ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 249 แสร้งเป็นหมาป่าผู้ร้ายกาจ

ตอนที่ 249 แสร้งเป็นหมาป่าผู้ร้ายกาจ

ผู้มาเยือนคือเฉียนจินชาน บุตรชายคนโตของเฉียนเสียนเฉิง

แม้ตระกูลเฉียนจะมีธุรกิจใหญ่โต แต่นอกจากเจ้าอ้วนแล้ว ลูกคนที่เหลือก็ไม่เก่งเรื่องตำราสักเท่าไหร่ พวกเขารู้คำศัพท์เพียงน้อยนิด สามารถอ่านหนังสือบัญชี และคำนวณลูกคิดเท่านั้น

ทว่าอาจเป็นเพราะอิทธิพลของนายท่านเฉียน บุตรชายหลายคนของตระกูลเฉียนจึงชอบเสแสร้งทำตัวสุภาพ ทว่านิสัยที่แท้จริงกลับตรงกันข้าม ซึ่งพวกเขาแสดงละครตบตาได้อย่างยอดเยี่ยม เพราะหากมองดูเพียงผิวเผินคุณชายเหล่านั้นจะมีภาพลักษณ์ราวกับบัณฑิตผู้ใฝ่เรียน

กอปรกับก่อนออกจากบ้าน เฉียนฮูหยินผู้เดินทางผ่านเหนือจรดใต้และชอบขอพรที่วัดเถาจวิ้นเป็นประจำมักกำชับบุตรชายเป็นพิเศษว่าทายาทตระกูลเศรษฐีต้องมีมารยาทต่อหน้าผู้อื่น ดังนั้นเฉียนจินชานจึงเป็นหมาป่าร้ายกาจในคราบของเทพบุตรผู้ใจบุญ

เมื่อเห็นว่าผู้ที่ออกมาต้อนรับนั้นแต่งกายคล้ายบัณฑิต เฉียนจินชานจึงรีบกล่าวทักทายทันที “ที่ไหนกัน ยังไม่ทันลงจากรถม้าก็ไปรบกวนท่านแล้ว โปรดอภัยให้ข้าด้วย”

หยุนลี่จงดีใจยิ่งนัก เขาสะบัดแขนเสื้อขณะที่ยิ้มกว้างจนมุมปากแทบฉีกถึงใบหู “เชิญเข้าไปนั่งในห้องโถงก่อนเถิด” หลังจากพูดจบ เขาก็หันหน้าไปสั่งแม่นางจ้าว “ชงชาชั้นเลิศ”

เฉียนจินชานยิ้มย่องในใจพลางครุ่นคิดว่าไม่แปลกเลยที่เด็กคนนั้นจะฉลาดเฉลียว มีไหวพริบ และมีวาทศิลป์ตั้งแต่อายุยังน้อย ที่แท้ก็มีบัณฑิตอยู่ในตระกูลนี่เอง

หยุนลี่จงกล่าวออกเพียงไม่กี่คำ ซึ่งขัดแย้งกับความคิดที่ตีกันยุ่งเหยิง แม้จะคาดเดาไม่ได้ว่าคนตรงหน้าต้องการอะไร แต่ในเมื่อแขกผู้มีเกียรติมาเยือนที่บ้าน เก้าในสิบจะต้องเป็นงานมงคลแน่นอน

ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากัน ซึ่งมีคนหนึ่งที่มีรัศมีความสูงส่ง เฉียนจินชานถูกเชิญเข้าไปในห้องโถงใหญ่และนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ทรงเท้าแขนโค้ง

ขณะเดียวกันผ้าม่านบนรถม้าถูกเลิกขึ้นอีกครั้ง ด้านในนั้นมีหญิงสาวที่มีอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเฉียนจินชานนั่งอยู่ รูปร่างของนางอวบอิ่มเล็กน้อย สวมชุดคลุมยาวงดงาม ทว่าไม่ยุ่งยาก บนศีรษะประดับด้วยชุดทองประดับด้วยโมราสีแดงซึ่งแสดงถึงความมั่งคั่งและมีเกียรติ

หญิงสาวโบกมือเป็นสัญญาณให้เด็กรับใช้ยกของขวัญหกชนิดออกจากรถม้าซึ่งประกอบด้วย ผ้าไหมสีสดสองผืน กล่องอาหารสองกล่อง และกล่องไม้จันทน์ขนาดเล็กสองกล่อง

เฉียนจู่อวี้เดินตามเฉียนจินชานเข้าไปในเรือนตระกูลหยุนพลางหันมองสำรวจรอบข้างขณะสาวเท้าไม่หยุด ทันทีที่เข้ามาในเรือนตระกูลหยุน นางได้ทำการคำนับผู้เฒ่าหยุนก่อนพับแขนอย่างอ่อนโยนและนั่งลงข้างเฉียนจินชาน

“โอ้ ข้าขออนุญาตแนะนำ นี่คือน้องสาวของข้า นางได้ยินข่าวว่าข้าจะมาเยี่ยมเยียนที่เรือนของท่านจึงขอติดตามมาด้วย” เฉียนจินชานแย้มยิ้มอย่างมีมารยาท

สตรีในยุคสมัยโบราณโดยเฉพาะคุณหนูจากตระกูลผู้ดีมักไม่ถูกขานนามต่อหน้าคนนอก แม้เฉียนจู่อวี้จะมีนิสัยชอบออกท่องยุทธภพคล้ายมารดา แต่เมื่อพ้นเขตประตูบ้าน นางจะต้องแสร้งไม่กล่าวคำใดและเอาแต่ปิดปากไม่พูดไม่จา

เด็กรับใช้ยืนถือของขวัญหลายชิ้นอยู่ด้านหลังของนางอย่างมีมารยาท

…

“ท่านแม่ พี่ใหญ่สั่งมาว่าให้ชงชาชั้นเลิศหนึ่งกาเพื่อเลี้ยงแขกผู้มีเกียรติของครอบครัวเรา…” แม่นางจ้าวกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก สำหรับสตรีที่ไม่เคยเข้าครัวทำอาหารเช่นนางนั้นนับว่าเป็นเรื่องยาก เมื่อได้ยินหยุนลี่จงเอ่ยว่าให้ชง ‘ชาชั้นเลิศ’

“น้ำในโอ่งยังเหม็นกลิ่นสนิม เจ้าไม่รู้หรือว่าการเงินของบ้านเราเป็นอย่างไร? เงินซื้อข้าวกินยังไม่มี แล้วจะเอาเงินที่ไหนไปซื้อชาชั้นเลิศ!” ใบหน้าของแม่เฒ่าจูบูดบึ้ง “ข้าไม่มีชาชั้นเลิศปรนนิบัติแขกเหล่านั้น!”

ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะตระหนี่ ทว่าเป็นเพราะไม่มีเงินซื้อชาชั้ยเลิศจริง ๆ ชาวบ้านในชนบทไม่มีเงินมากนัก ดังนั้นแทนที่จะนำเงินที่มีอยู่ไปซื้อชาชั้นเลิศ มิสู้แช่ใบไผ่ไว้ดับกระหายดีกว่า

แม่นางจ้าวถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้พลางครุ่นคิดในใจว่าภรรยาบัณฑิตเช่นตนช่างน่าเวทนาเสียจริง เพราะขณะนี้มีเพียงสตรีกลุ่มหนึ่งในหมู่บ้านเท่านั้นที่ยังคงจับตามองนางด้วยความริษยา…

นางเหลือบมองเฉียนจู่อวี้ที่นั่งอยู่ในห้องโถงอย่างไม่รู้ตัว ทันใดนั้นความรู้สึกขมขื่นพลันแล่นเข้ามากอบกุมหัวใจ ทั้งยังรู้สึกว่าตนตัวหดลงเหลือเพียงไม่กี่นิ้วจนไม่กล้าสู้หน้าผู้ใด

“ชายผู้นี้เป็นใคร? ยศใหญ่โตเพียงใด? แล้วเกี่ยวอะไรกับพี่ใหญ่?” หยุนชิ่วเอ๋อแอบมองอยู่หลังหน้าต่างขณะจ้องเขม็งไปที่เฉียนจินชาน และเมื่อเห็นเฉียนจู่อวี้ที่เดินตามมา สีหน้าของนางก็เปลี่ยนแปลงไป

เฉียนจินชานมีรูปลักษณ์ไม่หล่อเหลามากนัก แม้รูปร่างหน้าตาไม่อาจสู้พี่น้องคนอื่นได้ แต่เขาก็ได้เปรียบในเรื่องชาติกำเนิดอันสูงส่ง กอปรกับภาพลักษณ์หมาป่าผู้ร้ายกาจจึงช่วยส่งเสริมให้เขาสง่างามขึ้นหลายส่วน

“ข้าไม่รู้เช่นกัน ท่านพี่ไม่เคยพูดถึง ไม่แน่เขาอาจเป็นเพื่อนร่วมห้องหรือเพื่อนที่อาศัยอยู่ในเมืองก็เป็นได้” แม่นางจ้าวคาดเดา

“ข้าคิดไม่ออกว่าเลยเขาเป็นใคร” หยุนชิ่วเอ๋อกล่าวด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทว่าเมื่อเหลือบมองเฉียนจู่อวี้ใบหน้าของนางพลันอัดแน่นไปด้วยความไม่พอใจพลางเชิดคางขึ้นพร้อมเอ่ยถาม “แล้วนางล่ะ?”

แม่นางจ้าวก้มหน้าลงพลางส่ายศีรษะ

“ถามอะไรก็ตอบไม่ได้สักอย่าง ท่านเป็นเมียประสาอะไร” หยุนชิ่วเอ๋อถลึงตาใส่แม่นางจ้าวอย่างโกรธเคือง “หากไร้ประโยชน์ ก็ขังตนเองอยู่ในบ้านเสีย อย่าออกมาเพ่นพ่านก่อปัญหา ข้าจะไปยกน้ำชาเอง”

หลังจากพูดจบ หยุนชิ่วเอ๋อก็ยกมือขึ้นปาดผมบริเวณหน้าผากและจัดความเรียบร้อยของมวยผมทั้งสองข้างเบา ๆ ก่อนเชิดหน้าพร้อมยืดคอ จากนั้นใช้นิ้วเรียวราวกล้วยไม้ยกชายกระโปรงขึ้นและสาวเท้าออกไปจากห้องราวกับห่านตัวโต

แม่นางจ้าวไม่อยากเสียหน้าที่จู่ ๆ หยุนชิ่วเอ๋อเสนอตนออกไปข้างนอกจึงไม่กล่าวทักท้วง จากนั้นลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งลงข้างหน้าต่างเพื่อสังเกตการณ์จากที่ไกล ๆ ในฐานะผู้รับชม

“นังเด็กหัวแข็ง” แม่เฒ่าจูถลึงตาพลางตำหนิลูกสาวสุดที่รักด้วยคำพูดที่เจ็บแสบไม่น้อยกว่าผู้อื่นก่อนดุด่า “มีตาหามีแววไม่ อยากจะเป็นเมียน้อยของเขาหรืออย่างไร!”

แม้แม่เฒ่าจูจะแก่ชรามากแล้ว ทว่าร่างกายยังคงแข็งแรง หูของนางได้ยินอย่างชัดแจ้ง เมื่อเฉียนจินชานเดินย่างเท้าเข้ามาในเรือน นางมองเพียงปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคนผู้นี้มีอายุประมาณยี่สิบต้น ๆ และแต่งงานมีครอบครัวแล้ว

แม่นางจ้าวไม่กล่าวตอบ นางชำเลืองมองหยุนชิ่วเอ๋อที่เดินสะบัดก้นไปมาพลางสบถในใจ ‘การกระทำเล็ก ๆ อาจก่อให้เกิดเรื่องใหญ่โตได้ หากนางไม่แกว่งเท้าหาเสี้ยนด้วยตนเองแล้วใครเล่าจะทำได้?’

หยุนชิ่วเอ๋อมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตนเองยิ่งนัก ซึ่งความมั่นใจนี้ทำให้นางหูหนวกตาบอดไม่สนคำแนะนำของผู้คนรอบข้าง ทั้งยังคิดว่าในสิบลี้แปดหมู่บ้านไม่มีคุณหนูใหญ่ผู้ใดงดงามกว่าตนอีกแล้ว กอปรกับความเกียจคร้านในการทำงาน นางจึงขลุกอยู่แต่ภายในบ้าน ไม่ออกไปเจอแสงตะวันหรือน้ำค้างจนใบหน้าของนางขาวผ่อง แต่อย่างไรก็ตามนางก็ไม่งดงามไปกว่าไข่มุกผู้เปล่งประกายและอ่อนเยาว์ที่นั่งอยู่ใน ‘ห้องโถง’

หยุนชิ่วเอ๋อหยิบถ้วยชาออกมาสองสามใบโดยไม่เลือกสรร จากนั้นหยิบใบไผ่ออกมาหนึ่งกำมือ นางดึงผ้าคลุมไหล่ลงเล็กน้อยเผยให้เห็นไหล่ขาวนวลเนียนก่อนกัดริมฝีปากอย่างแรง ฉับพลันริมฝีปากของนางก็เปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำทำให้งดงามมากยิ่งขึ้น

นางยกเท้าชาเข้าไปในห้องโถงขณะเดินบิดเอวไปมาคล้ายกับกิ่งต้นหลิวที่พลิ้วไหวตามสายลม เมื่อเดินออกจากห้องโถง นางเหลือบไปเห็นแม่นางเฉินยืนอยู่ใต้ชายคาพลางชะเง้อคอมองไปทางห้องโถง

หยุนชิ่วเอ๋อขมวดคิ้วพลางชำเลืองมองแม่นางเฉินด้วยความรังเกียจ เพราะนางรู้สึกว่ารูปร่างอวบอ้วนของพี่สะใภ้นั้นดูสกปรก อีกทั้งหญิงผู้นี้ยังสร้างปัญหาให้ตระกูลหยุนไปทั่วหมู่บ้าน นางช่างไม่รู้ตัวเอาเสียเลย

“มองอะไร ไสหัวกลับเข้าห้องไปเสีย” หยุนชิ่วเอ๋อกล่าวคำเบาด้วยน้ำเสียงรังเกียจ

แม่นางเฉินไม่ต้องการต่อปากต่อคำจึงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “นี่คือเศรษฐีที่พี่ใหญ่คบค้าสมาคมด้วยหรือ? จุ๊ ๆ ข้าเห็นว่านำของขวัญมาด้วยนี่ ไม่แน่พวกเขาอาจมาด้วยเรื่องมงคล…”