ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 227 สรรเสริญเยินยอกันให้พอเถิด!

ในรถม้า

หยุนเชวี่ยก้มมองมีดโกนสองเล่มในมือด้วยความรู้สึกเศร้าใจเล็กน้อย

เหอยาโถวเห็นเช่นนั้นจึงนึกสงสัย “เจ้าเข้าไปอุดหนุนร้านของเขา เหตุใดจึงถูกไล่ตะเพิดออกมาเช่นนี้?”

“นั่นสินะ” หยุนเชวี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงหดหู่ “มีดโกนนี้ราคาเล่มละสิบห้าเหรียญ เมื่อซื้อสองเล่มจึงคิดต่อรองราคากับเถ้าแก่ว่าขอลดเหลือเพียงยี่สิบห้าเหรียญได้หรือไม่? เจ้ารู้หรือไม่ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น?”

“เกิดสิ่งใดขึ้นล่ะ?”

“เถ้าแก่ผู้นั้นตอบตกลงอย่างง่ายดายเชียวล่ะ ข้าพูดจริงนะ เขาตอบกลับอย่างไม่ลังเลแม้แต่น้อย!”

“แล้ว… นั่นเกี่ยวข้องกับการที่เจ้าถูกตะเพิดออกมาอย่างไร?” เหอยาโถวคิดตามแล้วยิ่งเกิดความสับสนด้วยไม่เข้าใจความเชื่อมโยงใด ๆ เลย

“ข้ารู้สึกว่าการซื้อขายจบลงอย่างง่ายดายเกินไปจนรู้สึกราวตนเองถูกฉ้อโกง ครั้นคิดไปว่าอาจถูกหลอกจึงต่อรองกับเขาอีกครั้งว่าขอลดราคาลงอีกห้าเหรียญได้หรือไม่? ผู้ใดจะคาดคิดว่าเขาจะฉุนขาดถึงเพียงนั้น…” หยุนเชวี่ยเอื้อมมือไปแตะคอเสื้อโดยไม่รู้ตัว เพราะเมื่อครู่ถูกคว้าคอเสื้อโยนออกมานอกร้าน

มุมปากของเหอยาโถวกระตุก “นี่… นี่เจ้า…”

“เจ้าคิดว่าข้าถูกโกงหรือไม่?” หยุนเชวี่ยถามอีกฝ่ายอย่างจริงจัง

“หากให้ข้าพูดตามตรง ข้าขอบอกว่าเจ้าสมควรถูกไล่ออกมา” เหอยาโถวเอ่ยคำใดไม่ออก “ต่อรองราคาแล้วเขายินยอมลดให้โดยดีก็นับว่าประเสริฐแล้ว ยังมีการต่อรองหนที่สอง ผู้ใดบ้างจะไม่อารมณ์เสีย?”

หยุนเชวี่ยกล่าวคำใดไม่ออกเมื่อทบทวนแล้วเป็นจริงดังที่เขาว่า “ต่อไปหากข้าเปิดร้านบ้างจะกำหนดราคาต่ำสุดไว้อย่างชัดเจน ผู้คนจะได้ไม่คิดต่อรองราคา ทุกคนสามารถซื้อสินค้าในราคาเท่าเทียม เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วจะไม่มีฝ่ายใดรู้สึกว่าตนเสียเปรียบ”

“เจ้าเคยบอกว่าสามารถหาเงินได้ตั้งยี่สิบถึงสามสิบเหรียญต่อวันมิใช่หรอกหรือ? เหตุใดยังนึกตระหนี่อยู่อีกเล่า?” เหอยาโถวส่ายหน้า “ทีเจ้ายังหาค้ากำไรเอาจากผู้อื่น ทว่ากลับไม่ยอมให้ผู้อื่นค้ากำไรเอาจากเจ้าเนี่ยนะ?!”

“คงเป็นเพราะข้าเคยแร้นเค้นมาก่อนกระมัง…” หยุนเชวี่ยรับรู้นิสัยของตนทว่าไม่อาจทำใจเปลี่ยนแปลงได้ นางเข้าใจเหตุและผลในทุก ๆ เรื่อง ถึงกระนั้นก็ยังรู้สึกกลัวการเสียเปรียบอย่างอธิบายไม่ได้มาจนตอนนี้

“เจ้าน่ะตระหนี่เช่นเดียวกับท่านย่าของเจ้าไม่มีผิด” เหอยาโถวกลอกตาขณะพร่ำบ่น

“รู้ได้อย่างไรว่าข้าเป็นคนตระหนี่?” หยุนเชวี่ยถามกลับ

“ไม่เพียงข้าเสียหน่อย ทุกคนต่างรู้กันทั้งนั้นว่าเจ้าตระหนี่เพียงใด แม้หาเงินได้มากเท่าไรก็ไม่ยอมควักเงินใช้จ่ายค่าอาหารแม้แต่ครึ่งเหรียญ…”

“นั่นไม่ใช่นิสัยข้าเสียหน่อย”

“แน่นอน เจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้นหรอก อาสะใภ้สามของเจ้ายังเคยโพนทะนาไปทั่วว่าเจ้าน่ะกินข้าวกินผักมากเพียงใดก็ไม่อิ่มท้อง ยิ่งหากวันใดกินขนมเปี๊ยะด้วยละก็เท่ากับแย่งอาหารนางไปจนนางหิวโซและเกือบอดตาย!”

“พรูด…”

บนถนน อาเหลียงยังคงวิ่งเหยาะ ๆ พารถม้าเคลื่อนไปตามทางด้วยความเร็วพอประมาณ ฟากฝั่งทิศตะวันออกของมณฑลอันผิง ภายในห้องโถงใหญ่ของจวนตระกูลเฉียน สาวใช้ยกกาน้ำชาสมุนไพรที่เพิ่งชงสดใหม่เข้ามา “นายท่าน ฮูหยินใหญ่ จิบชาสักถ้วยเพื่อคลายร้อนเถิดเจ้าค่ะ”

“ฮูหยิน เจ้าคิดเช่นไรกับเด็กเชวี่ยเอ๋อคนนั้น?” ใต้เท้าเฉียนยังยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดีขณะเอนกายลงนอนตะแคงราวพระพุทธรูปปางไสยาสน์บนเก้าอี้ไม้ยาวซึ่งแกะสลักเป็นรูปแปดเซียน

“แน่นอนว่าข้าพึงใจยิ่ง มิฉะนั้นจะหลอกล่อขอวันเดือนปีเกิดจากนางมาด้วยเหตุใด?” ฮูหยินเฉียนกล่าวอย่างรู้สึกภาคภูมิ “เด็กหญิงผู้นี้นิสัยน่ารักน่าเอ็นดู กิริยามารยาทหรือก็สุภาพไม่เหมือนเด็กชนบทเลยสักนิด ยิ่งพินิจยิ่งรู้สึกราวเห็นตนเองเมื่อครั้งยังเป็นสาวเป็นแส้”

“ท่านแม่เสมือนขิงแก่ที่เผ็ดร้อน ตราบใดที่ท่านแม่ออกหน้าเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วคงได้สะใภ้แต่งเข้าตระกูลเฉียนของเราเป็นแน่แท้” เฉียนจู่อวี้เผยรอยยิ้ม

“เจ้าเด็กคนนี้ มัวก้มหน้าไปไยกัน? เติบใหญ่ถึงเพียงนี้แล้วยังนึกเขินอายสตรีที่ตนพึงใจอยู่อีกรึ?!” เฉียนจินชานหยิบเบาะรองนั่งมาจากด้านข้างและโยนไปยังตำแหน่งที่เจ้าอ้วนเฉียนยื่นนิ่งอยู่ “ดูท่าทางของเขา หวาดกลัวเสียจนเหงื่อแตกพลั่ก!”

“ท่านพ่อ ท่านแม่…” เจ้าอ้วนเฉียนวิตกกังวลจนแทบเสียสติ เมื่อวานนี้เขาเกรงว่าบิดาอาจเรียกซินแสมาถามไถ่วันเดือนปีเกิดของหยุนเชวี่ย วันนี้ยังต้องกังวลว่าครอบครัวของตนอาจทำให้นางตระหนกจนเตลิดหนีไป

“น้องชายของข้า ไม่ว่าอะไรล้วนดีงามไปทุกสิ่ง เสียประการเดียวคือช่างขี้ขลาดนัก” เฉียนจู่อวี้หัวเราะคิกคัก “ข้าแทบหายใจไม่ทั่วท้องทุกครั้งที่หันไปเห็นท่าทางของเขา ไม่ต้องคาดเดาก็รู้ว่าอนาคตเขาจะต้องอยู่ใต้โอวาทของภรรยาเป็นอย่างดีทีเดียว!”

“หวั่นเกรงไปด้วยเหตุใดกัน?” ใต้เท้าเฉียนยืดตัวขึ้นก่อนกล่าวอย่างร่าเริง “ตราบใดที่เขาแต่งงานกับภรรยาที่ปราดเปรื่องทั้งยังมากความสามารถ ต่อให้อยู่ภายใต้โอวาทก็ไม่พ้นความมั่งคั่ง นั่นคือหลักพื้นฐานของครอบครัวจากรุ่นสู่รุ่น!”

ยกตัวอย่างเช่นตัวเขาเองซึ่งเป็นผู้ใหญ่ในวงขุนนาง หลายปีมานี้เขาได้บริจาคเงินจำนวนมากกระทั่งได้รับตำแหน่งเป็นปลัดอำเภอชั้นที่แปด เงินที่ได้รับในหนึ่งเดือนน้อยกว่าหนึ่งในสามของการค้าขายของตระกูลเป็นไหนๆ ถึงกระนั้นเขากลับทำงานอย่างขยันหมั่นเพียร ทุ่มเทกับงานราชการอย่างไม่บกพร่องจนละเลยหน้าที่ภายในครอบครัวไปบ้าง

ยังดีที่เขามีภรรยาเอกที่ฉลาดหลักแหลมและมีความสามารถ อีกทั้งบุตรชายทั้งสองคนล้วนเติบใหญ่จนสามารถสืบทอดกิจการของบิดาได้ นี่จึงทำให้เขายังดำรงตนอย่างสง่างามในฐานะใต้เท้าเฉียนโดยไม่ต้องเป็นกังวลเรื่องในบ้าน

สตรีนางหนึ่งสามารถค้ำจุนท้องฟ้าได้กว่าครึ่งฟาก ทว่าสตรีที่มากคุณธรรมและเปี่ยมทักษะสามารถค้ำจุนท้องฟ้าทั้งภายในและภายนอกบ้านได้ ใต้เท้าเฉียนจึงเป็นคนใจกว้างและปราศจากอคติเกี่ยวกับชาติกำเนิดโดยสิ้นเชิง

ยิ่งครุ่นคิดเช่นนั้นใต้เท้าเฉียนยิ่งตระหนักว่าสมเหตุสมผลและดีงามไปเสียหมด “จินเป่าของพ่อหมั่นเพียรเล่าเรียนก็ดีแล้ว ในอนาคตอาจสอบบรรจุรับราชการเป็นขุนนางอย่างมีเกียรติ ผนวกกับมีภรรยาเป็นผู้ช่วยจัดการเรื่องภายในก็จะยิ่งประสบความสำเร็จ…”

“ท่านพ่อช่างมองการณ์ไกล ท่านแม่หรือก็มีสายตาเฉียบขาด เช่นนั้นวันพรุ่งนี้ข้าจะส่งคนไปยังวัดเฉิงหวงเพื่อนำวันเดือนปีเกิดของว่าที่น้องสะใภ้ไปคำนวณฤกษ์ยามอันดี หากสำเร็จเป็นที่เรียบร้อยเมื่อไรจะได้จัดการเจรจาสู่ขอกันเสียที” เฉียนจู้อวี่กล่าว

ดูเหมือนว่านอกจากเจ้าตัวแล้ว ทุกคนในบ้านต่างกระตือรือร้นเรื่องการแต่งงานของเจ้าอ้วนเฉียนเป็นอย่างยิ่ง

“แม่ของเจ้าออกท่องยุทธภพตั้งแต่จำความได้ จวบจนสิบหกปีก็แต่งงานกับบิดาของเจ้าแล้ว เริ่มดูแลกิจการค้าขายของตระกูลเรา จนถึงตอนนี้ก็ไม่เคยผิดพลาด ทั้งหมดใช่อาศัยความรอบรู้เพียงอย่างเดียว” ฮูหยินเฉียนรู้สึกภาคภูมิใจจนยืดนิ้วทั้งห้าออกแล้วจึงค่อย ๆ กำแน่นขึ้น “ลูกชาย เจ้าวางใจเรื่องนี้เถิด ทุกสิ่งอย่างล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของแม่!”

“ท่านแม่… ข้ายังไม่รีบร้อนแต่งงานถึงเพียงนั้น ข้ายัง…” ใบหน้าอ้วนกลมของเจ้าอ้วนเฉียนฉายชัดถึงความสับสน “หากใจร้อนเช่นนี้ข้าว่าไม่ดีนักหรอกขอรับ เกิดเชวี่ยเอ๋อไม่ได้รู้สึกชอบพอข้าแม้แต่น้อยและปฏิเสธไปจะเป็นอย่างไร? หากต้องพบหน้ากันอีกคราคงอึดอัดใจมากเป็นแน่…”

“ความกังวลของเจ้ามีหรือแม่จะไม่ล่วงรู้? วางใจเถิด การหมั้นหมายในครั้งนี้ต้องไม่มีสิ่งใดผิดพลาด!” ฮูหยินเฉียนราวเตรียมแผนการทุกอย่างไว้พร้อมแต่แรกแล้ว เหลือเพียงการคำนวณฤกษ์ยามมงคลเท่านั้น

“เช่นนั้นหากว่า…”

เจ้าอ้วนเฉียนคาดเดาว่ามารดาคงตระเตรียมวิธีรับมือไว้แล้วทุกทางไม่ว่าผลลัพธ์เป็นอย่างไร ทว่าเขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมถึงเพียงนี้ ฮูหยินเฉียนยกยิ้มอย่างมีชัย “แม่ย่อมมองการณ์ไกลเป็นที่หนึ่ง สิ่งที่อยู่ภายในถุงเงินปักลายนั่นไม่ใช่เครื่องรางเสริมความมั่งคั่งใด ๆ ทั้งสิ้น ทว่าเป็นวันเดือนปีเกิดของเจ้าต่างหาก หากนางเปิดปากถุงออกจะเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งเอง…”

เจ้าอ้วนเฉียน…

“แต่แม่กำชับนางไว้แล้วว่าหากรีบร้อนเปิดออกเครื่องรางจะใช้ไม่ได้ผล เพราะฉะนั้นเจ้าอย่ากังวลไป นางไม่มีทางรู้เจตนาในเร็ววันนี้เป็นแน่ ไม่ว่าอย่างไรการหมั้นหมายจะต้องราบรื่นและมั่งมีศรีสุข!”

เจ้าอ้วนเฉียนยกมือขึ้นกุมกลางอกแทบอยากร่ำไห้โดยไร้น้ำตา บางที… เขาควรไปพบนางอีกครั้งและเกริ่นเรื่องทั้งหมดกับนางเสียก่อนดีหรือไม่? อธิบายทุกสิ่งอย่างให้กระจ่างแจ้งเพื่อที่นางจะได้เตรียมรับมือได้ทันการณ์

สายตาของเขาหันกลับไปมองผู้เป็นแม่อีกครั้ง พี่ใหญ่ทั้งสองฟังแล้วก็พลอยปรบมืออย่างเห็นดีเห็นงามไปด้วย

เฉียนจู้อวี่ “ข้ากล่าวไว้ไม่มีผิดว่าท่านแม่ช่างเป็นขิงแก่ที่เผ็ดร้อนอยู่วันยังค่ำ ท่านออกหน้าวางแผนการได้ดีกว่าเหล่าแม่สื่อในเมืองนี้เสียอีกนะเจ้าคะ!”

เฉียนจินชาน “สมแล้วที่ท่านแม่คือวีรสตรีในตำนาน งานบ้านงานเรือนไม่บกพร่องทั้งยังรอบรู้เรื่องยุทธภพถึงเพียงนี้ ในเรื่องการค้าขายหรือก็เก่งกาจนัก!”

เจ้าอ้วนเฉียน ‘ประจบสอพลอกันเข้าไป! สรรเสริญเยินยอกันให้พอเถิด!’

…………………………………………………………..