ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 246 ใส่สีตีไข่

ตอนที่ 246 ใส่สีตีไข่

หยุนเชวี่ยยกขนมเปี๊ยะต้นหอมไปให้ถึงในห้อง ขณะที่แม่นางจ้าวนั่งอยู่ข้างเตียงและกำลังก้มหน้าบ่นอะไรบางอย่างกับหยุนชิ่วเอ๋อ เมื่อเห็นหยุนเชวี่ยแล้วจึงหยุดพูดพร้อมหลุบเปลือกตาลง มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเชิงเย้ยหยัน

“ท่านปู่ ท่านย่าเจ้าคะ” หยุนเชวี่ยร้องเรียกด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางวางจานขนมไว้บนโต๊ะ “ท่านป้าเหอฝากขนมนี้ให้พวกเรามา ท่านพ่อและท่านแม่จึงฝากมาให้พวกท่านด้วยเจ้าค่ะ” หลังกล่าวจนจบนางไม่แม้แต่จะปรายตามองแม่นางจ้าว

“อืม ขอบใจมาก” ผู้เฒ่าหยุนพยักหน้ารับ

ในสายตาของผู้เฒ่าหยุนแล้ว ถึงแม้ว่าหลานสาวคนนี้จะยังไม่ก้าวสู่วัยผู้ใหญ่ ถึงกระนั้นกลับมีสติปัญญาชาญฉลาดไม่ไร้เดียงสา ด้วยเหตุนี้เขาจึงรู้สึกสับสนเล็กน้อยและไม่รู้ว่าตนควรจะมองเด็กหญิงผู้นี้ด้วยแววตาแบบใดดี

หยุนเชวี่ยยกยิ้มพลางก้มหน้าโดยรักษาท่าทีสุภาพ “ท่านปู่กับท่านย่าต้องนำไปอุ่นสักหน่อยจึงจะรสชาติดีขึ้นเจ้าค่ะ” จากนั้นนางจึงหันตัวเดินจากไปโดยไม่ได้พูดอะไรอีก

ผู้เฒ่าหยุนมองลอดผ่านประตูห้องที่เปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ก่อนทอดสายตาไปทางห้องฝั่งปีกตะวันตกพร้อมถอนหายใจแผ่ว “เจ้าเด็กคนนี้…” กล่าวไม่ทันจบประโยคก็ชะงักงันแต่เพียงเท่านั้น ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก

ความงุนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้าสุขุมเยือกเย็นของชายชราอายุกว่าครึ่งร้อย เขาไม่รู้ว่าตัวเองอยากพูดอะไรกันแน่ เพราะอย่างน้อยนางก็ยังถือเป็นหลานสาวของตระกูลหยุน…

“เด็กคนนี้ ดูเหมือนว่าคงจะกินรากบัวมาไม่น้อยเลยทีเดียวถึงได้มีจริตจะก้านเช่นนี้” แม่นางจ้าวยิ้มพลางเหลือบมองไปยังหยุนชิ่วเอ๋อ “ข้าขอคุยบางเรื่องกับเจ้าสักหน่อย แต่เจ้าต้องระงับจิตใจให้ดีเสียก่อน”

หยุนชิ่วเอ๋อที่กำลังถือกระจกเงาอยู่ในมือกล่าวตอบพลางยักคิ้ว “มีเรื่องใดรึ?”

“ครู่นี้มีคนเห็นเด็กเชวี่ยเอ๋อและเด็กเหอยาโถวนั่งรถเกวียนล่อกลับมายังหมู่บ้านอีกคราแล้ว…”

แม่นางจ้าวกล่าวยังไม่ทันจบประโยค หยุนชิ่วเอ๋อก็ระเบิดเสียงหัวเราะกับตัวเองที่อยู่ในกระจกดังลั่น “ว่าอย่างไรนะ? ไม่ใช่ม้าหรอกหรือ? เหตุใดจึงเป็นล่อไปเสียได้? คงไม่ใช่เพราะตระกูลร่ำรวยในเมืองเบื่อหน่ายนางแล้วจึงส่งคนงานให้มาให้เป็นคู่ครองแทนหรอกนะ ฮ่าๆๆ!”

คำพูดนี้มีความเกลียดชังแฝงอยู่ไม่น้อย แต่ที่มากไปกว่านั้นก็คือเป็นการแสดงความเกลียดชังระหว่างสมาชิกร่วมตระกูลตนเอง เรื่องนี้ทำให้ผู้เฒ่าหยุนถึงขั้นขมวดคิ้วพร้อมเผยสีหน้าที่หดหู่ “ชิ่วเอ๋อ พูดจาเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?!”

หยุนชิ่วเอ๋อเบ้ปากและไม่ได้สนใจ นางเพียงมองผู้เป็นพ่อด้วยหางตาพลางบรรจงม้วนผมอย่างละเมียดละไมและชื่นชมความงามของตนที่ฉายผ่านกระจกเงาไม่สร่าง

“ท่านพ่อ ท่านอย่าเพิ่งโกรธไปเลยเจ้าค่ะ โปรดฟังข้าพูดให้จบก่อน” แม่นางจ้าวหันกลับไปสังเกตสีหน้าของอีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดีขึ้น “มีคนไปเห็นกับตาว่าเด็กนั่นขึ้นเกวียนล่อของตระกูลหยูกลับมา อีกทั้งคนที่บังคับล่อก็คือหยูซื่อ”

เมื่อคําพูดนี้หลุดออกจากปาก เปลือกตาของผู้เฒ่าหยุนพลันกะพริบถี่ สีหน้าฉายชัดถึงความไม่สบอารมณ์ยิ่งกว่าเก่า แม่เฒ่าจูวางงานเย็บปักในมือลงบนโต๊ะโดยแรงก่อนอ้าปากสบถสาปแช่ง “นังเด็กเดรัจฉาน! กินบนเรือน ขี้รดบนหลังคา!”

“ข้าเองก็เพียงได้ยินมาอีกทอดหนึ่งเท่านั้น” แม่นางจ้าวใส่สีตีไข่ก่อนจะเกล้าผมของตนเองขึ้นพลางแกล้งทำท่าทีราวนึกสงสัย “เจ้าว่า เหตุใดนังเด็กคนนั้นจึงไปเกี่ยวข้องกับคนของตระกูลหยูอีกแล้วรึ?”

“นังแพศยา! มันจงใจชัด ๆ!” หยุนชิ่วเอ๋อโยนกระจกลงบนโต๊ะเสียงดังพร้อมเผยสีหน้าเกรี้ยวกราด “ทั้งที่รู้อยู่เต็มหัวอกว่าข้าไม่ถูกกับตระกูลหยู มันยังกล้าแข็งข้อกับข้าอีก!”

ในสายตาของหยุนชิ่วเอ๋อและแม่เฒ่าจู ถึงแม้ว่าเป็นตนเองที่ขอถอนหมั้นก่อน ทว่าคนตระกูลหยูก็ควรจะกลับไปอย่างเจียมเนื้อตัว กลับกลายเป็นว่าพวกเขาไม่ยินยอมแต่โดยดีทั้งยังหอบสินสอดทองหมั้นกลับไปอีก นับเป็นความแค้นร้ายแรงประการหนึ่งจนใคร่สาปแช่งให้ฟ้าผ่าตายกันไปข้าง! ยิ่งไปกว่านั้นทั้งสองฝ่ายยังวิวาทกันจนเกือบต้องขึ้นโรงขึ้นศาล ทำเอาหยุนชิ่วเอ๋อตระหนกจนกระทำสิ่งใดไม่ถูก จึงไม่แปลกที่นางจะเกลียดชังตระกูลหยูเข้ากระดูกดำถึงเพียงนี้

แม่นางจ้าวได้ทียิ่งใส่ไฟหนักข้อขึ้น “ล่อตัวนั้นก็เป็นตัวเดียวกันกับที่เทียมเกี้ยวเจ้าสาวในครั้งก่อนอีกด้วย บนเกวียนเต็มไปด้วยไหผักดองอย่างดี ซึ่งผู้ที่เปิดร้านขายของชำรายใหญ่ในเมืองก็มีเพียงร้านของตระกูลหยู เด็กคนนี้มันช่างน่านัก ทำการค้ากับผู้ใดไม่ว่า ยังริจะทำกับ… เฮ้อ! พูดไปสองไพเบี้ย การกระทำดังนี้ไม่ถือเป็นการหักหน้าคนในตระกูลของตนเองหรอกหรือ?”

สิ้นเสียงหนังตาของนางกระตุกหนึ่งครั้งขณะกวาดสายตามองไปโดยรอบ ครั้นเห็นว่าเปลวไฟลุกโชนได้ที่แล้วจึงหยัดกายลุกขึ้นราวไม่เคยเล่าเรื่องใดออกไป “ท่านพ่อ ท่านแม่เจ้าคะ เรื่องนี้เราพูดคุยกันภายในบ้านก็เพียงพอ อย่าได้เก็บเอามาใส่ใจเลย จะไม่ดีต่อสุขภาพกายใจเสียเปล่า ช่างนางเถิด ประเดี๋ยวข้าจะเข้าไปดูในครัวเพื่อช่วยงานสะใภ้สามเสียหน่อย”

แม่นางจ้าวราดน้ำมันลงกองเพลิงจนได้ที่แล้วจึงลุกหนีไป เพื่อป้องกันไม่ให้ไฟลามมาถึงตนเองจึงรีบผละจากไปเสียก่อน นางเลิกคิ้วขึ้นพลางฮัมเพลงในลำคอ “ปล่อยให้สุนัขหันไปกัดกันเองจึงจะได้อรรถรสกว่า ผู้เฒ่าทั้งสองของตระกูลจะต้องอกแตกตายภายในเร็ววัน ในเมื่อคนในบ้านนี้ทำให้ข้าไม่มีความสุข เช่นนั้นก็อย่าได้คิดจะเสวยสุขอย่างเด็ดขาด

หลังใส่สีตีไข่กับทางฝั่งหนึ่งเสร็จ แม่นางจ้าวจึงเดินทอดน่องเข้าไปในครัวอย่างสบายใจ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องครัวและเห็นแม่นางเฉินกำลังใส่ฟืนในเตาอยู่จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม “น้องสะใภ้สาม เรื่องการแต่งงานของเซียงเอ๋อที่เจ้าหมายจะจัดการให้ไปถึงขั้นตอนใดเสียแล้วล่ะ? คืบหน้าบ้างหรือไม่?”

แม่นางเฉินเบาปัญญาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วจึงตีความนัยในน้ำเสียงนั้นไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังเยาะเย้ยตนเองอยู่ เมื่อได้ยินคนพูดคุยด้วย ปากพล่อยๆ จึงเริ่มทำงานและหยุดยั้งไม่ได้อีก นางตบต้นขาของตนเองฉาดใหญ่คล้ายต้องทนทุกข์ทรมานกับการสูญเสียครั้งใหญ่หลวง

“โธ่ พี่สะใภ้ใหญ่ ท่านไม่รู้อะไรว่าตอนนี้ลูกชายคนสุดท้องของเหอเหล่าซานกลายเป็นที่หมายปองของสตรีในหมู่บ้านเราไปแล้ว คนพวกนั้นส่งแม่สื่อเข้าประจบประแจงถึงที่จนทำให้สองเฒ่านั้นยุ่งเหยิงยิ่งกว่าอะไร มีทั้งไคเฉียว ฉวนชิ่ง เอ้อเหลียนและหวังต้ายา แล้วก็ยังมีชิวจื๋อกับตงเหมยสองพี่น้องนั่นด้วย…” เฉินซื่อร่ายรายชื่อเป็นรายคน ก่อนจะก่นด่าต่อไป “เหอะ! ก็แค่อีพวกเด็กต่ำตมทั้งนั้น ครั้งที่แล้วยังกล่าวหาว่าข้าคิดประจบตระกูลเหอ ทว่าตอนนี้กลับทำตัวหน้าไม่อายซะเอง! บัดซบสิ้นดี!”

แม่นางจ้าวรีบหยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดของนาง ก่อนจะถอนหายใจแสร้งว่าเห็นใจนางเสียเต็มประดา “เฮ้อจริงของเจ้า ทั้งที่เซียงเอ๋อของเราหมายปองก่อนแท้ๆ ตอนนี้กลับถูกคนใกล้ตัวแย่งชิงไปอย่างหน้าชื่นตาบาน แล้วจะทำอย่างไรต่อไปดีล่ะ? สะใภ้สาม อย่าหาว่าข้าเป็นจอมจุ้นจ้านไปเลย เหตุใดเจ้าจึงโดนรังแกง่ายดายถึงเพียงนี้ล่ะ?”

แม่นางเฉินยังคงโง่งมและฟังไม่ออกอีกตามเคยว่าตนกำลังถูกอีกฝ่ายเสียดสี แม่นางจ้าวสามารถปั่นหัวแม่นางเฉินได้สำเร็จกระทั่งทำให้นางเกิดร้อนใจจนโทสะเพิ่มสูงขึ้นเป็นเท่าทวี จากนั้นจึงโยนฟืนที่หอบอยู่แนบอกสุมเข้าไปในเตาไฟหลายต่อหลายครั้งจนไม้ถูกไฟเผาไหม้และแตกออกเป็นเสี่ยง

“ตาเถร ก้นหม้อจะทะลุอยู่แล้ว เจ้าเสียสติไปแล้วรึสะใภ้สาม! รีบแก้ไขเร็วเข้า…” แม่นางจ้าวเลิกคิ้วมองนางเฉินอยู่นานพลางแสยะยิ้มแล้วตะโกนเสียงดัง

ไม่อาจล่วงรู้ได้ว่าแม่นางเฉินเติมฟืนลงไปมากเพียงใดจึงทำให้หม้อใบใหญ่เกิดควันโขมงขึ้นมาและลอยสูงจนเกือบถึงเพดาน กว่านางเฉินจะได้สติกลับคืน เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วก็กรีดร้องตามไปด้วยก่อนจะรีบยกฝาหม้อขึ้นด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด

“ไอหยา ตายแล้ว ไฟจะไหม้ครัวแล้ว!” แม่นางจ้าวเอามือปิดปากปิดจมูกพลางร้องตะโกนโวยวายและก้าวถอยหลังออกไปอยู่นอกประตู ก่อนจะหลบหนีออกไปเพื่อรอชมมหากาพย์ใหม่ที่จะเกิดขึ้น

แม่นางเฉินตื่นตกใจเสียจนไม่ทันระวังทำให้น้ำร้อนราดลวกมือของนาง ฝาหม้อร่วงหล่นลงบนพื้นดัง “เคร้ง…” ลงแทบฝ่าเท้า ความลุกลี้ลุกลนที่เกิดขึ้นทำให้นางไม่มีเวลาคิดทบทวนมาก จึงหันกลับไปคว้ากระบวยขึ้นตักน้ำเทลงในหม้อ

…………………………………………………………