ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 230 พยัคฆ์ไร้เขี้ยวเล็บ

สถานการณ์ในแบบที่เหอยาโถวพบเจออยู่ตอนนี้ หยุนเชวี่ยไม่อาจตัดสินใจแทนเขาได้เลย

เอาเถิด เหอยาโถวยังอายุไม่มาก บางทีในเรื่องของวุฒิภาวะทางอารมณ์อาจยังไม่มั่นคงเท่าที่ควรจะเป็น ซึ่งหยุนเชวี่ยมองว่าการที่เขาซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกที่แท้จริงของตนเองถือเป็นเรื่องน่าชื่นชมและน่าเลื่อมใส

ประการที่สอง แม้ว่าตัวนางไม่เลือกปฏิบัติต่อความชอบที่เอนเอียงเช่นนี้ ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าครอบครัวตระกูลเหอโดยเฉพาะพ่อและแม่ของอีกฝ่ายจะยอมรับได้โดยง่าย ดังนั้นหยุนเชวี่ยจึงทำได้เพียงวางตนเป็นกลางไม่ให้สหายรู้สึกย่ำแย่ไปกว่าที่เป็นอยู่

นี่เป็นหนทางที่ดีที่สุดในเวลานี้ หยุนเชวี่ยรู้ว่าต่อให้เกลี้ยกล่อมทัศนคติของผู้อื่นให้ยอมรับไปก็ไร้ประโยชน์ ซ้ำร้ายเรื่องราวอาจยิ่งดำดิ่งสู่ความย่ำแย่ เขาอาจทวีความรู้สึกผิดบาปและมีกำลังใจลดน้อยถอยลงไปใหญ่

ทว่าในอนาคตเหอยาโถวยึดมั่นต่อการตัดสินใจของตนเองจริง แม้ทางเลือกดังกล่าวอาจไม่ใช่สิ่งที่โลกยุทธภพยอมรับ แต่ในฐานะสหายที่ดี หยุนเชวี่ยยินดียืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาและช่วยต้านทานแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาจนถึงที่สุด

“ข้า…” เหอยาโถวเงยหน้าขึ้น สายตาเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย “เชวี่ยเอ๋อ เจ้าคงไม่เหยียดหยามข้าใช่หรือไม่?”

“พูดเรื่องเหลวไหลอะไรกัน?! เจ้าไม่ได้กระทำเรื่องเสียหายอันใดเสียหน่อย แล้วข้าจะเหยียดหยามเจ้าได้อย่างไร?” หยุนเชวี่ยถลึงตาตำหนิเหอยาโถว “หากเจ้าคิดเรื่องไร้สาระไม่หยุดหย่อน เราสองคนก็ไม่ต้องเป็นสหายกันอีก!”

“เชวี่ยเอ๋อ…”

“โอ๊ย… เหตุใดเจ้าจึงตีโพยตีพายเป็นหญิงแก่ไม่รู้จบสิ้นเสียทีกันนะ?!”

“เชวี่ยเอ๋อ ข้าใคร่บอกเจ้าว่าเมื่อได้พูดออกไปแล้วก็รู้สึกปลอดโปร่งขึ้นมาก ราวก้อนหินยักษ์ซึ่งทับทรวงอกเคลื่อนตกลงสู่พื้นดินเลยเชียว…” เหอยาโถวตบหน้าอกตนเองเบา ๆ พร้อมผ่อนลมหายใจออกอย่างเชื่องช้า

“เอาล่ะ… เจ้าเคร่งเครียดมานานพอควรแล้ว มาเจรจาเรื่องนี้กันดีกว่า…” หยุนเชวี่ยกล่าวจบก็ก้มตัวลงไปหยิบแผ่นไม้กระดานที่วาดสัญลักษณ์ต่าง ๆ ไว้จากใต้เตียงออกมา ฉับพลันเสียง “ตึง!” กลับดังขึ้นจากด้านนอกประตู

เหอยาโถวยังไม่ทันเอ่ยคำใดหยุนเชวี่ยก็รีบยกมือปิดปากเขาไว้เสียก่อน พร้อมส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามไม่ให้ส่งเสียงดังไป

บุคคลปริศนาซึ่งอยู่ด้านนอกคล้ายนิ่งงันไปชั่วขณะ จากนั้นเสียงฝีเท้าจึงแปรเปลี่ยนเป็นสับสนลนลาน หยุนเชวี่ยเขย่งปลายเท้าให้เสียงเงียบที่สุดพลางคลายกลอนประตูอย่างเบามือ ครั้นเปิดผางออกโดยแรงจึงพบว่าซานหลางกำลังตั้งท่าจะวิ่งหนีไป ขณะนั้นเองคานไม้ซึ่งว่าพิงอยู่ตรงกำแพงจึงถูกชนร่วงลงมาทำให้เขาสะดุดล้มลง

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!” หยุนเชวี่ยตะโกนเสียงดังและก้าวยาว ๆ สองก้าวไปตะครุบชายเสื้อซานหลางไว้ “เจ้ามาทำสิ่งใดลับ ๆ ล่อ ๆ หน้าประตูบ้านข้า?!”

“อะไรกัน?!” ซานหลางกลอกตา ริมฝีปากเบ้ออกราวนักเลงคล้ายคลึงท่าทางบิดาของเขา สองขากระทืบไปมาบนพื้นอย่างไม่สบอารมณ์ “เป็นเรื่องผิดแปลกตรงไหน? นี่ก็เขตบ้านของข้า เหตุใดจะเดินเตร่ไปทั่วบริเวณบ้านของตัวเองไม่ได้เล่า?!”

“ถูกจับได้แล้วยังไม่คิดยอมรับอีก!” หยุนเชวี่ยผลักอกอีกฝ่าย “หากไม่มีเจตนาร้ายแล้วเหตุใดต้องวิ่งหนี? บอกมานะ ครู่นี้ที่เจ้าแอบอยู่ข้างกำแพงได้ยินสิ่งใดบ้าง?!”

“ข้าเพียงผ่านมาเท่านั้น…” ซานหลางชำเลืองมองหยุนเชวี่ยด้วยหางตาพลางยักคอยักไหล่ด้วยความไม่พอใจ “เหตุใดรึ? เจ้าอยู่ในห้องกับไอ้ชายกึ่งหญิงผู้นี้เพียงสองต่อสอง ทำสิ่งใดไม่งามน่ะสิถึงเกรงกลัวว่าข้าจะล่วงรู้เข้า?!”

เหอยาโถวเผยสีหน้าบิดเบี้ยวไปชั่วขณะด้วยกลัวว่าเรื่องที่ตนสารภาพว่าพึงใจเฟิงสือยวินจะถูกดักฟังเช่นกัน ซานหลางก็มีนิสัยปากลำโพงเช่นเดียวกับแม่ของเขา ไม่ว่าเรื่องเล็กหรือใหญ่ก็นำไปโพนทะนาเสียจนชาวบ้านรู้กันทั่ว หากเขานำเรื่องดังกล่าวไปประกาศ…

เมื่อคิดไปถึงจุดนั้น ปลายนิ้วของเหอยาโถวพลันสั่นระริกและเย็นเยียบขึ้นอย่างยากจะควบคุม ตัวเขาจะเสื่อมเสียเกียรติอย่างไรย่อมได้ ทว่าหากกระทบชื่อเสียงของเฟิงสือยวินจะเป็นอย่างไร?! เขายังต้องสอบบรรจุขั้นจอหงวน!

ความโกรธจัดพลุ่งพล่านผ่านขึ้นจากปลายเท้าสู่ขั้วสมองในชั่วพริบตา เขากำหมัดแน่น ขอบดวงตาแดงก่ำ สายตาที่จับจ้องไปยังซานหลางแปรเปลี่ยนเป็นดุดันอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“จุ๊จุ๊… ข้าไม่เอ็ดไปหรอก แต่แท้จริงแล้วคล้ายว่าข้าจะได้ยินบางอย่าง…” ซานหลางแสร้งทำเป็นถือไพ่เหนือกว่าหมายจะเอาชนะหยุนเชวี่ยสักหน ต่อให้นางไม่มีเงินอย่างน้อยขอเป็นไก่สักน่องบรรเทาความหิวโหยก็นับว่าไม่เลว คาดไม่ถึงว่าเขากล่าวยังไม่ทันจบประโยค เหอยาโถวที่อยู่ในอารมณ์โกรธเกรี้ยวก็พุ่งตัวเข้ามาต่อยจมูกซานหลางจนล้มคว่ำลงกับพื้นไปเสียแล้ว!

“อ๊าก…” ซานหลางยกมือขึ้นปิดหน้าพลางส่งเสียงร้องโหยหวน

เหอยาโถวฉวยโอกาสนี้พุ่งเข้าหาซานหลางแล้วใช้สองเท้าระดมเตะไปที่ร่างของอีกฝ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกหมัดซัดเข้าไปไม่ยั้ง กรงเล็บข่วนไปตามใบหน้า ทั้งยังใช้กำปั้นทุบซานหลางให้เป็นเป้านิ่งอยู่ที่พื้นอย่างรุนแรงเพื่อปิดโอกาสไม่ให้โต้กลับ

ความเกรี้ยวกราดของเหอยาโถวที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันในครั้งนี้ทำให้หยุนเชวี่ยตระหนกเป็นอย่างยิ่ง นางยื่นนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่กล้าเข้าไปห้ามเพราะกลัวถูกลูกหลง เพราะหากซานหลางตั้งตัวได้แล้ว ต่อให้เหอยาโถวบ้าดีเดือดอย่างไรก็ไม่อาจต่อสู้ได้

“โอ๊ย! ยอมแล้ว! พอเสียที! ข้าไม่สู้แล้ว!” ซานหลางยิ่งถูกข่วนยิ่งร้องโวยวาย ทว่าเหอยาโถวทำหูทวนลมต่อเสียงนั้นไม่สนใจแม้ถ้อยคำหยาบคายจะพ่นออกมากี่คำ

“เอะอะอะไรกัน?!” เสียงแหบต่ำดังขึ้นจากห้องชั้นบน

ทั้งสองตะลุมบอนกลิ้งเกลือกอยู่บนชานเรือนอย่างไม่มีใครยอมใคร เสียงชกต่อยและเสียงร้องโวยวายดังลั่นกระทั่งรบกวนการพักรักษาตัวของผู้เฒ่าหยุนที่ล้มป่วยมาสองวัน เขาเพิ่งประกาศไปเมื่อวานนี้ว่าช่วงที่หยุนลี่จงเตรียมตัวสอบห้ามไม่ให้ผู้ใดส่งเสียงดังรบกวนเด็ดขาด แม้แต่แม่เฒ่าจูยังไม่บังอาจขัดคำสั่ง แต่แล้วเด็กน้อยสองคนนี้กลับสร้างความรำคาญอย่างไม่น่าให้อภัย

“ท่านปู่! ท่านปู่ขอรับ! ไอ้ชายกึ่งหญิงผู้นี้ทุบตีข้า!” ซานหลางผุดลุกขึ้นพลางตะโกนลั่น

“พลั่ก…” เหอยาโถวไม่ยอมอ่อนข้อแม้แต่น้อย เขาเหวี่ยงหมัดชกหน้าซานหลางอีกครั้ง จากนั้นจึงฉวยโอกาสที่อีกฝ่ายเจ็บปวดจนไม่อาจลืมตามองซอยเท้าถี่วิ่งจากไป

“ฮือ… ฮือ…” ซานหลางถูกทำร้ายร่างกายกระทั่งมีสภาพน่าสังเวช บนใบหน้าจรดลำคอเต็มไปด้วยรอยยาวเลือดซิบจากเล็บของเหอยาโถวที่ระดมข่วน

ผู้เฒ่าหยุนส่ายศีรษะก่อนเดินกลับเข้าไปในห้อง เป็นเรื่องธรรมดาของเด็กในแถบชนบทที่เกิดการทะเลาะวิวาท ในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่ หากเรื่องดังกล่าวไม่ได้เกิดขึ้นในบ้านหรือเกี่ยวข้องกับตระกูลหยุนก็ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ

“ซานหลาง” หยุนเชวี่ยนั่งยอง ๆ พร้อมเอ่ยถาม “ครู่นี้เจ้าได้ยินสิ่งใดบ้างรึ?”

“ข้าได้ยินว่าไอ้ชายกึ่งหญิงนั่นเล่าให้ฟังว่ายายซุนไปที่บ้านของเขา และเสนอคุณหนูหลายคนให้แต่งเป็นภรรยา…” ซานหลางเอามือปิดหน้าและตอบด้วยน้ำเสียงอู้อี้

“อืม มีอีกหรือไม่?”

“เขายังคร่ำครวญอีกด้วยว่าไม่ต้องการแต่งภรรยา…”

“เท่านั้นหรือ?”

“หลังจากนั้นข้าก็ได้ยินไม่ชัดแล้ว! เอาเป็นว่าข้าไม่บอกผู้ใดหรอกว่าเจ้าทั้งสองลอบพบปะกัน ต่อให้เขาข่วนหน้าข้าอย่างไรก็ไม่เอาความ แต่เจ้าต้องหาไก่น่องโต ๆ มาให้ข้าซะ มิฉะนั้นข้าจะตามไปหาเรื่องเขาที่บ้าน ไม่สิ… สองน่องเลย!”

หยุนเชวี่ยกลอกตาอย่างนึกอารมณ์เสีย “ยังหวังจะได้น่องไก่อยู่อีกรึ?! ที่เจ้าแอบฟังเรื่องของผู้อื่นอยู่ข้างกำแพงเป็นเรื่องสมควรหรืออย่างไร?! โลภจะเอาสองน่อง หึ! ไม่มีอะไรทั้งนั้น ไม่มีแม้แต่ขนไก่!” กล่าวจบแล้วหยุนเชวี่ยจึงเดินสะบัดออกไปโดยไม่แยแสซานหลางที่นอนสิ้นสภาพอยู่กับพื้นแม้แต่นิด

ยายเฒ่าซุนยังคงติดลมบนอยู่ที่บ้านตระกูลเหอไม่จากไปเสียที เหอยาโถวซึ่งยังตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวไม่กล้ากลับไปที่บ้านเวลานี้ หยุนเชวี่ยเสาะหาเขาอยู่นานจนพบว่าอีกฝ่ายนั่งอยู่บนโขดหินใหญ่ริมฝั่งแม่น้ำ สายตามองกระแสน้ำเชี่ยวกรากที่ไหลผ่านหน้าไปอย่างเหม่อลอย

“เหออวี้” หยุนเชวี่ยเดินมานั่งลงด้านข้าง

“เชวี่ยเอ๋อ” เหอยาโถวรู้สึกเศร้าใจไม่น้อย ขอบตาแดงเรื่อ “เจ้าคิดว่าหากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป แล้วพี่สือยวินจะเป็นอย่างไร… ข้า…” เบาบีบมือตนเองโดยแรงจนกระดูกเกือบปริออกนอกชั้นผิวหนัง จากนั้นจึงร้องไห้สะอึกสะอื้น “ข้ายอมไม่ได้เด็ดขาด ข้าไม่อาจทนเห็นผู้อื่นดูแคลนเขา”

“เจ้าเป็นห่วงแต่พี่สือยวิน ไม่เป็นห่วงตนเองเลยหรืออย่างไรกัน?” หยุนเชวี่ยเอ่ยถาม

“ข้า… อย่างไรเสียข้าก็ถูกผู้คนล้อมาตั้งแต่ยังเยาว์แล้วว่าชายกึ่งหญิง ข้าคุ้นชินกับถ้อยคำเหล่านั้นเสียจนใบหน้าด้านชาเสียแล้ว” เหอยาโถวหลุบเปลือกตาลง “ทว่าพี่สือยวินไม่เหมือนข้า เขามีอนาคตที่รุ่งโรจน์ สภาพแวดล้อมรอบข้างล้วนดีงามไปทุกสิ่งอย่าง ต่อไปก็จะกลายเป็นขุนนางชั้นจอหงวน…”

…………………………………………………………..