะแสดงความกตัญญูตอนนี้”

เขาเป็นคนซื่อสัตย์ที่ยึดถือคำว่า ‘ไร้บุญไร้รางวัล’ ยิ่งไปกว่านั้นของที่รับมาเป็น ‘ของกำนัล’ อีกทั้งพี่น้องตระกูลเฉียนยังกล่าวคำคลุมเครือไม่ชัดเจน แล้วเขาจะเก็บมันไว้ได้อย่างไร?

ผู้เฒ่าหยุนพยักหน้าพลางครุ่นคิด หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาจึงขมวดคิ้วพร้อมเอ่ยถาม “เจ้ารอง เมื่อเชวี่ยเอ๋อกลับมา เจ้าจงไปไต่ถามอย่างละเอียดว่านางสนิทสนมกับสองคนนั้นเพียงใด”

“ขอรับ”

“ไปเถิด” ท่านผู้เฒ่าหยุนชรามากแล้ว นอกจากความหวังที่อยากให้หยุนลี่จงมีอนาคตอันสดใสและสร้างชื่อเสียงให้แก่วงศ์ตระกูลแล้ว เขาแทบจะไม่มีความปรารถนาใดอีก ดังนั้นท่านผู้เฒ่าจึงไม่สนใจของกำนัลมากนัก

“ท่านพ่อ” หยุนลี่เต๋อยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน เขามองบิดาพลางกล่าวว่า “เชวี่ยเอ๋อยังเยาว์วัย แต่จะว่าไปแล้วนางก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง การออกไปข้างนอกบ้านนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ครอบครัวเราอย่าพูดถึงเรื่องซุบซิบนินทาเหล่านั้นเลยขอรับ”

ใบหน้าดำคล้ำของหยุนลี่เต๋อไม่แสดงอารมณ์ใดเพียงเหลือบมองไปทางห้องโถงขณะกล่าวด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว ผู้เฒ่าหยุนชะงักอยู่ครู่หนึ่งก่อนโบกมือให้ลูกชายอย่างเงียบ ๆ

หลังจากนั้นไม่นาน หยุนชิ่วเอ๋อที่อยู่ในห้องชั้นบนก็แผดเสียงโวยวายราวกับโดนใครบางคนบีบคอ จากนั้นส่งเสียง “ฮึ่ม” ด้วยความโมโห

“คนเหล่านั้นเป็นผู้ใด? มาทำอะไรที่บ้านของเรา?” แม่นางเหลียนกระวนกระวายยิ่งนัก เมื่อเห็นหยุนลี่เต๋อส่ง ‘แขกผู้มีเกียรติ’ ออกไปแล้ว นางจึงเดินมาหาเขาและเอ่ยถามอย่างร้อนรน

“พวกเขาบอกว่ารู้จักเชวี่ยเอ๋อ…” หยุนลี่เต๋อเดินเข้าไปในบ้านที่อยู่บริเวณปีกตะวันตก จากนั้นวางสิ่งของในมือลงพลางเกาศีรษะด้วยความสับสน

“เหตุใดเขาถึงมอบของมีค่ามากมายให้เราเล่า?” แม่นางเหลียนนั่งลงข้างเตียงนอนก่อนลูบผ้าแพรนุ่มลื่นทั้งสองผืน แล้วเปิดกล่องอาหารและกล่องไม้จันทน์ตามลำดับอย่างเบามือ

เมื่อเห็นจี้หยกสีเขียวชอุ่มชิ้นหนึ่งวางอยู่ในกล่องไม้จันทน์ แม่นางเหลียนก็ตกตะลึงและปิดกล่องทันที “มันแพงเกินไป ของสิ่งนี้มีค่าเกินไป พวกเรารับมันไว้ไม่ได้”

“อืม” หยุนลี่เต๋อพยักหน้า “เจ้าคิดว่าพี่น้องตระกูลเฉียนสองคนนี้มีจุดประสงค์อะไรกัน? ข้านั่งฟังอยู่นานสองนาน แต่ก็ไม่เข้าใจสักนิด”

“ท่านพูดว่าอะไรนะ?” แม่นางเหลียนเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องข่าวโคมลอยน่ะ” หยุนลี่เต๋อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทว่าไม่ได้พูดสิ่งที่อยู่ในความคิดออกมา หลังจากนั้นเขาจึงเล่าเรื่องที่ชาวบ้านคาดเดาให้แม่นางเหลียนฟังอย่างสนุกสนาน

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ แม่นางเหลียนที่นั่งอยู่ข้างเตียงและหยุนลี่เต๋อที่นั่งบนเก้าอี้ต่างเบิกตากว้างด้วยความงุนงงพลางจ้องตากันไปมา

ในที่สุดแม่นางเหลียนก็เอ่ยขึ้นหลังจากนิ่งงันไปครู่หนึ่ง “พวกเขาคงบังเอิญผ่านมาทางหมู่บ้านของเราจึงแวะมาพูดคุยเล่นกันเป็นประจำกระมัง?”

หยุนลี่เต๋อนิ่งเงียบไม่กล่าวคำใด เขาไม่ได้โง่งมจนดูไม่ออกว่าเรื่องนี้ผิดปกติ เหตุใดถึงทั้งสองคนจึงนำของกำนัลหกอย่างมาที่บ้าน แต่ไม่พูดคุยเรื่องอะไรเลย?

พี่น้องทั้งสองคนล้วนมีมารยาท พูดจาเป็นมิตร และยิ้มแย้มต้อนรับผู้คน ดังนั้นจึงไม่มีผู้ใดคาดเดาได้ว่าในใจของพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ แต่ในทางตรงกันข้ามทั้งสองกลับให้ความรู้สึกเป็นกันเอง

“รอให้เชวี่ยเอ๋อกลับมาแล้วค่อยว่ากันเถิด” หยุนลี่เต๋อเป็นคนตรงไปตรงมาและมีจิตใจกว้างขวาง เขาไม่อยากตัดสินเรื่องของผู้อื่นด้วยความคิดของตน

“เจ้าค่ะ” แม่นางเหลียนจัดระเบียบกล่องไม้จันทน์อย่างระมัดระวังก่อนเดินออกไปก่อไฟเพื่อทำอาหาร