ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 231 ประชันหมัดกันสักตั้ง

เหอยาโถวรู้สึกผิดไม่น้อย ทั้งยังคิดไปว่าตนกระทำผิดบาปมหันต์จนไม่สมควรแก่การให้อภัย และต่อไปนี้เขาคงไม่มีหน้าไปพบเฟิงสือยวินอีก ด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายอาจเกลียดชังและไม่ต้องการเผชิญหน้า

ครั้นคิดดังนี้ความรู้สึกก็ยิ่งย่ำแย่ลงไปใหญ่ ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรัดหัวใจอย่างรุนแรงกระทั่งบริเวณอกเจ็บปวดและอึดอัด ทรวงในร้อนผ่าวจนหายใจไม่ออก

“เหออวี้” หยุนเชวี่ยลูบหลังเหอยาโถวขึ้นลงสองครั้ง “เจ้ากังวลเกินไป แท้จริงแล้วซานหลางไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น เขาเพียงข่มขู่เพราะความตะกละอยากกินน่องไก่เท่านั้นเอง…”

“เจ้าว่าอย่างไรนะ?” เหอยาโถวเงยหน้ามองอย่างตกตะลึง

“ข้าพูดจริง!”

ครู่ต่อมา

“โอย… ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้!” เหอยาโถวคร่ำครวญพลางเผยรอยยิ้ม “ข้าเปลืองแรงเปล่าหรือนี่?! เชวี่ยเอ๋อ ดูนี่สิ มือของข้าบวมแดงไปหมดแล้ว…”

หยุนเชวี่ย…

“ซานหลางนี่เจ้าเล่ห์นัก เพียงอยากกินน่องไก่แต่กลับกล่าวหยั่งเชิงเสียจนข้าตระหนกวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง…” เหอยาโถวยกมือเรียวขึ้นตบหน้าอกตนเองเพื่อขับไล่ความหวาดกลัวในจิตใจ

“เอาเถิด อย่างน้อยเรี่ยวแรงของเจ้าก็ไม่เสียเปล่า เจ้าข่วนหน้าเขาเสียตนลืมตามองผู้ใดไม่ได้ทีเดียว” หยุนเชวี่ยเป็นผู้ชี้ทางสว่างให้แก่เหอยาโถว

เด็กทั้งสองเป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เล็ก ทว่านี่เป็นหนแรกที่หยุนเชวี่ยได้เห็นด้านที่แข็งแกร่งของดอกไม้งามแห่งหมู่บ้านไป๋ซี เขาบุกไปถึงบ้านตระกูลหยุนและระดมหมัดต่อยซานหลางไม่ยั้งแรงกระทั่งเด็กชายนักเลงโตผู้นั้นถึงขั้นวิงวอนขอชีวิต หากเรื่องดังกล่าวแพร่งพรายออกไป เห็นทีซานหลางคงไม่อาจเงยหน้าสบตาผู้ใดได้อีก

“สมควรแล้วล่ะ! ปล่อยให้เขาทำตัวร้ายกาจมานานพอแล้ว!” ครู่นี้เหอยาโถวยังจมอยู่ในห้วงแห่งความเสียใจและรู้สึกผิด ทว่าตอนนี้ความโกรธกลับพุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้ง “ครั้งหน้าหากพบกันอีก ข้านี่แหละจะทำให้เขาจำแม่ตนเองไม่ได้เลยทีเดียว!”

หยุนเชวี่ยหรี่ตา “เจ้าอารมณ์ดีขึ้นบ้างแล้ว ทว่าซานหลางยังนอนร้องระงมอยู่อย่างนั้น ภายในสองวันนี้จงระวังตัวไว้เถิด หากเขายังไม่คลายความแค้นอาจไปหาเรื่องเจ้าอีกก็เป็นได้”

“ใช่ว่าข้าจะกลัวเขาเสียหน่อย” เหอยาโถวไม่แยแส ตราบใดที่เฟิงสือยวินไม่เสื่อมเสียเกียรตินั่นก็เพียงพอแล้ว เขายังพอระงับจิตใจได้ ส่วนเรื่องอื่นอย่างร้ายแรงก็แค่การต่อสู้เท่านั้น ต่อให้นำค้อนมาขู่ก็ไม่หวาดกลัวแม้แต่น้อย

“ซานหลางก็ไม่ใช่คนยอมคนเช่นกัน” หยุนเชวี่ยกล่าวเตือน “อย่างไรก็ตาม ภายในสองวันนี้เจ้าควรระวังตัวหน่อยเถิด หากไม่มีกิจจำเป็นควรอยู่แต่ในบ้าน อย่าได้เดินเตร็ดเตร่อยู่ข้างนอกเพียงผู้เดียว”

“ข้ารู้ ข้าเข้าใจแล้ว นอกจากบ้านของพวกเจ้าแล้วข้าจะเตร่ไปที่ใดได้…”

…

ตอนเย็น เมื่อหยุนเชวี่ยกลับไปที่บ้านก็พบว่าซานหลางกำลังก้มหน้างุดรับคำดุด่าอยู่ที่ลานหน้าบ้าน

หยุนลี่เซียวนั่งอ้าขากว้างอยู่บนม้านั่งตัวเล็ก ในมือสะบัดพัดโกโรโกโสอันหนึ่งตลอดเวลา ปากก็พ่นคำตำหนิไม่หยุดหย่อน “เจ้าลูกไม่รักดี! ปล่อยให้ไอ้เด็กชายกึ่งหญิงนั่นต่อยตีสาหัสเช่นนี้ยังลอยหน้าลอยตาอยู่ในบ้านอีกรึ? ช่างน่าอับอายนัก! อย่าได้บอกกล่าวให้ผู้ใดรู้เชียวว่าเป็นลูกชายของข้า!”

“เจ้าไปได้ยินสิ่งใดมารึ? เหตุใดเด็กนั่นจึงโกรธถึงขั้นลงไม้ลงมือกันเช่นนี้?” แม่นางเฉินเอ่ยถาม

“เอ่อ… ไม่มีสิ่งใดมากขอรับ” ซานหลางตอบอ้ำอึ้ง พูดวกไปวนมาไม่รู้ความ “ไอ้หมอนั่นเล่าว่าซุนปั๋วสื่อไปเจรจาเรื่องการแต่งงานที่บ้าน ทว่าเขาไม่ต้องการแต่งภรรยาแม้แต่น้อย แต่งภรรยาไม่ดีอย่างไรกัน? อย่างน้อยยังมีคนคอยปรนนิบัติรับใช้ ท่านแม่เคยกล่าวเช่นนั้นมิใช่หรือ…”

ไม่นับรวมถึงเหล่าชายโสดในหมู่บ้าน แม้แต่ซานหลางที่เพิ่งก้าวพ้นวัยรุ่นและเริ่มสนใจเพศตรงข้ามยังนึกอิจฉาเหอยาโถวไม่น้อย ยิ่งได้ยินว่าบรรดาสาวงามเหล่านั้นมีสองพี่น้องตงเหมยและชิวจื๋อยิ่งริษยา ไอ้เด็กนั่นรับพรมาจากสวรรค์ชั้นใดกันแน่?!

“ว่าอย่างไรนะ?! เจ้าบอกว่ายายเฒ่าซุนไปที่บ้านตระกูลเหอและเจรจาเรื่องการแต่งงานงั้นรึ?!” ครั้นนางเฉินได้ยินเช่นนั้นดวงตาพลันเบิกกว้าง ทรวงอกกระเพื่อมขึ้นลงโดยแรงพร้อมกับสุ้มเสียงที่แหลมขึ้นเป็นเท่าตัว “รู้หรือไม่ว่าเป็นลูกสาวตระกูลใด?!”

“หลายตระกูลเชียวขอรับ มีทั้งในหมู่บ้านและจากหมู่บ้านใกล้เคียงเช่น ไคเฉียว ตงเหมย ชิวจื๋อ…” ซานหลางไล่รายชื่อ จากนั้นจึงเบ้ปากด้วยคร้านจะเล่าต่อไป “ท่านแม่ เมื่อใดข้าจะได้แต่งภรรยาบ้างหรือขอรับ?”

“ถุย!” แม่นางเฉินตบต้นขาตนเองฉาดใหญ่ก่อนพ่นคำสาปแช่ง “ยายเฒ่านี่เฒ่ากะโหลกกะลาเสียจริง! ต่อให้เป็นสิ่งผิดมโนธรรมก็ไม่เกรงกลัวว่าจะถูกฟ้าดินลงโทษ! เห็น ๆ กันอยู่ว่าข้าน่ะหมายปองเขาไว้ก่อน เจ้าเด็กน้อยเหล่านั้นไม่มีสิทธิ์สะเออะมาฉกฉวยไปได้!”

ขณะที่นางเฉินพ่นคำผรุสวาทอยู่นั้น ประตูบานหนึ่งถูกเปิดออกกว้าง หยุนชิ่วเอ๋อเดินออกมาพลางกลอกตาและกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “เจ้ากำลังฝันกลางวันอยู่หรืออย่างไร? ไม่ว่าตระกูลใดก็ล้วนแล้วแต่ชิงชังนังลูกแพศยาของเจ้ากันทั้งนั้น! หยุดเอ็ดตะโรแล้วสงบคำเอาไว้เสียเถิด!”

หัวใจของแม่นางเฉินเต็มไปด้วยความตระหนกจนนั่งไม่ติดอีกต่อไป “ดูที ข้าไม่เคยไปบ้านตระกูลใดเพื่อเจรจาการแต่งงานมาก่อน ครั้นหมายปองลูกเขยตระกูลเหอไว้เขาก็เนื้อหอมเสียจนผู้ใดก็หมายปองไปเสียแล้ว เหตุใดเรื่องนี้จึงเกิดขึ้นเร็วนัก? นี่… นี่ข้าจะหยิบยกเหตุผลใดไปเจรจาดีล่ะ?”

“ฮึ่ม! มั่นใจเสียราวกับเจ้ามีภาษีดีกว่าผู้อื่นอย่างนั้นแหละ” หยุนชิ่วเอ๋อแค่นน้ำเสียงเย็นชา จากนั้นจึงเบ้ปากและกล่าวต่อไปอย่างนึกรำคาญ “อย่ามัวนำเวลาตลอดทั้งวันมาเสียไปเพราะเรื่องเพ้อฝัน รีบเข้าครัวปรุงอาหารเร็วเข้า! ตระหนักเสียบ้างว่าลูกสาวเจ้าน่ะขี้ขลาดเพียงใด! สารรูปก็อัปลักษณ์ปานนี้ ยังคิดจะแต่งงานออกเรือนอีกรึ?!”

หยุนชิ่วเอ๋อเท้าเอวและก่นด่าต่อไปอีกประมาณสองสามคำ ทว่าแม่นางเฉินปิดทวารทั้งห้าทำเป็นไม่รับรู้เสีย จากนั้นจึงบิดบั้นท้ายอวบอ้วนเดินเข้าครัวไป ส่วนหยุนลี่เซียวและซานหลางที่นั่งอยู่ไม่ห่างกลับเผยสีหน้าเรียบเฉยราวเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

หยุนเชวี่ยนึกในใจว่าคำผรุสวาทจากปากหยุนชิ่วเอ๋อนานวันยิ่งเจ็บแสบ ตั้งแต่วาจาและถ้อยคำเปรียบเปรยที่หยิบยกมาใช้ดูคล้ายคำด่าของแม่เฒ่าจูมากทีเดียว วันข้างหน้านางคงเจริญรอยตามมารดาตนเป็นแน่แท้

เมื่อหยุนลี่เซียวเห็นหยุนเชวี่ยกลับเข้ามาแล้วจึงชักสีหน้าทันที ก่อนร้องเรียกเชิงบังคับ “เชวี่ยเอ๋อ มานี่ประเดี๋ยวซิ!”

“อาสามมีเรื่องใดหรือเจ้าคะ?” หยุนเชวี่ยยังยืนนิ่งอยู่ที่เก่า

“ข้ามีเรื่องใดงั้นรึ?” หยุนลี่เซียวเชิดหน้าขึ้นขณะเอ่ยทวนคำถาม “ตอนที่เด็กเหอยาโถวต่อยตีซานหลาง ตัวเจ้าไปมุดหัวอยู่ที่ใดเสีย?”

“ข้าก็อยู่ไม่ห่างจากพวกเขาเจ้าค่ะ”

“เจ้า… เจ้ามันโง่เขลาเหมือนกับพ่อโง่เง่าของเจ้าไม่มีผิด! นอกจากไม่เข้าช่วยเหลือญาติตนเองแล้วยังยืนมองเฉยเมยราวเป็นมหรสพ! ซานหลางเป็นพี่ชายของเจ้าทั้งคน!” หยุนลี่เซียวชี้นิ้วด่ากราด ดวงตาเบิกโพลงแทบถลนออกมานอกเบ้า

“เด็กชายสองคนวิวาทกันรุนแรง ข้าเป็นเพียงเด็กหญิงจะช่วยเหลืออย่างไรได้?” หยุนเชวี่ยยักไหล่ ใบหน้าเผยความใสซื่อ “อีกอย่าง ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพี่ซานหลางสู้ไม่ได้แม้แต่เหอยาโถว ข้าจึงมัวตระหนกตัวเกร็งอยู่อย่างนั้น…”

“ไอ้ชายกึ่งหญิงนั่นฉวยโอกาสตอนที่ข้าไม่ทันตั้งตัวต่างหากเล่า!” ซานหลางสวนกลับอย่างไม่พอใจ “หากพบหน้ามันอีกครั้ง ข้าสาบานเลยว่าจะเอาชนะมันให้ได้ มันจะต้องร้องไห้คร่ำครวญเรียกหาแม่และโขกศีรษะกับพื้นขอให้ข้าไว้ชีวิตทีเดียว!” หลังกล่าวจบเขาจึงพับแขนเสื้อขึ้นด้วยท่าทีเคืองแค้น ฝ่ามือกำเข้าหากันแน่นกระทั่งเห็นเส้นเลือดที่ปูดโปน สายตาจ้องเขม็งไปยังหยุนเชวี่ยอย่างโกรธเคือง

“มองข้าเช่นนั้นด้วยเหตุใดกัน? ข้าไม่ได้เป็นผู้ทำร้ายเจ้าเสียหน่อย” หยุนเชวี่ยหมุนกายกลับไปทางปีกตะวันตก

“ประเดี๋ยวก่อน!” หยุนลี่เซียวตะโกนพลางโบกพัดและลุกขึ้นยืนด้วยท่าทางเกียจคร้าน เขาชำเลืองมองหยุนเชวี่ยด้วยหางตา “พี่ชายของเจ้าถูกทุบตีจนมีสภาพเยี่ยงนี้ เจ้าและเด็กเหอยาโถวนั่นไม่อาจหลีกหนีความรับผิดชอบได้ เจ้าว่าข้าควรจัดการอย่างไรดีล่ะ?”

“ว่าอย่างไรนะ?” หยุนเชวี่ยรู้ทันทีว่าหยุนลี่เซียวต้องการฉวยโอกาสนี้ทำให้พวกนางเสื่อมเสีย ดังนั้นนางจึงไม่หลงกลอีกฝ่ายและกล่าวตอบอย่างใจเย็น “เช่นนั้น… ทำตามที่พี่ซานหลางลั่นวาจาไว้ก็แล้วกัน สู้อีกรอบให้รู้ผลแพ้ชนะ เป็นอย่างไร?”

เด็กชายเกือบครึ่งหมู่บ้านต่างขาดการอบรมที่ดีและมีนิสัยนักเลงหัวไม้ ไม่ว่าการต่อสู้มือเปล่าหรือการใช้ปืนผาหน้าไม้ล้วนเป็นสิ่งที่ชำนาญนัก ต่อให้โจมตีผู้บริสุทธิ์ก็ไม่คิดจ่ายค่าสินไหมชดเชยแต่อย่างใด ยกเว้นทั้งสองฝ่ายมีความแค้นต่อกันไม่จบสิ้นจึงนัดหมายเพื่อต่อสู้กันอีกหน กระทั่งชัดเจนว่าผู้ใดเป็นฝ่ายแพ้และฝ่ายชนะ ในเรื่องศักดิ์ศรีแห่งบุรุษมักใช้วิธีดังกล่าวเป็นการตัดสิน

……………………………………………………………