ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 235 หวาดกลัวไปไย? เจ้าทำได้!

แม้หยุนลี่เซียวบาดเจ็บหนัก ทว่าแรงตบกลับไม่แผ่วลงจากปกติแม้แต่น้อย ฝ่ามือที่ฟาดกระทบใบหน้าของแม่นางเฉินทำให้เกิดอาการชาวาบไปครึ่งซีก ร่างกายโงนเงนจนเกือบล้มลง

“ข้าไม่ได้เป็นผู้ทำร้ายเจ้าเสียหน่อย! ลงไม้ลงมือกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน?!” แม่นางเฉินเบ้ปากด้วยรู้สึกคับข้องใจยิ่ง “เหตุใดข้าต้องทนทุกข์ยากถึงเพียงนี้ ตลอดทั้งวันไม่ต่างอะไรไปจากวัวและม้าที่คอยใช้แรงงานปรนนิบัติครอบครัว ครั้นตกกลางคืนยังถูกทุบตีอีก…”

“หุบปากซะ!” หยุนลี่เซียวตวาดก้อง “หากยังมัวร้องไห้คร่ำครวญอีกก็ไสหัวออกจากห้องข้าไป แล้วอย่าได้ริกลับเข้ามาอีก! ยิ่งเห็นหน้าเจ้า ข้ายิ่งรู้สึกสะอิดสะเอียนยิ่งนัก! ให้ตายเถอะ…”

แม่นางเฉินเงียบเสียงลงทันทีและไม่พูดจาใด ๆ อีก

“สามีเช่นข้าช่างอาภัพนักที่มีภรรยาไร้ประโยชน์!” หยุนลี่เซียวหรี่ตาที่บวมช้ำ จากนั้นจึงด่ากราดต่อไป “มัวนั่งบื้ออยู่ด้วยเหตุใดกัน?! ต้องรอคอยให้ข้าตกเลือดช้ำในตายก่อนรึจึงค่อยร่ำไห้!”

แม่นางเฉินเผยสีหน้าบึ้งตึงด้วยไม่รู้ว่าควรแก้ไขสถานการณ์อย่างไรดี

“เช็ดตัวให้สะอาด! เรี่ยวแรงก็เบาลงบ้าง อย่าทำตัวให้เหมือนบุรุษนัก!”

แม่นางเฉินพยักหน้ารับคำ ก่อนจุ่มผ้าขนหนูลงในอ่างไม้ขณะที่ร่างกายสั่นงก

หยุนลี่เซียวเอนกายลงนอนตามเดิม ทว่าปากยังคงพ่นคำสบถไม่หยุดหย่อน “ข้าจะจำเจ้าไว้จางเอ้อชู ไม่ช้าข้านี่แหละจะเอาคืนเจ้าทบต้นทบดอก! ยังมีนังแม่หม้ายเหลียวผู้นั้นที่จิตใจโสมม สมควรแล้วที่กลายเป็นแม่หม้ายผัวตาย! ไม่นานหรอกประเดี๋ยวก็ตายตกยกครอบครัว!”

…

วันรุ่งขึ้น

ทั่วทั้งหมู่บ้านยังไม่หยุดสนทนากันเรื่องหยุนลี่เซียวถูกรุมประชาทัณฑ์ แม้แต่พวกบุรุษเสเพลที่มักร่ำสุรากับเขาเป็นนิจยังมองเป็นเรื่องน่าขบขัน ทั้งยังวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสนุกปาก

“เชวี่ยเอ๋อ ตอนนี้อาสามของเจ้าเป็นอย่างไรบ้างล่ะ?”

“ข้าได้ยินว่าสภาพเขาน่าสังเวชนัก ถึงขั้นต้องให้คนมาหามกลับเข้าเรือน”

“ฮึ่ม! ใครใช้ให้เขามาด่าท่านแม่ของข้าก่อนเล่า?! สมควรแล้ว! แม้แต่ข้ายังอยากกระทืบเขา!”

“ถูกแล้ว ท่านป้าเหลียวเป็นคนใจดีเพียงใดยังคิดเล่าความเท็จโสโครกใส่ร้ายนาง สมควรยิ่ง!”

“หากข้ารู้ว่าจะเกิดเรื่องน่าสนใจเช่นนี้คงไม่รีบกลับบ้านเร็วนัก ดูเถิด… พลาดการแสดงดี ๆ ไปเสียอย่างนั้น….”

ระหว่างเดินทางเข้าเมือง เด็กทั้งสี่ต่างพูดคุยกันถึงเรื่องดังกล่าวไปตลอดทาง โดยเฉพาะเหลียวชีจินที่ยังไม่คลายความเคียดแค้นและพร่ำบ่นครั้งแล้วครั้งเล่าว่าอยากลากหยุนลี่เซียวลงจากเตียงมากระทืบซ้ำ เพื่อระบายความคับแค้นแทนผู้เป็นแม่ของตน

“เชวี่ยเอ๋อ เหตุใดเจ้าจึงเอาแต่เงียบมาตลอดทางเลยล่ะ?” เหอยาโถวเอ่ยถาม “พวกเราก่นด่าอาสามของเจ้ามากเกินควรงั้นรึเจ้าจึงรู้สึกกระอักกระอ่วน? เช่นนั้นก็ลืมไปเสียเถิด เปลี่ยนเรื่องสนทนากันดีกว่า…”

“จริงสิ เหออวี้” ริมฝีปากหยุนเชวี่ยโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มแสนไร้เดียงสา ด้วยไม่รู้ว่าตนควรออกความเห็นอย่างไรดี

“หา?” ทันทีที่เหอยาโถวได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อรองของตนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ใจพลันตระหนักถึงลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง

“ข้ามีบางเรื่องต้องการบอกเจ้า ซึ่งบางทีเจ้าอาจไม่เต็มใจเท่าไรนักหรอก ทว่าอย่าถือโทษโกรธเคืองข้าเลย ที่ข้าทำไปก็เพื่อเจ้าเช่นกัน…” หยุนเชวี่ยเดินอ้อมไปอยู่ด้านหลังเผยเสี่ยวส้วยด้วยเกรงว่าเหอยาโถวจะไม่สบายใจ จากนั้นจึงกางกรงเล็บทำท่าทางคล้ายตอนที่อีกฝ่ายข่วนหน้าซานหลาง

เหอยาโถวเห็นเช่นนั้นจึงยิ่งมั่นใจว่าต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีเป็นแน่

“เรื่องเมื่อวานนี้ซานหลางไม่ยอมรับ เขาต้องการต่อสู้กับเจ้าอีกครั้ง และข้าก็รับคำแทนเจ้าไปแล้ว” หยุนเชวี่ยกล่าวจบจึงสังเกตว่าเหอยาโถวเริ่มหน้าถอดสี จึงเริ่มอธิบายความเพิ่มเติม “ข้าทำเพื่อเจ้าจริงนะ ซานหลางไม่ใช่คนยอมแพ้สิ่งใดโดยง่าย ข้าเกรงว่าเขาอาจลอบทำร้ายขณะที่เจ้าเผลอ ประลองกันอย่างสง่าผ่าเผยดีกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเล่นไม่ซื่อ เจ้าว่าจริงหรือไม่?”

“เป็นเรื่องใหญ่เสียแล้ว!” เหอยาโถวนึกอยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา “ซานหลางแข็งแรงอย่างไร แล้วข้าอ่อนแออย่างไร ข้าจะเอาสิ่งใดไปชนะเขา?! ข้าอุตส่าห์เก็บตัวไม่ออกจากบ้านเพียงคนเดียวเสียหลายชั่วยาม แต่เจ้า… เจ้าจะให้ข้าไปเป็นกระสอบทรายให้เขาเนี่ยนะ…”

“เหตุใดเจ้าจึงมองโลกในแง่ร้ายนัก ต่อให้ซานหลางแข็งแกร่งกว่าเจ้า แต่เจ้าน่ะสูงกว่าเขาเสียอีก…” หยุนเชวี่ยตระหนักดีว่าอีกฝ่ายไม่มั่นใจในตนเองจึงพยายามหว่านล้อมให้เขายอมตกหลุมพรางแต่โดยดี ถึงกระนั้นก็ต้องสร้างแรงบันดาลใจบางอย่างให้เข้าเกิดความกล้า!

“หากข้าสู้เขาไม่ได้จะทำอย่างไร? เขาจดจำความแค้นเมื่อวันก่อนฝังแน่นในหัวรอวันเอาคืนข้าเป็นแน่ มันจบแล้วล่ะ ข้าจบสิ้นกันก็คราวนี้…” ยังไม่ทันเผชิญหน้าซานหลางเป็นครั้งที่สอง เหอยาโถวก็ขดตัวเป็นก้อนกลมด้วยความหวาดหวั่นเสียแล้ว

“เหตุใดเจ้าจะสู้เขาไม่ได้? เมื่อวานที่เจ้าข่วนใบหน้าของเขายับเยิน วันนี้เขาไม่แม้แต่จะออกจากห้องมาพบผู้ใดด้วยซ้ำ!” หยุนเชวี่ยกล่าวให้กำลังใจ “หวาดกลัวไปไยกัน? เจ้าทำได้อยู่แล้ว!”

“ข้า…” เหอยาโถวก้มลงมองมือตนเอง ริมฝีปากขยับเหยเก “ข้าลืมไปเสียแล้วว่าทำได้อย่างไร…”

“ว่าอย่างไรนะ?! พี่เหออวี้เอาชนะซานหลางได้งั้นรึ? มีเรื่องนี้เกิดขึ้นด้วยหรือนี่?” เสี่ยวส้วยเอ๋อเอียงศีรษะก่อนเอ่ยถามต่อด้วยความสงสัย “เกิดอะไรขึ้น?”

“ประมาณว่า… ที่มาที่ไปมันค่อนข้างซับซ้อนน่ะ” หยุนเชวี่ยยกมือเกาศีรษะ แววตาที่จ้องมองเหอยาโถวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ซานหลางถูกทำร้ายจนหมดสภาพ เขาไม่มีวันยอมเป็นแน่ หากเขาไม่คิดปล่อยวางเช่นนั้นข้าจะรับหน้าแทนเจ้าเอง เหออวี้…”

“หากข้าไม่กล้าไป พวกเจ้าจะดูถูกเหยียดหยามข้าหรือไม่?” เหอยาโถวจับจ้องไปยังใบหน้าของแต่ละคนตามลำดับ

“ไม่! ไม่อย่างเด็ดขาด!” เสี่ยวส้วยเอ๋อรีบโบกมือ

“เช่นนั้นให้ข้าช่วยเจ้าดีหรือไม่?” เหลียวชีจินเสนอตัวด้วยความจริงใจ

“ไม่ดูถูก ไม่อย่างแน่นอน!” หยุนเชวี่ยรีบส่ายหน้าอย่างจริงจัง

เหอยาโถวใช้ความคิดอย่างหนัก แม้พวกเขาต่างแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่มีทางดูถูกตน ทว่าในใจย่อมคิดเย้ยหยันตนเป็นแน่ เขาเอาแต่คิดในแง่ร้ายไปตลอดทางอยู่พักใหญ่กระทั่งออกจากหมู่บ้านไป๋ซี เมื่อเงยหน้าขึ้นจึงเห็นใครบางคนยืนรออยู่ใต้ต้นไผ่ริมทางด้วยท่าทีผ่อนคลาย

“เชวี่ยเอ๋อ” สืออีกวักมือเรียกหยุนเชวี่ยมาแต่ไกล ดวงตาสีพีชคู่นั้นดึงดูดสายตาของนางเสมือนเป็นตะขอเกี่ยว นางจับจ้องใบหน้าอันเกลี้ยงเหลาของเขาอยู่เป็นนาน และพบว่าตนไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้เลย

“เจ้าทึ่มจากหมู่บ้านใกล้เคียงนี่นา เหตุใดเขาจึงมาดักพบพี่เชวี่ยเอ๋ออีกแล้ว?” เสี่ยวส้วยเอ๋อกระซิบกระซาบ

หยุนเชวี่ยรีบใช้ศอกกระทุ้งเสี่ยวส้วยเอ๋อทันที “อย่าเอาแต่เรียกเขาว่าเจ้าทึ่มสิ หากเขาได้ยินขึ้นมาคงไม่ดีนัก เขามีชื่อว่าสืออีต่างหาก”

เสี่ยวส้วยเอ๋อแลบลิ้น ยังไม่ทันเป็นฝ่ายทักทายก่อนสืออีก็วิ่งตรงเข้ามาหาหยุนเชวี่ยราวมีความสุขเสียเต็มประดา ท่าทางไม่ต่างไปจากสุนัขตัวน้อยที่รอคอยเจ้านายมาให้อาหาร “เชวี่ยเอ๋อ ข้ารอคอยเจ้ามาสักพักแล้ว มาเถิด ให้ข้าแบกมันแทนเจ้าเอง” กล่าวจบแล้วสืออีจึงเอื้อมมือไปรับตะกร้าบนหลังนางมาถือไว้ด้วยท่าทีกระตือรือร้น

“นี่คือสืออี” หยุนเชวี่ยแนะนำ “ส่วนนี่คือเหลียวชีจิน เผยเสี่ยวส้วย และนั่นเหออวี้ เจ้ารู้จักเขาอยู่แล้ว”

“ฮิฮิ” เสี่ยวส้วยเอ๋อไร้ซึ่งท่าทีเอียงอาย นางสบตาผู้มาใหม่อย่างไม่นึกกริ่งเกรง สายตาสำรวจไปทั่วใบหน้าขาวผ่องและพินิจอย่างถี่ถ้วน ผ่านไปครู่หนึ่งจึงหันมายิ้มให้หยุนเชวี่ยก่อนใช้มือป้องปากและพูดด้วยเสียงกระซิบ “พี่เชวี่ยเอ๋อ พี่ชายผู้นี้หล่อเหลาเสียจริงเชียว”

“เฮ้…” เหลียวชีจินพยักหน้าด้วยความซื่อ จากนั้นจึงเอ่ยถามด้วยความกระดากอายเล็กน้อย “ข้าได้ยินเชวี่ยเอ๋อเล่าให้ฟังว่าเจ้าต่อยพวกเถียนตวนสื่อที่มีกันเจ็ดคนจนพ่ายแพ้ราบคาบเพื่อระบายความแค้นแทนพวกเรา”

“นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่” สืออีเชิดคางขึ้นพร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อยพลางหมุนข้อมือเบา ๆ สายตาหลุบต่ำมองไปยังหยุนเชวี่ย “เกิดอะไรขึ้นรึ? ไอ้นักเลงเจ็ดคนนั้นวกกลับมารังแกพวกเจ้าอีกหรืออย่างไร? ”

“เปล่า เปล่าหรอก พวกเขาไม่กล้ารังแกพวกเราอีกแล้ว” เหลียวชีจิน รีบโบกมือเป็นเชิงปฏิเสธ สายตาที่มองสืออีเต็มไปด้วยความเลื่อมใส เขาหยุดชะงักครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถามต่อ “เจ้าเคยร่ำเรียนวิชากังฟูมาก่อนหรือไม่?”

“กังฟู? เจ้าเองก็รู้จักด้วยรึ?” สืออีกดปราณลงในจุดตันเถียนก่อนปล่อยหมัดออกไปด้วยความเร็วสูง กระแสลมที่ส่งผ่านจากหมัดนั้นปะทะเข้าที่ใบหน้าของหยุนเชวี่ยกระทั่งปอยผมนางปลิวไสว ริมฝีปากสืออีโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม

ก่อนหน้านี้เหลียวชีจินเคยไปที่สำนึกฝึกยุทธ์เขตมณฑลเพื่อดูการฝึกปรือศิลปะการต่อสู้มาแล้วครั้งหนึ่ง หมัดที่สืออีแสดงให้ดูคล้ายคลึงกับวิชาที่ปรมาจารย์ในสำนักสั่งสอนศิษย์ไม่มีผิดเพี้ยน ออกหมัดรวดเร็ว พลังกายมั่นคง กระบวนเคลื่อนไหวคล่องแคล่วไม่ควรเอื่อยเฉื่อย

…………………………………………………………..