ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 245 มีดสั้นใช้หั่นผัก

ตอนที่ 245 มีดสั้นใช้หั่นผัก

หยูซื่อเดินกลับไปยังรถม้าอย่างช้า ๆ แน่นอนว่าจุดนำสายตาของเขาไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในบ้านตระกูลเหอ ทว่าเป็นประตูบ้านตระกูลหยุนซึ่งอยู่ไม่ไกลกันนัก ครั้นชะเง้อมองไปจนสุดหัวถนนจนเกือบเดินชนพุ่มไม้ด้านหน้าเขากลับไม่เห็นแม้แต่เงาของหยุนชิ่วเอ๋อ

“เด็กหนุ่มนั่นมัวชะเง้อชะแง้แลหาสิ่งใดกัน?” ท่านป้าเหอมองตามสายตาอีกฝ่ายทว่าไม่เห็นว่ามีสิ่งใดน่าสนใจถึงเพียงนั้น นางลูบคางพลางพร่ำบ่นพึมพำต่อไป “เหตุใดข้าจึงคุ้นเคยกับท่าทางแปลกประหลาดของคนผู้นี้เสียเหลือเกินนะ?”

ใช่ว่าความทรงจำของท่านป้าเหอดีเป็นเลิศ แต่เป็นเพราะกิริยาอาการของหยูซื่อโดดเด่นเกินไป จนไม่อาจลืมเลือนได้เมื่อพบเห็นเพียงครั้งแรก

“เคยพบเขาตอนไหนกัน…” ท่านป้าเหอพึมพำกับตัวเองขณะพยายามนึกทบทวนอยู่ครู่ใหญ่ เมื่อนึกไม่ออกเสียทีจึงผ่อนลมหายใจออก “ว่าแต่เจ้าเถิด ซื้อไหมาทำสิ่งใดตั้งมากมาย พื้นที่ในครัวไม่พอจะวางแล้ว…”

“ถึงอย่างไรพวกมันก็ได้ใช้งานแน่ขอรับ ท่านแม่อย่าได้กังวลไปเลย” เหอยาโถวไม่อธิบายความใดมาก เพราะอย่างไรเสียเงินที่ใช้ในการซื้อพวกมันก็เป็นเงินออมส่วนตัวของเขาเอง ต่อให้ไม่พึงใจนักแต่คนในครอบครัวก็โวยวายเพียงสองถึงสามคำเท่านั้นและไม่ได้ซักไซ้อะไรเพิ่มเติมอีก

“ปีกกล้าขาแข็งเสียเหลือเกิน แม้แต่แม่ของเจ้าก็ไม่อาจล่วงรู้ความเป็นไปแล้วกระมัง” ท่านป้าเหอถลึงตาใส่เหอยาโถวอย่างไม่คิดตำหนิจริงจังนัก นางเดินผ่านบรรดาไหทั้งสิบที่วางเรียงรายกลับเข้าไปในครัว

เหอยาโถวทำหูทวนลมไม่ใส่ใจคำประชดประชันนั้นก่อนตะโกนถามไล่หลัง “ท่านแม่ มื้อเที่ยงวันนี้มีอะไรกินบ้างหรือขอรับ?”

“เจ้าเก่งกล้านักมิใช่รึ เรื่องอาหารการกินเห็นทีคงจัดการเองได้อยู่หรอก!” ท่านป้าเหอไม่วายกล่าวเหน็บแนมอีกครั้ง ถึงกระนั้นเสียงที่ตามมากลับเป็นเสียงน้ำมันในกระทะที่วัตถุดิบบางอย่างเพิ่งถูกโยนลงไป พร้อมกันกลิ่นของต้นหอมที่ลอยกรุ่นออกมา

“เชวี่ยเอ๋อ เจ้าไปนั่งรอที่ห้องรับรองก่อนเถิด หากขนมเปี๊ยะต้นหอมทอดจนสุกดีแล้วก็นำกลับไปกินที่บ้านสักสองสามชิ้น” ครั้งนี้น้ำเสียงของท่านป้าเหออ่อนโยนลงกว่าเมื่อครู่ ทั้งยังแฝงไปด้วยความเมตตาและความเอ็นดู

ในสายตาของท่านป้าเหอแล้ว นางรู้สึกพึงใจในตัวหยุนเชวี่ยไม่น้อยทีเดียว รูปลักษณ์ภายนอกงดงามทั้งยังมีกิริยามารยาทดี วาจาหรือก็ฉะฉานน่าฟัง อีกทั้งยังมีความคล่องแคล่วและอุตสาหะในการทำงานเช่นเดียวกันกับบรรดาลูกสาวทั้งสามของตระกูลเหอ

อีกทั้งหยุนลี่เต๋อและภรรยาของเขายังเป็นคนที่ดีมาก ทั้งสองเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันมาเป็นระยะเวลาหลายสิบปี โดยพื้นฐานแล้วไม่ว่ามองอย่างไรก็ล้วนเหมาะสม ดังนั้นท่านป้าเหอจึงพยายามหาโอกาสเจรจาเรื่องการ ‘หมั้นหมาย’ กับแม่นางเหลียนเสียก่อน น่าเสียดายที่สถานการณ์ระหว่างสองบ้านกลับย่ำแย่เพราะมีนางเฉินเป็นต้นเหตุ จึงทำได้เพียงระงับแผนการนั้นออกไปชั่วคราว

ท่านป้าเหอค่อย ๆ ทอดขนมเปี๊ยะต้นหอมในกระทะและพลิกกลับด้านให้สุกทั่วกันอย่างเบามือ นานครั้งจึงตะล่อมน้ำมันเข้าไปตรงกลาง นางถอนหายใจออกอย่างแผ่วเบา ไม่นานมานี้ลูกชายคนสุดท้องของตนคงไปต้องตาต้องใจผู้ใดเข้า ทำให้ยายเฒ่าซุนรับอาสาเป็นแม่สื่อและเข้ามาเจรจาสาธยายเรื่องการแต่งงานเสียจนธรณีประตูแทบสึก ทั้งยังร่ายรายชื่อบรรดาหญิงสาวจากทั้งในและนอกหมู่บ้านมาเสนอยาวเป็นหางว่าว ยายเฒ่าเอาแต่โอ้อวดว่าสตรีเหล่านั้นมีความงามหยดย้อยราวเทพธิดาลงมาจุติก็ไม่ปาน ทว่าเหอยาโถวกลับไม่คิดสนใจชอบพอพวกนางแม้แต่คนเดียว

‘เกรงว่าในหัวใจของเขาคงมีแต่เด็กหยุนเชวี่ยกระมัง?’ คิดแล้วท่านป้าเหอจึงหันกลับไปมองด้านนอกประตูห้องครัวอีกครั้ง และพบว่าทั้งสองกำลังสนทนากันอย่างจริงจัง คนหนึ่งเป็นผู้พูด ส่วนอีกคนคอยรับฟังอย่างกระตือรือร้น ช่างน่ารักเสียจริง

“ท่านแม่ขอรับ…” เหอยาโถวก้าวเข้าไปในห้องโถง จากนั้นจึงเอนกายลงพิงตั่งไม้พร้อมเหยียดขาพาดไว้ ก่อนจะหอบหายใจแรง ๆ สองถึงสามครั้ง “ข้าน่ะฟังเขาพูดมากเกินไปจนลิ้นแข็งทื่อตามเสียแล้ว”

“ข้าขอฝากของเหล่านี้ไว้ที่บ้านของเจ้าก่อนก็แล้วกัน หากเก็บไว้ที่บ้านของข้าอาจไม่สะดวกนัก” หยุนเชวี่ยหยิบวัตถุดิบที่ห่ออยู่ในกระดาษออกจากตะกร้ามาวางบนโต๊ะ จากนั้นจึงรินน้ำชาให้ตนเอง

“จุ๊ๆ” เหอยาโถวที่รู้สึกผ่อนคลายลงบ้างแล้วส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายลดระดับเสียงลง “เจ้าลองคิดตามดู เหตุใดข้าจึงมองว่าหยูซื่อน่าเวทนานัก หากไม่นับเรื่องการพูดติดอ่างหรือรูปลักษณ์ภายนอกที่น่าเกลียดไปสักหน่อย เรื่องอื่นก็ไม่มีสิ่งใดเลวร้าย เหตุใดเขาจึงไม่ได้แต่งภรรยาเสียที?”

“หากเจ้าเป็นคุณหนูบ้านอื่นที่ยังโสด เจ้าจะแต่งงานกับเขาหรือไม่เล่า?” หยุนเชวี่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบอย่างไม่รีบร้อนเพื่อให้ลำคอคลายความแห้งผาก

“ไม่ได้อีกนั่นแหละ” เหอยาโถวรีบส่ายหน้าโดยแทบไม่ต้องคิด “ในเมื่อเขามีปัญหาด้านการพูดจา เช่นนั้นก็เสาะหาว่าที่เจ้าสาวที่เป็นคนหูหนวกมาแต่งงานกับเขาเสีย คนแบบเดียวกันก็อยู่ด้วยกันจึงนับว่าเหมาะสม…”

“พรูด!” หยุนเชวี่ยเผลอพ่นน้ำชาที่กำลังดื่มพรวดออกมาเพราะยับยั้งไม่ทัน จากนั้นจึงไอและสำลักอยู่พักใหญ่

“พวกเจ้าพูดคุยเรื่องใดกันรึ? เหตุใดจึงต้องกระซิบกระซาบกันด้วย?” ท่านป้าเหอยกตะกร้าทรงแบนเดินเข้ามาในห้องโถง ครั้นเห็นว่าเด็กทั้งสองกำลังหัวเราะกันตัวโยนจึงพลอยมีความสุขตามไปด้วย จากนั้นนางจึงจัดการห่อขนมเปี๊ยะไส้ต้นหอมชิ้นใหญ่ประมาณเจ็ดถึงแปดชิ้นให้กับหยุนเชวี่ยอย่างคล่องแคล่ว

หยุนเชวี่ยเห็นดังนั้นจึงรีบโบกมือห้ามทันที “นี่มากเกินไปแล้วเจ้าค่ะท่านป้า เกรงว่าอาจทานไม่หมด ป่านนี้ท่านแม่คงปรุงอาหารไว้รอแล้ว ขอนำกลับไปชิมสักสองสามชิ้นก็เพียงพอแล้ว”

“สองแผ่นจะพออิ่มท้องได้อย่างไรกัน? ลิ้นยังไม่ทันรับรสเสียด้วยซ้ำ” ท่านป้าเหอปฏิบัติต่อหยุนเชวี่ยดีราวนางเป็นว่าที่ลูกสะใภ้คนหนึ่งของบ้านตระกูลเหอ ยิ่งมองหน้าบ่อยครั้งเพียงใดท่านป้าเหอยิ่งรู้สึกรักใคร่อีกฝ่ายมากเท่านั้น

…

หยุนเชวี่ยกลับมาที่บ้านพร้อมขนมเปี๊ยะต้นหอมห่อใหญ่ ครั้นนางบอกว่าท่านป้าเหอฝากมาให้เหลียนซื่อจึงถอนหายใจด้วยรู้สึกเกรงใจขึ้นมา “เจ้าช่างไม่รู้จักเกรงใจนางเอาเสียเลย ของผู้อื่นยังคิดหยิบเอากลับมามากมายถึงเพียงนี้ เจ้ากินอาหารจากท่านป้าเหอมาก็หลายสิ่ง บ้านของเรากลับไม่มีอะไรไปฝากคืนนางแม้แต่ครั้งเดียว ยิ่งคิดยิ่งน่าละอายนัก…”

“เหตุใดท่านจึงคิดว่าข้าไม่เกรงใจนางเล่าเจ้าคะ? ข้าน่ะปฏิเสธแทบแย่ทว่ากลับไร้ประโยชน์ ท่านป้ารังแต่จะหยิบใส่มือข้าอย่างเดียว บอกว่าเพียงสองสามชิ้นจะพออิ่มท้องได้อย่างไร” หยุนเชวี่ยได้กลิ่นหอมเค็มนิด ๆ จากขนมเปี๊ยะในห่อกระดาษจึงหักห้ามความหิวโหยไว้ไม่อยู่ นางบิเอาชิ้นขอบที่กรอบเกรียมออกมาชิม

“วันนี้พ่อของเจ้าขึ้นเขาไปล่าสัตว์ หากได้มาอาจจะแบ่งสักสองตัวไปฝากนางเสียหน่อย” แม่นางเหลียนพับทบแขนเสื้อขึ้นพร้อมกล่าวต่อ “เมื่อมีการแลกเปลี่ยนสิ่งของซึ่งกันและกันเช่นนี้ความสัมพันธ์จึงจะแน่นแฟ้นไปอีกนาน เราไม่อาจรอให้เขาเป็นผู้แบ่งปันเพียงฝ่ายเดียวได้”

“จำได้แล้ว ข้าจำได้แล้ว” หยุนเชวี่ยตอบรับและตระหนักว่าขนมเปี๊ยะต้นหอมฝีมือท่านป้าเหอช่างรสชาติดีไม่น้อย เนื้อสัมผัสเป็นแบบกรอบนอกนุ่มใน ผนวกกับน้ำมันและเกลือที่ผสมในสัดส่วนที่ลงตัว จึงทำให้รสกลมกล่อมจนอดหยิบขึ้นมากินแบบเต็มชิ้นไม่ได้

เมื่อได้เริ่มกัดกิน ปากก็หยุดเคี้ยวไม่ได้อีก ผ่านไปไม่นานขนมเปี๊ยะก็หมดไปแล้วเกือบครึ่งแผ่น นิ้วมือซึ่งมันเยิ้มของหยุนเชวี่ยหยิบยื่นขนมชิ้นหนึ่งพยายามป้อนเข้าปากหยุนเยี่ยน “พี่สาว ท่านลองชิมดูตอนที่มันยังร้อน ๆ เถิด”

หยุนเยี่ยนกำลังออกแรงพัดให้เปลวไฟในเตาติดลุกโชนขึ้น ได้ยินเช่นนั้นแล้วจึงหันหน้ามาตอบน้องสาว “ข้ายังวางมือจากงานไม่ได้ รอสักครู่เถิด ส่วนเจ้าขยับไปด้านข้างหน่อย ระวังจะสำลักควันไฟเข้า”

“อย่ามัวแต่กินจนน้ำมันเปรอะเปื้อนรอบปากอย่างนั้นสิ” แม่นางเหลียนหันไปมองหยุนลี่เต๋อที่กำลังก้มหน้าก้มตาผ่าฟืนอยู่ใต้ชายคาบ้านปีกตะวันตก จากนั้นจึงหันกลับไปมองหยุนเชวี่ยพร้อมขยิบตา “เจ้าจัดไปให้ท่านปู่ท่านย่ากินด้วยสิ”

โดยปกติแล้วอาหารของบ้านตระกูลหยุนคือขนมเปี๊ยะขาวแบบไม่มีไส้ รวมถึงขนมปังรังนกซึ่งมีรสจืดชืด ถึงแม้จะช่วยบรรเทาความอิ่มท้องได้แต่เนื้อสัมผัสกลับแข็งกระด้าง อีกทั้งรสชาติยังไม่ช่วยให้เจริญอาหารแต่อย่างใด ซึ่งไม่ดีต่อคนชราที่เหงือกและฟันอ่อนแอไปตามอายุขัย แต่สำหรับครัวเรือนทั่วไปแล้วพวกมันนับว่าเป็นอาหารชั้นดีพอสมควร

“ข้าจะนำขึ้นไปให้เดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ” หยุนเชวี่ยพยักหน้ารับและไม่กล่าวสิ่งใดอีก หลังสิ้นคำสั่งจากแม่นางเหลียน นางจึงแบ่งขนมเปี๊ยะออกมาครึ่งหนึ่งจากห่อทั้งหมด จากนั้นจึงจัดเรียงลงจานและยกขึ้นไปยังห้องชั้นบน

หยุนลี่เต๋อและแม่นางเหลียนยังคงไม่ละทิ้งความกตัญญูกตเวทีแม้แยกครอบครัวออกมาแล้ว แน่นอนว่าหยุนเชวี่ยไม่มีความเห็นอื่นใดนอกจากยอมปฏิบัติตามแต่โดยดี เมื่อได้อาหารรสเลิศมาจึงควรค่าแก่การแบ่งปันเพื่อทำความเคารพพวกเขาในฐานะผู้อาวุโส ซึ่งข้อนี้ไม่ใช่สิ่งที่ผิดแต่อย่างใด

ส่วนผู้อื่นในบ้านใหญ่ ต่อให้แล้งน้ำใจต่อครอบครัวของนางเพียงใดก็ทำได้เพียงปล่อยวางเท่านั้น คิดเสียว่าเป็นปอดหรือตับของลาที่ไร้ค่าไม่ควรเก็บเอามาใส่ใจ เสมือนสายลมที่พัดโชยอยู่ข้างหู หากมัวสนใจคำนินทาเหล่านั้นอาจทำให้เสียการใหญ่

……………………………………………………………….