ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 243 พูดพล่ามไร้สาระ

ตอนที่ 243 พูดพล่ามไร้สาระ

ขณะกำลังสนทนากันอยู่นั้น หยูซื่อจึงแบกไหใบใหญ่มาวางเรียงบริเวณลานโล่งหน้าร้าน เขาปัดฝุ่นออกจากฝ่ามือเบา ๆ พลางหันไปยิ้มให้หยุนเชวี่ยและหัวเราะคิกคัก จากนั้นจึงหมุนกายกลับเข้าไปจูงล่อตัวใหญ่ซึ่งเทียมเกวียนไว้ด้านหลังออกมาจากประตูหลังร้าน

กลางหน้าผากของล่อปรากฏขนสีดำปุกปุย คงเป็นตัวเดียวกันกับล่อที่ผูกผ้าไหมสีแดงและเทียมเกี้ยวไปเจรจาเรื่องสินสอดที่บ้านตระกูลหยุน ทว่าเส้นขนของมันขลับวาวขึ้นเล็กน้อย ทั้งยังอ้วนท้วนและดูแข็งแรงดี เทียบกับสัตว์พาหนะของตระกูลชั้นสามัญบ้านอื่นก็นับว่าสง่างามมากทีเดียว

“มัดไหให้แน่น” ผู้เฒ่าหยูโยนผ้าขี้ริ้วในมือไปอีกทาง จากนั้นจึงดึงเอาเชือกป่านมาจากที่ใดสักแห่งและโยนออกไปนอกร้าน จากนั้นจึงหมุนตัวกลับเขาไปยังหลังร้านดังเดิม

“เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ เฮ้อ!” หยูซื่อรับคำติดต่อกันหลายครั้งก่อนก้มไปหยิบเชือกขึ้นมาจากพื้นและจัดการใช้มือสั้น ๆ ค่อยคลี่ออก “วางใจ วางใจเถิด อย่าได้กังวลไป ข้า ข้า ข้า…”

ผู้เฒ่าหยูเดินออกมายืนหลังโต๊ะคิดเงินอีกครั้งและคอยเฝ้าสังเกตการทำงานของลูกชาย จากนั้นใบหน้าบอกบุญไม่รับราวปลาดุกตัวใหญ่จึงก้มลงอย่างไร้อารมณ์ ส่วนหยุนเชวี่ยแทบกลั้นหายใจรอคำว่า ‘ข้า’ ที่ตามมาอีกชุดใหญ่เพื่อรอฟังว่าหยูซื่อจะกล่าวสิ่งใดแน่

“ข้า ข้า ข้ารับรอง ให้ ให้ ให้เจ้าทั้งสองมั่นใจได้ ด้วย ด้วย…” หยูซื่อยังคงกล่าวอย่างติดอ่างต่อไป สองมือสองเท้าของเขาทำงานได้อย่างคล่องแคล่วไม่เชื่องช้าเช่นการพูด เพียงดึงเชือกป่านพาดไปมา ไหทั้งหมดจึงตั้งอยู่เป็นเกวียนเรียงเป็นสี่แถวและถูกมัดไว้อย่างแน่นหนา

“ด้วย ด้วย ด้วย ความ เรียบร้อย เรียบร้อย เรียบร้อยแล้ว ส่ง ส่ง ส่ง จะส่ง กลับ ไป ไป…” ในที่สุดเขาก็กล่าวจนจบประโยคได้ในที่สุด ตัวผู้พูดอาจคิดว่าเป็นความเคยชิน ทว่าหยุนเชวี่ยและเหอยาโถวต่างลอบถอนหายใจออกพร้อมกันด้วยความโล่งหู

“โอ้ เช่นนั้นต้องรบกวนท่านแล้ว” หยุนเชวี่ยเพิ่งมีปฏิกิริยากลับคืนหลังจากรอฟังอีกฝ่ายพูดเป็นเวลานาน นางรีบตอบรับเขาโดยสัญชาตญาณ แต่แล้วเมื่อคำกล่าวหลุดออกจากปากก็ต้องนึกเสียใจขึ้นมาทันใด

หยูซื่อรู้สึกราวอีกฝ่ายเปิดประเด็นใคร่สนทนาด้วย ดังนั้นเขาจึงพยายามกล่าวต่อไปอย่างกระตือรือร้น “ไป๋ ไป๋ หมู่บ้านไป๋ซี ข้า ข้า ข้า คุ้น คุ้น คุ้นเคยยิ่ง!”

“ข้า ข้า ข้า ท่านพ่อของข้า ไป ไป ไป ที่นั่น เพื่อ เพื่อ เจรจา เจรจา แต่ง แต่ง แต่ง แต่งภรรยา…”

“นั่น นั่น นั่น สตรีผู้นั้น มีนาม มีนาม มีนามว่า ชิ่ว ชิ่วเอ๋อ ช่างงดงาม งดงามนัก!”

เขาพึมพำกับตนเองไม่มีทีท่าว่าจะหลุดหย่อน หยุนเชวี่ยและเหอยาโถวมองหน้ากันเงียบๆ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก เช่นเดียวกันกับผู้เฒ่าหยูที่เอาแต่ก้มหน้าจนปลายจมูกแทบจะจรดหน้าอกด้วยความอับอายหรืออะไรสักอย่าง ทั้งยังเผยสีหน้าหน้าบึ้งตึงเมื่อได้ยินหยูซื่อพูดพล่ามไร้สาระ ใครจะคาดคิดว่าหลังจากเขามัดไหใบใหญ่สิบไหให้แน่นพร้อมกระตุกดึงเชือกอีกครั้ง คำพูดในปากกลับยังพรั่งพรูออกมาไม่จบสิ้น

“ชิ่ว ชิ่ว ชิ่วเอ๋อ เสีย เสีย เสียดายนัก นาง นาง นางไม่ ไม่ ไม่ ไม่เต็มใจ ไม่ปรารถนา จะแต่ง แต่ง แต่งงานกับข้า ไม่ ไม่ ไม่รู้ว่า นาง นาง มี มีความ คับข้อง คับข้องใดกับข้ากันแน่!” หยูซื่อเกาศีรษะด้วยท่าทางงี่เง่า จากนั้นจึงผายมือไปยังพื้นที่เล็ก ๆ บนเกวียนซึ่งเหลืออยู่และเอ่ยถาม “นั่ง นั่ง นั่งไปด้วย หรือไม่?”

หยุนเชวี่ยกำลังกลั้นลมหายใจและพยายามฟังหยูซื่อเล่าถึงเรื่องราวการถูกถอนหมั้นอย่างยากลำบาก ถึงกระนั้นเข้าใจความหมายของคำถามที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ นางมองไปที่เกวียนและเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง

“นั่ง นั่ง นั่ง นั่งกลับไปพร้อมกัน ประหยัด ประหยัดแรง” หยูซื่อยิ้มกว้างอีกครั้งก่อนหันไปหยิบเอาเสาไม้ไผ่ออกมาจากด้านหลังร้าน บนเสานั้นมีผ้าหลากสี หลายผืนผูกอยู่ทั้งยังปลิวสะบัดตามแรงลม

“ครู่นี้พวกเราระบุว่าต้องการจำนวนยี่สิบไหนี่ เหตุใดบนเกวียนจึงมีเพียงสิบไหเล่า?” เหอยาโถวพลันนึกขึ้นได้จึงรีบชี้ไปยังไหผักดองที่อยู่บนเกวียนพลางทักท้วงขึ้นด้วยความไม่เข้าใจ

“ไปส่งให้ภายในครั้งเดียวไม่ได้น่ะ” ผู้เฒ่าหยูหลุบเปลือกตาลง ริ้วรอยบนแก้มยิ่งเหี่ยวย่นลงไปอีก ร่องลึกบนหน้าผากดูช่างอมทุกข์ราวคนที่ต้องเสียเงินไปแปดร้อยหยวนโดยเปล่าประโยชน์ เขาเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ร้านของชำตระกูลหยูเปิดมานานหลายสิบปี ยังกังวลว่าข้าจะฉ้อโกงไหราคาถูกเหล่านี้อีกรึ? การขนส่งหนึ่งครั้งต้องใช้เงินไม่น้อย…”

“เถ้าแก่ เหตุใดจึงไม่มีสัจจะทางการค้าเอาเสียเลย เดิมทีสร้างเงื่อนไขว่าหากซื้อมากกว่าสิบไหจึงจะไปส่งให้ถึงที่บ้าน ทว่าตอนนี้กลับไม่เต็มใจจะไปเสียแล้ว…” เหอยาโถวโต้เถียงอย่างไม่สบอารมณ์

ผู้เฒ่าหยูหรี่ตาลงก่อนแค่นเสียงเย็นชา “เจ้าเป็นเพียงเด็กฟันไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม จะรู้เรื่องการค้าได้อย่างไร?”

“ช่างเขาเถิด” หยุนเชวี่ยคว้าแขนเหอยาโถวที่กำลังโกรธเป็นฟืนไฟ “อย่าให้เรื่องสำคัญของเราล่าช้าเลย ไปกันเถอะ กลับไปแล้วยังมีงานการรอคอยอยู่อีกมากทีเดียว!”

เหอยาโถวกลอกตาพร้อมเบ้ปากอย่างไม่ไว้หน้าผู้เฒ่าหยูอีกต่อไป เขาปีนขึ้นไปนั่งบนเกวียนบรรทุกและพยายามขดตัวให้เล็กลีบเพื่อที่หยุนเชวี่ยจะได้ก้าวขึ้นมานั่งเบียดอยู่ด้านข้างอีกคน

ทั้งสองนั่งเบียดเสียดกันจนกลายเป็นก้อนเนื้อกลม ๆ แผ่นหลังพิงไว้กับแถวไหใบใหญ่ซึ่งถูกมัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ หยูซื่อชักบังเหียนบังคับล่อตัวโตพลางโบกเสาไม้ไผ่ในมือเพื่อคอยเปิดทาง ขบวนบรรทุกสินค้าค่อย ๆ เคลื่อนออกจากถนนสายหลักออกจากตัวเมืองไป

“ถือเสียว่าเปิดหูเปิดตาก็แล้วกันว่าในเมืองยังมีคนที่ใช้อุบายเช่นนี้ในการค้าขาย” เหอยาโถวจ้องเขม็งมองบั้นท้ายของล่อและบ่นพึมพำต่อไป “เป็นเช่นนี้แล้วแต่ละครั้งคงทำเงินได้มากโข”

“อาจเป็นเพราะปลายทางของพวกเราคือหมู่บ้านไป๋ซี ไม่แน่ว่าเขาอาจยังไม่คลายความเคืองแค้นจากเหตุการณ์ครั้งก่อน” หยุนเชวี่ยหันไปมองแผ่นหลังของ หยูซื่อที่กำลังทำหน้าที่เป็นสารถี “ดีที่เขายังไม่ทราบว่าข้าเองก็แซ่หยุน หากเผลอหลุดปากออกไปแล้วเห็นทีเขาคงไม่ยอมทำการค้าร่วมกันกับเราเป็นแน่”

“นั่นก็จริงของเจ้า” ครั้นได้ยินเหตุผลเช่นนี้เหอยาโถวจึงพอเข้าใจเจตนาของผู้เฒ่าหยู ตระกูลหยุนช่างทำเรื่องขัดต่อศีลธรรมอันดีไปเสียทุกเรื่อง ยิ่งเรื่องขอถอนหมั้นกับตระกูลหยูเป็นสิ่งที่ไม่สมควรยิ่ง เป็นผู้ถูกปฏิเสธมีหรือจะหักห้ามไม่ให้โกรธเคืองได้

“มัน มัน มัน เป็นความจริง ความจริง ความจริงแล้ว ข้า ข้า ข้าไม่แปลก ไม่แปลกใจ ที่ ที่ ที่ชิ่ว ชิ่วเอ๋อ…” หยูซื่อที่กำลังขับเคลื่อนเกวียนล่อไปด้านหน้าพลันเอ่ยขึ้น

หยุนเชวี่ยและเหอยาโถวรีบหันมองหน้ากันอย่างนึกตระหนกทันที ทั้งสองตกใจมาก ต่างคนคิดในใจว่าชายผู้นี้นอกจากจะพูดจาติดอ่างแล้วยังหูดีเป็นเลิศอีกงั้นหรือ? เสียงกระซิบแผ่วถึงเพียงนี้ยังอุตริได้ยินเข้าอีก?!

“ใช่ ใช่ ใช่ ใช่แล้ว ข้า ไม่ ไม่สมประกอบ ไม่รูปงาม ไม่ ไม่ ไม่คู่ควรกับนาง ไม่ ไม่ ดูดี ดูดี เช่น เช่น ผู้อื่น ผู้อื่น” หยูซื่อกล่าวโดยไม่หันกลับไปมองเด็กทั้งสองคน มือข้างหนึ่งยังดึงบังเหียน ทว่าบังเหียนอีกเส้นเขากลับหนีบไว้ใต้รักแร้ กล่าวจบประโยคแล้วเขาจึงหัวเราะอย่างไร้ที่มาที่ไป

หยุนเชวี่ยและเหอยาโถวไม่กล้าตอบรับคำใด และยังคงนั่งเบียดเสียดกันอยู่เช่นเดิม เพราะหากเขาได้ยินเข้าคงไม่วายพยายามสนทนาต่ออย่างไม่รู้จักจบสิ้น คาดไม่ถึงว่าเขายังคงพูดพล่ามต่อไป

“คน คน คน คนที่เป็น พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ของนาง ใคร่ ใคร่ ใคร่สอบ สอบ สอบรับราชการ ขุนนาง ขุนนาง และยัง และยังต้องการ ต้องการ ต้องการ ต้องการ ต้องการ…” หยูซื่อพูดคำว่า ‘ต้องการ’ ติดต่อกันหลายครั้งอยู่พักใหญ่

เจ้าล่อตัวโตเป็นเพียงสัตว์ไม่รู้ประสาที่ไม่อาจแยกแยะคำพูดมนุษย์ เมื่อมันได้ยินเขาเอาแต่กล่าวคำเดิมซ้ำ ๆ จึงคิดว่าเจ้านายอาจสั่งให้ตนเร่งความเร็วขึ้น ขณะที่มันกำลังวิ่งเหยาะไปข้างหน้าด้วยความเร็วสม่ำเสมอ ฉับพลันกลับเพิ่มความเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน หยุนเชวี่ยหงายหลังไปก่อนจะเด้งตัวกลับมาจนใบหน้าแทบคะมำไปทิ่มก้นล่อ โชคดีที่หยูซื่อสายตาฉับไวจึงรีบกระตุกบังเหียนชะลอไว้ได้ทันเวลาทำให้ล่อหยุดวิ่งทันที หางของมันแกว่งสะบัดไปมาด้วยความสับสน

……………………………………………………………