ทะลุมิติไปเป็นสาวน้อยชาวสวน[农家小财主] - ตอนที่ 224 สามอนุภรรยา สี่นางกำนัล

แม่เฒ่าจูกินดื่มอาหารเหล่านั้นแต่กลับไม่เคยแสดงน้ำใจ ครอบครัวรองทุ่มเทแรงกายทำงานอย่างหนักก็ไม่เคยให้สิ่งตอบแทน นางตระหนี่ถี่เหนียวและไร้เมตตามาทั้งชีวิต ในสายตาให้ความสำคัญกับเงินตราเท่านั้น ต่อให้ไม่มีความจำเป็นต้องใช้จ่าย เพียงถือมันอยู่ในมือก็สบายอุราแล้ว

ครั้นคิดมาถึงขั้นนี้นางจึงเคลื่อนไหวร่างกายอย่างกระตือรือร้น “เจ้ารองร่ำรวยแล้วมิใช่หรือ? หากมีเงินก็ต้องรับใช้บิดามารดาจึงจะนับว่ากตัญญู เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วจึงจะสมเหตุสมผล!”

“ท่านแม่กล่าวถูกต้องเจ้าค่ะ” แม่นางจ้าวรีบเสริม “หากไม่คิดตอบแทนถือเป็นการอกตัญญู สมควรส่งเรื่องฟ้องร้องต่อศาลเพื่อให้ตัดสินความแทนผู้เป็นแม่”

“ฟ้องร้องอันใดกัน?! รู้หรือไม่ว่าคนในตระกูลฟ้องร้องกันเองนั้นน่าอดสูเพียงใด?!” ผู้เฒ่าหยุนถลึงตา “วันนี้ข้าจะตั้งกฎเสียใหม่! นับจากนี้เป็นต้นไปจนกว่าจะถึงวันสอบของเจ้าใหญ่ ห้ามมิให้ผู้ใจกล่าววาจาไร้สาระเป็นอันขาด! หากเขาผิดพลั้งอีกครั้งเพราะขาดสมาธิ ผู้ใดเป็นต้นเหตุจะต้องรับผิดชอบ!”

เมื่อผู้เฒ่าหยุนประกาศกร้าวจึงยกฝ่ามือตบโต๊ะโดยแรง ดวงตาขุ่นมัวกวาดมองไปยังใบหน้าของแต่ละคนที่นั่งอยู่ภายในห้องก่อนเค้นถามด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “จดจำคำพูดของข้าได้หรือไม่?!”

แม่เฒ่าจู…

แม่นางจ้าว…

หยุนชิ่วเอ๋อ…

ทั้งสามแสดงกิริยาตอบรับแตกต่างกันทว่ามิได้ปริปากเอ่ยคำใด

“ข้าถามว่าจำได้หรือไม่?!” กะบังลมของผู้เฒ่าหยุนกระเพื่อมขึ้นลงโดยแรง ยิ่งโทสะเพิ่มพูนขึ้นลมหายใจของเขาก็ยิ่งหอบถี่

“ท่านพ่อ ร่างกายของท่านอ่อนแอมาสองวันแล้ว ระงับโทสะลงเถิดเจ้าค่ะ พวกเราจะไม่รับฟังคำสั่งของท่านได้อย่างไร ท่านโปรดวางใจ… ข้าจะปรนนิบัติท่านพี่เป็นอย่างดี” แม่นางจ้าวเผยรอยยิ้ม

หยุนชิ่วเอ๋อปัดปอยผมที่ปรกหน้าพลางพยักหน้าอย่างขอไปที “ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ พี่ใหญ่เองก็อายุมากแล้วยังสร้างภาระให้พวกเราคอยเป็นห่วงไม่เลิก ที่นำเงินไปใช้จ่ายยังไม่คิดใคร่ครวญอย่างหนักเช่นนี้”

แม่เฒ่าจูเผยสีหน้าไร้อารมณ์ “มืดค่ำเต็มทีแล้ว สะใภ้ใหญ่ เจ้ากลับเข้าห้องไปเถิด!”

เดิมทีแม่นางจ้าวต้องการยุยงให้แม่เฒ่าจูเข้ามาควบคุมครอบครัวของแม่นางเหลียน คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะถูกผู้เฒ่าหยุนกำราบจนอยู่หมัด ส่วนแม่เฒ่าจูแม้ไม่สร้างปัญหาต่อหน้าผู้เป็นสามี ทว่าคำปลุกปั่นของลูกสะใภ้ใหญ่กลับทำให้ตนมีเรื่องให้ครุ่นคิดตลอดทั้งคืน

วันรุ่งขึ้น

หยุนเชวี่ยพาเหล่าสหายออกไปเร่ขายบ๊วยดองในเมืองตามปกติ ครั้นล่วงสู่เที่ยงวันจึงให้เผยเสี่ยวส้วยและเหลียวชีจินกลับไปก่อน ส่วนตนและเหอยาโถวเดินทางไปยังภัตตาคารหลงชิงตามการนัดหมาย

ครั้นก้าวเข้าประตูไป เสี่ยวเอ้อจึงปรี่เข้ามาทักทายอย่างสนิทชิดเชื้อ “โอ้! เป็นคุณหนูเหอกับคุณหนูเชวี่ยเอ๋อนั่นเอง! มาซื้อไก่ย่างอีกแล้วหรือขอรับ?”

เหอยาโถวเพียงส่งยิ้มแหยไม่พูดจา ไม่ว่าชั้นบนหรือชั้นล่างของภัตตาคารหลงชิงแห่งนี้ ตั้งแต่ระดับเถ้าแก่ยันลูกจ้างที่ทำงานเบ็ดเตล็ดต่างรู้จักเขา ทั้งยังวางตัวสุภาพมากจนเกินควร ด้วยการต้อนรับเหล่านี้ทำให้เหอยาโถวไม่อยากเหยียบย่างเข้ามาอีกด้วยซ้ำไป

“วันนี้ข้าไม่ได้มาซื้อไก่ย่างหรอก กรุณาพาพวกเราไปยังห้องเทียนเป่าด้วยเถิด” หยุนเชวี่ยยิ้มตอบอย่างสุภาพ

เสี่ยวเอ้อตะลึงงัน “ห้องเทียนเป่า? ห้องรับรองที่จองไว้โดยใต้เท้าเฉียนน่ะหรือขอรับ?”

หยุนเชวี่ยพยักหน้า

“เช่นนั้นตามข้ามาเร็วขอรับ คุณหนูเหอ คุณหนูเชวี่ยเอ๋อ เชิญขึ้นไปยังชั้นบนขอรับ!” เสี่ยวเอ้อมีท่าทีกระตือรือร้นยิ่งขึ้น รอยยิ้มบนใบหน้าสดใสเสียยิ่งกว่าเก่า “ที่แท้พวกท่านก็เป็นแขกพิเศษของใต้เท้าเฉียนนั่นเอง! ห้องเทียนเป่าคือห้องรับรองที่หรูหราที่สุดในภัตตาคารของเราซึ่งจองได้ยากยิ่ง อีกทั้งใต้เท้าเฉียนยังสั่งอาหารชุดที่ราคาสูงที่สุดเพื่อต้อนรับพวกท่านด้วย…”

เสี่ยวเอ้อยอบกายลงเล็กน้อยขณะเดินนำเด็กทั้งสองขึ้นไปยังชั้นสองผ่านทางเดินที่ได้รับการตกแต่งอย่าพิถีพิถัน กระทั่งแหวกม่านมุกขึ้นจึงเห็นบานประตูไม้ที่ได้แกะสลักลวดลายอย่างประณีต ด้านข้างมีป้ายลายดอกไม้เล็ก ๆ เขียนว่า ‘เทียนเป่า’ แขวนไว้

“ท่านทั้งสอง เชิญขอรับ” เสี่ยวเอ้อผลักประตูแผ่วเบาให้เปิดออกก่อนถอยหลังหลบไปด้านข้าง

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออก กลิ่นอ่อน ๆ หอมกรุ่นของพฤกษานานาประเภทพลันลอยเข้าปะทะจมูก ด้านหน้ามีฉากกั้นระหว่างประตูกับห้องกว้าง บนฉากนั้นวาดเป็นภาพคนพายเรือในเวิ้งมหาสมุทรสีเขียวน้ำทะเลโดยมีพื้นหลังเป็นภูเขาสีเขียวตระหง่าน บรรยากาศช่างหรูหราหาใดเปรียบ

“เชวี่ยเอ๋อ” เฉียนเสี่ยวปังกล่าวต้อนรับ “ข้ากำลังจะวานให้ต้าจี๋ลงไปรับพวกเจ้าพอดี!”

วันนี้การแต่งกายของเจ้าอ้วนเฉียนแปลกตาออกไปจากทุกครั้งที่ดูร่ำรวยและสูงส่ง เขาสวมเสื้อเชิ้ตตัวยาวซึ่งตัดเย็บด้วยผ้าสีเขียวอ่อน เข็มขัดเป็นสีเขียวน้ำทะเลที่สีเข้มกว่าเล็กน้อย หัวเข็มขัดทำขึ้นจากหยกเนื้อแวววาว ดูแล้วช่างเรียบง่ายทว่าสง่างาม

“คุณหนูเชวี่ยเอ๋อ คุณหนูเหอ เชิญทางนี้…” ต้าจี๋ยิ้มแย้มและปฏิบัติกับพวกเขาด้วยความสุภาพกว่าเมื่อก่อน จากนั้นจึงหันไปสั่งเสี่ยวเอ้อ “ยกชาสมุนไพรดอกไม้ขึ้นมาก่อน แล้วก็ของว่างอย่างดีสักสองสามอย่าง”

“ใต้เท้าเฉียนไม่มาด้วยหรอกหรือ?” เหอยาโถวเดินผ่านฉากกั้นเข้าไปพลางยกม่านมุกขึ้น ภายในตกแต่งสวยหรูเพื่อใช้รับรองแขกโดยเฉพาะ ทั้งโต๊ะอาหาร เก้าอี้ โต๊ะน้ำชา หรือแม้แต่ภาชนะทั้งหมดล้วนเป็นเครื่องลายครามทั้งสิ้น

“ท่านพ่อสะสางงานราชการอีกไม่นานคงมาถึง เจ้าลองชิมชาดอกไม้ผสมน้ำผึ้งนี้สิ กลิ่นหอมละมุนทั้งยังมีรสหวาน หญิงสาวล้วนชื่นชอบกันทั้งนั้น” เจ้าอ้วนเฉียนลอบเกาศีรษะด้วยกังวลว่าบิดาของตนอาจพาซินแสมาที่นี่จริง

หยุนเชวี่ยนั่งลงข้างโต๊ะน้ำชาริมหน้าต่าง จากนั้นจึงยิ้มกว้างและขยิบตาหมายหยอกล้ออีกฝ่าย “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าหญิงสาวล้วนชื่นชอบ? ช่างเข้าอกเข้าใจสตรียิ่งนัก!”

“ไม่ใช่! ไม่ใช่เช่นนั้น!” เจ้าอ้วนเฉียนรีบโบกมือปฏิเสธพัลวันและยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “ข้าจะล่วงรู้ความคิดของเหล่าสตรีได้อย่างไรกัน? ที่รู้ก็เพราะพี่สาวสามคนและน้องสาวอีกสองคนของข้าชื่นชอบของว่างและชาชนิดนี้เป็นพิเศษ”

“พี่สาวสามคนและน้องสาวอีกสองคน เมื่อวานนี้เจ้าเพิ่งบอกว่ามีพี่ชายสองคน รวมเจ้าไปอีกหนึ่งคนแล้วเจ้ามีพี่น้องทั้งสิ้นรวมแปดคนเชียวรึ?” หยุนเชวี่ยรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย โชคดีที่เจ้าอ้วนเฉียนเกิดในตระกูลร่ำรวย จึงยังมีชีวิตสุขสบายและอิ่มหนำสำราญเช่นนี้

“ท่านพ่อของข้ามีภรรยาสองคน พี่ชายใหญ่ พี่สาวใหญ่ พี่สาวรอง และข้า เกิดจากแม่เดียวกันคือภรรยาเอก ส่วนพี่สาวสาม พี่ชายรอง และน้องสาวอีกสองคนเกิดจากภรรยารองซึ่งเป็นคนละแม่” เจ้าอ้วนเฉียนกล่าว

หยุนเชวี่ย…

ผังตระกูลของครอบครัวนี้ช่างซับซ้อนเสียนี่กระไร!

“คนรวยสามารถแต่งภรรยาพร้อมกันสองคนได้อย่างนั้นหรือ?” เหอยาโถวนึกสงสัย

“ภรรยาเอกสามารถมีได้คนเดียว ทว่าจะมีสามอนุภรรยา สี่นางกำนัลหากเลี้ยงดูได้ก็ไม่ผิดแปลก ดูอย่างนายท่านเหลียวที่บุตรสาวคนโตเพิ่งแต่งงานเมื่อไม่กี่วันก่อน เขามีอนุถึงสี่คนทีเดียว ได้ยินท่านพ่อเล่าว่าเร็ววันนี้เขาเตรียมรับเพิ่มอีกหนึ่งคน”

“ยังรับเพิ่มอีกรึ?!” หยุนเชวี่ยและเหอยาโถวตะลึงงัน

“นั่นเท่ากับเขามีภรรยาทั้งหมดหกคน?!”

“แม่เจ้าโว้ย! ภรรยาหกคน นายท่านเหลียวผู้นี่เจ้าชู้เกินไปแล้ว!”

เคยมีคำกล่าวว่าสตรีสามคนสามารถเล่นละครได้พร้อมกันหนึ่งเรื่อง เช่นนั้นหากสตรีหกคนอยู่รวมกันมิต้องเล่นละครถึงสองเรื่องตั้งแต่เช้าจรดค่ำเชียวหรือ?

“ข้าก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเขามีแนวคิดเช่นไร” ครั้นชาสมุนไพรดอกไม้ถูกยกขึ้นมา เจ้าอ้วนเฉียนจึงรีบยกรินลงในถ้วยชาส่งให้หยุนเชวี่ยพลางชำเลืองมองนาง “ทว่าหากในอนาคตข้าต้องแต่งงานกับสตรีคนใดแล้ว ข้ายินดีซื่อสัตย์ต่อนางไปตลอดชีวิต”

“เช่นนั้นภรรยาในอนาคตของเจ้าต้องมีความสุขมากเป็นแน่” หยุนเชวี่ยยกถ้วยชาขึ้นจิบก่อนเอ่ยตอบดังใจคิด

“เฮ้ เฮ้…” เจ้าอ้วนเฉียนเผยรอยยิ้มเขินอาย ใบหน้าซับสีแดงเรื่อขณะอธิบายเลี่ยงไป “ข้าก็กล่าวไปอย่างนั้น ยังไม่คิดถึงเรื่องแต่งงานเสียหน่อย!”

เดิมทีเจ้าอ้วนเฉียนไม่เคยคิดถึงเรื่องทำนองนี้มาก่อน กระทั่งเมื่อวานนี้บิดาของเขาเอ่ยถามมาคำหนึ่ง ตลอดทั้งคืนเขาก็มัวครุ่นคิดจนนอนกระสับกระส่าย เมื่อได้พบหน้าหยุนเชวี่ยอีกครั้งจึงตระหนักว่าความรู้สึกแตกต่างออกไปจากทุกหน

น่าเสียดายที่หยุนเชวี่ยไม่เข้าใจความนัยที่แฝงอยู่ในประโยคเหล่านั้น นางเพียงพยักหน้าและกล่าวต่อ “ตอนนี้เจ้าควรหมั่นเพียรศึกษาให้มาก หากพรสวรรค์แก่กล้าจนสามารถสอบผ่าน คุณหนูน้อยใหญ่ที่ไหนจะไม่พึงใจในตัวเจ้า?”

“ดูอย่างพี่เฟิงซิ่วไฉ่ในหมู่บ้านเราเถิด หญิงสาวแรกรุ่นจากหมู่บ้านใกล้เคียงในระยะสิบลี้ต่างวาดหวังเหลือเกินว่าจะได้แต่งงานกับเขา หัวกระไดบ้านตระกูลเฟิงไม่แห้งไม่พอยังอาจต้องสร้างขึ้นใหม่!” เหอยาโถวกล่าวเสริม

ที่แท้แล้วหยุนเชวี่ยก็ชมชอบบุรุษที่มีการศึกษา เจ้าอ้วนเฉียนกำหมัดแน่นอย่างมุ่งมั่นและตัดสินใจว่าควรเชื่อฟังผู้เป็นพ่อ ตั้งใจร่ำเรียนอย่างหนักและสอบรับราชการให้ผ่าน ดำรงอาชีพขุนนางอย่างมีเกียรติ เป็นเช่นนี้แล้วถึงจะคู่ควรกับนางสินะ!

………………………………………………………………..